FKM Sohbetleri | “Kardeşlerime selam olsun” hadisi | 4 Haziran 1992 | Fethullah Gülen Hocaefendi

Efendimiz'in sallallahu aleyhi ve sellem kardeşlerime selam

demesindeki hikmet nedir? Bu selam neden bir başka yerde

değildi? Uğut'ta verilmiştir deniyor.

Bu hadis çok hatiplerimiz tarafından söylenmiştir. Fakir

de belki bazı mevzelerde ifade etmiştir bunu. Hadis

kriterleri açısından aynı lafızlarla tenkide tabi

tutulmuş bir hadistir ama bu mevzu teyit eder başka hadisler

de vardır. Ez cümle dün bir parça temas ettiğim kuraba

hadisi bu cümledendir. Efendimiz sallallahu aleyhi ve

sellemin ümmetin başına ve sonuna teveccühlerini ifade

eden çok sözleri, çok işaretleri ve işareleri vardır.

Bunların hepsini bir araya getirdiğimiz zaman ümmetin

sonunu teşkil eden ümmeti Muhammed'in sonunu teşkil eden

yani ikinci dirilişin temsilcileri tıpkı birinciler

gibi onun nazarında çok ehemmiyetli yerleri vardır.

Birinciler üzerinde tıpkı bir annenin bir anne kuşun

yavrular üzerinde tir tir titrediği gibi ikinciler

üzerinde de tir tir titremiştir. Arada çok insanlar

gelmiştir. Fakat ihtimal büyük dirilişleri temsil eden

insanlar çok önemli ki Allah Resulü da sallallahu aleyhi ve

sellem arada Karahanlılar gelmiştir, Samanoğulları

gelmiştir, Harzemliler gelmiştir. Büyük Selçuklar

gelmiştir, Anadolu Selçukları gelmiştir, Osmanlılar

gelmiştir ve küçümsenmeyecek ölçüde cumhuriyet döneminde

kalbi temiz, sinesi temiz, siması temiz, duyguları temiz,

tertemiz bir nesil gelmiştir. Nitekim rüyalarda Allah

Resulü sallallahu aleyhi ve sellem sahabisinin iltifatı

ölçüsünde bu son zamanda gelen nesillere de hep iltifat edip

durmuş. Bu iltifatları ifade eden bende o kadar rüya metni

vardır ki ihtiza ederse bir gün onu hepinizin mütealasına

arz etmeyi de düşünürüz. Dirilişler yani yıkıldıktan

sonra harap olduktan sonra dirilişler çok önemlidir.

Çünkü yıkılışlar beraberinde yeis getirir, missizlik

getirir, azmi felç eder ve dolayısıyla insanın yeniden

derlenip toparlanması adeta çok zor hale gelir. Bu bana şunu

hatırlattı. Bakara Sureyi Celilesi'nin zannediyorum

yirmi birinci sayfası yirmi ikinci sayfası. Allah'u veliyü

llezine eman yukhricuhu minel zulümati ilen nur vellezine

keferu evliyahumut dağut yukhricunemun minel nuriyle

zulümet. Ulaika eshavun narhum fia halidun. Bu ayetin ümmetle

alakası vardır. Hususiyle ahir zamanda gelenlerle alakasını

yirmi üçüncü sözde mütala ediyoruz. Çok alakalı. Birileri

Allah'ın teyidine mazhar. Allahümme eyyidina bir ruhum

minindik. Diğerleri de diğer cemaatte kesimde tağutlara

uymuş. Onlar için de Kur'an-ı Kerim hükmünü basıyor. Onlar

cehennemliklerin ta kendileri diyor. Ve arkadan eski

dönemlerde eski çağlarda ki Hazreti İbrahim olduğu

anlaşılıyor. Nemrut'la arasındaki münazarada Nemrut'u

sesini kesti, ilzam ettiği, mebhut bıraktığı bu tabir

Kur'an'a aittir. Diyor. Kafir dilini yuttu, sessizleşti. Ve

arkadan bir şey geliyor. Bir umranın, bir medeniyetin, bir

kültürün harap olması. Ferdi planda birisi bu nasıl dirilir

ki? Yeniden bu dünya nasıl kurulur ki? Bu medeniyet

yeniden nasıl inşa edilir ki diyor. Ferdi planda olduğundan

dolayı Allah Celle Celaluhu bildiğiniz gibi Kur'an-ı Kerim'de

bazıları bunun Üzeyir aleyhisselam olduğunu

söylüyorlar. Kur'an-ı Kerim'de tasrihat yok. Sünnet-i

Say'a'da da tasrihat yok bu mevzuda. Üzeyirdir denmiyor

katiyen. Ama Allah'ın kullarından bir kul.

