FKM Talks | The Southeast and What Needs to Be Done | 3 February 1992 | Fethullah Gülen Hocaefendi

Kader ve hizmeti ilahi zaryesinden Güneydoğu hadiseleri arkasında büyük bir çığ musibetini nasıl değerlendirirsiniz?

Güneydoğu hadiseleri Türkiye'nin değişik yerlerinde çığlaşmış hadiselerdir.

Hadiseler çığlaşmış hadiselerdir.

Ve görenler, sezenler, bilenler için onlar çok küçük bir sesle, bir rezonansla yerinden kopup gelecek ve milletin büyük bir kesimini büyük halkın yanına alacak şekilde bir kesimi presleyecek, silip süpürecek ölçüde, derindir, endişe vericidir, ürperticidir.

Bir çığ bekliyor. Biz de Allah'tan bir inayet bekliyoruz.

Esvap planında, esvabın vefassızlığına rağmen Allah'tan inayet bekliyoruz.

Sebepler sırtlarını dönmüş gidiyorlar bize, hepsi ayrı bir vefassızlık vadisinde kendisine ait türküler söylüyor, sebepler.

Sebepler bize bir bağlamayın diyorlar.

Fakat bizi hiçbir zaman yalnız bırakmayan müsebbibül esvab diyoruz ki,

Dünya devletleri muazenesinde çok önemli bir muazene unsuru olan devlet-i âliye ister onun kusuru, isterse başkalarının imansızlığı ve amansızlığı karşısında yıkılıp gitmekle o devletin mirasçıları içinde, ondan kopup gidenler arasında birbirini takip ede gelen muazenesizlikler gibi bizi yeni bir parçalanmayla,

yeni bir muazenesizlik süreci içine yenilerin tabiriyle itmesin diyoruz.

70-80-100 sene evvel, aynı dönemler yani 20. asra girerken onun son çeyreğinden başlayarak ilk çeyreğine kadar aynı süreç yaşandı.

Aynı devir, aynı dönem, bütün şartlarıyla yaşandı.

21. asra giriyoruz, bu küçük bu minik ülkenin bir kesiminde yine aynı şartlar yaşanıyor, aynı türküler söyleniyor, aynı şenaatler aynı ifadelerle yeniden bir kere daha sergileniyor.

İsrail'in harbiye nazırı Muşo Dayan diye birisi vardı, zannediyorum ben söyleyince çoğunuz hatırladınız.

Bu hem 67'de hem de 68'de bütün Birleşik Arap ordularını yendi.

İlk yenişinde bir de bir kitap yazmış, harp stratejisini anlatmış o kitapta.

Fakat hiçbir Arap, hiçbir Arap erkeğe narbalık okumamış onu.

İkincisinde de aynı taktiği kullanmış.

İkincisinde de yine o karşı tarafı hezimete uğrattı.

Yenilen, ırkçılığın altında yenik düşmüş Araplar, Müslümanlar değildi.

Ben Müslümanlığın cihan tarihinde yenik düştüğünü hiç tahmin etmiyorum.

Yenilmiş insanlar ona sahip çıkmışlar, nefsine yenilmiş, bencilliğine yenilmiş.

Ve fetakarlık yapamadığından dolayı yenilmiş, evvela dinin emirleri açısından yenik düşmüş insanlar yenilmişlerdir, insanlar yenilmiştir.

O sonra da şunu yazdı, gazeteler naklettiler.

Ben ikincisinde de aynı stratejiyi takip ettim ama kitabımı okumamışlar, okusalardı böyle bu kadar gafil avlanmazlardı.

Demişti, hiç unutmam.

Şimdi 20. asra girerken aynı şeyler, aynı oyunlar.

21. asra girerken aynı oyunlar ama unuttuk biz onları.

Veya onu görecek entelijansiyamız yok bizim yani.

O işi akıl erdirebilecek münevverimiz yok, aydınımız yok demek.

Öyle bir talihsizliğe mahkumuz.

Aynı oyunlar çevriliyor.

Birinci defada olan oldu yani, fitne oldu.

Kızıl kıyamet koptu.

Şerh edecek halim yok.

Fakat şimdi hazırlanan senaryolarda aynı kızıl kıyameti doğurabilecek hüviyettedir.

Farkı yok yani.

Aynı şeyler var, bir tamam ya.

Fakat Rabbimiz'in inayet eli, hak tecelli eyleyince her işi hasan eder.

