Hz.Ali'nin kasidelerinde Risale-i Nur'a işaret iddiaları

Şimdi Hz.İmam-ı Ali'nin mezkur kasidelerinde Risale-i Nur'a ve onun mühim parçalarına işaret etmesi ve müellifini iltifatına mazhar etmesi zannî ve indî delillere dayanan bir iddia mıdır, bunu tetkik edelim.

Yukarıdaki muazzam kerametin kudretini ve veche-i ifâdesini nazara alarak ve ona istinad ederek mütalaa ettiğimiz takdirde dâvanın metaneti ve ciddiyeti tezahür eder.

Evvela: Bu kasidelerin her ikisinde de ism-i Âzam olan ve Sekine tabir edilen esmâ-i sitteden bahis ve tavsiye vardır ve hitapları umumi ve herkese şamildir; o halde bu umumiyet ve şümul içinde hususi bir şahsa ve hususi bir hadiseye taalluk ve tevcih nasıl mümkündür.

Elcevap: Bu umumiyet içinde hususiyet ifâde eden bir hesâbî veçhesinin lisanıyla bu tevcih ve tahsisi şaşmaz bir isabet temin eder.

Mesela, Kaside-i Celcelutiyede, فَيَا حَامِلَ اْلاِسْمِ الَّذِى جَلَّ قَدْرُهُ beytini ele alalım. Bunun mânâsı: "Ey bu ism-i Azamı hâmil olan Zât" demektir. Herkes bu vasfa muhatap olabilir fakat bununla bir hususi şahsın murad edilip edilmediği üzerinde, bu mânâ mevcud olan bir kimseye bu cümlenin hesâbî veçhesi tatbik edilir. Ve ona tam tamına mutabık olup olmadığı aranır.

İşte فَيَا حَامِلَ اْلاِسْمِ الَّذِى جَلَّ قَدْرُهُ beyti 1293-1294-1323-1324-1353-1354-1374 rakamlarını sırayla göstermektedir. Gariptir ki bu rakamlar bu âlimi ortaya atan ve hayatında daima esmâ-yı sitteye ısrarla devam eden ve bunu asla hiçbir gün fevt etmeyen ve asrımızda İslâmî uyanış hareketinin bayraktarlığını yapan ve bu hususta bütün engellere ve tehlikelere sarsılmadan göğüs geren bir zâtın tamı tamına doğumunu, ilk sene hayatını ve şarktan merkez-i devlet olan İstanbul'a gelmesini ve fevkalâde şöhret kazanmasını ve müteakip hizmetin en faaliyetti devrelerini ve Eskişehir mücâhedesini ve münteha hizmetini göstermekte ve onlar üzerinde durmaktadır.

Keza Kaside-i Ercûzesindeki فَمَنْ اَرَادَ اللهُ يُعِينَهُ اَتْحَفَهُ بِهذِهِ السَّكِينَةِ beyitini ele alalım. Manası: "Kime ki Cenab-ı Hak yardım etmek murad eder ona bu sekineyi hediye eder." Bu beyitin ikinci mısraı olan اَتْحَفَهُ بِهذِهِ السَّكِينَةِ 1351-1381-1383 rakamları üzerinde durmaktadır. Gariptir ki 1351 tarihi yukarıda vasıfları tâdad edilen Eskişehir hapsinde en çok yardıma muhtaç olduğu bir zamanını ve üç büyük hapisten ve mücâhede-i İslâmiyesinden birincisini göstermekte ayrıca Hz. Kur'an'ın hâmili ve bayraktarı ve hizb-ül Kur'an'ın serdârı olduğunu lafz-ı mübarek Kur'an'ın hesabına istinaden işaret etmektedir. Zira Kur'an kelime-i mübarekesi 1351 rakamının karşılığıdır. Diğer tarihler ise bu risalenin bir çok yerlerinde görüldüğü veçhiyle -Allahuâlem- İslâmiyet'in tam bir yardıma mazhar olacağı ve zafere kavuşacağı tarihler olsa gerektir.

Keza Celcelûtiye'de تُقَادُ سِرَاجُ السُّرْجِ سِرًّا تَنَوَّرَتْ .. تُقَادُ سِرَاجُ النُّورِ سِرًّا بَيَانَةً beyitleri var. Bunların birincisinde gizli ve aşikar ışık veren bir nur lambasından bahsediliyor, ikincisinde ise gizlice nurlandıran ve lambaların lambası olan bir lambadan bahis var. Evvela, gizlice nurlandıran lambanın maddi bir lamba ve nurunun da zahiri bir ışık olmayacağı bedihidir; o takdirde bunun mânevi bir ışık; gönülleri vicdanları aydınlatan fetih ve teshir eden bir nur olduğu aşikârdır; "sirac" ın bir mânâsı da güneş olduğuna göre lambalar lambası güneş olmak daha isabetlidir. Ancak maddî olmayarak ziya neşreden birçok lambaları da ikad ederek onlara da kendi ışığını neşr eden bu güneş nasıl güneştir.

