FKM Sohbetleri | Halimizden endişe etmeliyiz | 5 Haziran 1992 | Fethullah Gülen Hocaefendi

Halimizden endişe ediyorsak benim de yer yer halimden endişe

ettiğim oldu. Hala da bu kadar seyahatim, bu kadar hatalarım

olduğu halde sizler ve sizin önünüzdeki arkadaşlar gibi

tertemiz, nezih, dirahşan şehrelerle arkadaşlığa masal

etmesi karşısında diyorum acaba istidraç mı yapıyor? Yani bana

bunlar olmaz ama niye veriyor bunları bana? Hayret ediyorum

ama Allah'ın her şeyi insanı hayrete sevk edecek maiyettedir.

Zatı insanı hayrete sevk eder ki tasavvufta buna makamı

hayret derler. Zatı, üluhiyeti mülahazaya dalar insan hep

şaşkınlık içinde dolaşır. Sıfatları insanı hayrete sevk

eder. Bir de dağda Yunus Emre'nin hani o güle karşı

bülbüle karşı şeyleri vardır. Benden kemter kula benzer.

Günahı pek çoğa benzer. Her biri bir dağa benzer. Allah'u

Allah'u var ya. Onun gibi günaha dağlar kadar insanlar

bakıyorlar da böyle bakıyor bakıyor. Sonra günahlarından

dolayı muhafaza edilmediklerini yakalarından tutup

sarsılmadıklarını görünce hayret ediyorlar. Affediciliği

de insanı hayrete sevk eden bir mevzu oluyor. Diyor ki kulum

günah işler. Hani bu hükümü bize bıraksalar farklı hüküm

veririz. Sonra kalkar der ki şu kadar, şu kadar deyin. Hiç

olmazsa şu kadar deme mürüvvetinde bulunun. Allah'ım

ben günah işledim, düştüm bak. Affettim der. Kalkar üç adım

yürür bir daha düşer. Allah'ım düştüm der. Affettim der.

Kalkar bir daha düşer. Kalkar bir daha düşer. Sayısını

bilmiyorum. Ama el verir ki her düştükten sonra kalksın Allah'ım

ben düştüm desin. Işte Allah'ın düşüp doğrulan ve sonuna

yönelen insanlara karşı bu türlü muamelesi bile hayret

vericidir. Bu kısa ömürde ebedi cenneti ve bu ebedi cennete

zayide diyakattır. Lillazine ahsanülhusna. Güzellik yapana

güzellikler vardır. Güzelliklerin zirvesi de

cennettir. Bu güzelliklerden sonra bir deve ziyade

tesircilerin büyük bir kısmına göre Cenabı Hakk'ın cemalini

müşahede. Şimdi bu muvakkat ömürde çoğunu gafletle

geçirdiğimiz bezlerin içinde ağlayıp çığlık attığımız bir

faslı var. Bunu çocukluk yaptığımız bir faslı var.

Delikanlık yaptığımız bir faslı var. Dünyaya talip olduğumuz

bir faslı var. Uykunun içinde geçirdiğimiz bir faslı var.

Geri yerine kalıyor bilmiyorum. Bu kısacık ömür bu kısacık

birazını ibadetle geçirince bize ebedi cenneti veriyor. Ebediyet

iki kut parasındaki rakamlarla ifade edilen korkunç rakamlara

bile sığmaz. Ebediyet. Bu ebediyetin ebediyeti ayrı bir

derinlik kazandıran ayrı bir ebediyet buğdu. Kendi cemaliyle

bizleri serpil az kılması, şereflendirmesi. Işte bu da

hayret vericidir. Kendi daima bizi hayrete sevk edecek

muamelelerini anlatırken bir kısım sürprizler karşımıza

çıkacağı sözleriyle anlatıyor.

Ben benim salih kullarıma her işi doğru, her işi düzgün, her

şeyini sağlam yapan, işini sağlama bağlamış, imanlı

kullarıma öyle şeyler hazırladım ki ne göz görmüş,

gör ve hayrete düş. Ne kulak işitmiş, işit ve hayrete düş.

