FKM Talks | Our Prophet’s Care for Those Who Serve | 13 June 1993 | Fethullah Gülen Hocaefendi

Efendimiz sultanlar sultanı, o sultanlar sultanına ruhlarımız feda olsun.

Allah onun getirdiği esasat ve mesajı karşı hepimizi felemmâ eslemâ

ve tellehû lil cebîn sırrıyla serpilâs kılsın.

İsmail aleyhisselam gibi boynunu kes diye uzatanlardan,

İbrahim gibi bıçağı ona çalacak kadar bu mevzuda kararlı olanlardan eylesin demektir

ki işte o zaman kurtuluşumuzun fermanı

Milleti İbrahimiyeden hillet mesleğini paylaşanlara o ses

gelecek.

Dünden bugüne sizin için görülen rüyalar,

sizin için hülyalar artık gerçekleşti.

Bir kurban lazımdı. O bir insan şeklinde göründü ama o hayvan olacaktı.

Çünkü insanı katletmek, bütün insanları katletmek gibi bir cinayettir.

Bu olamazdı. O bir semboldü.

O nidaya ulaşabilmek için sizler Milleti İbrahimiyedensiniz.

Sizler ihlas esaslarına bağlınız itibariyle hillet mesleğinde yürüyorsunuz.

Öyleyse Hz. İbrahim ile çok sıkı alakanız var.

Çünkü Hz. İbrahim'in İshak kolu bitmiştir artık.

Hz. İbrahim bütün hususiyetleriyle ahir zamanda hem mesihiyetiyle hem

mihtiyetiyle yani hem Hz. İsa'ya ait ruhuyla hem Hz.

Muhammed'e ait ruhuyla sallallahu aleyhi ve sellem yeniden bir noktada toplanmış.

Yani İshak ile İbrahim ile iki dar halinde, iki sürgün halinde beşeri aydınlatan

o iki büyük sürgün.

Biri Hz. Mesih ile noktalanmış, biri de Efendimiz ile noktalanmıştır.

Beş yüz küsür sene sonra ve onlardan sonra peygamber gelmeyeceği için,

peygamberlik manasında peygamber gelmeyeceği, peygamberlik misyonuyla peygamberlik

gelmeyeceği için

bu ahir zamanda velayetlere esas teşkil edebilecek

şahsi manevilerle yani değişik meziyetleri bir araya getirerek

kimileri zühdleriyle, kimileri takvalarıyla, kimileri ihlaslarıyla,

kimileri velayetleriyle, kimileri veralarıyla bir araya gelerek

ve bir araya gelmeleriyle bu muzeyhten bir velayet meydana getiren o cemaatlerle

temsil edileceklerdir.

Şimdi Efendimiz de sallallahu aleyhi ve sellem çağımızda öyle bir temsil içindedir

ki

biz inşallah bu nesil, bundan sonraki nesil o mesihiyetin kendine

has havası içinde,

eksantriyi çok iyi kullanarak

bu mevzunun esnekliğini çok iyi kullanarak bu ilahi mesajı onlara da

götürecekler.

Yani bir taraftan ihkak-ı hak meselesinde kararlı, azimli,

tam cehk insanları

ve diğer taraftan da dövene elsiz, sövene dilsiz, hakkı neşretme mevzunda

dövülseler de, vurulsalar da, hakarete maruz kalsalar da gönülsüz olacak bir cemaate

ihtiyaç vardır.

Gönülsüz ne demek? Gönülsüz olunca insan olmasın dahi.

Gönül koymayan bir cemaat olmaları.

Evet,

o manada ona teslim olursak inşallahü teâlâ

فَنَادَيْنَاهُ اَنْ يَا اِبْرَاه۪ينَ

Sesi zannediyorum sinelerimizde kendisini hissettirecektir inşallah.

O teslimiyeti sergileyelim Allah Celle Celaluhu'nun lütfuyla.

Efendimizin teveccühlerine gelince, bunu değişik zamanlarda,

değişik münasebetlerde ve değişik vuhutlarda arz etmeye çalıştım.

Mevzu onunla alakalı olduğundan dolayı zannediyorum.

Ben bana ait yorgunluğu aşmalıyım,

siz de size ait herhalde öyle düşünürsünüz.

Bu başa artıcı şeyler olmasaydı demezsiniz.

Çünkü söz onunla alakalı olunca, çağın insanının yine dediği gibi,

mesele onunla alakalı olunca,

وَمَا مَدَحْتُ الْقُرْآنَ بِمَقَالَةِ وَلَكِن مَدَحْتُ الْمَقَالَةِ بِالْقُرْآنِ

Hassani ibn-i Sabit'in

وَمَا مَدَحْتُ مُحَمَّدًا بِمَقَالَةِ وَلَكِن مَدَحْتُ مَقَالَةِ بِمُحَمَّدٍ

sözünden iktibas ederek,

ben sözlerimle Hz. Muhammed'i sena etmedim.

