Ayet 21

Yirmi Birinci Ayet

وَقَالَ الرَّسُولُ يَا رَبِّ اِنَّ قَوْمِى اتَّخَذُوا هذَا الْقُرْاَنَ مَهْجُورًا

1913-1914-1963 1342-1343-1344-1345

Meal-i şerifi: Peygamber-i Alişan (S.A.V.) dedi ki: Ya Rab, benim kavmim, bu Kur'an'ı Azimüşşanı mahcur ve metruk ittihaz ettiler. Yani, Kur'an'ın davetini kabul etmediler, (terkettiler)

Sure-i Furkan'ın otuzuncu âyeti olan bu âyet-i celilede peygamberi sarahaten kastettiği ve haklarında Cenab-ı Hakk'a şikayet ettiği kavim şüphesiz kendi kabilesi olan Kureyş kafirleridir. Ve şikayet de onların Kur'an'ın davetini kabul etmeyip arka çevirmeleri ve onu mehcûr bir halde terketmeleri sebebiyledir.

Asr-ı Saadete ait bir vaziyeti beyandan ibaret bulunan bu âyet-i kerimenin istikbalde ümmet-i Muhammed (S.A.V.) arasında aynen Kureyş kafirleri gibi belki İslâmiyete daha çok düşman mülhid bir zümrenin çıkarak Kur'anı beğenmeyip ve onu kâfi görmeyip, ona arka çevirmelerini ve onu mevki-i mer'iyetten kaldırarak terketmelerini aynı tarihle vermesi ne demektir.

Ve mazideki bir hali hikayeden ibaret olan bu tarz-ı beyanın 1300 sene sonraki aynı hali bildirmesi nasıl bir mu'cizedir. Bu derece sarahat ve kat'iyet karşısında buna mu'cizeler mu'cizesi dense seza olur.

İşte âyet-i kerimenin bu hakikati هذَا الْقُرْاَنَ مَهْجُورًا fıkrasıyla tarihi tarihine aşağıda izah edilecektir. Âyet-i kerimenin bu karyede görülen ve Hazreti Peygamber Aleyhisselam'ın tazallüm-ü hal ve şikâyetle "Ya Rabbi benim kavmim ittihaz etti" mânâsına olan birinci fıkra-i hesâbiyesi tamı tamına وَاتَّقُوا فِتْنَةً âyet-i kerimesinin ظَلَمُوا مِنْكُمْ خَاۤصَّةً fıkra-i celilesinin riyazi veçhesine tetabuk etmekte ve onu tamamen tasdik etmektedir. İşte bu fıkra-i celile aynen ظَلَمُوا مِنْكُمْ خَاۤصَّةً fıkrası gibi 1913-1914 tarihleri üzerinde durmaktadır.

Her iki fıkradan birinci âyete ait ظَلَمُوا مِنْكُمْ خَاۤصَّةً fıkrasının mânâsı: "Ey ümmet-i Muhammed (S.A.V.) sizden zalim olanlar" şeklinde olduğu gibi,

اِنَّ قَوْمِى اتَّخَذُوا de "Benim kavmim ittihaz etti" manâsıyla Peygamberimizin kendisine nisbet ettiği yani, Muhammed (S.A.V.) kavmi arasından ve onların soyundan neş'et eden bir zümrenin Kur'an'ı terk edeceğini ifâde etmektedir.

Yukarıda ifâde edildiği vecihle âyet-i kerimenin: "Bu Kur'an'ı terk ettiler" mânâsına olan ikinci fıkra-i hesâbiyesi: İstiklâl Zaferinden sonra merkez-i İslâmiyet olan memleketimizin mukadderatına tamamen hakim olan ve Cenab-ı Hakk'ın milletimize ve İslâm âlemine ihsan ettiği bir zaferi kendilerine mal eden ve istismar eden mülhidler ve masonlar zümresinin tarik-i Kur'an'ı terk ile onun yerine Hristiyanlığın ahkâm ve âdabını muhtevi bir nizamı medeni kanun adıyla kabul ettikleri tarihi 1342-1343-1344-1345 hicri tarihleriyle ve hadisenin evveliyatını bildiren tarihlerle aynen göstermektedir.

