I Even Considered Suicide for the Well-Being of Hizmet. | Fethullah Gülen Hocaefendi

ve hizmete benim yüzümden zarar gelecekse

burada içinizde vardır bir iki arkadaş.

Ben şuna kadar razıyım bakın.

Allah indinde küfürden sonra en büyük günah insanın intiharıdır.

Ben çok defa bunu bile düşündüm.

O sıkı takip edildiğim dönemde

Allah'ım bu adamlar beni kafalarına taktılar.

Eğer benimle hizmete zarar gelecekse

ve benim kendi kendimi yok etmem bu iş için

benim müesseselerime zarar gelmemesi için bir yolsa

ben buna da razıyım.

Küfürden sonra en birinci günahtır, en büyük günahtır bu ama

ben buna bile katlanmaya razıyım.

İşte bunun daha berisinde

ne türlü ifnalara razı olacağımı siz tahmin edebilirsiniz.

Afrika çöllerinde bir yere gidip namımı, nişanımı

kaybettirmeyi o kadar çok düşünmüşümdür ki

ve içinizde de vardır arkadaşlarım

konuşmuşumdur demişlerdir ki

bir iki öyle düşünen var ise de

fakat on tane yirmi tane de arkadaş vardır ki

bir gölge bile olsa.

Onlar da mevcudiyetinizin lüzumuna belli bir ölçüde inanmaktadırlar.

Ben böyle bir iştahı hatalı görmekteyim, yanlış bir iştahtır.

Ama bu da bir histir, bir düşüncedir, bir mülazadır.

Bunu da sormuşumdur ben.

Yani çıkıp bir binanın köşesinden kendimi aşağıya atayım mı?

Hizmetin selameti adına buna evet diyebilir misiniz?

Ben başımı alıp çekip gideyim.

Arabistan'a gideyim, Afrika çöllerine gideyim.

Tek hizmete zarar gelmesin.

Mürekkep balığının yüzdüğü yeri bulandırıp

köpek balıklarından korunması için bu bir tabiyedir.

Yeni bir mevzidir bu.

Bu hizmet için her şeye katlanmaya razıyız.

Allah'a inayet ve kerem eyle.

Siz bunları kafanızdan silin atın.

İntihar ettirmenin ne büyük bir günah olduğunu

ben Allah'ımdan, peygamberimden öğrenmiş insanım.

Ama muhalfars.

Eğer böyle bir şey düşünülecekse, düşünülürse

bu hizmete karşı ve sizin korunmanıza karşı yapılır.

Eğer yapılacaksa böyle bir fedailik

çarparız kendimizi bir ateşe ve yok oluruz.

Evet arkadaşlarımız, eğer buna kadar biz istişare ediyorsak

her meseleyi istişare etmelidirler.

Despotluk bütünüyle mezmumdur bizim için.

Ferdi karar vermeler merduttur bizim için.

Allah Resulü vahyiyle müeyyed olmasına rağmen

ashabıyla her meseleyi görüşüyorsa şayet

bizim kendi kendimize karar vermemiz mezmumdur, merduttur, maturuttur.

Bir taraftan bu.

Dün değişik bir zaviyeden Uhud'u misal verip arz ettim.

İkinci tarafı da diğer arkadaşlarımıza düşmektedir.

Eğer biri haddini bilmiyor, kendini bilmiyor

bir şey olunca babasını asmakla kendisini ispat eden insan gibi

hemen hakimiyet emareleriyle kendisini hissettirmeye çalışıyorsa şayet

arkadaşlığınız ahengi bozmamak için bir şey demesinler.

Kabul edilmez bu tavırları Allah rızası için kabul etsinler.

Cenab-ı Hakk'ın kendilerini olan lütfun hatırına kabul etsinler.

Allah'ın bizi olan insanları karşısında dün yine bir vesileyle arz ettim.

Bakın bu da ayrı tuhaf bir laf.

