FKM Sohbetleri | Rabbimizin bizden isteği ve selefe saygı | 3 Şubat 1992| Fethullah Gülen Hocaefendi

Bu mevzuda bizim duygumuz, düşüncemiz, şuurumuz, iç duygularımız bütün bunları Cenab-ı Hakk'a kulluğumuz adına ona tevcih edip bir Hz. Ebu Bekir'e isnat edilir.

Hadis kriterleri açısından, senet bakımından da tenkit edilebilir.

Fakat ben çok hoşuma gider.

Mesela bir bilsem ki şu gökleri ve yeri yaratan Rabbimin benden emri nedir? Yani ne ister benden?

Veya Hz. Ömer'in amcazadesi çok önemli bir şuurdur bu.

Acaba bizi yaratan, sonra insan kılan, sonra bunca nimetlerle perverde eden ve nimetleri nimet yapan, nimetin hikmeti birbirinden ayırt etme imkanını veren

her nimete ayrı bir mükafatta ayrı bir lütufta bulunan, nimetlerin en büyüğü cennet yoluna irşad eden ve cennet nimetleri unutan, cennet kapılarını cemalullah kapılarının ardına kadar aralayan

bunca lütuftan sonra Allah acaba bizden ne istiyor?

Bu önemli bir şeydir.

Bu şuurla belki yani dolayısıyla siz bir insan sandığınız veya gerçekten insan olan başka arkadaşlarımıza bu mevzuda acaba bizden beklenen nedir falan diye sorabilirsiniz.

Yoksa biz o makamın erleri değiliz.

Ben yine bunu vicdanın sessiz soluğu olarak kabul edeceğim.

Sanki her bir arkadaşımız, bu arkadaşımız kimse bunu yazan, sizlerin hissiyatına tercüman olarak acaba Rabbimizin bizden isteği nedir?

Ruhu Seyyidül Enam'ın beklentileri nelerdir?

Selefimizin, seleflerin en büyüğü Hazreti Ebu Bekir'e kadar bizden beklentileri nedir?

Ve gelecek nesillerin bizden beklentileri nedir gibi bir soru şeklinde alınabilir, mahsussuz sayarım.

Bizden ne bekleniyor?

Evvela biz Allah'ın bizden beklediklerinin üstünde herhangi bir beklenti, teklifinde bulunamayız.

Ne bekliyorsa Allah bizden bekliyor ve Kur'an'ında bunu sarif olarak ifade buyurmuş.

Çin ve insi ben başka şey için değil, ancak beni bilsin ve bana kulluk yapsınlar diye yarattım diyor.

Öyleyse Allah'ın bizden istediği evvela şahsımız adına çok sağlam, çok derin, çok buğutlu bir kulluk.

Yekin geleceği ana kadar o şuurla kulluk yapmak.

Yani ölüm lahzasına, ölüm anına kadar bir lahza tevakkuf etmeden Allah'ın büyüklüğüne yakıştırmaya çalıştığımız ölçüde bir kulluk.

Yani o denli tekelifte bulunmak, Allah'ın büyüklüğüne uygun kulluk yapmak mümkün değil.

Çünkü Efendimiz'e söylettirilmiş, yine Efendimiz'e isnat edildiği kuşkuyla karşılanır.

Seni hakkıyla bilemedik, sana her yerde ibadet edilse bile, sen zatında mabud olsan bile,

senden başkasına yapılan ibadetler de zatında sana racı olsa bile,

ibadetler hepsi akıp akıp sana gelse bile, yine sana hakkıyla ibadet edemedik ey mabud-u mutlak.

Seni hakkıyla bilemedik ey her şeyde nümayan olan zat.

Ve seni hakkıyla şükredemedik, seni hakkıyla zikredemedik.

Efendimiz'e söylettirilmiş gibi görülen sözdür.

Uygundur manası.

Çünkü zat-ı iluhiyette, ister zatı, isterse üzerimizde olan nimetleri,

isterse olacakları nimetlere açısından namütenahiliği düşünülürse,

namütenahiliğe karşı borcunu eda etmesi mümkün değildir.

Bu itibarla betahsis üzerinde durarak, tekellüfte bulunma,

yani ona kulluğu, azamet ve büyüklüğüne yakışır şekle getirme,

külfeti içinde olma, ciddi içinde olma, kendimizi zorlama.

Ve saniyen, Cenab-ı Hakk'ın bir lütfu olarak, ihsan-ı ilahi nevinden,

omuzumuza konan bu cevherler, bu altınlar, bu zümrütler, bu zeberjetler,

bu akıklar hazinesini taşıma.

