Üstad niçin şahsını ifşa etmemiştir?

Diğer bir noktayı daha açıklayalım:

Niçin vazife aşikar olduğu halde mahiyet mestur kalmıştır. Yani son vazifedar-ı İslâmiyet niçin şahsını ve vazifedarlığını ortaya atarak ortaya çıkmamıştır. Bu şekilde meydana çıkmak Sünnet-i Seniyyeye daha uygun düşmez miydi?

Elcevap: Birkaç sebepten dolayı şahsiyetini ortaya atmaya hacet kalmamıştır. Vazifesi ve hizmeti mahiyetini i'lan ve ifşa etmiştir.

Sebepler:

1- Mahşer-i ağraz halinde fesadların hüküm sürdüğü fitne-i ahirzaman içinde kör ve şuursuz birçok âmil ve mânilerin hizmete engel olmaması için.

2- Tarihte bu hususta birçok yalancı müddeîler gelmiş geçmiştir. Bunlar şahıslarını ortaya atarak işe başlamışlar neticede fani ve dünyevi bir hedefi elde etmek istemişlerdir. Hakiki hizmetkârın ise mesleği bu yalancıların kâzib mesleği ile iltibas edilmesin ve birçok siyasi ağrazı üzerine celbetmesin diye şahsiyet ortaya çıkmamış ve fakat hizmet kemâliyle yapılmıştır.

3- Son hizmetkârın vazifesinde daha evvelkiler gibi insanlığın râh-ı saadete yönelmesi için yeniden ve ayrı bir yolu açmak olduğu ve Fahr-i Alem'in bütün beşeriyet için açtığı cadde-i kübradan yürümek ve insan cemaatlerini o yolda yürütmek olduğu için zaten açılmış olan o yola davette ve o yolun tahribata uğramış kısımlarını tamirde sadece Fahr-i Kâinat'a ittiba mesleğini ihtiyar ve hakâik-ı İlâhiye ve ferman-ı Rabbani ortada iken ayrıca şahsını da ortaya atmanın faideden ziyâde mazarratları melhuz olduğu hikmetine binaen ve lüzum da olmadığı için şahsiyet ortaya atılmamıştır.

4- Son vazifedar-ı İslâmiyet hakkında Seyyid-i Kâinat'in birçok ehâdis ve tebşirâtı vardır. Bu sebeple kulaklar dolgun olduğundan ümmet bütün onun gelmesine muntazırdır. Evliyaullahtan birçoklarının da bu hususta ayrıca medih ve senaları vardır. Şayet bu zât şahsiyetini ortaya atsa göstereceği kerâmet-i zahire ile kısa bir zamanda kabul-ü ammeye de mazhar olsa ve ümmet-i Muhammed baştan sona kadar arkasına düşse bu tarz vicdanların tam bir ihtiyar ile halis hidayeti seçmesi değil o zâta ittiba ve şahsiyetine i'timad suretiyle kuru kalabalığa uyması ve nim-mecburi bir şekilde tarik-ı hakkı ihtiyar etmesi olur ki hakikat nokta-i nazarında bu hal asla makbul bir netice değildir. Matlub olan halis hidayet ise İslâmiyet'in güzelliğinden, ma'kuliyetinden, hakkaniyetinden vakıa mutabakatından ve mahz-ı hak ve hikmet olmasından dolayı ittibadır. Fikirlerin hakikati kavrayabilecek derecede olgunlaştığı ve kemâle ulaştığı son medeniyet ve ilim ve irfan devirlerinde hâlis hidayet her türlü nim-mecburi tesirlerin haricinde berrak bir ihtiyarın mahsulü olmalıdır.

Âhirzamanınn mütefekkir insanlığına mebus olan Sultan-ül Enbiyanın en büyük ve umumî mu'cizesi akıl ve idrake hitab eden Hazret-i Kur'andır. Diğer mevzi' mu'cizeler hüsn-ü ihtiyariyle İslâmiyet'i kabul edenlerin gönüllerinde itmi'nan ve temkin hasıl etmek üzere şeref-varid olmuştur. Bu i'tibarla son me'mur-u İlâhi'nin keramatına ve harikuladeliklerine ittiba mevzuu bahs değildir.

İslâmiyet'in harikulade füsun ve ulviyetine ittiba mevzuu bahistir. Son memur-u hidâyet de bunu yapmak İslâmiyet'in bütün cemâl ve şaşaasını bütün kemâl ve hakkaniyetini bir meşher-i bedi'i halinde enzâr-ı İslâmiyet'e arz ve teşhir etmiştir.

İşte Risale-i Nur budur. Yoksa birçoklarının bekledikleri gibi harikulade bir Zât çıkıp birçok harikulade icraatla âlemi emrine râm etse ve bu suretle umumi bir hidayet ve İslâmiyet'e mutabaat hasıl olsa bu netice hakikat noktasından asla kıymeti haiz değildir. Zira din bir imtihandır. Hidayet-i kasdı bir ihtiyara müstenid olduğu ve tefekküre ve iz'ana dayandığı takdirde makbuldür. Cebri bir hidayet ve mecburî bir imanın nazar-ı Şâri'de kıymeti yoktur. Tekellüf ve emr-i ubudiyet ihtiyar üzerine müessestir. Nitekim erkan-ı imaniyenin kâffesi hüccet-i katiyeye dayanmaktadır. Delâlet-i galibeye istinad etmekte.. Ve iman gaibedir. Eğer mesâil-i imaniye hüccet-i kat'iyye ile sabit olsa, onun imanlığı kalmaz bedahet tasdik şekline iner. Ve bedihi delâil bütün akıl ve iz'anı celbedecek ve insanî tefekküre yol bırakmayacak şekilde meydana çıksa ihtiyara yer kalmaz. Ve cebri bir inanış tevlid eder. Cebrî bir kanaat ve inanış ise insanlık hassesine, tefekkür melekesine ve insanın mürid ve muhtar olmak mümtaziyesine münafidir. Vazı-ı dinin de murad-ı Sübhanisine muhaliftir. "Zira dinde cebir ve ikrah yoktur.", düstur-u Kur'an'in desatir-i esasiyesindendir. Eğer ahirzamanda gelecek Zât hüccet-i katıa ile herkes tarafından yakînen bilinse yukarıda arzedildiği vecihle herkes dinin hakikatine ahkâmının ulviyetine binaen değil, onun şahsiyetine i'timaden kalabalığa uyma şeklinde daire-i hidâyete dahil olurdu. Bunun da zaruri bir sürüklenişten farkı olmazdı.

Bu takdirde dinin imtihanlığına ve ihtiyara yer kalmamış ve bir mecburi ve kıymetsiz hidayet tekevvün etmiş olurdu. Hidâyetin makbuliyeti tefekküre ve ihtiyara yer kalması ve mecburi olmaması şartına vabestedir. Binaenaleyh bu hikmete binaen şahsiyet mestur bırakılmış ve fakat hakikat olanca azamet ve ihtişamıyla şerh ve izah edilmiştir.