Hadis 5

Beşinci Hadîs

انه سيصيب امّتى فى آخرالزمان بلاءٌ شديدٌ لاينجو منه الا رجلٌ عرف دين اللهِ فجاهد عليه بلسانه وقلبه فذلك الذى سبقت له السوابق ورجل عرف دين اللهِ فصدّق به

Mana-yı şerifi: Muhakkak ümmetime âhirzamanda bir belâ-yı şedid gelecek. Onun şerrinden kimse kurtulamayacak. Ancak Allah'ın dinine hakkıyla vâkıf olan ve din-i İslâm uğrunda lisanıyla ve kalbiyle mücâhede eden kimse kurtulacak ki, o zat hakkında ihbar ve sena-i peygamberi sebkat etmiştir.

Ve keza Allah'ın dinine vakfolduğu o mücâhede eden zatı tasdik eden (Yani kavlen ve fiilen hizmet ve mücâhedesine iştirak eden) veyahut İslâmiyet'in mehâsini ve ulviyetini hakkıyla idrak edip onu bütün icâbatıyla kabul ve bütün evâmir ve nevâhisiyle harfiyyen ve istisnasız kabul ve tasdik eden kimse kurtulacak.

Hadis-i şerifte عرف kelimesinin kullanılması şayân-ı dikkattir. Zira marifet birşeyi tefekkür ve tahkike mesned olarak ve gavâmızına vukuf peyda ederek netice-i asarını tedbir ederek muhakkikâne bilmektir. Yani irfan, bir şeyin bütün hususiyetlerini bilmek ve onda mütehassıs olmaktır. İlim ise, umumî bir şekilde bilmektir. İlmin mukabili cehil, marifetin mukabili inkardır.

Hadis-i şerifin sonu:

Allah'ın dinini hakkıyla bilen ve onu tasdik eden mânâsına olan عرف دين اللهِ فصدّق به cümle-i kudsiyesiyle nihayet bulmaktadır. Acaba burada فصدّق به "Onu tasdik eden" ibâresindeki "O" zamiri yani به deki zamir nereye racidir. Yukarıdaki mücahid zâtı tasdik eden mi demektir. Yoksa Allah'ın dinini hakkıyla bilen ve tasdik eden mi demektir. Allah'ın dinini hakkıyla bilen ve onu bütün mezâya ve mehasini ile kavrayan bir zâtın hakiki bir müslüman aliminin ayrıca bir de dini tasdik ettiğini belirtmek bize göre âdeta zâid hükmündedir. Zira bu vasıfta bir din aliminin İslâmiyeti kabul ve tasdik etmemesi muhaldir.

Bu takdirde tasdik için başka bir merci aramak lazımdır. Yani به deki zamire "dinillah" dan başka bir merci aramak zarureti hasıl oluyor.

O da hadîs-i şerifin esas mevzuunu teşkil eden ve lisanıyla ve kalbiyle mücâhede eden din alimi olabilir.

İşte biz bu sebebe binaen hadîs-i şerifin mânâsını beyan ederken iki veçheyi de nazara almak mecburiyetinde kaldık ve به deki zamiri aynı zamanda yukarıdaki mücahid-i alişana da nisbet etmeyi daha galip bir ihtimal olarak kabul eden bittabi onu tasdik onun hakkaniyetini kabul ile beraber onun hizmet ve mücâhedesine iştirakla mümkün olur.

Veche-i hesâbiyelerine nazaran bu hadîs-i şerif beş suretle mucizedir.

Birinci veche-i hesabiye:

لامّتى فى آخرالزمان بلاءٌ شديدٌ

1922-1923-1962-1963

İkinci veçhe- i hesabiye:

فى آخرالزمان بلاءٌ شديدٌ

Üçüncü veche-i hesabiye:

الا رجلٌ عرف دين اللهِ فجاهد عليه بلسانه وقلبه

1293-1323-1333-1343-1344-1345

Dördüncü veche-i hesabiye:

فذلك الذى سبقت له السوابق

1338-1344-1374

Beşinci veche-i hesabiye:

ورجل عرف دين اللهِ فصدّق به

998

رسالة النور

998

Birinci veche-i hesabiye: 21-22-23 numaradaki âyet-i kerimede bahsi geçen 1922-1923 sonrası İslâmiyet itibariyle çok meş'um 40 senelik bir devr-i habaseti, ahirzaman belâ-yı şedidi olarak sarahat derecesinde göstermektedir.

Ve âyet-i kerimenin işâret-i kudsiyelerine bir nevi imzayı Muhammedî halinde mu'cizat-ı hadîsiye ile tasdik etmektedir.

İkinci veche-i hesabiye: Aynı devri hicri tarihlerle ifâde etmekte Resul-ü Müctebanın haber verdiği belâ-yı azimi başka bir tevcihe imkan bırakmayacak şekilde birinci veçheyi tam tasdik etmek suretiyle adeta tasrih etmektedir. Her iki veche-i hesâbiyenin yekdiğerini bu derece aynen teyid ve tasdiki mucizat-ı Muhammediyenin azametine emsalsiz bir örnek teşkil eder.