Yani Allah'ın bize ihsan ettiği, cebri, lütfi ihsan ettiği,

bu lütufların başkalarına ulaşması mevzunda da aracılık yapma.

O'nun değişik yollarla, vesilelerle aracılar araya koyup,

bizleri bu hale getirdiği gibi Enbiya-i İzam'la,

Enbiya-i İzam'ın araya girip bu mevzuda, gözlerimizi hakka açma mevzunda aracı oldukları gibi,

bizlerin de Cenab-ı Hakk'ın bu lütfunu istikamette değerlendirme,

lütfa, lütuf cinsinden şükürle mukabelede bulunma.

Madem irşatta dehlimiz yoktur,

madem hak ve hakkata uyanmada bizim çok cehdimiz olmamıştır,

bunlar hepsi Allah tarafından olmuştur,

bu nimetlere, bu lütuflara, o cinsinden şükürde bulunma,

hayatımızın gayeleri arasında sayılabilir

ve bizlerden beklenen şeyler arasında sayılması mümkündür bunların.

İkinci bir şey, ne bekliyorsunuz deyip muhatap zamiriyle kastettiğiniz,

bu mevzuda işin doğrusu bizim dönemimize kadar,

bizim yaşımızdakilere kadar, daha öncesi için diyemeyeceğim onu,

bu iş çok samimiyetle, çok ihlasla, çok vefa ile sürdürülmüştür.

Yer yer bunu çok doğru konuşmaya zorluyorum kendimi,

bunu bu hakikati bize ulaştıran insanlara karşı bir vefa borcu olarak ifade etmişimdir

ve buna vesile, sebep aramışımdır.

Delillerle bu kanaatimi çok sağlam bir zemine, bir blokaja oturtmaya çalışmışımdır.

Fakat Allah'a binlerce hamd ve sena ederim,

çok büyük ölçüde, şimdi vicdanımda,

çok defa bir iddia mahiyetinde bulunan bu duygu,

benim için bir realite, bir hakikat, aksine ihtimal vermeyeceğim bir inanç haline gelmiştir.

Bize kadar bu iş ciddi bir vefa duygusuyla,

ciddi bir teslimiyet duygusuyla, ciddi bir tevekkül duygusuyla,

ciddi bir samimiyet duygusuyla sanki arızasız ve kusursuz yerine getirilmiştir.

Sanki demesem Allah'a karşı teskede bulunmuş olurum.

Ondan da korkarım.

Bir Hüsrev Efendilerin, bir Hulusi Beylerin,

bana göre hakikate inanmışlığın delisi sayılan bir Hafız Alilerin,

boyunu göremediğimi söylesem yani, desem ki başına ulaşamadım o zaten.

Bir Hasan Feyzilerin, o devasa insan hayata gözlerini yumacağına kadar,

o gün hayatta olanlardan bazılarının dizlerine başını koymuş son dakikalarını yaşıyordu.

Etrafında hep vefa soluklanmıştır.

Sadaka soluklanmıştır, samimiyet soluklanmıştır.

Çünkü ona sahip çıkma.

Tıpkı Akabe'de görüşülen, konuşulan şeylerin hepsi o mevzuda da baiz mevzudur.

Nasıl Hazreti Abbas veya Hüseyin İbni Hüdeyir veya Übade İbni Samit,

hangisi olursa olsun ileriye atılır, biat ederken neye biat ettiğinizin farkında mısınız der.

Siz falanı karşınıza alıyorsunuz, filanı karşınıza alıyorsunuz,

cihana karşı ilanı harp ediyorsunuz, herkesle hesaplaşmaya söz veriyorsunuz.

Ne dediğinizin farkında mısınız?

Bana öyle geliyor ki, bu ikinci ilk dönemde, o ilkler,

Allah Celle Celaluhu öyle ayarlamış, o da benim kanaatimdir.

Bir zatı vazifeli gönderirken ısmarlama çevresindeki insanları da ona göre yaratır.

Sıddık Süleymanlar gibi, Hüsrev Efendiler gibi, Refet Beyler gibi,

Şamlı Hafız Tevfikler gibi, Hulusi Efendiler gibi öyle yaratır Allah.

Mehmet Feyziler gibi, Allah'ın rıdvanı, rahmeti, gufranı, takdisi, tebcili üzerlerine olsun.

Bütün hayatları boyunca vefa, sadakat ve samimiyet soluklayan bu insanlar,

bir an dur olmadan ve hizmette bir lafza kusur etmeden inşallah,

o zatın hayatının sonuna kadar bu işi getirmişlerdir.

