Humanity Revived Through Him (peace and blessings be upon him) | A Breath -71- | M. Fethullah Gülen Hocaefendi

İnsanlığın iftihar tablosunun doğumu dünyaya teşrifleri insanlığın da yeniden bir kere daha doğumu demektir.

O dünyaya teşrif edeceğine kadar insanlık vardı, yoktu belli değil.

Onun sevdirilmesi Allah'ın sevdirilmesi demektir.

Ona yönelen insanların Allah'a yönelmemesi düşünülemez.

Allah'a giden yollar ondan geçer.

Köprü demek meselesi belki geçit noktası, vesile diyebilirsiniz.

Ona kadar varılmışsa, onun o nurani iklimine erilmişse Allah'a ulaşılmış demektir.

Ona ulaşmayan, ona ermeyen, onunla buluşmayan, onun nur efşan atmosferini teneffüs etmeyen Allah'a ulaşamaz.

Şimdi insanlığın iftihar tablosunun insanlığa sunduğu en büyük armağan,

insanlığı mahiyeti nefsül emriyesiyle yeniden bir kere daha yeni ifadesiyle tanımlaması.

İnsan budur demesi, her insan kerimdir demesi

ve siyahi bir habeşi olan Bilal-i Habeşi ona bin ruhum olsa feda olsun.

Şin harfini de çıkaramaz hazret.

Eşhedü en la diyecek yerde, eshedü en la ilahe illallah der.

Güzel okur ezanı da onu da çıkaramaz.

Bunu neden diyorsunuz yani?

Siyahiliğinin yanında, saçlarının kıvırcık olmasının yanında,

orada dehil olmasının yanında, satılmış bir esir olmasının yanında,

insanlığın iftihar tablosu sayesinde Hazreti Ebubekir Efendimiz sayesinde,

hürriyete kavuşturulması sayesinde,

İslam da esasen insanlığı tanımış.

Fakat Efendimiz de sallallahu aleyhi ve sellem aynı sofrada oturur.

Bir bakarsınız Bedir'de büyük bir kumandan gibi sevkülce işte bulunuyor askere.

Şöyle yapın, böyle yapın diyor.

Bir bakarsınız Hazreti Ebubekir ona saygı duyuyor.

Bir bakarsınız Hazreti Ömer Efendimiz ona saygı duyuyor.

Bilala saygı duyuyor.

İslam, insana Allah'ın yarattığı dönemde mahiyetine yüklediği

o donanımları yeniden ortaya çıkarmış

ve insanı kıymet harbiyesiyle, hürriyeti asliyesiyle,

nezdi üluhiyetindeki evsafıyla yeniden bir kere daha tanıtmış.

Tanıtma değil, kabul ettirmiştir.

İnsanı bir kere daha kabul ettirmiş.

İnsanlığın iftihar tablosu sayesinde,

insanlık yeniden kendisinin insan olduğunu duydu, vicdanında duydu.

Adem'le duyduğu insan olmayı,

insanlığın iftihar tablosuyla kamil mahiyette duydu.

On dört asır evvel böyle bir geceydi.

Kumdan ayın on dördü bir öksüz çıkıverdi.

Lakin ona husrandı ki hissetmedi gözler.

Kaç bin seneydi halbuki bekleşmedelerdi.

Nereden görecekler göremezlerdi tabi.

Bir kere zuhur ettiği çöl en sapa yerdi.

Bir kere de mamur ey dünya o zamanlar.

Buhranlar içindeydi, bugünden de beterdi.

Sırtlanları geçmişti beşer yırtıcılıkta.

Dişsiz mi bir insan onu kardeşleri yerdi.

Fevza anarşi demek.

Fevza bütün afakı sarmıştı zeminin.

Salgındı bugün şarkı yıkan tefrika derdi.

Derken bir hamlete insanlığı kurtardı o masum.

Bir nefada kayserleri, kisraları yere serdi.

Aczin ki ezilmekte hakkı dirildi.

Zulmün ki zevali aklına gelmezdi, geberdi.

Dünya neye malikse onun vergisidir hep.

Medyun ona cemiyeti, medyun ona ferdi.

Medyundur o masuma bütün bir beşeriyet.

Yaraf bizleri bu ikrarıyla aştı.

Akif ruhun şad olsun.