Ne de bir beşer tasavvuru ve tahayyülü onu tasavvur

edebilmiş, tahayyül edebilmiş. Tasavvur ve tahayyület yine

hayrete düş. Allah'ın her şeyi insanı hayrete sevk edecek

mahiyettedir. Allah'tan bize gelen her şey adeta hayretler

kuşağındadır. Evet. Şimdi büyüğümüz vefat ederken diyor

kırk kişiden sadece birisinin kurtulduğunu söylüyor. Bu durum

karşısında halimizden endişe ediyoruz. Herkes halinden

endişe etmeli. Ben de dedim şahsen halimden endişe ediyorum.

Halden endişe etme öyle tehlikeli bir hale maruz kalmama

karşısında evvela bir tavır belirleme demektir. Halinden

endişe etmeyenler gafilane bir yerde vurulabilirler. Kur'an'ı

Kerim onların halini ifade ederken diyor. Cehennem.

Yıkılmaya meyletmiş bir uçurumun kenarında ayaklarının

altında bir uçurum olduğunu bilmeden duran bir insanın

haline benzer ki hiç beklemediği bir anda birden

bile yuvarlanır cehenneme gider. Endişe etmek çok

önemlidir. Endişe, günahlara karşı tavır almanın ilk

merhalesidir. Ve Allah'a karşı yönelmenin ilk merhalesidir.

Endişesiz kalpler tehlikeye maruz kalplerdir. O kalplerde

her an tehlike bahis mevzudur. Öyleyse endişe çok önemli.

Allah Resulü sallallahu aleyhi ve sellem hiç kimse ameliyle

cennete giremez buyuruyor. Sen de mi? Illa en yeten medeni

buyuruyor. Evet ben de giremem. Elverir ki Cenabı Hak beni

rahmetiyle kanatlandırmış olsun. Işte o zaman girebilirim.

Allah rahmetiyle beni kanatlandırmaz, uçurmaz, vesayeti

altına almazsa ben de giremem diyor. Siz kendi halinizi

düşünün. Herkes endişe etmeyeli halinde. Bu önemli bir

merhaledir. Şimdi esas sorunun içinde arkadaşlarımızın

maksadının tahliline temas edelim. Rabbim doğruyu

konuştursun. Hazreti sahipkıran bir dönemde elli sene evvelki

durum. Yani kırklı, kırk beşli yıllarda olan bir durum.

Türkiye'nin nüfusunun aşağı yukarı yirmi, yirmi beş milyon,

yirmi belki milyon olduğu dönemlerde bulunduğu bir yerde

o bir hak dostu diyor. Bizim için mutlak zikir kemaline

masruftur. Kafa turabı altında hep saklanmaya çalışan bu insan

burada da kendini saklamıştır. Daima bir nefer gibi görünmüş.

Efendisi gibi o suretle de kurmaylardan kurmay olmuş.

Allah indinde. Gören kendisidir, müşaheden

kendisidir. En yakın talebeleri daha ta gençliğinde yirmi,

yirmi beş yaşındayken mezarlarda yürürken ehli

keşfül kubur deniyor. Toprağın altındakilerin halini keşfetme.

Alemi Berzak'ta bir mezardan geçerken kadın çocuğunun

boncuklarını örüyormuş, diziyormuştu, o esnada ölmüş.

Ve işte şuur altı olarak bu türlü şeyler şuurun altında

öylece Allah'ın huzuruna gitmiş. Alemi Berzak'ta o işte

meşgul oluyormuş. Geçerken mezarın yanından gülmüş,

talebelerinden biri sormuş, niye gülüyorsunuz? Demiş bu

mezardakinin hali Berzak'ta, bu da ona güldüm demiş. Ta

çocukluk döneminde gözü toprağın altında yatan insanlara

uyanmış, açılmış bir insanın gayet tabii orada tabutun içine

konup götürülen insanları Allah'ın göstermesi gayet

tabiidir onun için. Çünkü o gözlerini başka şeylere hiç

dikmemiş, başka şeyleri hiç açmamış. Harama hiç bakmamış.

