Ayet 22

Yirmi İkinci Ayet

وَلا تُفْسِدُوا فِى الاَرْضِ بَعْدَ اِصْلاحِهَا وَادْعُوهُ خَوْفًا وَطَمَعًا اِنَّ رَحْمَتَ اللهِ قَرِيبٌ مِنَ الْمُحْسِنِينَ

Sure-i A'rafın 57. âyeti olan bu âyet-i celilenin evvelkideki âyetle beraber meal-i şerifi:

Rabbinize tazarru ile yalvararak ve hafî olarak dua ediniz. Muhakkak o mütecavizleri... ve arzda onun ıslahından sonra fesad çıkarmayın. (Yani din-i Hak olan İslâmiyetle ve arzda onun ıslahından ve hükmen onun tâbi'leri olan edyan-ı semaviye ile ıslah edilmişken, dinsizlikle ve ondan mütevellid ahlaksızlıkla fesad çıkarmayın.) Ve Allah'a ondan korkarak rahmet ve keremini tama' ederek dua edin. Muhakkak Allah'ın rahmeti muhsinlere yani hakiki iman ve amel-i salih sahiplerine yakındır. Yani hakimiyet-i arz ahlaken ve itikaden nefislerini ve mallarını Hak yolunda sarf eden mü'minlere yakındır.

Âyet-i kerimenin hitabı zaman ve mekan kaydına tabi olmaksızın umumidir. Fakat veche-i adediyesinin delaletiyle bu umumiyet içinde çok canlı ve şamil bir misal halinde beşeriyetin müslümanların umumi bir fesâdını ve keza rahmet-i İlahiyenin umumi şamil bir tecellisini İlâhi bir mucize olarak göstermektedir. Keza âyet-i kerime bundan evvelki iki âyet-i kerime gibi işâret-i tarihi hakâikle sabit olmuş. Ve mucizeliği katiyyet-i adediyye derecesinde tezahür etmiş bir âyettir. Şimdi veche-i riyaziyelerini tetkik edelim.

Ayet-i kerimenin birinci fıkra-ı hesâbiyesi:

وَ لا تُفْسِدُوا فِى الاَرْضِ بَعْدَ اِصْلاحِهَا

1910-1911-1912-1920-1921-1922

Baştaki و hesaba dahil edilmediği takdirde; 1904-1914-1915-1916 tarihlerini göstermektedir. Dikkat edilirse bu tarihler gerek merkez-i İslâmiyet olan memleketimizde ve gerek alem-i İslam'da masonluğun ifsadatını azami şekilde artırdığı itikadsızlık ve İslâmiyet aleyhdarı cereyanlarının alıp yürüdüğü ve İslamiyeti tezyif ve tenkidin ve suret-i haktan görünerek İslamiyeti tahrip eden zehirli fikirlerin neşrinin moda halini aldığı ve garbın her şeyine hayranlık ve onları taklidin en merğub bir şiar ve medeniyet ve marifet sayıldığı devirlerdir. Buna müvazî olarak da ahlaksızlığın ve dinî adaba riayetsizliğin salgın halinde devam ettiği ve 1914 de patlayan Birinci Cihan Harbi içinde gerek dünyanın ve gerek alem-i İslâmın müthiş bir sükut-u ahlaka yuvarlandığı ve bu tarihlerde iyice gelişerek cihana saldırmaya hazırlandığı ve 1920 ve 1921 malum bir kuvvet olarak ortaya çıktığı tarihlerdir.

Ayet-i kerime ilahi bir ferman olarak müslümanlara ve dolayısıyla bütün insanlara ihtar ediyor. Fakat bu ihtarata zalim ve gafil beşer kulak asmadığı için âyet-i kerimenin işaret ettiği 1914 de başlayan ve İkinci Cihan harbini ve daha müteakip faciaları içine alan bir umumi felâketler ve ızdıraplar devri, ilahi bir cevap olarak tecelli ediyor. Bu tarihler aynı zamanda 1923 de başlayan müthiş bir inkar ve İslâm düşmanlığı ve su-i ahlâk ve facialar devrinin kapısına kadar gelip dayanmakta ve gözüne parmak sokar gibi, "sakın bu fesat ve tuğyan girdabına girmeyin" diye ehl-i imana ihtar etmektedir ve bu devrin şeametinden korunmak için Cenab-ı Hak'dan korkarak rahmet-i keremini tama ederek ve ümitsizliğe düşmeyerek yalvarılmasını tavsiye etmekte ve bu suretle hareket eden ve bu hailede İslâmiyet'e sadakat gösteren ve sebat edenler için yakın bir necatın geleceğini vaad etmektedir.