Öldürülüyor, yüz sene kalıyor. Sonra Allah Celle Celaluhu ihya

ediyor onu. Ve sonra ona ihtar ediyor ki her ölümden sonra bir

diriliş haktır. Bu bütün insanların öldükten sonra

mahşerde dirilmesine kadar böyle devam eder. Ayet evvela

Yani zahiri ayet şuna delalet ediyor. Allah orada bir harika

sergiliyor. Yaratması bir harikadır. Öldükten sonra

diriltmesi de bir harikadır. Binaenaleyh medeniyetlerin ve

milletlerin kültürleriyle, medeniyetleriyle ölmeleri ile

lebet bir ölüm değildir. Öldükten sonra dirileceklerdir

bunlar. Hazreti Üzeyir'in rüyası böylece gerçekleşir.

Sonra hemen öbür sayfanın başında bakarsınız biraz evvel

öldürme, diriltme mevzunda da Nemrut'la bir cedelleşme olur

arasında. Fakat öldükten sonra dirilmeye inanma çok

önemlidir. Bu Haşrıneş'teki dirilme olabileceği gibi aynı

zamanda milletlerin ölümünden sonra dirilmesi de olabilir ki

dünyada bir diriliş tablosu bunu gösteriyor. O yakinin

peygamberi o teyakkuzun peygamberi ihlasın peygamberi

ve Allah dostluğunda zirvede olan Hazreti İbrahim ve İtikale

İbrahim diyor ki artık başka şekilde yorum yapmaya imkan

yok. Erini keyfettuhil mevte. Bana ölüleri nasıl

diriltiyorsun? Ölüleri bir ihya et de ben bir göreyim.

İnanmıyor musun? Allah ölüyor, inanıyor. Istifam eskilerin

ifadesiyle ispati. Sen inanıyorsun yani ne lüzum var

buna demektir. Liyatı meyine kalbi. Ben inanıyorum sen

diriltirsin de fakat kalbin itminanı çok önemlidir. Burada

istirhadi bir hususu arz edeceğim. Mürşidin kalbinin

itminanı çok önemlidir. Bu hususi mevzuyu kafanızda

dağıtmasın fakat kendine göre bir önemi olduğu için arz

edeceğim. Mürşid davasının düşüncesinin aksine az dahi

olsa, binde bir dahi olsa ihtimal veriyorsa o tesirli

olamaz. Katiyyen ve katibeten. Davasının aksine ihtimal

vermeyeceği şekilde inanması iman planından muamelat planına

kadar. Inanılması gerekli olan şeylere öyle bir inanacak ki

bin tane şeytan etrafında onun durmadan daireler çizseler onun

kanaatine, düşüncesine zerre kadar şüphe getirememeller.

Ibadeti tahta öyle sımsıkı Allah'la irtibatlı olmalı ki

zaten itikadı o takviye eder. Bin şeytan toplansa dine ait

bir meseleden onu vazgeçiremesinler. Muamelatında

öyle hassas olmalıdır ki ehli tahkik şöyle demişlerdir.

Hakiki Müslümanlık ancak muamelatta belli olur. Alışın,

verişin, aile münasebetlerin, insanlarla münasebetlerin ve

diyaloğun. Bunlarda ne kadar istikamet içindesin? Işte sen o

kadar Müslümansın. Çünkü bu işin ameliyanıdır. Diğeri

sözdür. Kolay söylersiniz. La ilahe illallah Muhammedur

Resulullah. Ama bütün hayat boyu davranışlarınızda gözlerinizi

açıp kapayıp Allah'ın rızasını araştırma çok zor, çok çetin,

çok zorlayıcı bir şeydir. Ve ancak gerçek iman işte o zaman

zuhur eder. Muamelatta zuhur eder. Bu itibarlarda ehli

tahkik muamelatında iyiliği büyülü insanlara münafık

nazarıyla bakmışlar. Allah yeniden onlara istikamet

vermezse Müslüman görünmeleri de uzun sürmez. Bir gün bir

çukura yuvarlanır giderler. Muamelattır her şey. Bu

itibarla mürşidin itminanı çok önemli. Yakinin hiçbir

mertebesine kanaat etmemeli. Insan bazı şeylerde kanaatkar

olmalı. Yeme, içme, yatma. Şu hayat düzeni içinde kanaatkar

olmalı. Fakat iman mevzunda insan doyma bilmemeli. Ayetel

Kübra'yı düşünün. Seyyah seyahatının mütealalarının,

müşahdelerinin neticesinde diyor geziyor. Biraz daha

arttıramaz mısınız? Yok mu daha diyor. Yok mu? Mürşit sürekli

yok mu daha demelidir. Kalbindeki imana yakini hiç

kanaat etmemelidir. Hususiyle bu zamanın cemaati neden?