Benim iştahlarım sayıp, bu düşüncelerin üzerine tükürüp

benim başıma çalabilirsiniz.

Bir yine iki kalp taşıyorum, İslam'a gururum var, onurum vardır.

Hazmımız da ibadettir, katlanmamız ibadettir.

Bunlara katlanmamız, bazımız bazımızla fitne olduğumuz, imtihan olduğumuzu

Kur'an ifade buyuruyor, imtihan oluyoruz.

Burada bize ait bir şey vardır.

Oturup arkadaşlarımızla konuşurken bu temsilci imtihabında

toplum hayatıyla uyum yapamayacak, mizacı bozuk

Bazı kimseleri muhakkak da olsa getirmede isabetsizlik yapmış olabiliriz.

Burada da ben arkadaşlarımızdan şunu istirham edeyim.

Bizim de bir kısım mülahazalarımız olabilir.

Ben sizin hiçbirinizden ihlaslı ve samimi değilim.

Sizin içinizde bulunmamın benim için en büyük fayesiydi.

Çok bahtiyar bir insanım, neden?

Sizin gibi arkadaşlarım var benim.

Sizin refikinizim.

Sizden sizin celaliniz adına ne gelse inşallah bunun hatırına ben katlanmaya razıyım.

Katlanacağım.

Sizden iyi olmamı çok değil, az bile olsa hiç düşünmedim.

Hep sizin iyiliğinizi düşündüm.

Allah beni size bağışlamasını Allah'tan diledim.

Rabbim bir kere daha halimi arz ediyor.

Halime bak diyor ve beni bu cemaate bağışla diye yalvarıyorum.

Ancak bir şeyim var yani.

Bazılarınız olabilirsiniz de bazılarınız olmayabilirsiniz.

Ben çocukluğumdan bu yana hiçbir sevdam olmadı.

Sevgilim gibi oldu bu iş benim, tanıdım.

Yani sizlerle temsil edilen bu hizmet sevgilim gibi oldu.

Onun zülüfleri dağılmasından böyle korktum, çok titredim.

Her yerde iş kimlerle ne türlü insanlarla nasıl idare edilir?

O mevzuda altı ay düşünmeden oturup karar vermedim.

Altı insanla görüşmeden oturup bir şey yapalım demedim.

O benim göz ağrımdı.

Onunla hayatı tanıdım ve sonuna kadar da Rabbim onunla devam ettirsin.

Fıtratımla bütünleştim.

Rica ederim tam kırk sene, tam kırk sene.

Atın çocukluğumu on dört on beş yaşı tam kırk sene.

Gözümü açtım kapadım öpü dedim.

O gün daire dardı.

Değişik arkadaşlarla beraber koşuyorduk ama bugün de böyle.

Ben öyle içeriye girdiğimde paçamdan tutan, eteğini çeken çocuğum torunum yok benim.

Yatağımı serenim yok.

Yemeğimi yapanım yok benim.

Ben hep acıları hissettiğim zaman değil mi senin yolundayım.

Bununla teselli oluyorum.

Nefsimi tezgah adına söylüyorum zannetmeyin.

Onu Allah baş aşağı getirsin ondan çok bizarım.

Ondan çok bizarım.

Ama bir folluk üzerinde titreyen tavuk gibi o yumurtalar üzerinde titriyor vicdanım kalbim.

Bir civcivler üstünde titreyen kuluçka gibi titriyor kalbim vicdanım.

İşte verdiğim kararları da böyle bir hava içinde vermeye çalışıyorum.

Bu hizmete zarar gelmesin diyorum.

Yine de eğer ben hizmete zarar verecek kararlar vermişsem Rabbime sığınırım.

Ne olur Allah aşkına siz de affedin.

Beni de affedin.

Oturup karar verip şu arkadaş temsilci olarak gelsin dediğimiz arkadaşlarımızı da affedin.

Yanlışlık görünce düzeltmeye çalışırım.

Ama ne yaparsın o kadar çok insana ihtiyaç var ki.