Âyet-i kerimenin birinci fıkra-i hesâbiyesinin yukarıda görüldüğü vecihle ظَلَمُوا مِنْكُمْ خَاۤصَّةً fıkrasında olduğu gibi aynen 1913-1914 rakamları üzerinde durması ve ayrıca 1963 rakamına işaret etmesi 1913'te milletimizin başına musallat olan ma'lum zümrenin Allahualem 1963 tarihine kadar tasallutlarının ve kısmen mevcudiyetlerinin devam edeceğine o tarihte tamamen köklerinin kesileceğine işaret olsa gerektir. Allahu a'lem bihakikatil hal.

Demek ki Kur'an'ın iki mucize âyetiyle üzerlerine parmak basarak ittiham ettiği, tokatladığı, itab ve hitabına hedef tuttuğu bu zümre Kur'anı terk eden ve hükümden iskat eden ve İslâmiyet'i sinsi metodlarla ve dessâsane usûllerle ve cebr ve tahakküm ile yıkmaya ve tahribe uğraşan ve dînî talim ve tedrisi Müslümanlar'a yasak eden ve ümmet-i Muhammed'in şerrinden Cenab-ı Hakk'a sığındığı fitne-i ahirzamanı ihdas eden ve ateşlendiren ve beynelmilel bir Yahudi tarikat-ı siyasi olan masonluğa sülük ve intisap ederek onun maksadı ve emelleri uğruna bu vatanda İslâmiyet'in kökünü kazımaya uğraşan tam mülhid ve mürted bir zümredir.

Deccal bunların arasında zuhur etmiş ve bunları temsilen icraat yapmış. Ve bunlar onun kuvvet-üz-zahrı ve avanesi olmuşlardır. Bunlar abede-i deccaldir. Hilalin asırlarca cihana şan ve şeref saldığı bu aziz İslâm vatanı, bu devirde insana tapanların memleketi haline gelmiş ve umumi bir puthaneye benzemiş. Ve her nevi fuhşiyat ve menhiyat aleni denilecek derecede ve ayıplanmaz bir tarzda umumileşmiş ve her nevi şenaat-i ahlakiyenin adına hürriyet ve medeniyet namı verilmiş.

Bunların milletimizi küfür ve dalalet bataklığına sürüklemek ve bu aziz milleti manevi varlığı olan İslâmiyet'ten soyarak mürted bir hale getirmek için irtikab etmedikleri şenaat kalmamıştır. Bunların emellerine erişmek ve milleti tarik-ı haktan sapıtmak için milletimize tatbik ettikleri maddi ve manevi tazyikat düşmanlara rahmet okutacak mahiyettedir. Bunların müslüman milletimize reva gördükleri hakaret ve verdikleri ezâ ve ızdırap başlı başına bir tarih teşkil eder. Bunlar Kur'an öğretenleri ve öğrenenleri, Allahuekber diyenleri cürm-ü meşhud mahkemelerine sevk ederek hapishanelere doldurmuşlar. Ve en basit bir dîni tezahürü azâmi bir galîzat ve huşunetle ve çeşitli tazyik ve tezyiflerle ve iftiralarla boğmağa, söndürmeye çalışmışlardır.

Bu devirde Allah adı ağza alınamaz bir hal almıştır. Allah ve Lâilahe illallah diye kelime-i tevhid söyleyenler tarikatçı diye zindanlara doldurulmuş; namaz tesbihleri, dua kitapları, dini eserler vesâit-i cürmiye diye zabt ve müsadere edilmiş din müdafaa edilemez ve ağza alınamaz tehlikeli bir mefhum halini almış ve dindarlık çok tehlikeli çok felâketli bir tehlike mevzuu teşkil etmiştir. Dindarın adı softa, yobaz, mürteci, gerici olmuş. Dini ağza alan es kaza müdafaasına girişenler en ağır hakaretler ve tezyiflerle vatan ve millet hainliği ithamlarıyla tazyike tabi tutulmuşlardır.

Tazyikatın dayak, tehdid, işkence şekilleri ayrı birer mevzudur. Bunlardan gece otomobil ile kırlara götürülüp orada dayak yiyenler; dini kitapları taşıdığı ve yakılmak için teslim etmediği sebebiyle polis karakolunda dövülerek öldürülenler olduğu gibi buna dair çeşitli misalleri çoğaltmak ile cildler doldurmak mümkündür.