İbrahim bize rehberlik yapmış Allah'ın binlerce salat ve

selamı olsun. Mezhebimiz bizim haliliye. Meşrebimiz

hillettir yani. Hazreti İbrahim'i yolunu tutmuş

gidiyoruz. Zaten ta baştan çocukluğumuzda bize Hazreti

İbrahim'in milletinden olduğumuzu öğretmişlerdi.

Aklımız hayata hayatın esrarına erince bize hayatın esrarını

şer eden zat bize mesleğimizin, meşrebimizin ne olduğunu da

talim etti. Anladık ki biz İbrahim'i olarak doğmuş

İbrahim'i olarak yaşıyoruz. Yaşayacağız. Yaşama

zorundayız. Allah öyle yaşasın. Yaşattığı gibi emanetini

alsın. Emanetini aldığı gibi orada haşretsin, neşretsin bizi.

Mürşit yakini çok kavi olmalı. Yoksa bir yerde kendisine

teveccüh eden sorular, istifanlar, terslikler,

zırtlıklar karşısında acaba der başka araştırmalara,

aramalara düşerse her şeyi kaybeder. Arkada bir sürü

teşettütü ara meydana gelir. Müşahhaslaştırayım. Hanatu'nun

İslamiyet'e karşı itirazları vardı. Kaytaninin de malum. Ona

Asım Köksal cevap yazmıştı. Evvelkisine de Muhammed Abduhu

bildiğiniz o görkemli, o muhteşem, o debdebeli eserin

büyük alimi. Bizim Mehmet Akif de bu eseri tercüme etmiştir.

Mehmet Akif'in Abduhu'ya karşı olan teveccühünden dolayı bu

olmuştur. Yoksa Mehmet Akif'in tercümesi Abduhu'nun eserinden

daha büyüktür. Mustafa Sabri Bey mevküfül aklü vel ilmi vel

alemin Rabbül alemi kitabında bu eserin tenkitini yapar.

Eserde kayda değer hiçbir şey yoktur diyeyim ben. Sonrası

isterseniz bakın. Bir müsteşrikin İslam'a itirazlarına

cevap ama bir çocuğun kafasını dahi tatmin edecek durumda

değil. Fakat dahası da şudur. Eseri sıktığınız zaman eserden

tereddütler damlar. Mümahşat doludur. Son zamanlarda yani

Batı Sanayi İnkılabı'nı yaptıktan sonra bizde yazılan

her şey bu sanayi inkılabıyla yediğimiz şokun tesirinde

yazılmış ve el alınmıştır. Her eserin alnında yazılan her

eserin alnında hemen bu şokun tesiri bir mühür gibi görülür.

Isim verip gıybet etmeyeceğim. Allamelerinize kadar pak

damen bir insan çıkmıştır. Dirakşan çehresiyle. Bu türlü

levsiyatı hiç bulanmamıştır. Bulaşmamıştır. Şarkın yalçın

kayaları arasında zuhur edip ihtişamıyla İstanbul'da

kendisini gösteren ve hayatının sonuna kadar hiç değişmeyen

Hazreti Bediüzzaman. Değişmemiş. Mümahşat yapmamış.

Hiçbir zaman evet dememiş. Ortaya attığı davanın hiçbir

meselesinde tereddüte düşmemiş. Bu işin acaba alternatifi olur

mu dememiştir. Acaba alternatifi olur mu demek, yol

değiştirmek demektir. Yol değiştirmenin birinci adımıdır.

Mustafa Sabri Bey şöyle diyor. Abduh anlattığı şeylere evvela

kendisi inanmıyordu. Onun için gençlik ferasetiyle o kitapta

onun tereddütlerini alternatif arayışlarını alternatif

işaretlerini gördü. Inanması ve arkasından gitmesi mümkün

değildi. Onun için Mısır'da, Kahire'de, camiüleserde hiç

bulmadı. Mürşidin her şeyden evvel ortaya attığı davaya

inanması çok önemlidir. Onun için mürşitler mürşidi. Allah

Resulü de iftiharla ben ceddim İbrahim'e benzerim. Benzeyene de

kendisine benzenene de ruhum feda olsun.

Evvela kalbim itinana ulaşsın. Çünkü insanlıkla yakapaçı

olacağız. Yedi cihetten bana tereddütler gelecek. Akın akın

gelecek. Bunlar karşısında kalbim hiç sarsılmaması lazım.

