“I do not give two fears at once...” | A Breath -60- | M. Fethullah Gülen Hocaefendi

TİR TİR TİTREMELİ ALLAH KARŞISINDA, TA ÖBÜR TARAFTA ONUN KARŞISINDA VE BALLERİMİZİN ALTINDA EZİLİRKEN TİR TİR TİTREMEYELİM.

İnsanlar bir kere tir tir titrerler.

Burada onu yapmış geçirmişler ise öbür tarafta titreme hakkını dünyada kullanmış sayılırlar.

Kudsi hadis

İki emniyeti birden vermem, iki korkuyu da birden vermem.

Hayatlarını muhafaza ve muhabbeti ile yaşamış, hep Allah karşısında tir tir ömürlerini geçirmişler ise öbür tarafta onlara bir emniyet ortamı, atmosferi oluşturur.

Fakat hayatlarını serazat geçirmişler ise, keyf ema yaşamışlar ise, akıbetlerinden endişe duysunlar.

Orada tir tir titreme onları bekliyor.

Gırtlaklarına kadar terin yükselmesi onları bekliyor.

Sırat zelzelesi onları bekliyor.

Şahıslara göre kırılmalar oluyor, dökülmeler oluyor orada.

Öyle bir dökülmeye maruz kalmamak için, geç üzerinden nurun ateşimi söndürüyor dedirtecek şekilde,

burada o meseleyi öyle derinleme, yaşama, oradaki emniyetin en büyük garantisidir.

Kim bilir bir camide, bir namazcahta, safların birisinde içini öyle ızrafla boşaltan bir insan,

bütün safta öyle bir sinerjiye sebebiyet verir ki, herkes aynı hislerle tir tir titremeye başlar.

Gönlüm öyle arzu ediyor ki, bir iki arkadaş için falan yerde olsalar,

ben onların iniltilerine şahit olduğum için, hayır öyle bir iki inleyen insan kalsın içimizde dedim.

Çünkü bizim öyle bir sinerjiye ihtiyacımız var, desteklenmeye ihtiyacımız var.

Biri inlesin, bizde bütün inleme sistemini, sistematiğini harekete geçirsin.

Bu inleme hissiyle Cenab-ı Hakk'a teveccüh edelim.

Ellerimizi kaldırdığımız zaman, kaldırma hicabıyla tir tir titresin ellerimiz.

Ve sonra kendimizden geçmiş gibi, ellerimizin içine eltaf-ı ilahiye yağıyorcasına, yağmurun damlalarını hissediyorcasına,

kendimizde ondan gelen tecellileri, tayfaları öyle hissedecek seviyede, pazarlığımızı ve niyamızımızı ona öyle sunma.

Öyle sunduğumuz zaman, Allah'ın izni inayetiyle, öbür tarafa emniyetle, güvenle yürürsünüz.

Ahmet Rezi Efendi'nin vefat ederken, herhalde Azrail'i gördüğü zaman,

hoş geldin, sefa geldin, cenazesini temaşı edenler fakire anlatmışlardı.

Böyle gülüyor. Azrail'e hoş geldin münazasıyla.

Böyle Azrail'i gülerek karşılayan, kabirde münkir nekir öyle gülerek karşılar.

Ya ne soru soruyorsunuz, ben hayatım boyunca Rabbi, dini dedim, öyle yaşadım.

Sonra kalkıp mahşere yürüdüğünde, yine o ruh haletiyle yürür.

Ve kendisine pasaportsuz herkesin geçiş verdiği gibi geçiş verilir.