Sahabi arasında olduğu gibi, daha sonra iştahat farklılıkları olmuştur.

Fakat birbirinden farklı düşünen o insanların bazılarını görme, tanıma imkanı oldu.

Öyle derin bir ibrara şahit olmadım ben.

Gördüğüm şey şu oldu, daha iyi hizmet böyle olur,

daha derin hizmet böyle yapılır, bunun kavgasını veriyor.

Böyle bir iştahat şuuruyla, böyle bir iştahat anlayışıyla farklı mütealeler sergiliyorlardı.

Hayatta olanlar da aynı şey yapıyorlardır, aynı şey yapıldı.

Allah bize bir terbiye öğretiyor Kur'an'ında.

Sahabeden sonra gelenler şöyle dediler,

Dinde sefakat eden, bir manada yarışı kazanan, ipi göğüsleyenler,

bir manada da bizim önümüzde turnikeye girenler,

bir manada da bu işe ilk defa sahip çıkanlar,

bir manada da senin nezdinde önde olanlar.

Hangi şekliyle ele alırsanız alınız.

İmanda bize sefakat edenleri de mağfiret eyle.

Ne zaman nefsimizi dilersek, ne zaman nefsimize cennette bir yer ararsak,

ne zaman nefsimiz hesabına, Hazreti Muhammed'e kurbiyet araştırırsak,

hemen yanımızda onları düşünme, onları mülahhaz etme, bu öndekiler de Allah'ım.

Bize böyle faziletli olma öğretiliyor Kur'an'da.

Eskiler güzel tercüme yaparlardı. İçimize gılluk iş koyma.

Kinler, nefretler, hasetler yol verme ki içimize girsin.

Duygu bulanıklığını onlara karşı bizi maruz bırakma demek.

Sen çok şefkatlisin, çok rahimsin.

Benim böyle davranmam evvela bu bir reufiyet ve rahimiyetin ifadesidir.

Böyle davranmam lazım çünkü senin ahlakın bu Allah'ım.

Ve bize de deniyor ki, Allah ahlakıyla ahlaklanır.

Ben başka türlü olamam çünkü sen reuf, rahimsin. Ben nasıl reuf ve rahim olamam?

Peygamberin reuf ve rahimken ben nasıl reuf ve rahim olamam?

Bir diğer taraftan da şöyle denir, sen reuf ve rahimsin.

Bizi affettiğin gibi onları da yaparsın.

Veya böyle reuf ve rahim davrandığımızdan dolayı, niye böyle oldu bu?

Ey Allah'ım senin sıfatın, senin ahlakın.

Haydi siz de o sıfattan veya o isimlerden aynı ölçüde istifade ettiniz.

İşte böyle bir mazhariyeti araştırma mülahazasıyla Allah'ım bizden evvelki kardeşlerimizi affet.

Mülahazamız bu, mağfiret buyurur. Mülahazamız bu.

Ve burada diğer taraftan, ters taraftan ifade buyurulmuş bir şeyi arz edeyim.

Lazımı manasıyla.

Söz Sultanı Hz. Muhammed Mustafa buyurur ki sallallahu aleyhi ve sellem,

bu ümmetin arkadan gelenleri, önden gelenlerini, gelip geçmişlerini tenkit ederse,

onlar aleyhinde konuşursa bu iş bitmiştir.

Evet bu, bizden evvelkileri ifade ettiği gibi, daha evvelkileri, daha evvelkileri, daha evvelkileri

ve günümüzde yaygın AIDS gibi bir maraz haline gelen,

tebe-i tabiin, tabiin, sahabe, Allah Resulü'ne en yakın insanları da kritiğe tabi tutma hastalığı çok yaygın.

Ve günümüzde bu ayet ayrıca, ayrı bir mana, çok önemli bir mana ifade ediyor.

Allah o hastalığa bizi maruz bırakmasın.

Ve burada yine istidradi bir hususu arz edeyim.

Hz. Bediüzzaman halkasında bulunma masaliyetlerinden bir tanesi de budur.

Bu mevzuda da yine muazeneli olma.

Sahabe-i kiramı yeniden onlara ait büyüklüğüyle onda tanıma fırsatını ertik.

Yoksa her şeyi tenkit eden, vahiy-i semaviye bile tenkitte açık olan,

duyguların böyle saptırıldığı, çarpıtıldığı, düşüncelerin çarpıtıldığı bir dönemde

ve bu çarpık düşüncelerin bütün ruhları sardığı bir dönemde,

zannediyorum bu sari illet bize de geçerdi Hafizanallah.