Başım hiç dönmemesi lazım. Bakışım hiç bulanmaması lazım.

Onlara basıp geçmeliyim ben. Ne gibi? Ateşe attıkları zaman

orada adeta dans çıkarır gibi rahat dolaştığım gibi basıp

geçmeliyim. Mürşid öyle olmalıdır. Hepimiz bir hedef

olarak bence bunu hedeflemeliyiz. Onu

yakalamaya çalışmalıyız. Benim gibiler için çok zordur. Fakat

sizler çok tazesiniz. Eğile bükülebilirsiniz. Yeni şeylere

göre şekillerine yapılanabilirsiniz. Onu arayın.

Hayatınız boyunca onu arayın. Kalbi. Ve sonra burada da bir

kolektif dirilişten bahsedilir. Sarih manası şudur. Bunu

bırakıp başka şeye gitmek dalalettir. Sarih manası şudur.

Allah büyük bir peygamberine Hazreti Muhammed'e yol açan

peygamberine sallallahu aleyhi ve sellem ölüleri ihya mevzunda

bir misal sergiliyor. Öldükten sonra her şey dünyada

dirilecek. Neye kadar dirilecek? Medeniyetlerin,

kültürlerin ölümlerinden sonra dirilmelerinden, umumi ölümden

sonra umumi dirilmeye kadar dirilmeler devam edecek diyor.

Bu nasdır? Öldükten sonra dirilme mevzuunda Hazreti

İbrahim'in isteğine Allah'ın cevabıdır. Kadiyaniler bu

mevzuda kuşları kendine alıştır şeklinde yorumla Seyyidin

Hazreti İbrahim kuşları kendisine alıştır, dağların

başına saldı parça parça ayrı ayrı. Sonra da çağırdı. Sonra

onlar kalktı yanına geldiler. Ilk baskılarında bizde maal

yazarı hepinizin hepimizin sevdiği çok önemli bir zat da

maalesef onların tesirinde böyle bir yorum yapmıştı.

Sonra sağdan soldan baskılar görünce o yanlış yorumu

değiştirdi. Bu Gulam Ahmet'in yorumuydu. Günümüzdeki Yavuz'a

şahitlerinin her şeyi tamamen dünyada başlatma, dünyada

bitirme gibi onların da böyle bir vehimleri, böyle bir

zanları var. Türkiye'de de tesirini icra etti bu. Çoğu

kimseler öyle düşünmeye başladılar. Ama zannediyorum

sonra o yanlış yorumlarını değiştirdiler. Bunun arkasında

şu vardır.

Bir gün değişik medeniyetler şimdiye kadar yıkıldı, yeniden

kurulduğu enbiya izamın eliyle kurulduğu gibi evvela Millet-i

İbrahimiyye'den olmamız itibariyle bizimle çok

alakaldır. Saniyen ahir zamanda mezhebi, meşrebi hillet ve

haliliği olan insanlarla çok alakaldır. Salihsen Hazreti

İbrahim'in esas memleketi eski Babil'dir. Bizimle bu yönüyle

Kürt bakımından da çok alakaldır. Denebilir ki

Seyyidina Hazreti İbrahim'in dini eski yıllarda okumuştum.

İsmail Hamid Anışment hemen hemen Seyyidina Hazreti

İbrahim'in düşüncesini bütün Türk dinlerinin menşeği olarak

gösteriyordu. Bütün Türk dinlerinin menşeği. Bu yönüyle

de milletimiz bu meseleyle çok alakalı gibi görünüyor.

Dirilişler çok mühimdir dedim. Dirilme çok mühimdir. Hazreti

İbrahim de bir umumi dirilişe talip olmuştur. Allah böyle

tekniği bir dirilişin ucunda ama umumi dirilişler adına hem

bir ders vermiş hem temilde bulunmuş. Hem de Türkçe'yi

Bizim de bundan alacağımız ve anlayacağımız şeyler vardır.