Halk eder esbabını bir lahzada ihsan eder.

Yanık yürekler var, sineler var.

El alem nasıl düşünürse düşünsün.

Beri tarafta binlerce belki milyona yakın insan deft-i sinesiyle teveccüh ediyor.

Allah'ım bize o hicranlı günleri bir kere daha yaşatma diyor.

Ben bunu derken aynı zamanda eskiler hocam çok söylerdi bunu.

Çok söylerdi bunu.

Bana düşmemiş ya demek manasına geliyor.

Bana düşmez.

Haddimi aşan bir şey.

Bu mevzunun yapılması gerektiğini de bilmiyorum hatırlatmış oldum mu?

Tazarru düşer, niyaz düşer, yalvarış düşer, yakarış düşer.

Söylenen sözlerden bir tanesini müsaadenizle yine arz edeyim.

Kabe'yi yüz defa tevaf edeceğinize o güzel mübarek, çok güzel bir şey.

Bin rekat namaz kılacağınıza Rabbimize teveccüh edeceğinize.

Bir de bunlardan sonra bunlarla beraber farzı yapmış bir insan olarak bir gece kalkıp ızrapla inleyerek,

başını yere koyup Allah'ın ikinci bir kere daha aynı şeylere maruz kalmayı hem bunca gelişmeden sonra

ne olur Allah'ın bahtına düştük deme bana kitap dolusu, kitaplar dolusu yapılmış dualardan daha fazla hura geçer gibi geliyor.

Izra böyle bir duadır ki o duanın kabulekarin olması için başka şartta ihtiyaç yoktur.

Evet, bu mevzuda yapılıyor mu yapılmıyor mu endişemi dile getirmeyeceğim.

İslam aleminin

Müslümanların derdini kendi derdi bilmeyen, onların inlemesiyle inlemeyen onlardan değildir.

Tehdidini ruhunda duyan arkadaşlarımın bu işi yapmayacağına ihtimal vermiyorum diyerek o faslı kapatmak istiyorum.

Güneydoğu Türkiye'de değişik kangren meseleler gibi kangren meselelerden birisidir.

Güneydoğulu arkadaşlarımıza bizim Kürt dediler.

Biz esasen Kürt'ü, Türk'ü, Çerkez'i, Arnavut'u, Boşna'ı, Bosna'lısı, Ersek'lisi, Karadağlısı, Makedonya'lısı ne güzel bir zeminde dört asır, beş asır beraber olduk.

Bunlar söylense bile bunlar soy isim gibi söyleniyordu.

Devlet-i Aliyye döneminde.

Yani Çerkez, Ethem, Laz, Rüştü falan, Kürt'ü falan gibi söyleniyordu ve kimsenin bunlardan hiçbir endişesi yoktu yani.

Müthiş bir şeydi.

Dört asır, on milyon saf kan, Türk milleti yüz yirmi bin kilometrelik bir geniş dağ içinde yüz yirmi milyon insanı böyle idare etmişti.

Muhabere, muvasala imkanların da olmamasına rağmen.

Yani Fizan'da bir hadise zuhur ettiği zaman at binip koştursanız üç ay sonra ulaşırsınız oraya.

Orada itiraz yapsalar bastırma kuvvetleri üç ay sonra varabilir oraya.

Ve kimse başını kaldırmamış.

Demek ki bizimkiler oyuna gelmişler.

Başkaları bir oyun oynuyormuş.

Petrola konacakmış, cevhere konacakmış, ipeğe konacakmış, pamuğa konacakmış, üzüme konacakmış, başka şeylere konacakmış.

Bahaneymiş bütün bunlar.

Şimdi de yine gelip orada cevhere, petrole konmak için.

Öyleyse yani mesele hani onlar Kürt dedikleri için dedim ben.

Mesele Güneydoğu'da bir Kürt devleti kurma meselesi değil.

Bir tampon devleti kurma meselesi bahis mevzudur.

Bir aldanmışlık var.

O hakikaten senelerce beraber yaşamış bu milletten oradaki o Güneydoğu'daki soydaşımızı koparma çirkin bir şey.

Yani mesele o kadar dört yanıyla mamur onlara göre geliyor, o kadar dört yanıyla bu senaryo tatbik ediliyor.

Dört bir yanıyla o kadar mükemmel oynanıyor ki hiç kimse bir şey diyemiyor buna.

Ve bunlar bir an evvel o tampon devleti meydana getirme ve emellerine ulaşmak istiyorlar.

