Ayet 12-13

On İkinci Ayet

قَالَ اِنِّى عَبْدُ اللَّهِ اَتَانِىَ الْكِتَابَ وَجَعَلَنِى نَبِيًّا

1349-1350-1360-1361-1362-1410-1412-1462

Meal-i şerifi: İsa (A.S.) muhasımlarına dedi ki: Ben Allah'ın kuluyum, bana kitap verdi ve beni peygamber kıldı.

On Üçüncü Ayet

وَاَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّث

1376-1380-1382-1378

Meal-i şerifi: Amma Rabbinin ihsanını sana verdiği nimeti yâd et.

Bu iki âyet-i kerimeden 12. numaradaki âyet-i kerime İsa (A.S.)'ın nevzad iken dile gelerek, Hz. Meryemi ittiham eden Benî İsrail'e verdiği cevaptır. Bunun veche-i hesabiyesinin 1349'dan başlayarak asrımızdaki bizdeki İslâmî mücâhedenin en mühim merhalesi olan 1360-1361-1362 tarihlerini göstermesi cidden şayan-ı hayrettir. Bu iki vecihle tabir edilebilir;

Birincisi: aynı tarihlerde hizmet-i imaniyenin başında bulunan Zat'a, Hz. İsa (A.S.)'ın ruhâniyetinin imdada geldiği veyahut o Zat'ın, İsa (A.S.)'a mülâki olacak Zat olup o Nebi-i Zîşanın mazhariyetinin tevarüs edeceği ve İsa (A.S.)'ın namazda kendisine iktida edeceği Zat olmasıdır.

İkinci veçhe ise: Hz. İsa (A.S.)'ın devr-i saadeti olup Hristiyanlık aleminin ruhaniyeti Hz. İsa'yı telebbüs edeceği ve Hristiyanlığın hakikatına ulaşacağı ve İslamiyete iktida edeceği ve İslâmiyet'in cihanda mutlak hâkim olacağı tarihleri göstermektedir.

13. numaradaki âyet-i kerime ise Fahr-i Kâinat'a vaki olan ikramat-ı ilâhiye muvacehesinde Sultan-ül Enbiyanın mukabele-i şükranı ve tahdis-i nimeti hakkındaki emr-i Sübhaniyedir.

Bu âyet-i kerimenin ve veche-i hesâbiyesinin 1376-1380-1382 tarihlerini göstermesi bu tarihlerde Cenab-ı Hakk'ın ehl-i İslâm'a bahşedeceği en büyük atıfetlere işaret olsa gerektir. Fil-vakıa 1376 tarihi Risale-i Nur külliyatının resmen tab'ı, neşir tarihi olduğu cihetle bu atıfetin ne kadar büyük bir ikram olduğunu müstakbel devirler idrak edecektir.

Elhasıl: Bu iki âyet-i kerime son asırların mücâhede-i imaniyesinde ehl-i İslâm'ı temsil eden Zatın Hz. İsa (A.S.)'ın cevabına mâsadak bir makbuliyet ve ehliyette olacağına ve o Nebi-i Zîşanla hassaten alâkadar bulunacağına ve kendisine "min kıbel-ir Rahman" vaki olan ikramatın hizmet cihetinden, enbiyaya yapılan nimet-i Samedaniyeye müşabih olacağına işaret etmektedir.