Following the Prophets and the New Generation | A Breath - 88 - | M. Fethullah Gülen Hocaefendi

Adet olan şeylerde Enbiya-i İzamın taklit edilmesi ibadet sayılabilir.

Başkalarının yaptığı şeyleri taklit, onlara saygının ifadesi,

onların bilmedikleri bir şeyi yapmadıklarına inanmanın, güven duymanın ifadesidir.

Bu da temelde hüsnü zanına dayanır.

Asıl mesele Enbiya-i İzam'dır.

Yemede, içmede, yatmada, kalkmada, oturmada, konuşmada,

Hemen hayatın her yanında, çünkü onlar bütün bir hayatı talim etmek üzere Allah tarafından gönderilmiş,

hususi, özel, âli, payeli muallimlerdir.

Keşke her meselede mutlaka itida edilmesi kazandıran o zatları taklit edebilsek.

Her meselede, insanlığın iftihar tavlosu başta olmak üzere,

milimi milimine onun adımlarında onu izleyen, onu yakın takibe alan,

şurada şöyle demiş, burada böyle etmiş, şurada şöyle davranmış, burada böyle bir muamelede bulunmuştu diyen,

ondan sonraki sadık-ı mastuk, o büyük insanları,

isterseniz sahabe-i kiram çerçevesinde meseleyi ele alırsınız,

isterse tabi-i nifham efendilerimiz, isterse daha sonraki dönemdeki müştehid-i neizam,

ve hiçbir asrı boş bırakmamak üzere, o nur efşan zatın zırl-i ziyasını insanlara ifade etmek üzere gelen mücedditler,

her asırda bir kere sabit-i hakikati insanların ruhunda yeniden bir kere daha,

bir yönüyle onun boyasını çalarak gözlere gösterme, ruhlara hissettirme, kalpler onunla heyecana getirmek üzere yenileyen insanlar.

Allah zaten bu emanetini cediklere, yenilere emanet etmiştir.

«Men yerteden minküm an dini, fesevfe yetinlehu bi kavmin yuhibbuhum ve yuhibbûne,

ezilletin elel müminin, ezilletin elel müminin, ezilletin elel kâfirin,

yücehidûne fî sebîlillâh, ve lâ yekhâfûne levmetelâhim»

«İn yeşe' yuzhibkum ve ye'ti bi halkin cedid»

Hakikatıyla ifade buyurduğu, dilerse böyle partallaşmış, eskimiş,

dinin tozu toprağı sadece üzerlerinde, kalplerinde onu derinlemesine yaşamayan,

geceleri ahuvah etmeyen, başlarını yere koyup inlemeyen,

derin bir muhasebe hissiyle kendilerin insanların en mücrimi görmeyen,

ve kendi hayallerinde büyüttükleri o cürümlere göre istiğfarla inlemeyen,

tevbe ile o kapının tokmağına dokunmayan,

inâbe ile sürekli onun murâdı sübhânesini kollamayan,

evbe ile her zaman «dahası var mı yâ Rabbi, ölü olayım» demeyen,

insanları alır götürür işe yaramadıklarından dolayı,

yeni, cedid bir nesil getirir, oturur kalkar hep onu düşünürler,

ve onun murâdı sübhânesine göre bir dünya kurgusunda bulunurlar,

yani keşke insanlar şöyle olsa, böyle derin olsa,

imana saygıları olsa, insana karşı saygıları olsa,

insan hürriyetine karşı saygıları olsa,

insanları saygılarıyla ansalar.

Böyle bir kavim getirir ve insanlığın çehresi o sayede değişir,

yoksa duygu ve düşünce itibariyle partallaşmış, eskimiş şeyleri,

ruhâniler ve melekler alır bir tarafa atarlar,

insan hiç farkına varmaz bunun.

Arkadan yeni bir nesil, topraktan başını dışarıya çıkaran rüşeymler gibi,

başını dışarıya çıkarır, başağa yürür,

bir müddet de o cedidlerle cedid bir dünya oluşur.

İman yeni gökten inmiş gibi duyulur,

herkes meseleyi Ebu Bekir gibi duyar,

Ömer gibi duyar, Osman gibi duyar,

Ali gibi duyar, Aşere-i Mübeşşere gibi duyar,

Hak dostları Evliya, Esfiya, Evrar, Mukarrebin,

Kutup Gavus, Evtad, Ebdal gibi duyar.

Sanki yeni böyle gökten inmiş şebnemler gibi,

ruh yapraklarına dökülmüş de,

tazeliğiyle onu duyuyor ve heyecana geliyor gibi hissederler.

Ve din gerçek manada,

İslami ruh ve mana gerçek manada,

mefkuremiz gerçek manada,

ruh abidemizin ikamesi de gerçek manada,

ancak o cedid nesille gerçekleşir.

Yoksa birbirinin ayağını kaydıran,

istemediği insanlara çelme takan,

na seza na beca sözlerle insanları kararlayan insanlar,

Müslümanlık deseler de ondan fersah fersah uzaktırlar.

Din deseler de ondan fersah fersah uzaktırlar.