Dua 1

Birinci Dua

وَ اٰمِنْ فَزَعَنَا بِدَفْعِ الْبِدْعِيَّاتِ الْهَاۤئِلاَتِ

1350-1351-1352-1360-1361-1362

Bu cümle-i mübareke son zamanlarda Üstadın istemesi üzerine terettüp ettiği ve ısrarla evrad olarak okuduğu tahmidiyenin ahirindeki duadan bir parçadır.

Manası: "Korkunç bid'atların şerrinden ve tehlikesinden sen bizi emin kıl ya Rab" demektir.

Gariptir ki bu duanın veche-i hesâbiyesi Üstadın iki büyük musibet tarihini Eskişehir ve Denizli hapislerini göstermektedir.

Üstad bu tarihlerde o hapislerde bulunmuş ve müdhiş tazyiklere ve ızdıraplara maruz kalmışür. Fıkra-ı mübârekenin delalet-i riyaziyesi hem iki hapse girdiği hem hapiste yattığı hem hapisten çıktığı tarihlere tamı tamına isabet etmektedir.

Halbuki bu tarihlerde bu dua henüz neşredilmemişti. Veche-i hesâbiyenin bu tarihleri göstermesi adeta dua eden Zât'a: "Cenab-ı Hak tarafından biz seni bu tarihlerde felâket ve ızdıraplardan kurtarmıştık. Duân makbuldür. Biz seni müstakbel felâketlerden de kurtaracağız." demektir.

Fıkra-i mübarekenin bu tarihleri göstermesi şüphesiz bir kerâmet-i uzmâdır ve intak-ı İlâhidir. Zira mânâsının isabeti hadiselerle kat-i olarak teeyyüd etmiştir. İstikbâl hakkında da beşaret vermektedir. Ve bu beşaret Afyon hapsinde tahakkuk etmiştir. İnşâallah müstakbel felâketlerden de kurtuluş için bir bürhan-ı beşaret teşkil eden bu dua ümmet-i İslâmiyenin ve hassaten Nur talebelerinin maruz bulundukları elîm ahvalden halas olacaklarını da tebşir etmektedir.