Bu işte Güneydoğu'daki bizim canımızdan daha aziz, daha artık bildiğimiz kardeşimizi, soydaşımızı diri etmeden konuşuyorum.

Ve bu mevzuda samimiyiz yani. Ne kadar samimiyiz?

Bir arkadaşım birine yazdığı mektupta belirtmişti.

Teskiyeyi nefret etmez adedinde saymayın bunu, onlardan uzağım.

Fakat sizin isteğinize tercüman olarak söylüyorum.

Çünkü bazılarda dediler ki ne Orta Asya, Orta Asya diyor da falan hoca.

Falanları niye demiyor? Türkçülüğü mü yapılıyor? Hayır biz hiç Türkçülük yapmadık.

Doğduk Hazreti Muhammed ve sahabi dedik, ölürken onları söyleyeceğiz biz.

Ama burada bize muhtaç insanlara sahip çıkmama, Hazreti Muhammed dememedir bu.

Sahabi dememedir. Sizden onu bekliyorlar, o ruhu bekliyorlar.

Bir de meselenin diğer bir yanı vardır.

Birine yazdığı bir mektupta diyor ki, siz esasen bilemiyorsunuz.

Peşme gelirler diyor, ne beceye maruz kaldıkları zaman ben onun yanında oturuyordum.

Onu duyunca televizyonda doğrulmak istedi, kalkamadım.

Diyor, ben buyum.

Bugün bile bahçeyin girdiğim helada bir ay evvel girmiştim.

Bir örümcek ki kapının arkasında yuva yapmış.

Kapıyı çok dikkatli de açtım, örttüm.

Suyu dökerken acaba döktüğüm suyu onu götürür mü diye.

Bir ay sonra geldiğimde hala duruyor orada. Gitmemiş, çekim gitmemiş.

Yuvasını bozmadım. Bir örümcek, iki olmamış bir aydır.

Bizden başkalarına karşı kin nefret olmaz.

Bağışlarsanız hissiyatınıza tercüman oluyorum ben yani.

Biz buyuz diyorum.

Ve ben peşme gelilerin maruz kaldığı şeyde yatağa düşmüş yatmışım.

Bana arkadaşım hatırlatıyor.

Aynı şekilde diğer bir dünyaya karşı da aynı hisleri paylaşırım.

Aynı şeyleri duyarım.

Evet.

Güneydoğu bir kangren oldu.

Burada onlara demek belki doğru değil ama

esas çaresi onun asırlardan beri bizim aramızdaki faslı müşterekler.

Din ne müthiş yapıcı bir iksirdi.

Fakat hala bazıları onu öcü görüyor.

Onunla yaklaşmak o.

Onulmaz derdi onunla tedavi etmeyi düşünmüyorlar.

Hala.

Başta da arz ettim bir münasebetle.

Orada meseleye öyle yaklaşılsaydı

bu hastalık bugün büyük ölçüde tedavi edilmiş olacaktı.

Bundan sonra edilmez mi? Edileceğini ümit ediyoruz.

Fakat oradaki insanlar çok yaralanmışlardır.

Çok rencide olmuşlardır.

Bu defa kötülük düşünme huyu ve tabiat haline gelmiştir.

Kötülük düşünüyorlar.

Belki doğrudan doğruya şekavet şebekesine karışmayanlardan da kötülük düşünenler var.

Bunlara karşı muamele de onları iyice kötülük düşünmeye sevk ediyor.

Bunlar da iyice onları kızdırıyor, öfkelendiriyor ve uzaklaştırıyor.

Çare değil.

Bu dönemde olsaydı

canı birbirine bağlayacak kadar güçlü dinamiklere sahip olan

Muhammedi ruhu'na sallallahu aleyhi ve sellem

gidilseydi zannediyorum şu dönemde bile olsa

bu mesele tedavi edilecekti ama

bu kafayla hiçbir şey yapamayacaklar.

Bir taraftan müntesiplerinin, mensuplarının, evlatlarının vefasızlığı

diğer taraftan karşı tarafın gadrü efganı veya tecavüzü

ve işte güneydoğu böyle iki şey arasında.

Bir taraftan gerçek sahiplerinin vefasızlığı,

diğer taraftan orada emelleri olan insanların gadri ve zulmü karşısında,

ağı içinde

tehlikeye maruz esvaplar açısında

iflas tam.