Hiç şüphesiz Hz. İmam-ı Ali'nin evleviyetle kasdetmesi iktiza eden bu güneş en büyük hidayet güneşi olan ve bütün müslümanların ittifak ve kabulleriyle en yüksek hidayet nurunu hâmil bulunan Hazret-i Kur'andır. Müslümanların imanı bu tevcihi zaruri kılmaktadır. O halde bu güneşin ibka ettiği ve onlarla kendi nurunu neşrettiği lambalar nelerdir. Şüphesiz bunlar da o güneşin envarını neşreden onun mezâya ve mucizatıın ilan eden asar-ı imaniyedir.

Acaba bu tevcih için onu mütalaa edenlere ittifakla bilatereddüt kabul edileceği vecihle bütün Kur'an'ın mezâya ve mucizatından bahseden ve envar-ı Kur'an'ın dellâlı ve ilâncısı olan Risale-i Nur külliyatından daha elyak hangi eser vardır. Bunlar bir bahr-i Nur halinde envar-ı Kur'an'la malâmaldir. Şimdi bu bütün hesabi veçheleri üzerinde durarak bu tevcihimizin hakkaniyet ve isabetine dair delillerin mevcut olup olmadığını araştıralım.

Birinci veche-i hesabiye:

تُقَادُ سِرَاجُ النُّورِ سِرًّا

1316 -1335 -1366 - 1385 -1566

İkinci veche-i hesabiye:

تُقَادُ سِرَاجُ السُّرْجِ

1293 -1323 -1383

Üçüncü veche-i hesabiye:

سِرًّا تَنَوَّرَتْ

1316-1322-1372

Dördüncü veche-i hesabiye:

تُقَادُ سِرَاجُ النُّورِ سِرًّا بَيَانَةً

1353-1384-1434

Evvela gizli tenevvürden bahseden üç evvelki fıkranın birinci ve üçüncüsü 1316 rakamı üzerinde durmaktadır ki bu tarih Nur müellifine göre çok ehemmiyetlidir.

Ve birçok manidar âyet-i kerime esrarıyla bu rakam üzerinde durmaktadır. Miladi 1900 tarihinin tam karşılığı olan bu tarih Allah u a'lem Nur müellifine hizmet-i imaniyenin tevcih edildiği ve hizmet-i Rabbaniye ile ve ulum-u vehbiye ile gönlünün doldurulduğu ve intibah-ı İslâm ışığının menbaında parlamaya başladığı tarih olsa gerektir.

Birinci fıkradaki 1335 tarihi ise, 1316 da menbaında gizli olarak parlayan ve yarına hamle yapmaya hazırlanan bir nur-u hakikatin 1335 de İşarât-ül İcaz tefsiri ile mahiyetinden bir nişan vermesi, 1366 ise mütevaliyen ve ısrarla devam eden bu neşriyatın büyük mecmualar halinde gizlice ve çok kuvvetle yayılması tarihleridir.

Üçüncü veche-i hesâbiyedeki 1322 ve 1372 tarihleri telifatın, talim ve tedrisin mebdei ve müntehası ve neşriyatın kuvvetle yapıldığı tarihleri göstemektedir. İkinci veche-i hesâbiyenin 1293-1323 tarihlerini göstermesi daha çok manidardır. Zira birinci tarih Nur müellifinin doğumunu, ikinci tarih ise İstanbul'a azimetle en müessir bir şekilde hayat-ı içtimaiyeye karışmasını ve irşadata başlamasını göstermektedir. 1383 ise inşaallah hizmet-i neşriyenin mesturiyetten tam aleniyete çıktıktan sonra cihanşümul mahiyetinde rağbet-i ammeye mazhar olacağı tarih olsa gerektir.

Nitekim hem gizliliğe hem aleni neşriyata delalet eden dördüncü veche-i hesâbiyenin 1353-1383-1384 tarihlerini göstermesi, dalâlet ve ilhadın kaba ve haşin homurtuları karşısında vazifesini gizlice yapan manevî ve Kur'anî bir nur 1353 de bilmecburiye Eskişehir âfâkından zahir olarak kara kalplere ışık tutmuş ve bilahare karanlık ve kasavetli küfür ve inkar ve zünnarları karşısında vazife-i neşriyesini yine kısmen gizlemiş. İnşaallah 1383 den itibaren Türkiye âfâkından dünyaya ışık tutacaktır. Delalet-i riyaziye ile iki beytin muhtevi olduğu bu kadar beliğ hakikatler karşısında insanın hayretten hayrete düşmemesine imkan var mıdır?

Bir hakikatin adeta gözüne parmak sokar gibi her cephesine ve her mühim merhalesine kafi bir suretle işaret etmesi hem Risale-i Nur faaliyetinin azamet ve ehemmiyetine hem de Hz. İmam-ı Ali'nin ne muaazam bir mazhariyete malik olduğuna hem de İmam-ı Ali'nin (R.A.) bu kabil harika kerametinin bilaşüphe Fahr-i Kainatın birer mu'cize-i Muhammediyesi olup ikramen Hz.Ali'ye hediye edildiğine delalet etmektedir.

