Harmony of Heart and Tongue in Supplication | A Breath - 83 - | M. Fethullah Gülen Hocaefendi

MÜZİK

Va' ile alakalı yazılmış çok şey var.

Zannediyorum mesuratın başında da bu mevzuda duruştaki ciddiyet vurgulanıyor.

Lehu lehve karşı tavır ortaya konuyor.

İnsan ellerini açtığı zaman, Cenab-ı Hakk'a teveccüh ettiği zaman,

Allah'ın huzurunda bulunduğu şuuruyla el açması,

o kelimeleri ona göre telaffuz etmesi,

lehu lehipten uzak kalması bir esastır o mevzuda.

Fakat belki bazen böyle yapa yapa bunu,

dediğiniz gibi yani ülfet ve ünsiyet bu işin taravetini, halavetini götürür.

Bir yönüyle o sözler bir partal söz haline gelir.

Farkında olmazsın dediğimiz şeyleri şuurluca sözleme, söyleme esası.

Yani bir yönüyle onları kalbin ifadesi haline getirme.

Kalpten vize almış kelimeler şeklinde telaffuz etme.

Tabiri diğerlerine şöyle diyebilirsiniz,

gönülle dil arasında çelişkiye meydan vermemeli, tenaküze meydan vermemeli.

Yani dil ne söylüyorsa kalple müştereken oluşturduğu şeyi söylemesi lazım.

Dil ağızda oynarken, dil dudak oynarken,

mesela Allah'ım ne olur beni rıdvanına ulaştır,

rızanla ser, firaz, kıl dediği zaman,

kalpte ritmini ona göre uydurmalı, ona göre atmalı.

Beni rızana uydur Allah'ım demeli.

Yoksa bu ikisi arasındaki çelişki, neye cevap verileceği mevzunu suya düşürür.

Onun için Tirmizi hadisi mi?

Kendi kafanda kurguladığın ve içinde oluşturduğun şeyi,

buna şuura ihtiran ediyorsa,

dil de onları söylüyorsa şayet o mevzuda samimisindir,

çilem yaşamıyorsun sen.

Yoksa Allah'ın huzurunda dururken bile dualizce hareket ediyorsun,

bir ikilem yaşıyorsun.

Dua odur yani.

Bu yapısı itibariyle hadis altında,

sebepler üstü Cenab-ı Hak'tan bazı şeyler talep etme demektir.

Belki namazda abdestin meşakkatine katlanıyorsunuz,

namazda ister elbisenin açılması, isterse sizin bir efor ortaya koymanız,

yine bir meşakkat var orada.

Fakat dua rahatça eda edilen bir şey.

Sebep yok gibi yani orada.

Bir zekatta insanların gönlünü kazanıp da,

onların seninle Allah arasında birer vasıta olmasını sağlama vardır.

Sadaka da o vardır bir yönüyle.

Başkalarına destek de yardım da o vardır.

Fakat ellerinizi kaldırıp Allah'a teveccüh ettiğiniz zaman,

herhangi bir sebep yoktur.

O sebepler üstü halis bir ubudiyetin ünvanıdır.

Onun için hadis-i şerif ona,

edduaha mukhul ibadet edilmiş.

Yani ya amudi fikarısıdır, ya omuriliğidir.

Bünyede ondan sonra önemlidir yani.

Onda bir sakatlık olduğu zaman sizi felceder, yatağa düşürür,

belki öldürür bazen, yere serer.

Aynen öyle de, duada ibadeti taatın,

yani Allah'la sizin aranızdaki ibadet,

ubudiyet, kulluk münasebetlerinin bir ünvanıdır.

Onu öyle bilmek lazım.

İnsan ancak dua ile Allah'a hakiki kul olduğunu ortaya koyar.

Çünkü sebepler üstü talepte bulunuyor Allah'tan.