Concern for One’s Ultimate End | A Breath - 76 - | M. Fethullah Gülen Hocaefendi

İnsan kendisiyle yüzleştiği zaman dediğine doğru kuhaleti için her zaman girebilir ama kendisiyle yüzleşenlerde olur.

Böyle gafil yaşayanlarda o türlü böyle hesap endişesi olmaz.

Akıbetim ne olur diye benim o büyük zatlardan Esredd-i İbn-i Yezid-i Nakayı gibi kafir olarak gitmeden korkuyorum endişesinin taşım olmayabilir.

Böyle gafil yaşayanlar hiçbir şey yokmuş gibi yaşarlar ama imanın ne demek olduğunu, imanın vaat ettiklerinin ne demek olduğunu,

hafızanallah o mevzuda bir kayma yaşanırsa akıbetin cehennem olduğunu, cehennemin ne demek olduğunu ona hakkıyla inanan insanlar yani tuzaklarında bir tebessüm belirse bile

böyle kendileriyle yüzleştiklerinde onun on katı orada bir iş mizası ulaşır, bir yüz ekşiliğiyle karşı karşıya kalırlar.

Bu açıdan da hani biraz o mevzuda böyle endişe duyma meselesi hesap insanlarının işi, defterini sık sık gözden geçirenlerin işi,

akıbetinden endişe etmeyenin akıbetinden endişe edilir.

Dünyada Allah huzurunda karşılaşacağı şeylerin korkusunu yaşamayan hafızanallah orada o korkuyu iliklerine kadar hisseder.

İsterseniz bunu o kutsi hadis ile cem edebilirsiniz.

Lâ ecmâû beyne emreyn ve lâ ecmâû beyne havfeyn.

İki emniyeti birden vermem.

Burada böyle ulu orta yaşayanlar, dalgın yaşayanlar ahirette o dalgınlıklarının cezasını çekerler.

Fakat burada korkuyla tir tir titreyenler orada korkudan emin olurlar.

Yani sen korku hislerini öbür tarafta yaşamıştın.

Burada yok sana.

Bu bütün bütün reca hisini yitirmesinin insanın Allah'ın rahmetinden ümidini kesmesi demek değildir.

Zaten o olması ölür insan.

Ayrı mesele de.

Fakat o havf ve reca dengesi ahlakçılar tarafından da, akideciler tarafından da, terbiyeciler tarafından da

Hazreti Gazali o meseleyi at başı götürür.

Hatta farklı bir mülazası vardır Hazreti İmam'ın.

Der ki insan hayattayken hep korku yörüngeli yaşamalı.

Hep korkmalı.

Yüreği ağzına gelmeli.

Ancak öleceği zaman artık yapacak bir şey kalmamıştır.

Orada Allah'ın

İmam Şafi Hazretleri'nin dediği gibi

Sana olan ümidimi bir merdiven yaptım, rahmetine tırmanmaya çalışıyorum.

İşte o esnada.

Çünkü artık ne korku adına ne ibadet tahtı adına yapacak bir şey kalmamıştır.

Hazretin ortaya koyduğu böyle bir ölçü var İmam Gazali Hazretleri'nin.

Bu açıdan kendi ile yüzleşme meselesi bir fazilettir.

Bazen bu meseleyi hassas ruhlar çok ileriye götürebilirler.

İşte İbrahim Ethem gibi kimseleri,

Esredi ibn-i Yezid ibn-i Hayy gibi kimseleri,

Amir ibn-i Şerahil gibi kimseleri bu kategoride müteahhit edebilirsiniz.

Adam mezar kazdırmış, her gün içine bir kere giriyor.

Orada o Allah'a hesap verme halini bir kere daha duyuyor.

Öbürü Camül Kum'a geldiği zaman tir tir titriyor.

Akrabası El Kame diyor ki, ne o günahlarından mı korkuyorsun?

Yahu deli misin diyor, ne günahı ne işleri.

Ben kafir olarak gitmeden korkuyorum diyor.

Vefat ettikten sonra Rüyada görüyorlar,

Valla diyor, peygamberlikle aramızda böyle dört parmak gibi bir mesafe kalmıştı.

İsrail peygamberleri döneminde olsaydı peygamber olurdu.

Parmak ucu kadar yanlış adım atmamış insanlar onlar.

Şeriatı kendi dönemlerinde ihya eden Ebu Hanife Mektebi'nin başta kurucuları, müessizleri.

O nekayi ailesi.

Beş yüz tane belki sahabiyle görüşmüş bir insan,

Ayşe validemizle görüşmüş bir insan, böyle bir insan.

Kafir olarak gitmeden korkuyorum.

Ne acımamı beğenemeyim, ben acımamı beğenemem.