Ayet 20

Yirminci Ayet

وَاتَّقُوا فِتْنَةً لاتُصِيبَنَّ الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْكُمْ خَاۤصَّةً وَاعْلَمُوۤا اَنَّ اللهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ

Meal-i şerifi: Şol umumi felâketten sakınınız ki, o yalnız sizden zalim ve mücrim olanlara isabet etmez belki umuma sirayet ve cümlesini perişan eder. Biliniz ki Allah'ın azabı şediddir.

Sure-i Enfal'in 24. âyeti olan bu âyet-i kerime tehlikesi umumî olan fitne ve felâketlerden sakınılması hakkındadır. Ayrıca müslümanlar arasından zuhur edecek zalimlere de hususi olarak işaret etmektedir. وَاتَّقُوا emr-i celilin

muhatabı cemi' olmak hasebiyle, ferdlerden ziyade cemiyyet ve milletlerdir. Malumdur ki umumi felâketler cemiyyet ve milletlere gelen ilahi birer şamardır. Bundan sakınılması o cemiyyetin emr-i İlahi dairesinde yaşaması ve gazab-ı İlahiyi mucib olan ef'ali icra ettikleri için helak edilen bir çok kavimlerden bahs etmekde ve bunlardan şâyân-ı ibret misaller vermektedir.

Ayet-i kerimenin ifâdesi umumidir. Fakat bir mu'cize olarak bu umumiyet içinde ümmet-i Muhammedin ve o meyânda bütün insanlığın başına gelecek müstakbel felâketlere de işaret vermektedir. Hedefimiz bu ciheti araştırmaktır. Filhakika âyet-i kerime umumiyeti ifâde eden bir beyan olmakla beraber veche-i riyâziyesiyle mucize olarak ümmet-i Muhammed (S.A.V.)'i ve bütün beşeriyeti şiddetli alâkadar eden büyük ve umumi felâketler devrine işaret ettiği gibi ümmet-i Muhammed (S.A.V.) arasında zuhur edecek zalim bir zümreye de hususi olarak işaret etmekte ve üzerinde ehemmiyetle durmaktadır.

Ayet-i kerimenin nüzulünden 1400 sene sonraki vakıayı müdhişeyi sarahat ve katiyet derecesinde ihbar etmesi Kur'an'in azamet-i icazına yakışan bir ihtişam ifâde eder. Şimdiyse âyet-i kerimenin riyazi manzarasını temaşa edelim:

Bittabi' gerek وَاتَّقُوا emr-i celilinin riyazi işareti ve gerek âyet-i kerime mevzuunun delaletiyle haber verilen ve ihtar edilen ve sakınılması icab eden bu umumi felâketin hemen bu tarih akabinde zuhur eden birinci cihan harbi olması icab eder.

Ve bu hal âyetin ihbarına ve icazına yakışır bir isabettir. Bir çok hadîslerde "melhame" tabiri ile ifâde edilen ve memleketimizin parçalanmasını ve bir çok İslâm diyarının ecnebi istilası altına geçmesini intaç eden ve bir çok inkılabatın zuhuruna sebeb olan Birinci Cihan Harbi bilhassa mukadderat-ı İslâm ve dünya tarihi noktasından hakikaten çok ehemmiyetlidir. Umumi felâketleri mevzu-u bahis eden âyet-i kerimenin zalimlerden bahsettiği fıkrasında 1913'de durması elbette onlara 1914 de zuhur edecek felâket için bir ihbar ve ihtar mahiyetindedir. Fakat onların gafletleri ve İslama aykırı vaziyetleri ve İslâmiyet aleyhine kötü maksatları onlara mucizane ihtarı göstermemiş ve tevfiksizlikleriyle milletimizi pervane gibi ateşin içine atmışlardır.

İkinci cihan harbi ise esasen birinci cihan harbinin bir zeyli ve ikinci safhası ve devamı ve daha felâketli bir sahnesi addedileceğine ve hâlâ da bir sulh-u umumi akdedilmediğine göre dünyanın hâlâ hal-i harb ve mütarekede devam ettiğini ve bir türlü sulhe kavuşamadığını iddia yerinde bir hakikat teşkil eder.

Demek ki 1912 ve 1913'de esbabı saha-i zuhura gelerek 1914'te patlak veren umumî felâketin tesir-i tahribkârisi hâlâ insanlığın yakasını bırakmamıştır. Aynı fıkranın ikinci veche-i hesâbiyesinin 1331-1381 tarihlerini göstermesine göre Allahu-alem eserin başında Ye'cüc ve Mecüc hadisesinden bahseden âyet-i kerimede işaret edilen umumi badire 1381'de zuhur edecek ve 1914'de başlayan ve Cihanda Komünizmin zuhurunu ve memleketimizde de bunun hususi bir şekli, bir benzeri ve ikinci bir modeli olan Deccal ve Süfyanî fitnesinin hudûsünü intaç eden ve ikinci cihan harbini doğuran umumi felâketler devri inşâallah 1381 badiresinin neticesinde nihayete erecek ve böylece insanlık bütün bu felâketlerin ve amillerin bertaraf edilmesiyle yeniden nefes alacaktır.

İşte âyet-i kerime umumi ifâdesi içinde hususiyeti ve mucizane olarak hicri 1331'den itibaren miladi 1912 ve 1913'de esbabı hazırlanan 1914'de başlayan ve İkinci Cihan Harbini ve Komünizm ve Deccal felâketlerini ihtiva eden, inşâallah 1381 vekayiinin neticesinde bütün efrad ve avamili ile mündefi' olacak ve nihayete erecek bulunan yarım asırlık bir devr-i meş'umu ve insanlık tarihinde misli sebketmemiş dehşetli ve vahşetli bir umumi felâketler devrini sarahate yakın bir katiyetle gösteriyor. Kur'an-ı Kerim'in bu azamet-i icazı karşısında hayret ve dehşetten donmamak mümkün müdür?

Ayet-i kerimenin ilk riyazi anahtar olarak ظَلَمُوا مِنْكُمْ خَاۤصَّةً fıkrasıyla esrarını ifâde etmesi Müslümanlar arasından zuhur edecek zalim bir zümrenin hassaten üzerinde durulduğunu gösterir. Acaba o zalim zümre âyet-i kerimenin nazar-ı itabına hedef olacak ne gibi meş'um bir vaziyete malikdir. Ve ne gibi meş'um bir icraatla gazab-ı ilâhinin hususi tevcihine hedef olmuştur. Bunu diğer bir âyet-i kerimenin aynı hakikati aynen te'yid eden beyanı ve şehadet-i mucizekaranesi ile cevaplandıracağız.