Müsebbibül esvap hakkında bizim ümidimizde tam.

Bu onun yanında ne ifade eder?

Allah her şeye karşı gücüyle kuvvetiyle ne ifade ediyorsa onu ifade eder.

Fakat sebepler onun icraatı için adi şartlardır.

Bizi inletmesin Rabbim.

Şimdi tehlike orada çığlaşınca arz ettim ben

Allah'ın hiçbir icraatı abes değildir.

Hiçbir icraatı.

Ben o türlü şeylere girip çünkü dine inanmayan, Allah'a, peygambere inanmayan bu türlü şeyleri konuşunca

öyle de cahil ki bu adamlar

ya buna tahmin diyecekler, ya kehanet diyecekler, ya fal diyecekler.

Londra dönüşü, merhum Menderes'in

geçirdiği bir kaza sonunda Türkiye'de aklenen herkes

Türkiye'nin başına gelecek, yani en başa bir yıldırım gelip çarptığına göre

çok ciddi bir bela var

demiş, düşünmüşlerdir.

Allah defiref eylesin.

Fakat milletçe bu bela milletçe kurban kesmelerle savulmalı.

Efendimiz

belalar çıktı geliyorsa şayet

yolun sağını solunu tutun, önünü de kesin, dualarla savun onu diyor.

Allah'a tazarru ve niyaz ile karşı koyun.

Tazarru ve niyaz nedir?

Allah'la münacata gitmek.

Gizli fısıldaşmak demektir.

Ve bir yerde buna da ayrı bir imdat geliyor.

Ya eyyühellezine amenü

izâ nâceytumurrasûle fekaddimu beyni yedînecihâkum

Peygamberle gizlice bir şey konuşmaya gitmeyin.

Peygamberle gizlice bir şey konuşmaya gittiğiniz zaman

bir hediye bir armağan verin.

Sadakalar dağıtın,

kurbanlar kesin,

dualarla diz gelin, dize gelin, çökün Allah'a yalvarın.

Şimdi dize çökün yalvarın ki

çok ağır şartlar altında Allah sizi dize getirmesin.

İnanmayan inanmaz buna.

Nedir bu hadiseler?

Biz inanıyoruz ki

Allah'ın

zimamı boynunda olmayan hiçbir hadise yoktur.

Ayağımın dokunup kırdığı bir bardak bile

boş değildir.

Fakat olduğu deyip

teşeüm yapıp

yani bunu fenaya yorup

paniğe kapılma değil.

Allah la havle ve la kuvvete illa billah'ın sahibidir.

O'nun def'ü ref etmeyeceği hiçbir bela, hiçbir musibet yoktur.

Fakat insanlar şuurlu olmalı.

Böyle bir meselede

Allah'a yanaşmalı, Allah'a dayanmalı, Allah'a teveccüh etmelidirler.

Sabah 3-5 arkadaşım bulunduğu bir yerde arz etmiştim.

51'de Pasinler zelzelesi oldu.

Bu zelzelede 1-2 köy tamamen yerle bir oldu.

Ciddi zelzelelerden birisiydi.

Bizim köyümüzde de

1-2 duvar belki çöktü,

bir duvarda bizim

bel verdi, daha sonra da çöktü.

Millet hep karda yatıyordu kışta böyle.

Soğuk, tam bu mevsim gibi.

Bir kış mevsimi miydi, aynı ay mıydı?

Tahmin edemeyeceğim de karda.

Hatta çoğu bağışlayan

çöplükleri delip içinde yatıyorlardı.

Bina olsun diye çadır yetişmemişti.

Sobalarda yanınca kar, guz eriyor, çöküyordu.

Bazıları da öyle az da olsa, nadir de olsa.

O günlerde sizin

belki çoğu yan itibariyle benimle tanıdığınız

Alvar İmam'ın merhum makamı Cennet olsun

O da hayattaydı.

Oğlu

O da vefat etti.

Çoluk çocuk ki, düşünün biz de çocuktuk yani.

5-10 yaşında çocuk.

Herkes arkasında bir halka teşkil etti.

Kara ayağımızı bastığımız zaman

kalçamıza kadar gömülüyorduk.

O köyün etrafında

neye, hangi kaynağa dayanarak

onu söylüyordu bilemiyorum da

şöyle dedi.

Ninova'ya bela gelince

Yunus Aleyhisselam ayrıldı.

Kim bilir onu Kur'an anlatıyor.