Ve bizim neslimiz zannediyorum bir ikinci dirilişi temsil

ediyor. Bu itibarına da Allah Resulü sol aleyhisselam elinin

birisinin asabı kiramınıza fena koyuyor. Selamünaleyküm

daire kavmi müminin ve inşallah ölümünden az evveldi. Biz bu

duayı hala tekrar ederiz. Yani selam sizeyi ahiret yurdunun

sakinleri arkadan biz de size gelip iltihak edeceğiz. Bu

Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellemin o gün gördüğü bir

şeydi. Iltihak edeceğini bilerek söylüyordu. Uhud'u

her zaman ziyaret ederdi. Her Perşembe Uhud'a gider, her

Cumartesi'de Kubay'a uğrardı. Işte son ziyaretlerinden

biriydi. Zaten hep böyle dolmuş geziyordu o günlerde. Adeta

boşalmak için bahane arıyordu. Uhud'da vefanın timsali önünde

savaşan arkadaşlarına son bir kere daha selam çaktı. Herhalde

ondan sonra bir daha gidemeyecekti oraya. Onlara selam

çakarken ve o bezmin onun başlattığı bezmin beri

tarafında emir bekleyen yani şöyle bakabiliriz o ayete minel

mu'minine ricalun sadakumma ahedullah aleyh. Onlar Allah

Resulü'ne akabelerde verdiği sözü yerine getirmişlerdi. Bu

sözü kanlarıyla da imzalamışlardı. Bir de

bekleyenler vardı. Acaba sıra bize ne zaman gelecek? Bunu

Enes bin Nadır söylemişti. Sadi bin Rebi söylemişti ama fakat

bunu öyle anlamaktansa şöyle anlamak daha doğrudur. Senin

arkadaşların bizzat seni görenler insibağın huzuruna

erenler senin boyanla boyananlar ve senin uğrunda

ölenler sana verdikleri sözü akabede yerine getirdiler. Biz

de sana bir söz verdik. Ve sözümüzü yerine getireceğimiz

anı itizar ediyoruz. Oturmuş hepimiz o sözü yerine

getireceğimiz anı itizar ediyoruz. O bakımdan

arkadaşlarımız sizler Türkiye'nin her yerinde,

dünyanın her yerinde ikinci dirilişin temsilcileri

sayılırsınız. Namzesiniz, bu işe talipsiniz. Enes bin Nadır

gibi. Fakat vefa ister bu iş. Samimiyet ister, sadakat ister,

arızasız, hiç ara vermeden bu işte mütemadi hizmet ister.

Cenabı Hak o anlayışa ulaştırsın. Onlar çetin bir

mücadelenin temsilcileri oldular. Vaka bir bedeli

görmüşlerdi ama böyle çetin bir muharebe görmemişlerdi. Bir

münasebette arz ettiğim gibi sahabeyi kiram yeni yeni

harp etmesini öğreniyordu. Ve karşıdaki düşman çoktu.

Beklenmedik bir anda düşman karşılarına çıkmıştı. Belki tam

hazırlıkları da yoktu aniden bastırmışlardı. Bedirden sonra

onların burunları kırıldı artık gelmeyecekler diye bir

beklenti vardı. Onun için el risalede görmüşsünüzdür Hazreti

Hamza'yı yazar konuştururken diyor ki bu geçen seneki gibi

değil çok farklı. Fakat böyle bir farklılık içinde ashabı

kiram hiç farklı bir durum göstermedi. Mesela kimi

yakalasanız, kimin hissiyatını dinleseniz Uhud'da. Herkes

diyordu ki Allah Resulü'nün şehit olduğu yerde siz niye

yaşıyorsunuz ki? Mesela bu söz Enes bin Nadır'ın sözüdür. Bu

söz Saad İbni Rebi'n sözüdür. Bu söz belki Abdullah bin

Cahş'in sözüdür. Ve hepsi derin bir vefahisiyle bir yerde

elini sıkıp uğrunda ölmeye söz verdikleri zatın uğrunda

ölüyorlardı. Hatta denebilir ki değişik bir yorum o gün ölmekle

ancak Allah huzurunda vebalden kurtulacaklarına inanıyorlardı.

