A Prayer in Which the Heart and Tongue Do Not Contradict Each Other | A Breath -72- | M. Fethullah Gülen Hocaefendi

Bu ayla alakalı yazılmış çok şey var, zannediyorum mesuratın başında da, bu mevzuda duruştaki ciddiyet vurgulanıyor.

Leghul lehve karşı tavır ortaya konuyor.

İnsan ellerini açtığı zaman, Cenab-ı Hakk'a teveccüh ettiği zaman, Allah'ın huzurunda bulunduğu şuuruyla el açması,

o kelimeleri ona göre telaffuz etmesi, leghul lehvden uzak kalması bir esastır o mevzuda.

Dediğimiz şeyleri şuurluca söylemesi esasen, yani bir yönüyle onları kalbin ifadesi haline getirme,

kalpten vize almış kelimeler şeklinde telaffuz etme, gönülle dil arasında çelişkiye meydan vermeme, tenaküze meydan vermeme.

Yani dil ne söylüyorsa kalple müştereken oluşturduğu şeyi söylemesi lazım.

Dil ağızda oynarken, dil dudak oynarken, mesela Allah'ım ne olur beni rıdvanına ulaştır,

rızanla serfiras kıl dediği zaman kalpte ritmini ona göre uydurmalı, ona göre atmalı.

Beni rızana uydur Allah'ım demeli.

Yoksa bu ikisi arasındaki çelişki, neye cevap verileceği mevzunu suya düşürür.

Onun için Tirmizi hadisi mi?

Kendi kafanda kurguladığın ve içinde oluşturduğun şeyi buna şuura ihtiran ediyorsa,

dil de onları söylüyorsa şayet o mevzuda samimisin, ikilem yaşamıyorsun sen.

Yoksa Allah'ın huzurunda dururken bile dualistçe hareket ediyorsun ve ikilem yaşıyorsun.

Dua odur yani.

Yapısı itibariyle hadis altında, sebepler üstü Cenab-ı Hak'tan bazı şeyler talep etme demektir.

Belki namazda abdestin meşakkatine katlanıyorsunuz.

Namazda ister elbisenin açılması, isterse sizin bir efor ortaya koymanız, yine bir meşakkat var orada.

Fakat dua rahatça eda edilen bir şey.

Sebep yok gibi yani orada.

Bir zekatta insanların gönlünü kazanıp da onların seninle Allah arasında bir vasıta olmasını sağlama vardır.

Sadaka da o vardır bir yönüyle.

Başkalarına destek de yardım da o vardır.

Fakat ellerinizi kaldırıp Allah'a teveccüh ettiğiniz zaman herhangi bir sebep yoktur.

O sebepler üstü halis bir ubudiyetin ünvanıdır.

Onun için hadis-i şerif ona,

Onun için hadis-i şerif ona,

Bünyede ondan sonra önemlidir yani.

Onda bir sakatlık olduğu zaman sizi felceder, yatağa düşürür, belki öldürür bazen, yere serer.

Aynen öyle de,

Dua da ibadeti taatın yani Allah'la sizin aranızdaki ibadet, ubudiyet, kulluk münasebetlerinin bir ünvanıdır.

Onu öyle bilmek lazım.

İnsan ancak dua ile Allah'a hakiki kul olduğunu ortaya koyar.

Çünkü sebepler üstü talepte bulunuyor Allah'tan.

Allah'la münasebete önem vermesi ölçüsünde insan dediği şeylerin arkasına düşer.

Yani bu münasebet benim işime şu kadar yarıyor.

Aradan çıkarma değil bu yani.

Çok önemlidir bu.

Allah'ım ne olur yeryüzünde bütün insanların kalplerini İslamiyet'e karşı fethü neşreyle Allah'ım,

Bahtına düştüm mesela diyor bunu.

Önemsiyorsa bunu,

Bu onun için önemli bir hadise ise,

Ne kadar? En azından bir evladı olması kadar,

Bir eşe ulaşması kadar,

Bir yuvası olması kadar,

Çok aşağıya çekiyorum meseleyi.

Onda bile indiriyorum dereceyi.

Onun yeri o değildir, mertebesi o değildir.

Çok yüksektir onun yeri.

En azından o mevzuda bir heyecanı varsa,

O meselenin o kadar lüzumuna inanıyorsa ne olur Allah'ım,

Bahtına düştüm.

Benim canımı al ama insanların kalbine imanı koy.

Çünkü o cennete götürür.

Bu biraz o meselenin akıbetine inanmaya bağlıdır.

Demek ki işin arkasında eğer öyle denilmiyorsa,

İşten söylenmiyorsa,

O heyecan öyle dolu dolu duyulmuyorsa,

İman problemi var demektir.

Yakin problemi var demektir.

Marifet problemi var demektir.