Kadın, erkek Kur'an öğretenlerden cürm-ü meşhûd mahkemelerine sevk edilen ve hapse atılanlar ve ağır para cezasına mahkum olanlar ve çocuklarına gizlice Kur'an ve din dersi okuttuğu için tazyik ve tehdide tabi tutulan anne ve babalar ayrı birer misaldir.

Hulasa: Masonluğun icâbâtı ve Avrupa emperyalizmine hizmetkârlığın iktizası, din ve İslâm aleyhtarlığı için neleri emrediyorsa Türkiye ve Türk milleti onun tatbikat sahası ve icraat mahalli olarak kullanılmıştır.

Haşiye ve izahat

Hakiki Musevîlik değil; siyonizme ve ırkçılığa dayanan Yahudiliğin beynelmilelleşmiş bir şekli olan Masonluk, beşer cemiyetlerinin aralarındaki cemiyet rabıtasından imani bağları koparıp yerine sahte ve nazari ve menfaat tesadümleriyle mahmul insan kardeşliği doktirinini ikame etmiş ve hürriyet, adalet, müsavat yaftalarıyla arkasında akıllılar ve açık gözlüler ve masonluğa iltihak etmiş üstün tabaka sınıfının halk kitlelerinin ve milletin umumi muhassala-i menâfi' olan cemiyet servetini çeşitli iktisadî ve siyasî kombinezonlar ve dalaverelerle istismar ve aralarında paylaşmayı ve kendilerine tahsisi hedef tutmuş bir zümredir.

Bunlar adeta servet-i umumiyi kendilerine tahsis için aralarında menfaat birliği kurmuş ve kardeşliği yalnız bu birliğe girenlere tahsis etmiş din millet ve vatan kaydından azade kozmopolitlerden mürekkeb bir şirket-i siyasiye hükmündedir.

Bunların bu kadar hudutsuz menabi-i servet ve imkanı ellerinde bulundurmalarına rağmen hiçbir beşeri felâket ve umumi ızdırap karşısında mağdur ve felâketzede insan kitlelerine dâva ettikleri insaniyet sevgisi iktizası olarak yardım ellerini uzattıkları felâketzedelerin imdadına koştukları ve insanlığı felâkete sürükleyen amilleri önlemeye çalıştıkları görülmemiştir.

Bunlar Allah ve iman düşmanlığı ve milliyet aleyhtarlığını kendilerine bayrak yapmış ve insanlığı mukaddesata imandan tecrid ile her nev'i necaibden mahrum soysuzlaşmış ve asalet-i ruhiyeye yabancı bir hayvan sürüsü derecesine indirmeyi ve bu suretle yalnız maddeye ve menfaate tapan hissiz bir mahluk sınıfı vücuda getirmeyi ve binnetice bunların kolay istismarını gaye edinmiş beynelmilel bir teşkilattır.

İddia ve itikadlarına göre insanları dinî hislerden tecrid ile asırlardan beri din ihtilafı yüzünden alem-i beşeriyette hüküm sürmüş olan müthiş mücadelelere ve bu yüzden tahaddüs etmiş denî' münâferetlere bir son vermek lâzımdır.

Ve yine iddialarına göre tarih tetkik edilince dinler beşerî hayat için bir huzur âmili değil huzursuzluk âmilleri olmuşlardır. Fakat masonlar insanın necâbet ve asaletine maye teşkil eden mekarim-i ahlakîyenin manii olan ve azim ve salâbet ve şehâmet ve fedakârlığın merhamet ve mürüvvetin madeni olan ilahî iman esasını ve din nizamını ortadan kaldırınca bu defa insanlık en karanlık vahşi ve insafsız birer egoizm ve hodgamlık ahtapotlarıyla baş başa kalmış hissiz bir canavar haline geleceğini ve bu hale gelmiş canavarların esiri birer sürü halini alacaklarını düşünmemişlerdir.

İşte böylelerinin numunelerini dehşet ve fecaatlerini Komünizm dünyasında ve tatbikatında müşahede eden ve inkar ve imansızlık yüzünden bütün insanî teavün hislerinin ve mekarim-i ahlakîyenin silinip süpürüldüğünü gören ve böylelikle müthiş bir aksülamel ve intibaha gelen bir kısım insan cemaatleri can kurtaran simidine yapışır gibi tekrar Allah'a ve edyana iman yoluna düşmeye mecbur olmuşlar ve Allah'a inananlar gurubu ile inanmayanlar bloğu halinde dünya iki cepheye ayrılmıştır.