Ancak ölürsek bu bize ait bütün güç ve kuvveti onun uğrunda

kullanmaktır. Allah'ım ne yapalım? Elimizde sadece ölme

vardı. Bu onu yaptık ve kurtulduk. Verecek başka bir

şeyimiz yoktu. Nitekim menkıbe yazarları çok

dinlemişsinizdir. Musab İbni Umeyr'in başına o İbni Kami'ye

kılıcını indirirken kolları budanmıştır ağaç budanır gibi

boynunu uzatır vur der bir bu kaldı onun uğrunda ve kılıç

darbesi bir ağaç sürgünü gibi boynunu da alır götürür o da

yere yıkılır. Derler. Demiş olabilir Musab bunu diyebilir,

Musab bunu diyebilecek ruhta bir insandır. Ve hepsi

böyledir bunların. En ciddi sarsıntı olduğu anda bile yani

Allah Resulü vefat etti. Bunun çok tesiri çok büyüktür. Siz

gönül bağladığınız, dilveste olduğunuz bir insanın bir yerde

vefatını düşünün. Hem davasının mücadelesini verdiği bir yerde

vefatını düşünün nasıl sarsılırsınız? Ama öyle değil

de onlar sonradan derlerine toparlanmış ve düşmanın

takibine koyulmuşlardır. Yetmiş yaralı bu yetmiş yaralıyı diğer

yetmiş yaralı sırtında taşımıştır. Oraya kadar yürüyecek

halleri yoktur. Düşmanın takibine çıkmışlardır. Uhud

çetin bir muharebedir. Dağın adıdır ama artık biz Uhud

derken muharebeyi kast ediyoruz. Öyle anlaşılıyor ki

ahir zamanda da mücadele çok çetin olacak. Şimdi Saray

Bosna'da, Hersek'te, Karadağ'da, Makedonya'da ve bir ölçüde

Arnavutluk'ta kan gövdeyi götürüyor. Mücadelenin en

ürperdicisi veriliyor. Karabağ'da da öyle oldu. Bir

ölçüde Nahçıvan'da da öyle oldu. Bunlar bize eskiden olmuş

şeyleri hatırlattılar. Biz bu şeyleri o kadar gördük, o kadar

alıştık ki Balkanlarda öldürülen insanımızın sayısı

cumhuriyeti ilan ettiğimiz dönemde Anadolu'da kalan insan

sayısından daha fazlaydı. Biz Anadolu'da yeniden o vefalı

insanların vefalı mücadelesiyle varoluşun mücadelesini verirken

ve var olmamızı perçinlerken ayaklarımızı yere basarken on

on iki milyon insan idik ama Balkanlar'da Avrupa işlerine

kadar on on iki milyon insan bırakıp gelmiştik. Şimdiden

daha çok dökülmüştük. Ve bunları Allah yeniden

hatırlatıyor. Size bize tarih boyunca bunu yaptılar.

Hunharlıktan doymadan bunu yaptılar. Ülkeleri yaktılar,

yıktılar, her şeyi hara ve zare çevirdiler. Mehmet Akif

baba itibariyle bir Arnavut'tur. Kalk baba der.

Arnavutluk birinci defa yanarken kalk baba der. Diriler

imdada koşmadı, sen koş. Arnavutluk yanıyor. Hem bu defa

çok müthiş der. Uğut asabı çetin bir mücadele vermişti.

Allah Resulü onlara selam ve emniyet dileğinde duasında

bulunuyor. Ve sonra orada selam verdiği kimseler onlara

da selam ve emniyet dilerken herhalde onları da kargaşı

içinde, cürcüne içinde, kan seylapları içinde, ızdırap

içinde, ızdırap yudumlama içinde gördüğünden, müşahede

ettiğinden ve hasebil mağremel mağnem zaten öyle olması

lazım. Bir kaderi çekilen sıkıntı ölçüsünde büyüklük

yakalanabilir. Ne kadar ızdıraba maruzsunuz? Işte o

kadar büyük olabilirsiniz. Uhud şehitlerini dünyada herkesten

peygamberlerden sonra büyük yapan husus onların evvela

fikir ve ruh çileleri sonra da bunu kendi kanlarıyla

imzalamaları. Varsa vicdanla imanın Mehmet Akif Kur'an

karşısında Müslümanlar içindir. Varsa vicdanınla imanın ne

müthiş bir hamaset çarpıyor göğsünde Kur'an'ın. Varsa

vicdanınla imanın dünyada olup biten şeyler karşısında senin de

hafaganların kabaracaktır. Duyacak ruhunda yaşayacaksın

onları. Bugün her yerde vicdanı olan insan kan ağlıyor.

Ağlamamak mümkün değil. Senin soydaşın, dindaşın en azından

evladı Fatiha'nın oradaki gayretleriyle Müslüman olmuş ve

senden geriye kalan tek şey. Orada köprüler yıkılıyor. Iki

millet birbirinden uzaklaştırılıyor, ayrılıyor.