Ulu orta konuşurduk.

Oysa ki hanginizin sinesini yarsalar, onun yine sahabeyle alakalı bir bahsin başına yerleştirdi.

Çok güzel bir madalya gibi koydu.

Ya Resulallah, çıbaşet, çünse ki Ashab-ı Kehf,

dâhil-i cennet şevem, der zümre-i asabi tu,

o revet der cennet, men der cehennem keyre vast,

ose ki Ashab-ı Kehf, mense ki Ashab-ı Tu.

Manasını söylememe lüzum var mı?

Nasıl olur Ya Resulallah diyor.

Ashab-ı Kehf'in köpeği, Ashab-ı Kehf'le beraber cennete gireceğine dair rivayetler var.

Ve cennete girecek, o Ashab-ı Kehf'in köpeğidir.

Ben de cehenneme gireceğim.

O Ashab-ı Kehf'in köpeği, ben senin Habibi Edib'inin ashabının köpeğiyim.

Ashab-ı Kehf'in köpeği cennete girsin, ben cehenneme gireyim.

Reva mı bu Allah'ım diyor.

Bu duygu ve bu düşünceyi,

Molla Cami Kuddisesi Ruh Hazretlerinin ifade ettiği hissilik, heyecan,

ayrı bir merbutiyet ölçüsü içinde değil,

fakat onunla beraber mantık, muhakeme, akıl

ve gerçekten nefsimizi de ikna etme ölçüleri içinde

yeniden Ruh-u Seyyidü'l En'am'ın çağımızda vekili hası tarafından öğrenmeseydik,

zannediyorum ne onlara içimizden gele gele dua eder,

ne onlar hakkında bu derin saygımızı koruyabilir,

ne de bu temennilerimizi başımızla beraber onların geçeceği yollara kaldırım taşı gibi sergileyebilirdik.

Bu duyguyu her evvelki için yani her sabikun için kurma mecburiyetindeyiz.

Vessabikunel evvelune minel muhacirine vel ansar

Allah sanki diyor ki kadirşinas olun,

o ansar ve muhacirinden sevkat eden,

sizden evvel Allah'a ulaşan,

sizden evvel Allah nezdinde bir yeri olan insanlar,

onlar çok önemlidirler.

Rabbim gönlümüzün istikametini korusun

ve bizi bu duygularla, bu düşüncelerle meşgul kılsın.

Bunu derken çok önemlidir, gelecek nesiller de önemlidir.

Şimdiye kadar aklımdan geçmedi belki,

başka mülazalarla ifade etmişimdir de ama bu istikamet hiç aklımdan geçmedi.

Bunu kendi küçük samimiliğim içinde, o samimiyetime dayandırarak söyledim.

Fakat burada mülaza etmediğimiz dediğim bir hususta arz etmek istiyorum arkadaşlarıma.

Siz sizden evvelkilerine hormet ve saygıyla meşgul olursanız,

aynı saygıyı, aynı hormeti, aynı kabullenmeyi,

aynı ölçüde bağırların açılmasını sizde sizden sonrakilerde bulursunuz.

Ne ekersen onu biçersen atasözüdür.

Fakat hadis gibi atasözüdür.

Fakat ben gerçekten saygıdeğer o insanlara, ilk ilklere,

ikinci ilklere, saygıdeğer o insanlara saygı duyarken,

sinelerin saygıyla onlara temayülünü temine çalışırken bu mülaza düşünmedim,

aklımdan geçirmedim.

Şimdi bundan sonra bizim arkadaşlarımız aynı saffet, aynı samimiyet içinde,

aşkları, şevkleri kırılmadan olduğu gibi,

bu işi kendilerinden sonraki nesillere devretmeliler

ve devrettikleri nesillerden de sizin sizden evvelkilerine duyduğunuz şu temiz duyguları,

şu saf duyguları duymalılar.

Yani sizden öyle almalılar ki bunu,

sizden hiçbirisine inşallah lanet okumazlar.

Bir yerde Üstad diyor, tuh o nesillerin yüzüne dindiği zaman tükürükler yüzümüze gelmesin diye yazılmıştır

veya silmek için yazılmıştır.

Tuh denmesin, denmişse silinsin.

Öyle davranmalı, bu mukaddes emaneti öyle tevdi etmeli, onları öyle intikal ettirmeli.

Zaman öyle güzel değerlendirilmeli ki,

ne yapalım biz onun ötesinde daha yapacak bir şey yoktu yani.

Beşer gücünü zorladık biraz demeliyiz, vicdanen rahat olmalıyız.