Hiç görmemiş haramı. Öyleyse harama bakmayan göz öteye

açılıyor. Allah'ın yasak ettiği şeylere kapayınca gözünü

kalbinden göz açılıyor. Isterseniz deneyin beş on sene

açılmazsa gelin bana niye açılmadı deyin. Bakmayın harama

hiç şeytanın zehirli okunu yemeyin nasıl açılıyor?

Göreceksiniz onu. Ve tabut içinde taşınan insanları

görüyor orada. Mesele bu. Ve görüyor ki orada kırk kişiden

ancak bir veya iki tanesi iman beraatını alıyor ancak

kurtuluyor diyor. Iman çok önemli bir mesele. Ve insan

imanla gitmemişse ahireti usran demektir. Ve arkadaşımız

soruyor bunu. Tabii halimizden endişe ediyoruz. Eğer kırk

insandan iki tanesi ancak bir tanesi ve iki tanesi kendini

kurtarıyorsa biz bu toplum içinde kırkta bir insan

kendini kurtaracak insanlardan olarak elbette endişe

etmeliyiz. Akıbetimizden çok korkmalıyız. Yine de korkmaya

devam edelim. Ama tabii bu endişeye karşı denecek şeyler

vardır. Bir, okuduğunuz kitaplar ve bu kitapları okumak

suretiyle eşya ve hadiseleri açılan gözleriniz sayesinde

iman sizin mahiyetinizde öyle derin detayife, detayife öyle

derinlemesine gidip işliyor ki şeytanın elinin oralara

ulaşması mümkün değildir diyor. Siz bu kitapları okuya okuya

imanda inşallah öyle derinleşeceksiniz ki bunları

okumak suretiyle değişik tefekkür ufukları teşekkür

edecek. O sayede imanla öyle derinleşeceksiniz ki inşallah

şahısların imanına şahsın kendi imanına inşallah demesi

mahsurudur da fakat benim böyle umumi manada inşallah iman öyle

derinleşecek ki şeytanın eli oralara ulaşamayacak. Bir bu

var. Bir ikinci husus aynı duyguyu aynı düşünceyi

paylaşan insanlar birbirlerine dua edince hepsinin bütün duası

yekün duası her zat için baiz mevzu olması itibariyle bir

insana günde şu kadar insan dua ediyor. Açayım biraz. Mesela

siz şu anda aynı duygu aynı düşünceyi paylaşan insanlar

günde beş defa ellerini açıp Cenabı Hakk'a Allah'ım mümin

kardeşlerimizi derken her bir arkadaşımızın defterinde

hasenathanesine yapılan onca dua onun namına kaydediliyor.

Allah'ım kardeşlerimizi mağfiret et deyince işte o

kadar insan her bir arkadaşımız hesabına Allah'ım şu

arkadaşımızla mağfiret et manasına geçiyor. Onun defterinde

hasenathanesine kaydediliyor. Umum yekün açısından meseleyi

ele alacak olursanız bunca ağız size dua ediyor. Allah bir

insanın duasını reddetmesi bile düşünülmez. Bir de bir insana

bunca insan dua ederse reddedileceğini düşünmek Allah

hakkında suizan olursun. Bu hususta çok önemli. Bizim

hakkımızda bizim mağfiretimiz imanla cennete girmemiz

talep ediliyor. Mesela sabah akşam en az üç defa veya yedi

defa Allah'umme ecirne aminen nar, Allah'umme ecirne aminen

nar, sonra da Allah'umme etkilenir cennete diyoruz.