Orada evler yıkılıyor. Orada bir medeniyet Hazreti Üzeyr'in

gördüğü medeniyet bir kere daha hak ile yeksan oluyor. Ve

orada Hazreti İbrahim ruhu eee yeniden bir diriliş için

itminan istiyor. Ve onlar orada inkisar içinde o kadar inkisar

içindeki bu inkisarın radyoaktif dalgalarına maruz

kalan insanlar bile burada yese düşüyor. Acaba bir kere daha

dirilmemiz mümkün mü? Allah'ım bize itminan ver. Itminan ver de

dirilişimize inanmış olalım. Kalbimiz mutmain olsun diyorlar

ve diyoruz. Şu anda fikir çilesi, ruh çilesi çekmek bana

Tarık Bin Ziyad'ın öbür tarafa geçip düşmanın üzerine yürümesi

Ukbe bin Nafi'nin adını Atlas Okyanusu'na vurup orada Allah'ı

haykırması onların mücadelesinden daha çetin

geliyor. Tarık'ın ordusunda bir nefer olsaydım zannediyorum

onların verdiği mücadeleyi daha rahat sürdürürdük. Çünkü alt

tarafı bir ölümdü. Sümmani'nin ifadesiyle Azeri bir şairimizin

ifadesiyle diyeyim. Ezelden hudbünüm elifi baya. Hak kulun

emeğin vermesin zaya. Bir can borçluydum bari hudaya. Vermek

için can kurbana geliştim. Canı vereceğim günü bekliyorum bir

adım kabirde. Bir ayağım sevdiğim arkadaşlarının yanında

bir diğer ayağımda benden evvel Fizan'a giden dostların

bulunduğu alemde. Ve oraya gitmenin zamanının çoktan

geldiğine inanmışım ve onun şuurundayım. Öyle geliyor ama

fakat biz Müslümanlığı çok kolay bulduk ama peygamber

selamına teveccühüne mazhariyetin çok ucuz olmadığını

size müsaadenizle bir kere daha kadınıyla erkeğiyle hatırlatmak

istiyorum. Onun iltifatı ve teveccühü pahalıdır. Bir gün

birisi bir röya görmüş gelmişti. Birisini Allah'ın

sevdiklerinden birisini Allah onun üzerinden sevgisini eksik

etmesin. Ve onun kalbini de son dakikalarında, son anlarında,

son günlerinde Allah sevgisiyle meşgul kılsın. Sevilen bir

insan. Ravzayı tahilerin içine misafir etmişler. Orası

dünyadaki en büyük saraylardan beyaz saraylardan zaten de

küçük, versaylardan, top kapılardan, dolma bahçelerden

çok muhteşem ve herkese kapılarının sürgüleri

açılmayan ve kapısı aralanmayan bir saraydır. Ayşe'yi

Sıddık'a analar anası Sıddık'a babası Sıddık, kızı Sıddık'a

ümmet içinden gelerek bu ünvanı ona vermiş ve şimdiye

kadar da değiştirelim bir kısım Rafiz'inin dışında bu adı

değiştirelim diyecek bir insan çıkmamıştır. O da o sarayda

kendisine bir kanepe bir tabura bekleyip durmuştu. Fakat

kendinden evvel oradaki o taburayı Ömer kapınca o kapının

dışında kalmıştı. O saray herkese açılmaz. Cennetten

getirilmiş toprağa ihtiva eden Ravzayı Tahir'e kabrimle

mescidimin arası cennet bahçelerinden bir bahçedir

Dünyada dahi bir kıymet ifade ediyor ki her peygamber öldüğü

yere gömülür. Isterseniz halk ifadesiyle anlayışıyla toprağın

alındığı yere gömülür deyin. O da oraya gömülmüştür. Ve sonra

kapı iki defa yarı aralanmış bir Ebu Bekir'e bir de Ömer'e

buyur etmiştir. O kapı herkese aralanmaz. Ancak Ömer'in

çektiğini Ebu Bekir'in çektiğini işte birinin

Ömer'leştiği birinin de Ebu Bekir'leştiği o işe onları

mazhar kılmıştır. Ve Ayşe'yi Sıddık'a tekrar ediyorum kapının

dışında kalmıştır. Demek ki bu iş çok pahalı. Ahir zamanın o

insanın mana aleminde oraya girmiş. Gördüm ki Ravzayı

tahireyi Hamele-i Arş, Hamele-i Resul, Hamele-i Ravzayı tahire

diyelim isterseniz ilk defa duyduğunuz izafetli bir

tavir. Allah Resulü'nün Ravzasını taşıyan melekler.

Ravza taşınıyor bir kısım omuzlarda. Ravzaya mana aleminde

girme liyakatını kesbetmiş bu insan da onun içinde. Ben bu

rüyayı dinlediğim zaman ürperdim birdenbire kendi

kendime. Acaba bunun bedelini ola ki dedim. Ve sonra gördük ki

bedeli çok ağırmış. Bir insanın götüremeyeceği kadar ağırmış.

Fakat zannediyorum o zat sabırla o işi taşıdı ve

götürdü. Resulullah'tan bir selam alma çok pahalıdır. Böyle

pahalı bir şeye talip olduğunuzu böyle bir metahı

peyleyen insanlar olduğunuzu bir lahza hatırdan çıkarmayın.

