FKM Sohbetleri | İrşad ve tebliğ açısından Mekke Medine |22 Haziran 1993| Fethullah Gülen Hocaefendi

Mekke döneminde mutlak ve müphem belli bir zaman değerlendirmesi vardır.

Orada Medine'de olduğu gibi uzun boylu kanunlar nizamdan bahsedilmez.

İnen ayetler yıldırım edaldır, şimşek lütufludur ve orada İslam adına icra edilen musiki beyinlerde şimşekler çakıyor gibidir.

Her inen ayet sinelerde ürperte hasıl eder ve ister istemez herkes Allah'a yönelir.

La ilahe illallah der.

Çok farklıdır üslup.

Orada Müslümanlar dövene elsiz sövene dinsiz ve hepsi Yunus'un ifadesiyle gönülsüz yaşarlar.

Orada mukabele yoktur.

Ve bütün bu 13 senelik Müslüman adına mazlumiyet, mağduriyet, mahkumiyet ve kafir adına da alabildiğine azgınlık, taşkınlık, zalimiyet, gaddariyet, hattariyet ve cebbariyet dönemi yaşanır.

Ve bu hiçbir zaman orada neyin ne olduğunu bilen ve bildiklerine göre de o işe göre programlanan o müstesna dimalar, o müstesna kametler, müstesna ruhlar da farklı karar verme düşüncesi hasıl etmez.

Resulullah ne demişse onu yaparlar.

Bir vesileyle başka zaman arz ettiğim gibi, mesela müstesna şahıs bir ruh, belli bir dönemin belki zembereğini kurmak için yaratılmış bir fıtrat.

Ebu Zerr o dönemde Mekke'ye gelir ama 3 gün Allah Resulünün misafiri olur, 3 günde hadise çıkarır, 3 günde de dövülür, tartaklanır, Kabe'nin yanında yere yıkılır.

Allah Resulü zaten baştan bilmiştir ama fakat kendinde kendisine kendini okutmak için bu misafiri muazzeze 3 gün müsaade etmiştir.

Zaten 3 gün misafirlik hakkı vardır onun.

Sonra huzuru risalet penahilerine çağırarak buyurmuşlardır ki sen şimdi dön, gifara git, bir gün başka bir yerde zuhurumuzu duyarsan gel.

Bunun manası şudur, sen bugün bizimle taşınması gerekli olan bu yükü taşıyacak kıvamda veya ruh haletinde değilsin demektir.

Demek ki orada işler değişik şekilde planlanıyordu ve birisi kendi fıtratının gereğini yerine getiriyordu ama umumi havayı bozuyordu.

Ve Allah Resulü umumi havanın bozulmamasına fevkalade ihtimam, fevkalade dikkat gösteriyordu.

Ebu Zer geriye gidiyor ve sonra Medine döneminde Allah Resulü'nün devlet planında, hakimiyet planında sit-i İslam devletinin duyulduğunu duyuyor, Medine'ye geliyordu.

Bu bir zamanlamaydı.

Eğer Müslümanlar Medine'de yaptıklarını Mekke'de yapsalardı, bir vesileyle arz etmiştim uzun seriler, seri halinde mevzeler içinde.

Mesela Medine'ye teşrif buyurur buyurmaz boğazlarında kendileri bulundu.

Tam 17 defa Bedir'e giden yollarda o patikaları şose haline getirdi veya otoban haline getirdi.

O kadar ki Bedir'e giderken ellerini kollarını sallaya sallaya karşı taraf felç olmuş, bütün ümidini kaybetmiş.

Mekke'nin kapılarının bir gün zorlanacağı kanaatine paniğine kapılmış hatta.

Ve Müslümanlar da o kadar zinde ve Bedir'in akıbetinden emin olarak Bedir'e gidiyorlardı.

17 defa.

Eğer bu hareketlere Allah Resulü Allah'ın emirleriyle Mekke'de başlatsaydı ki Allah öyle emir vermez, Mekke'de başlatsaydı,

bu arada kendi başına buyruk olmak, kendi başına bir şey olmak yerine kendi başını yemeye badi olurdu.

Esbab açısında sebepler dairesinde bir prensip arz ediyorum.

Sebepler dairesinde tevekkül ve teslimiyet cebirdir.

Melekute açık iklimlerde, esbabın sukutu noktasında o zaman da sebeplere dayanmak itizali bir düşüncedir.

İnsan kelamcıların ifadesiyle kaderiye düşüncesine sapmış olur.

Bu iki şey çok dengeli olarak kavranmalı ve yerinde riayet edilmeli.

Sebep teslimiyet ve tevekkül.

Bu ikisinin buluştuğu daha doğrusu kesişli bir nokta vardır ki o kesişilen nokta Müslümanın müstakil akidesinin yakalandığı noktadır.

Ve bunu hatırdan çıkarmayın.

Medine'de de işler birbirini takip etmiştir.

Bir yönüyle işte şu 17 sefer çok önemlidir.