Diyoruz değil mi bunu? Hatırlıyorsunuz bunu. Ecirne

demek Allah'ın bizi yani bizi şu çizgi üzerinde omuz omuza

veren İslam'ın kaderiyle alakalı düşünen İslam

meselelerini düşünen İslam hesabına yaşayan bütün

kardeşlerimizi cehennemden azat eyle. Koru. Ve sonra da üç defa

diyorsunuz Allah'ın bizi cenneti ithal eyle. Şimdi ben

size vicdanlarınıza sorayım. Siz bir yerde böyle özene bezene

bir dua yapsanız. Sonra biri gelse size dese ki arkadaş sen

böyle dua ediyorsun ama beyhude sen bu halinle nerede? Duanın

kabul olması nerede? Ümidinizi kıran, ümit şiken böyle bir

itirazı, böyle bir taarruzu nasıl karşılarsınız? Haydibe

demez misiniz siz? Yaptığınız dua nedir ki haydibe

diyorsunuz? Bir şahsın duasıdır yani. Şahsınız adına

cennet de isteseniz şahsı cennet. Cehennemden de

sakınsanız şahsı cehennemden sakınmadır. Bu nerede? Ali

Himmet, peygambera nebi azimle Allah'ın bütün kardeşlerimizi

cehennemden koru. Allah'ın bütün kardeşlerimizi cennete

koy deme. Dava ruhuyla, dava düşüncesiyle böyle bir şeye

sahip çıkıp istemek nerede? Siz tek başınıza şahsınıza

yaptığınız duanın dahi kabul olmasını beklerseniz Cenabı

de umum adına yapılan duaları kabul edecektir diyebiliriz.

Ve işte bu itibarla hani şimdi herhalde kırkta bir iki değil

de belki Allah'ın inayeti keremiyle şimdilerde kırkta bir

iki inşallah o da olmasın kaybediyordur. Inşallah o da

olmasın. Bu da iki bakın. Bir üçüncüsü şudur. O devir öyle

zulmatlı bir devirdir ki o devirde tefsir yazanlar bile

tereddütlerden kurtulamamışlardır. En müteammil,

en müdebbiz, en mütemekkin kimseler bile yani söylediği

sözler gelecekte kritiğe tabi tutulacak diye düşünen ve

tefsir yazan insanlar bile evlisyonlar mümaşatta

bulunmuşlardır. Hilkat mevzuunda tereddüte düşmüşlerdir.

Şimdi böyle bir dönemde avam halkın çok sağlam iman etmesi

çok zordur. Insanlar ferden ferdah ve toplu halde küfrün

seylafları karşısında tıpkı odunlar gibi, kütükler gibi

sürüklenip gitmişlerdir. Bu döneme ait bir müşahedeyi ondan

kırk sene sonra bunca gayret, bunca himmetten sonra bunca

Allah'a iman etmiş insanların mevcut olduğu bir döneme tamim

etmek ve teşvil etmek acaba bizim için de vaiz mevzu mudur

demek şu anda üzerimizde olan Allah'ın nimetlerini hafife

alma demektir. O dönem ayrı bir dönemdi. Gerçekten o dönemde

bazı yerlerde böyle olmuştur. Ve imansız gitmenin fecaatini

fezaatini Allah imansızın ve imanın ne demek olduğunu

vicdanında duyan o büyük zata göstermiştir ki vazifesini bu

mevzuda hakkal yakin platformunda bazında tam ele

alsın. Yani imansızlık nedir? İman nedir? Onu daha bir

ürperti içinde. Küfürden daha bir korkarak imana karşı daha

bir iştiyak duyarak vazifesi cümlesindendir. Çünkü her

müceddidin birinci planda vazifesi vardır. Ahir zamanda

gelen bu sahibi ahir zamanın vazifesi imanı tahkim etmedir,

şüpheleri izale etmektir. Öyleyse bu mevzuda daha çelik

çevak hareket etmesi için ona o tablo bütün dehşetiyle

göstermiştir. Ve denmiştir ki yangın var. Ey itfaiyeci ne

duruyorsun? Veya müddessir kumfe endir. Ve Rabbe kefe

kebir. Peygambere şahsında doğrudan doğruya davayı

nübüvvetin her asırdaki varislerine hususiyle felaket

ve helaket aslındaki en has varisine kalk ne duruyorsun?

Bak tabutlarda taşınanlar hepsi dinsiz oldu. Insanların kırk

daha otuz sekizi imansız gidiyor. Ne duruyorsun? Senin

gibi alihimmet insana yatmak durmak yakışır mı? Sen o

insansın ki bir mağarada ayağını attığın zaman aşağıya

düşerken ben Allah diyorum sıkıştığım an sen bunun üstünde

bir şey dedin. Çünkü Allah deme insanın nefsi adına bir

sığınma sözüdür. Ama sen Allah demedin. Davam dedin inledin.

Sana yatmak yakışmaz diyordu.