Üçüncü veche-i hesabiye: İslâmiyet ve müslümanlar aleyhinde en şiddetli tazyikat ve şeni icraatın tatbik edildiği o menhus devirde İslâmiyet'i müdafaa için yalnız başına ortaya atılan ve neşrettiği emsalsiz eserleriyle lisânen ve gösterdiği azim ve metanet ve tavizsiz celâdet ve şehâmet-i iradiyesiyle kalben mücâhede ve mücadele eden bir zatın tarih-i tevellüdüne ve hizmet-i İslâmiye, irşad ve ikaz için merkez-i İslâm olan İstanbul'a geldiği ve kabul-ü ammeye mazhar olduğu, fevkalade iştihar ettiği zamanlara tamı tamına işaret etmekte ve bilahare esas-ı hizmetini ifaya başladığı devrenin en feyizli zamanları ve eserinin telif ve neşrinde en faaliyetli seneler olan 1343-1344-1345 tarihleri üzerinde durmakla göstermekte ve hadîsin sarahatine göre onun ihbar ve sena-yı Muhammediyeye (A.S.M.) mazhar olmuş zatın bizzat kendisi olduğu yani geleceği vaad edilen zat olduğunu ifâde etmektedir.

Dördüncü veche-i hesabiye: فذلك الذى سبقت له السوابق cümlesinden başka bir mânânın çıkarılmasına imkan bırakmayacak şekilde الذى سبقت له Yani "şol kimse ki onun için sebkat etti" mânâsına olan fıkrasında 1338-1344-1374 tarihlerinin zuhuru mu'cize-i kübra-yı Muhammedi'nin yine emsalsiz numunelerinden biridir.

Zîra kendisi için sevâbık sebkat eden yani hakkında ihbar ve sena-yı Muhammedi varid olan zatın ancak 1338 ile 1374 arasındaki mücâhedesinin en ehemmiyetli ve kudretli devresini yaşayan üçüncü veçhe de doğumundan itibaren 1344'e kadar safahat-ı hayatına işaret edilen zat olduğu bildirilmektedir.

Böylece üçüncü ve dördüncü veche-i hesâbiyeler birisi bidayet-i hizmetini, diğeri de nihayet-i hizmetini işaret etmek suretiyle o mücahid-i âlişanı göstermektedir.

Nasıl ki birinci ve ikinci veche-i hesâbiyeler birbirini tam teyid ve tasdik etmek suretiyle aynı meş'um ve felâketli devri göstermektedirler.

Üçüncü ve dördüncü veche-i hesabiyeler de, o devirde vazife-i İslâmiye ve hizmet-i imaniye yapan o mücahid-i âlişanı sarahat ve bedahet derecesinde ve yekdiğerini te'yid ederek göstermektedir.

Beşinci veche-i hesabiye: Hadis-i şerifin sonu olan ورجل عرف دين اللهِ فصدّق به fıkrasıdır. Bunun mânâsı yukarıda arz edildiği vecihle "Allah'ın dinini hakkıyla bilen ve onu tasdik eden kimse" demektir. Şâyân-ı hayrettir ki bu fıkradan o mücahid-i âlişanın umman-ı nur halindeki külliyat-ı asarının Arapça ismi olan "Risalet-ün Nur" kelimesinin veche-i adediyesi aynen çıkmaktadır. Yani bu fıkra-i kudsiye ile Risalet-ün Nur veche-i adediyeleri 998 olarak tamı tamına birbirinin aynıdır. Ve bu suretle bu fıkra Risale-i Nur'u göstermektedir. Bu şâyân-ı hayret tevafuk fıkra-yı kudsiyeye "Allah'ın dinine hakkıyla vakıf olan ve onun mezâya ve ulviyetini tasdik eden veyahut İslâmiyet uğrunda mücâhede eden o âlim-i Rabbaniyeyi kavlen ve fiilen tasdik eden, hizmet ve mücâhedesine iştirak eden kimse" şeklinde verdiğimiz mânâ da, yani به deki zamiri yukarıya irca etmemiz de bizi tamamen haklı çıkarmaktadır.

Keza Allah'ın dinini hakkıyla bilen ve onu tasdik eden mânâsına olan fıkranın aynen Risale-i Nur'u göstermesi Risale-i Nur'un şahsiyet-i maneviyesinin bir şahsiyet-i âlime halinde Hz.Kur'an'ın hakâikı ve esrarını hakkıyla ifâde eden bir menba-ı ilim olduğuna ve onun mezâyâ ve envarına bir ayine ve meşher teşkil ettiğine veya Hz. Kur'an'ı Risale-i Nur penceresinden seyreden veya İslâmiyet'i onun irşadatıyla mütalaa eden kimselerin hakiki bir alim-i din olacaklarına işaret olsa gerektir. Bu suretle fıkra-yı hadîsiye Risale-i Nur talebelerini hakiki bir alim-i din şeklinde hârim-i kudsiyetine kabul etmekte ve Risale-i Nur'u bir şahsiyet-i hakikiye halinde en hakiki bir alim-i Rabbani makamına kaim göstermektedir.

Hadis-i şerifin beş vecihle ahirzamanın en felâketli bir devrinde ve İslâmiyet mahkum-u idam olarak mahvedilmek istendiği bir zamanda İslâmiyet müdafaasını deruhte eden ve yalnız başına meydan-ı cihada atılan bir mücahid-i âlişanı ve envar-ı füyuzat dolu eserlerini sarahat derecesinde göstermesi mucizat-ı Ahmediye'nin akla durgunluk verecek derecede azamet ve ulviyetine bir misal teşkil etmek ve Resul-u müctebâya niyabeten Alemdar-ı Kur'an olarak vazife görmüş olan o mücahid-i İslâm'ın mahiyetini sarahat derecesinde açıklamakta ve eserlerinin mahzariyet-i ulyasını ispat etmektedir.