Üstadın dediği gibi, incecik ipler bir araya gelse kopmaz bir halat olur. Acaba iki beyitte münderiç olan bu kadar müteaddit hakâik her cepheden bir hakikatin üzerine bu kadar isabet ve katiyetle işaret etse yine de Hz. Şah-ı Velayet'in bu işareti Risale-i Nur ve müellifine ait değildir denilebilir mi? Farz edelim ki Hz. İmam-ı Ali (R.A.) bu beyitlerle ahirzamanın mücâhede-i imaniyesini ve onun alemdarını kasdetmemiş olsun fakat bu mücâhedeyi ezelde takdir buyuran kudret-i fâtıra-i Samedaniye muradat-ı Sübhaniyesini Fahr-i Kainatın birer mucizesi olarak ikramen Hz.İmam-ı Ali'ye söyletmiştir. Nitekim bütün kerâmât-ı ulyada Seyyid'ül Enbiya'nın mu'cizatından teferru' etmiş bir meyve-i maneviyedir ki ikramen kendilerine ihsan edilir. Vesile-i imtihan olmak şartıyla memuriyetlerinin ve hizmetkârlıklarının ve makbuliyetlerinin birer burhanıdırlar.

Yine Celcelûtiye'den:

اَقِدْ كَوْكَبِى بِاْلاِسْمِ نُورًا وَ بَهْجَةً

مَدَى الدَّهْرِ وَاْلاَيَّامِ يَا نُورُ جَلْجَلَتْ

Birinci vecih:

1409, 1462 - 1379

1380, 1381, 1382 ikinci sıra 1293 ,1330, 1331, 1332 Birinci sıra

İkinci vecih:

اَقِدْ كَوْكَبِى بِاْلاِسْمِ نُورًا

553

Türkçe رسالهء نور 553

Birinci veche-i hesâbiyenin birinci sırasındaki rakamlar müellif-i Nur'un İstanbul'da kazandığı en yüksek şeref devrini gösterdiği gibi 1379'da vefat ederek 1462'ye kadar kazanacağı çok parlak şevket-i maneviye tarihlerini göstermektedir.

İkinci veche-i hesabiye ise: Hz. İmam-ı Ali'nin kevkebinin (yani yıldızının) aynen "Risale-i Nur" un adedine müsavi olduğu ve bu kevkebin Risale-i Nur olduğu tahakkuk ediyor.

Şimdi düşünelim: Hz. Şah-ı Velayetin müellefât-ı Nuriye hakkında sarahat derecesinde iş'ar ve ihbarı bulunduğu ve müellifini de ayrı tarzda iltifat ve şefkate mazhar kıldığını kerâmet-i Aleviye risaleleriyle dâva eden zât bizzat Bediüzzaman Hazretleridir. Dâvâsını riyazi ve adedî kat'iyete dayanan asıllarla yukarıda şâyân-ı hayret manzaraları görüldüğü vecihle ispat ediyor ve dâvâsını Hz.İmam-ı Ali'nin âlemgîr meşhur kerametine istinad ettiriyor. Şimdi buna karşı ne denebilir, karşısına hangi itirazla çıkılabilir. Delilleri katiyet-i adediyeye dayanmaktadır. Davasının ispatında bununla da iktifa etmiyor, Hz. Gavs-ı Âzam'ı da şahit gösteriyor. Onun da bu hususta Hz. İmam-ı Ali'yi tasdik ettiğini iddia ve ispat ediyor. İlmî delaile dayanan bu ispat karşısında bu iddianın butlanını ortaya atıp ispat edemeyince kaziyeyi bilmecburiye kabul etmek zarureti hasıl olmaz mı? Filvakıa Hz. Gavs-ı Âzam da ebyatında umumi bir vasıf şeklinde "Said" ismini sarahaten zikrettikten sonra her beyte bu ismi yani "Ya Said" lafzı ilâve edilecek hesâbât ona göre yapılınca yukarıda emsalini gördüğümüz neticeler aynen zuhur etmekte ve başka bir zarafetle aynı harika kerametler müşahede olunmaktadır.

Hayatı başından sonuna kadar istikamet ve feragatle geçen ve İslâmiyet'in en zayıf bir zamanında hatta inkıraz ve idama mahkum edildiği bir zamanda hizmete atılan ve bu uğurda en müthiş ve bîeman İslâm düşmanlarıyla mücadeleye girişen Allah ve Resulullah dâvasından ve İslâmiyet'in telifinden başka bir hedef gütmeyen ve sırf İslâmiyet'i kalkındırmak ve kurtarmaya azmeden bir insanın bu ulvî maksudunu gerçekleştirmeye kuvvet-üz zahr kazanmak gayesiyle ortaya attığı bu dâva elbette levm olunmaz ve hizmetin zaferi noktasından ehl-i insafa şâyân-ı istihsan bir hizmet safhası iddia addedilir.