Hatta bazı pasif gibi görülen seferleri de buna ilave edersek bu seferlerin sayısı daha da çoğalabilir.

Bunların da kendisine göre sırası vardır.

Bunların sırasında dahi şaşırma olsa, farklı hareket edilse yine zamanlama açısından yanlış yapılmış olur.

Bunun gibi dışarıya çıkarken kadınların kadınlarla beraber birilerinin Medine'de bırakılması veya kadınlar çıkıyorsa onlara vazifenin tevdi edilmesi,

bunlar nerede kime ne iş düşüyor neyin yapılması lazım meselelerini bize anlatmaları bakımından çok önemlidir.

Hiçbir zaman Müslümanlar savaşırken kadınlar savaşmayı düşünmemiş ve kadınlar savaş için Müslümanların arkasında takılı park meydanlarına çıkmamışlardır.

Ama işbaşa düşününce seve seve bunu yapmışlardır.

Beni de kim bunu çok bilirsiniz.

Artı şimdilerde yüzlerin ve binlerin adını çocuklarına ad koymayı şeref saydıkları Nesibeler, Sümeyralar herkesin bildikleri büyük kadınlardır.

Nesibe Uhud'da Allah Resulü'nün çevresinde pervane dönerken elinde sargılar, mataralar ve ilaçlı bezler vardı.

Belki varsa o gün şayet gazlı bezler vardı.

O oraya başka iş için değil pansuman için gelmişti.

Yaralıları tedavi edecek, son demeni yaşayanların dudaklarına su yetiştirecekti.

Ama bir an geldi ki Allah Resulü'ne karşı gözü dönmüş bir grup hücum ederken herkesin bitmiş olduğunu gördü.

Bir tarafta kanlar içinde debilen Hazreti Talha, bir tarafta debilen Abdurrahman bin Avf, bir tarafta boynuna kadar her şeyini vermiş Musab bin Umeyr.

Orada kanlar içinde yatarken anında karar vermiş ve yerinde karar vermiş.

İş başa düştü demişti, birinin kılıcını almış ve Allah Resulü'nün üzerine hücum edenleri karşılamıştı, karşılık vermişti.

Bu o kadar göze girmişti ki isabetli bir karar.

Zamanlama çok güzel yapılmıştı burada.

Bir kadındı ama yerinde, haşa şu teşbihle onu tahkir ve tezhif edeceğim endişesi içimde, tehlike anında bir Türk atasözü vardır.

Keçi fil kesilir. Hayır o keçi değildi.

Küçük bir varlıktı belki fillere göre, bir kadındı ve kadınlığa has, zaafları vardı.

Bir erkeğe mukamet edemeyecek durumdaydı.

Fakat iş başa düşünce, evet o bir gergedan, bir fil, bir şeşbeher kesilmişti adeta.

Allah Resulü'nün o kadar takdirine mazhar olmuş ki bir aralık kulağı Allah Resulü'nde,

onun lalü güher saçan dudaklarından şu sözlerin döküldüğünü dinliyordu.

Senin şu katlandığın şeye kim katlanabilir ki?

Ve bunu değerlendirmiş.

Dua et ya Resulallah, başka derdim davam yok, cennette yakınımda olayım senin.

Ve Allah Resulü, dişi kırılmış, yanağından kanlar akarken kanlarla beraber, mübarek sözleri kanlara karışıyor ve yükseliyor.

Allahümme c'alha ma'i fil cenneti.

Allah'ım cennette onu benimle beraber kıl.

İyi bir zamanlama, tam rantabl olma.

Bu çok önemlidir.

Yüzlerce misal zannediyorum nesibe size çok şey tedavi ettirecek.

Ve bu tedavi menfezleriyle daha siz çokların omuzuna, kimilerin de bacaklarının arasından geçerek,

uğrayacak, görecek, gezecek, dolaşacak, fikir dağaracağınıza çok şeyler alacaksınız zannediyorum.

Ben değişik bir buğda veya değişik bir kez de intikal etmek istiyorum.

Halid yaptığını yapmalıydı.

Ala-ül Hadrem'i yaptığını yapmalıydı.

Ukbe-i Binafi yaptığını yapmalıydı.

Tarih Bin Ziyad yaptığını yapmalıydı.

O dönemde Halid gibi insana ihtiyaç vardı.

Ama bir şey söyleyeceğim.

Gününüzde çok önemli, başınızı döndürecek şekilde performans olan, performans gösteren, sergiliyen arkadaşlarımız vardı ki

eğer bunlar o dönemde olsalardı, zannediyorum Halid'in yerinde olurlardı.

Eğer Hazreti Halid, lütfen tenezzül buyurup,

başım ayağının altında kaldırım taşı olsun, asrımızı şereflendirseydi,

zannediyorum o da bu çağdaki insanlardan birisi gibi olurdu.

Kılıcına derdi ki, hele sen şimdi bir süre kınında dur, benim yapacağım şeyler var.

Devir, kılıç kullanma devri değil.