İnsanın insanlık hisleri ancak iman ab-ı hayatı ile yeşerir mekarim-i ahlakîyenin ve necaib-i insaniye meyveleri Allah'a iman esası ile neşv-ü nema bulur, tekevvün ve tahassul eder. İnsan ahlakî fedakarlığı ancak cihanın mukadderatına ve kendi hayatına sahip bulunan bir Halık-ı Keremkâr nam-ı hesabına yapar, bunlar ahlakın ve insaniyetin temeli olan esaslarıdır. İmansız ahlak tekevvün etmediği gibi ahlaksız cemaatte her türlü teavün hislerinden mahrum anarşi ve cidal ve boğuşma âlemidir. Tabiî hayat örneğinin misalleri sadece mücadele ve ifna değil buna muvazi olarak ve daha kesretli misallerle hayat-ı umumiye bir teavünler nizamıdır. Milyarlar ve milyarlarca hüceyrelerin bir araya gelerek hayat-ı uzviyenin umumi hizmetlerini gördükleri gibi sayısız hücre ve teşkilat kombinezonlarının bir araya gelip muazzam hayat örneklerini vücuda getirdiklerini görüyoruz. Ve yalnız yüz milyarlarca canlı ve kırmızı kan yuvarlaklarının insan denilen acaib memleketin muhtelif böl-elerinde gıda taşıdığını ve çeşitli mikrop ve küçük hayvanlar milletlerinin hayat-ı umumiyenin cereyanı için dev hizmetleri başardıklarını hayretle ve ibretle müşahede etmek lâzımdır.

Beşeriyete ızdırap veren tek Keremkâr Allah'a iman değil çeşitli ve mütezâd itikatlar arasındaki ihtilaf ve müsamahasızlıkdır ki buna taassub da denir. Tek Allah'ın hakimiyet ve keremkârlık cenahı altına sığınmakta birleşmemek ve onun lütûfkâr nizamına riayet etmemek beşerî ızdırapların kaynağıdır.

Yaradılış ve cins kardeşliği rabıtası değil iman ve fazilet kardeşiğinin hararet-i maneviyesinde yek vücut olmamak beşeriyete ızdırap veren amillerin başıdır. Evet beşeriyetin çektiği bu ızdırap alî ve ulvî imandan ve yüksek mekarimi netice veren temiz ve ilahî aşkdan değil menbaını beşeri hodgâmlıktan alan çeşitli tefrika ve mefsedet hislerindendir.

İnşallah beşer, ya Komünizm ejderinin veya Dinsizlik ifritinin korkunç ve dehşetaver manzarası karşısında aklını başına alacak ve pek yakın bir istikbalde tek ve Keremkâr Allah'ın cenah-ı atıfetine ilticada gecikmeyecek ve bu hakikata çağıran ilahî Kur'an meşalesinin envarı altına toplanmak ve İslâmiyetin ferahnak sulh-u müsalemet, emniyet ve inşirah va'deden davetine icabeti, kendisi için yegane melce-i necat bulacaktır. Evet beşerin aradığı saaadet, ekseri asliyet ve ulviyetini yukarıdan beri isbata çalıştığımız mucizeler mucizesi Hazret-i Kur'andır. Beşer onun ılık ve saadet-bahş cazibesi içinde gayş-ü müstağrak olduğu gün beşere dünyada mev'ud fani ve umumi saadet bütün hututu ve şümulü ile tecelli edecek ve bu hal aynı zamanda insanları ebedî saadete götüren bir şehrah olacaktır.

İşte sulh-u umumiye diye beşerin aradığı netice bu hedefe varmakla tekevvün edecektir.

Netice: Yukarıdan beri esrarını açıklamaya çalıştığımız ve manen birbiriyle müttehid tek hakikati veya hakikatler silsilesini gösteren bu iki âyet-i kerime Hazret-i Kur'anın emsalsiz mucizelerindendir. Gösterdikleri hakikatleri hiç kimsenin itiraz ve tenkidine imkan bırakmayacak derecede sarih ve bedihidir. Bunlar dünyanın ve İslâmiyetin akıbeti hakkında çok müessir olmuş vakayı-i azimeyi vukuundan 1300 sene evvel haber vermişlerdir ki bu hal Kur'an'in mucize ve kelamullah olduğunu gafil beşerin kafasına tokmak vurur şeklinde kafi olarak isbat etmektedir.