Meğrem kadar ganimet vardır, manem vardır. Bilmez misiniz

Allah Habibi'nin hanımlarına der ki ey peygamber hanımları

ittika ediniz, hassasiyet gösteriniz. Sizden herhangi

biriniz kadınlık adına yanlış bir adım atarsa cezası iki

kat olur. Başkası bir adım atarsa bir adıma bir adımlık

inhiraf kadar ceza verilir. Neden? Çünkü o işin ganimeti

de çok büyük. Riski de o kadar büyük olacaktır. Nedir

ganimeti? Peygambere zevce olma. Ebediler aleminde onunla

beraber bulunma. Onun sağanak sağanak vahyi yağdığı evinde

yaşama. Vahyin indiği disarın örtünün altında bulunma. Vahyin

çağlayıp geldiği döşeğin üzerinde yatma. Vahyin çarptığı

yorganın altında bulunma. Vahyi insanıyla beraber bir yastığa

baş koyma. Bunlar bizim takdirlerimiz aşan şeylerdir.

Ve ezvacı tayrat yani o pak analar buna mazhardırlar. Şimdi

böyle bir lütfu ilk lütfu eğer değerlendirmiyorlarsa mescide

mabede alındıktan sonra sokak işi yapıyorlarsa elbette

cezaları iki kat olacaktır. Ve ben bir girizgahla size de

sözümü tevcih ederek dememe müsaade eder misiniz? Siz de

binlerin yüzbinlerin aktığı sokaklarda akan insanlara

karşılık Allah'ın lütuf, kerem ve inayet kapılarının ardına

kadar aralanıp size buyurun edilmesine karşılık bunun

bedelini ödemiyorsanız size çok ağır ödetirler. Gözlerinizi

Kur'an'ı açıp kapıyorsunuz. Adeta Resulullah ikliminde

yaşıyorsunuz. Siz dindar öğretmenin diyanet solukluyan

enfası karşısında daima ötelere ait şeyleri duyuyor ve

hissediyorsunuz. Her an muhammediliği yaşıyorsunuz.

Elbette size verilen bu şeylerin hesabını size ezvacı

tayrat gibi soracaklar. Bir kere hacca gitme, bir kere hacı

olma. Mazhariyetinde bile Kur'an-ı Kerim öyle tehdit

ediyor, sizden herhangi biriniz doğru yoldan azıcık saparsa o

sapmasını acı acı ona tattırırız diyor. Elimi Kur'an-ı

Kerim'e koyarak size kısemle teminat vereyim ki parmağımın

ucuyla azıcık inhrafımın neticesinde ilahi tokatları

şırang şırang suratıma indiğini hissetmişimdir.

Tövbeler tövbesi geyik ağına Allah'ım. Tövbeler tövbesi.

Aklına, hayaline, kalbine, gözüne dahi yabancı bir hayal

girmemeli. Neden? Sen günahlarından arınacak bir yerde

bulunuyorsun. Sen Kabe'de bulunuyorsun. Sen enbiya izamı

metheni bulunan metafta bulunuyorsun. Sen binlerce

kutsiyanın tavaf ettiği bir yerde bulunuyorsun. Sen kötü

duygulara kapalı bulunduğun bir yerde bulunuyorsun. Ve iyi

duygulara göre programlandığın bir yerde yaşıyorsun. Bununla

beraber bütün bunlara hep sana ganimet gönderen bu şartlara ve

bu atmosfere rağmen inhraf edeceksin, eğri büyürü

yaşayacaksın. Gözünü başka şeylere dikecek, başka

beklentilere girecek, başka hülyalarla dolup taşacaksın.

Acı acı tattırırlar. Acı acı tattırıyorlar. Acı acı

tattırdılar. Tattırırlar. Ganimet ölçüsündedir cereme.

Ve şimdi isterseniz Allah Resulü'nün nur efşan öpüp

başıma koyacağım mübarek elini. Bir eli Uhud'daki ashabının

başında saçlarını okşuyor. Demin namazda başımı yere

koyarken de ben böyle bir soru geleceğini bilmiyordum. Şu

dağınık kâkülümü okşa, gönlümü okşa ya Resulallah dedim.

Ve duayı tilavet ediyordum yine. Allah sana diyor ki kapına

gelenleri boş çevirme. Ben de bir dilenciyim ve kapındayım,

boş çevirme dedim. Saçını okşuyorsa öyle okşar. Işte bir

selam da size sizin de dağınık kâkülü gülberlerinizi

okşuyor. Okşuyor ama bedeli Uhud. Okşuyor ama bedeli Saray

Bosna. Okşuyor ama bedeli ey şehit oğlu şehit isteme benden

makber. Sana ağguşunu açmış duruyor Peygamber. Çanakkale'de

yakapaçı olma.