Keşke binlerce insanımız olsaydı şu mevsim mevsimi bahar dedim.

Bu bahar mevsiminde güçlü arkadaşlarımızı dünyanın sağına soluna gönderseydik.

Her yerde bu işi aynı seviyede başlasaydık.

Yazı birden idrak edecektik her yerde.

Yaz birden kızaracaktı birden türlenecekti.

Ve sonbaharı da öyle idrak edecekti ki iki üç asırdan beri yapılması gerekli olan işler bir hamlede yapılmış olacaktı.

Evet beni de arkadaşlarımızı da bağışlayın.

Bağışlayın ki Allah da sizi bağışlasın.

Ebu Bekir Efendimiz.

Ona Efendi derken insan vicdanı adeta şeker şerbet almış gibi bir tatlılık hissediyor Efendimiz.

Ayşe Validemize o da ayrı bir Efendimiz.

İftira edenler arasında akrabalarından Mıstah İbni Üstase de vardı.

Ayşe ailesinin nanıyla nimetiyle perverde olmuş bu her şeye aklı yetmeyen bu küçük sahabi.

Radiyallahu anh.

Elfe elfe merratin radiyallahu anh.

İftira eden gurub içine karışmış Ayşe Validemizin pak damenine bir avuç çamur da o atmıştı.

Hz. Ebu Bekir de bunun geçimini yüklenmiş bir insandı.

Bakıyor ve görüyordu.

İşte beyin edince yemin etti.

Mıstah'ın yaşasını bundan sonra temin etmeyeceğim yemin olsun.

Kur'an'dan ayet nazil oldu.

Nur suresinde.

Sizden alicenak civan mert insanlar böyle rızkını temin etmeyeceğim diye yemin etmesinler.

Yani Ebu Bekir'e yakışmaz ki o.

Mıstah'ın yaptığı da Mıstah'a yakışmazdı.

Ama o yakışmayan bir şey yaptı.

Kendisine yakışmayan bir şey yaptı.

Ebu Bekir kendine yakışmayan şey yapmasın.

Yakınlarına, akrabalarına verdiği şeyleri vermeye devam etsin.

İstemez misiniz Allah sizi affetsin?

Kur'an'ın fezlekesi bu.

İstemez misiniz yani Allah sizi affetsin?

Öyleyse onları affedin.

Hz. Ebu Bekir isterim Allah'ım.

İsterim affetmek isterim.

Affa mazhar olmak için.

İstemez misiniz Allah sizi affetsin?

Öyleyse gelin affedin.

Affedin ki Allah da sizi affetsin.

Biz hepimiz bu hizmetin hadimleriyiz.

İçimizde Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem yine

ben seyyid değilim demiştir, efendi değilim demiştir.

Efendi İbrahim'dir.

Allah efendidir.

Ben efendi değilim demiştir.

Öyleyse bizim içimizde efendi yoktur.

Bu işin efendisi yoktur. Biz hepimiz hadimleriz.

Seyyidül kavmi hadimuhum.

Noktasından bakıyoruz kendimize.

Bu işin efendileri, bu işin hizmetkarlarıdır.

Bize hizmet etmek düşer.

Arkadaşlarımıza bir şeyler anlatmak.

Onların önünde koşmak devamlı.

Onların rahatlığını temin etmek.

Elimizden gelirse fikir üretmek.

Düşünce üretmek.

Ve onlar rahat etmeden rahat etmemek.

Rahat edeceği ana kadar eleste durmak.

El pençe divan durmak.

Emirlik budur.

İmamet budur.

İnşallah bunu da aşacağız.

Sahabinin ulaştığı o kuşağa

sahabi olmaları mahfuz.

İnşallah ulaşacağız.

Şu himmetteki coşkunluk olduğu gibi

arkadaşlarımız

canın rengini

değiştirmeye namzet oldukları gibi

inşallah

böyle küçük bir mevzuyu da