We Are Content... Be Pleased with Us, O Lord! | A Breath -59- | M. Fethullah Gülen Hocaefendi

Gülsem de içimden ağlarım ben, Yüreğim sızlar, yüzüm gülerken.

Millete tebessüm sadakasında Geri durmamak lazım.

İnsandan iftihar tablosunun sineği mübarekelerinde Değirmen taşları dönüyordu.

Izırapla kıvrım kıvrım olduğu zaman bile Tebessüm bekleyenlerden de tebessüm hiç eksik etmiyordu.

Birinin yüzüne bakarken içindeki o ızırapları aksettirmemek için,

iradesinin hakkını vererek kendine göre iradesi,

ayı parçalayan iradesi Allah'ın izniyle inayet eyle.

Mevvet onları bastırıyordu.

Ne için ızırap duyuyordu?

İnsanlığın başını almış cehenneme doğru,

öne alınmayan bir sele yelken açmasından dolayı içinde ızıraptı.

İnsanlığın cennete giden yolları tıkadığından dolayı içinde yaşadığı ızıraptı.

Nasıl olur o kadar güzelliklere karşı insanlar kapalı kalırlar?

Nasıl olur da bu kadar fezai ve fecaiye karşı açık dururlar?

Akıllarını başlarına alsalar, değilse bununla adeta ölür ölür dirilirdi.

Onun tek ızırap çekmesine binlercenin canı kurban olsun.

Evet, olmasaydı hepimiz ölüydük.

Ama öyleydi.

Fakat buna rağmen bilvüşra müptesimi der Kaside-i Bürdesi'nde İmam Buseyri,

sürekli başkalarının içine bişaret aksettirecek şekilde,

gönüllerine bişaret aksettirecek şekilde çevresine tebessüm yağdırırdı.

Milletimin imanını selamette görürsem, cehennemin alevleri içinde yanmaya razıyım.

Zira vücudum yanarken gönlüm gül gülistan olur, diyor.

Buna kutsal ızırap diyebilirsiniz, kutsal hafagan diyebilirsiniz.

Bunun dakikaları sizin ibadet anlığınızın bir gününe tekabül eder.

İnsanlığın elinden tutma, onların gözünü açma,

mesmuata karşı kulaklarındaki perdeleri sıyırma,

öteleri gösterme, öteleri duyurma adına,

içinizde duyduğunuz o ızıraplı anların her anı,

sizin hiç durmadan ibadet yaptığınız bir güne tekabül eder.

Muzdarip ruhlar, Süfyan-ı İbn-i Uyeyne buyurur ki,

Bazen muzdarip bir vicdanın sızlamasıyla Allah bütün bir ümmeti bağışlar.

Belki de günümüzde en çok ihtiyaç duyduğumuz şey de odur.

Yıkıntıları görme, devrilmeleri görme,

toplum çapında üst üste iç içe kırılmaları görme

ve bunların ızıraplarını ruhunun derinliklerinde duyma,

uykusunu kaçıracak şekilde duyma,

gece kalkıp bazen deli gibi koridorlarda dolaşma,

ne olacak bu milletin hali, bu hezeyan ne zaman sona erecek diyecek,

kaderden şikayet etmeme,

hep bunları derken de

رَضِيْنَا بِاللَّهِ رَبَّ وَبِالْاِسْلَامِ دِينَا

وَبِمْحَمَّدٍ صَلُّ اللّٰهُ عَلِيْهِ وَسَلَّمُ غَسُولًا نَبِيًّا

onlarla meseleyi noktalayarak, taçlandırarak söyleme.

Ama ne olacak bu milletin hali, şu parçalanmalar ne zaman sona erecek,

şu ayrıştırmalar ne zaman sona erecek,

şu ayrıştırıcı şom ağızlar ne zaman susacak,

ağızlarına uğursuz ağızlarına ne zaman ilahi bir fermuar vurulacak,

ızrabıyla kıvranır durur,

bazen kasıklarını tutar, bazen şakaklarını tutar,

bazen la havle ve la kuvvete illa billah çeker,

problem çözülecekse zaten antır parantız, işte onunla çözülür.

La havle ve la kuvvete illa billah kenzüm min kunuzil cenne

Allahümme havlen ve kuvveten min havlike ve kuvvetike

fi kulli şe'nina ve fi kulli emrina ve fi kulli müşkilatina