Evet 1922 den evvelki devir bundan evvelki iki âyetle belirtilen 1923 sonrası tuğyan ve inkar devrini netice vermiştir. Âyet-i kerime bu mebadiyi ta'datla onların neticesi olan bu imansızlık ve dalalet devrine ve İslâmiyet noktasından çok meşum bir irtidad ve fesad-ı ahlâk devrini dışarıdan işaret eder şeklinde kapısından gösteriyor ve bu girdaba düşmemelerini ehl-i imana ihtar ile onun müthiş tehlikelerini daha evvelden haber veriyor. Ve bu tuğyan devrinin en azgın ve İslâmiyet'e en çok saldıran zamanlarını da "muhakkak insan kudurdu" mânâsına olan اِنَّ الاِنْسَانَ لَيَطْغَى âyet-i kerimesiyle bildiriyor.

Risale-i Nur'un Beşinci Şua'ında esrarı açıklanan bu âyet-i kerimeyi mevzumuz olan وَ لا تُفْسِدُوا âyet-i kerimesinin hakkaniyetini ispat maksadıyla buraya yazdık.

Filvakıa اِنَّ الاِنْسَانَ لَيَطْغَى âyet-i kerimesi 1343, 1344,1353 tarihleriyle o devrin tuğyanını göstermekte ve bunun evveliyatı olan 50 senelik bir devr-i inhitatı da içine almaktadır. Masonluğun bütün şenaatiyle icra-yı hükmettiği bu devirde çeşitli irtidatlar ve çeşitli tecavüzler "inkılab" adıyla maskelenmiş, bunlar en büyük bir zafermiş gibi alkışlanmış ve Müslümanların bağrına bir manevi hançer şeklinde saplanmıştır.

Bu âyet-i kerime birinci fıkra-i hesâbiyesiyle yukarıdaki 20 ve 21 numaralardaki âyet-i kerimelerde belirtilen bütün hakikatleri tasdik ettiği gibi bütün bir cihan imansızlığını ve fesad-ı ahlakını ve bunlara İlahî bir cevap olan 1914 sonrası facialar ve felâketler devrini de kapısından gösterir gibi mebde'lerini zikrederek işaret etmektedir.

Ayet-i kerimenin ikinci fıkra-i hesâbiyesi:

اِنَّ رَحْمَتَ اللهِ قَرِيبٌ مِنَ الْمُحْسِنِينَ

1363-1364-1365-1415

Bu fıkra-i celile aynen 7. numaradaki âyet-i kerimenin 2. fıkrası gibi 1363 tarihine parmak basmakta ve onun verdiği beşarete iştirak etmekte ve bir çok âyet-i kerimenin gösterdiği 1400 sonrası saadet devrine de işaret etmektedir.

1363-1364-1365 tarihleri yukarıda zikredilen meş'um imansızlık devrinde İslâmiyet'in müdafaasını uhdesine alan ve bu yüzden maiyetindeki bir avuç ehl-i imanla zulmen hapsedilen bir Mücâhid-i Alişanın inâyet-i İlahi ile hapisten kurtularak bir hizb-i hidayet halinde ortaya çıktığı tarihlerdir ki o felâketli devirde malen, bedenen İslâmiyet hizmetine kendilerini vakfeden o sadık mü'minleri Cenab-ı Hakk "Muhsinler" olarak yad ediyor ve 7. âyet-i kerimenin sarahaten gösterdiği necat-ı mev'uda telmihen onlara rahmet-i İlahiyenin yakın olduğunu haber veriyor ve sizi Denizli hapsinden kurtardığımız gibi, umum ehl-i imana da yakında necat vereceğiz diye beşaret veriyor.