Belki onun methu senası benim sözlerimin içine girdiği için sözlerime bir güzellik

buğdu kazandırdı, diyor.

Sözlerim onunla gerçek güzelliğe ulaştı, diyor.

Bu itibarla konuşan kim olursa olsun,

meseleye yaklaşım nasıl olursa olsun, üslubu ne olursa olsun,

söz gelip ona dayanınca orada birdenbire farklı bir güzelliğe ulaşır,

bir güzellik buğduna ulaşır.

Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem.

Efendimiz'in kendisiyle alakalı cemaatle alakalanmaması mümkün

değildir.

O öteden beri dini mübini İslam'a hizmet eden herkesle alakalanmıştır.

Sahabi ilk asırda yapacakları hemen her işin arefesinde adeta onu rüyalarında

görüyor,

belki bazen yakazeten açıktan açığa müşahede ediyorlardı.

Daha sonraki dönemlerde de bu hep devam ede geldi.

Hiçbir devir onun feyzi nurundan,

sahip çıkmasından,

onun o işin içinde bulunmasından hâli ve fâri olmamıştır.

Size yine nakletmişimdir eski mevzelerde.

Hızır Kelebi birisinden dinlemiştim.

Ulu Batlı Hasan,

gönlümüzü sinemizi dolduran insanlardır buradan.

Nasıl şeyse Ulu Bat'tan geçerken Ulu Abat'tan,

bir küçük kısaltma ile hafif bir değişiklikle Ulu Batlı olmuştur.

Geçerken o dupduru,

bu enfes balıklı gölüyle hep Ulu Batlı Hasan'ı hatırlarım.

Ve bir de onun adına bir abide dikmişler orada.

İşte hayalime karışık, değişik duygu ve değişik düşüncelerle adeta,

o da değişik şekilde hücum eder.

Değişik tecassümler olur gözlerimin önünde.

Hep gözümde büyüttüğüm o çağdaki üç beş insandan biridir.

Hızır Kelebi,

Fatih Mehmet, Ayrı bir Kelebi ve Ulu Batlı Hasan.

İhtimal hepsi bir hocanın önüne diz çökmüş, aynı hocadan ders almışlar.

İhtimal Akşemseddin'den çok istifade etmişler.

İhtimal Hacı Bayram'dan uzanan çizgide velilerden çok istifade etmişler.

İstanbul fethediliyor.

Ulu Batlı'nın dasitane mücadelesi herkesin malumu.

Vücudundan yediği bilmem ne kadar okla,

ona o türlü yakıştırma, o türlü temsille bakma, yaklaşma nasıl olur bilemeyeceğim

de.

Öyle vücuduna saplanmış oklarla bir insanı tasavvur ederken ben

ağzımdan dilimin ucuna kadar kirpi demek geliyor.

Ve surun bir yerine yıkılıyor.

Ve neden sonra da iş bitiyor, Fatih ordu güm güm mehterle İstanbul'a giriyor.

Allah Resulü'nün rüyası tahakkuk etmiş.

Hazreti Maviye'nin rüyası tahakkuk etmiş.

Hazreti Osman'ın rüyası tahakkuk etmiş.

Yıldırım Han canım çıksın iki defa kuşatmış.

Gerçekleştiremediği rüyası torunu tarafından tahakkuk etmiş.

Herkes bu rüyanın tatlı tatlı içlere akan kevser gibi zevkini,

neşvesini yaşarken Fatih dostlarını arıyor.

Yakınlarından bir tanesi de Levendi Ulubatlı Hasan'dır.

İşte onu orada kanlar içinde, vücudunda oklar, bilmem kaç yerinden kılıç darbesi

almış,

yerde yatarken görüyor.

Ve gülüyor, sürekli gülüyor.

İsterseniz bu bisametin arkasında Sadi ibn-i Rebi gibi cennet kokularının

geldiğini düşünürsünüz.

Cennet hurilerinin başına üşüştüğünü düşünürsünüz.

İsterseniz onun kendi ifadesi içinde nakledildiğine göre.

Fatih soruyor, ne gülüyorsun diyor.

Diyor ki, biraz evvel Resul-i Ekrem bu surlarda dolaşıyordu,

bana da urat ediyor.

İstanbul bir şehirdir, bir beldedir.

Fethedilirken Müslümanlığın kaderiyle alakalı,

onun gerçek, mutlak,

söz götürmez, biricik, başbuğu, her çağda ordusunun başında olmuştur.

Fatih savaşırken ordunun başındaydı ama.

Fakat onun da başında olan birisi vardı.

Allah Resulü'ydü.

O da ona göre düğümlenerek, ona göre kilitlenerek oraya gelmişti.

Düğüm düğüm ruhunda o vardı.

Nereden nereye kadar o vardı.

Babası ta adını kurken o vardı, Muhammed Fatih.

Bir yerde o, bir hisar yaptırırken o Muhammed ismini İstanbul'un yamaçlarından

birine üşürüyordu adeta.