Sonra halk bela geleceğini anladılar.

Tazarru ettiler, Allah'a döndüler.

Yanlış yapmışız Allah'ım dediler.

O şöyle demişti.

Sübhanallahü ve Elhamdülillahü ve la ilahe illallahü ve Allahu ekber

ve la havle ve la kuvvete illa billahil aliyyil azim

dediler.

Durmadan inlediler, sızladılar.

Arşu, ferşi velveleye verdiler.

Allah'ım dediler.

Ve o belayı Allah defüref etti.

Bela başına gelmişken defüref edilmiş

denebilir.

Kur'an-ı Kerim öyle diyor.

Hazreti Yunus Aleyhisselam'ın kavmidir.

Yani Ninova halkı.

O evvela bu zatı

Yunus Aleyhisselam'ı ve Ninova'yı söyledi.

Yüreklerimizi şahlandırdı.

Sonra çocuk bizde tabi.

Belki şimdi biraz da macerasında ama

saf masum diye arkasına kattı.

O köyün etrafında dolaştı durdu bunu söyletti.

Bir, işin bir yanı bu.

İkincisi çocuktum fakat bugünkü gibi hatırlıyorum.

Danalar topladılar.

Koşlar getirdi kestiler.

Hatta sabah unuttum ben onu.

Hiç unutmam.

Bakın o da bir sevki ilahiyle Allah'ın sevkiyle.

Benim hatırımı aldığı babamın böyle

ağzı gözü burnu beyaz.

Kendisi de musmor bir koç vardı.

Kuzu iken almıştı hatırıma.

Ben de gözümde, gözlem benim.

Yani iliştirmiyorum.

Satacaktı satma dedim satmadı.

Gözlem.

O da büyümüş öyle çiçeği burnunda.

Zelzele olduğu esnada

doluyor doluyor kapıya

küt diye kellesiyle vuruyor.

Hiç unutmam bugün.

Bu 10-11 yaşlı hatıralar.

1-2-3-4-5

Babam dedi ki Allah buna bir şey dedirtmek istiyor.

Biz de bunu keselim dedi.

Ben o dursun

hani o mevzudaki dursun kararım benim.

Çok ısrarlıydım o mevzuda.

Fakat böyle bir mesele karşısında

herkes bir şey kesiyor.

Herkes kurban bayramı gibi bir şey boğazlıyor.

Allah'ın belaları defref için

babam da bunu kesin.

Babamın gücü de ancak ona yeterdi zaten.

Babam da bunu kessin dedim.

Herkes kesti ve dua ettiler.

Sonra da camiye doldular.

Allah'ım dediler.

Allah'ım deyince bir hadisin ifade ettiği gibi

Allah lebeykulum diyor.

Ne istiyorsunuz benden?

Hiç olmazsa bu kadar bir şey yapılmalıydı.

Bunlar bence

birer sinyadır.

Ciddi tehlike

raya girmiş

geliyor demektir.

Esbabın bunu çevirmesi

mümkün değil diyor Allah.

Gaflet anınızda

sizi derdest edip

demir pençesini alacaktır.

Demir pençelere rağmen

alacaktır.

Öyleyse öyle birine sığının

dehalet edin ki

bütün güçleri, bütün kuvvetleri

ters yüz etsin.

Bunu sormuşlar.

Bana göre bu önemli bir ihtardır.

Bir tembihtir.

Bela daha büyük belalara karşı

bizi teyakküze sevk ediyor.

Amanın diyor, kendinize gelin.

Başkaları gaflette temadi deyip

yan gelip yatacaklarsa

hiç olmazsa dua etsinler,

niyazda bulunsunlar,

hacet namazı kılsınlar,

Rabbe tadarru ve niyazda bulunsunlar.

Cenab-ı Hak

gelmesi mukadder gibi görünen

bu belayı

atasıyla def etsin.

Hani diyor bazen bela yola girer,

gelmeye çalışır.

Gelirken Allah'ın atası karşısına çıkar,

onu çevirir.

Bilemeyiz.

Bize kulluk planında böyle yapmak düşer.

Netici itibariyle

o işe tesir Allah'ın elindedir.

Onu da o kadarlıkla

bağlamış olalım.

Meselenin aktüel yanı

benim gevezeliğime verilsin.

Böyle bir mesele karşısında

teyakkuzla alakalı şeyleri söyleme,

Rabbimizle olan

irtibatımız açısından

önemli gibi geliyordu.