İmam-ı Ali ve Gavs-ı Azam üstadla neden alakadardır?

Burada hatıra gelen bir meselenin de halli îcab etmektedir.

Sual: Acaba Hz. İmam-ı Ali ve Gavs-ı Âzam gibi ilk safta gelen mânâ sultanları ve ehl-i beytin başkumandanları asr-ı saadetten 1300 sene sonra vazife-i İslâmiye'yi deruhte eden ve İslâm'ı kurtarmak gayesiyle harekete geçen bir zât ile neden bu derece yakînen alakadar oluyorlar ve eserleriyle meşgul oluyorlar ve bu zamana kadar bu uğurda gayret sarf etmiş ecelle-i ulemâ ve mücahidin-i hamiyet-i din birçokları gelip geçtiği ve İslâmiyet'i yükseltmek ve kurtarmak üzere birçok feyizli ve müessir hizmetleri müşahede edildiği halde niçin onlar hakkında böyle bir manevî iltifatın mevcudiyeti şimdiye kadar iddia edilmemiştir. Acaba niçin bu zâtın hizmetiyle ve eserleriyle bu derece yakînen alâkadar oluyorlar ve ona 13. ve 8. asrın maverasından imdat ediyorlar. Bunun kuvvetli bir sebep ve hikmeti olsa gerektir.

Bizce bu sebep ve hikmet -Allahuâlem- hakiki hüviyeti hâl-i hayatında mestur kalmış ve dar-ı ahirete de mahiyeti meçhul olarak gitmiş olan ve fakat yaptığı pek şerefli ve müessir hizmeti ile ve feyizli ve kudretli mücâhedesiyle ve yüksek kemâlât-ı ahlakiyesiyle ve eşsiz ilim ve ilm-i vehbîsiyle ve gayet parlak ve sarsılmaz, taviz vermez metanet ve şehametiyle Kur'an bayraktarlığı ve İslâmiyet müdafiliğiyle ve hizmetinin müessiriyeti ve hizmetine girenlerin kendisinden asla ayrılmamalarıyla en halis ve temiz akîdeli ve sarsılmaz ve gayet ciddi ve musallî birer Müslüman olmalarıyla hakiki hüviyetini ilan ve izhar etmiş bulunan ve son asırların malum âzami ve hidayet serdarı olan bu zâtın neslen Hz. İmam-ı Ali'ye ve Gavs-ı Âzam'a mensub ve o mübarek silsileden gelen bir memur-u İlahî olmasıdır. Yalnız Divan-ı Harb-i Örfi'deki müdafaatını dikkatle okuyan bu dâvamızı tereddütsüz tasdik eder.

İşte Hz. İmam-ı Ali, İslâmiyet'in en zayıf ve mağlub düştüğü bir zaman olan on üçüncü asırda İslâmiyet'i kurtarmak ve kalkındırmak için meş'ale-i İlahiyeyi yüklenmiş ve liva-i hidayeti omuzlarına almış bulunan son vazifedar hafidini hizmetinde böyle teşcî ediyor ve hep müşfikâne alaka gösteriyor. Hz. Gavs-ı Âzam da cedd-i ûlasının bu husustaki şefkatine ve alakadarlığına iştirakle son asırların mürşid-i kâmili olan hafidini himayesine şayan ve irşadına mazhar ediyor. Çokların zann-ı hilâfına Bediüzzaman Hazretleri'nin Kürdî oluşu onun şarkta doğmuş olmasından mütevellîd bir zehabdır. Lîhikmetin onun mahiyetini gizlemek için bir libas-i satîrdir.

Ve onun يَاۤ اَيُّهَا الْمُدَّثِّر 1316 ve يَاۤ اَيُّهَا الْمُزَّمِّل 233 (كردى Kürdî 234)

hitaplarına mazhar olan Fahr-i Kâinat'a vâris olduğunu göstermek içindir, yoksa görüldüğü vecihle bu kudsî hitabların delalet-i riyaziyeleri pek şayan-ı dikkattir; sanki doğrudan doğruya sarahat derecesinde medlulünü gösteriyorlar. Bununla beraber Hz.Bediüzzaman nesl-i pâk-i Muhammediye (A.S.M.) mensup bir hâdim-i din olduğu ona yakın olanlarca malum bir keyfiyettir. Bu cihet Mâidet-ül Fürkanda delâil-i kaviyye ile isbat edilmiştir. Hatta bu mensubiyet aynen Gavs-ı Azam gibi ceddinin birleştiği noktada vakidir Hz.Gavs-ı Âzamın Üstad ile bu derece alakadar olmasının ve onu manen terbiye ve himayesine mazhar etmesinin bir sebebi de budur. Keza İmam-ı Ali (R.A.) Efendimiz bu mensubiyeti sarahat derecesinde ifâde buyurmuştur. Ercûzesindeki cihanşümul kerametini gösteren beyitlerin dalâlet ettiği tarihte yani İslâmiyet'i yıkmak için devam eden müthiş tahribat hengâmında İslâm'ın müdafaasını deruhte eden zâtı kastederek

فَاِنَّمَا نَحْنُ عَلَى التَّحْقِيقِ

غَوْثٌ لِكُلِّ كُرْبَةٍ وَضِيقِ

buyurarak

yani "Biz Ehl-i Beyt-i Risalet, İslâmiyet'in başına bir felâket geldiğinde kendimizden bir Gavs ile imdad ederiz" buyurarak o tarihte hizmet-i imaniyenin başında bulunan zâtı kendi Âl-i Beytine nisbet buyurmuştur. O takdirde madem ki nesl-i pâk-i Muhammedî'ye (A.S.M.) mensub ve 13.asrın başında hizmet-i İslâmiyeyi deruhte etmiş ve 1316 rakamıyla tam 1900 sene-i miladîsi başında vazifeye başlamış bir zât yani Hz.Peygamber'den sonra her asır başında geleceği bildirilen hizmetkârane ümmetten bir zât ve onların 12. yani son vazifedar olduğunu ve 13. asrın içinde bulunmakla bilhesab ve bizzarure kabul ediyoruz.