Devir, Kur'an'ın elmas düsturlarıyla Allah'a yürüme devridir.

Devir, mektep açma devri.

Devir, üniversiteye aya hazırlık kuşlarına açılma devri.

Devir, toplumu fethetme devri derdi zannediyorum.

Zannediyorum Ukbe-i Binafi de aynı şeyleri söylerdi.

Ve zannediyorum Halid'in dengi Ala-ül Hadrem'i bu da aynı şeyi söylerdi.

Sa'd ibni Ebi Vakkas o da aynı şeyi söylerdi.

Bunlar yaşadıkları zamanı çok iyi kavrayarak,

hususiyle arkalarındaki yönlendiriciler tarafından çok iyi yönlendirilmiş

ve her bir yerleri sahi, cehdi, gayretiyle rantap hale getirilmiş üstesna insanlar.

Bir tabi'in dönemi vardır, geçiyorum sahabi dönemini.

Bu dönem bir yönüyle fitnenin gemi azıya aldığı ve Yahudinin rolünü çok iyi oynadığı bir dönemdir.

Tahribata, ifsadata çok iyi demek,

meseleyi belki kendi buğutları içinde anlatırken,

kendi erfazdan dolayı maruz kalarak söylediğim bir şeyle öyle söyleme mecburiyetinde kaldım.

Ama yine de rahatsız oldum.

Çok iyi demek değil.

Çok müthiş, çok ürpertici rolünü oynadığı bir dönemdir.

Bu dönemde kan gövdeyi götürüyordu.

O hakberet sahabi en küçük haksızlıklar karşısında isyan ediyordu.

Öyle bir haksızlık karşısında peygamberinin köyü Medine'yi dahi taş taşın üstünde kalmamak üzere yerle bir edebilirlerdi.

Çünkü onlar için hak çok önemliydi.

Hakkın hatırı alidir, hiçbir hatıra feda edilmemelidir deyip yollara dökülmüşlerdi ve bu uğurda her şeyi yapabilirlerdi.

Onun için Ali Muaviye ile Talha Ali ile Zübeyir, dayısının oğlu Ali ile Hazreti Ayşe Ali ile karşı karşıya geliyoruz ve insanlar birbirleriyle hesaplaşıyorlardı.

Ve işte bu dönemde, bu dönemi çok iyi kavrayan, devrin karakteristik yanlarını çok iyi kavrayan insanlar,

insanların vicdanlarını daha ziyade Allah'a, kulluğa, muhasebeye ve mürakebeye tevcih ettiler.

Çünkü insanlar Allah nezdindeki yerleri itibariyle derinleşirlerse bu gaileleri aşabileceklerdi.

Yoksa dünyayı yine dünyaya ait kriterlerle, dünyaya ait değerlerle değerlendirirlerse pek çoğu çok hatalara gireceklerdi.

Ve nitekim gerekli olan kriterleri kullanmayanlar bu hatalara da girdiler,

hariciler girdiler, nasibiler girdiler, rafiziler girdiler, her birisi farklı bazen birbirinin yanında hatalar irtikap ederek değişik dengesizliklere sebep oldular.

İşte bu dönemde sonra sizinle alakalı arz edeceğim bir husus var, onun için çok önemli üzerinde duruyorum, bilhassa altın çizerek ifade ediyorum.

Bu dönemde nazarların ibadeti tahta çevrilmesi çok önemliydi.

Onun için Said İbni Müseyyep gibi tabinin büyükleri ki İmam Şafii Hazretleri onun naklettiği şeyleri mürsel denir,

sahabeyi katmadan sahabenin sözleri arasında mütale eder ve onları iştahada esas olarak alırdı.

Tavus Bin Keysan gibi, Üveysül Karni gibi bizim insanlarımızın Beysel Karani dedikleri tabinin büyük imamı, Rabbani hak dostu,

İbni Sirin gibi Muhammed İbni Münkedir gibi insanlar kendilerini ibadet tahta vermişlerdi.

Hilye ve tabakat kitapları bunlara ait menkübeleri naklederken bize mübalağa gibi gelen şu çerçeveler içinde naklediyorlar.

Tavus Bin Keysan gibi kimseler her gün bin rekat namaz kılıyorlardı.

Esvet Bin Yezid'in o dasitane halini size haber vermiştim.

Her gün damının üstünde sabahlara kadar bir sütun gibi duran bu insan ki Nekhai Mektebi'nin yani El-Kame ile başlayan İbni Mesud'un ayağının tozu tuğtiya gözlerde.

Mektep talebelerinden Esvet Bin Yezid, El-Kame'nin akrabası, İbrahim Nekhai'nin akrabası,

Hammad İbni Ebi Süleyman ki Ebu Hanife'nin üstadı, fıkıh üstadı yetiştiği medrese ki Ebu Hanife Mektebi'nin kurucuları Esvet İbni Yezid bunlardan birisi sabahlara kadar o fitne döneminde damının üstünde namaz kılar.