Diyaloğun Toplumsal Birlikteki Rolü | Beşinci Kat | M. Fethullah Gülen Hocaefendi

1995 tarihinin itibariyle dünya ülkeler arasında ülkemizin içte ve dışta çok

büyük düşmanlar oldu muhakkak.

İçte ve dışta bu düşmanların çabalarını boşa çıkarmak ve tabandan tabana toplum

katmanlarının birbirleriyle barışıklığını ve mümkünlüğünü sağlamakla diyaloğun

rolü nedir?

Bu konuda bizlere bir şey nasip eder.

Allah herhalde bu fırsatları veriyor, bu fırsatlar değerlendirilsin, bazı

şeyler yapılsın.

Fırsatlar birer nimet olduğundan dolayı değerlendirilmemiş de şayet ötede

bunların sorguya esas olmaları da bahisler olabilir.

Sorarlar onu yani, bu fırsatı niye değerlendirmediniz?

Tenasübilliyet prensibine göre ben bu ölçüdeki bir diyaloğa ulaşma ile o

diyalog yolunda ortaya konan gayret arasında bir münasebet görmüyorum yani.

Çok küçük bir gayretle, çok diyalog adına çok önemli mesafeler alındı

denebilir.

Yani sanki böyle bu işte dünya çapında profesyoneller çalışmış, dahiler gayret

sarf etmişler, önemli organizasyonlar yapmışlar hakikaten.

Yıllardan beri bu ülke insanını işte ve dıştakisiyle birbirine düşürmek isteyen

profesyonellerin oyunlarını bozmuşlar bunlar.

Biri küfrü ve zulmüyle öbürü nifak ve şıkakıyla sürekli kundaklıyor bu

meseleyi.

Fakat buna rağmen çok da dünyada oynanan bu oyunları bilmeyen bazı kimselere

Cenab-ı Hak diyalog adına çok önemli adımlar attırıyor.

Bu son 1-2-3 sene içinde Allah bunu lütfetti bu millete.

Toplumun değişik kesimleri birbirine karşı daha sıcak, daha yumuşak bir kabul

söz konusu.

Yani eskiden aynı Allah'ın adını söyleyen insanlar bile birbirlerine yansın

edebilirlerdi.

Fakat dillerini tutmak çok önemli bir gelişmedir, bir yaklaşmadır bunların en

az.

Kaldı ki onun ötesinde şimdilerde takdirler duyuyoruz, kabuller duyuyoruz,

görüyoruz.

Şimdilerde ise bu bile aşıldı bugün.

Kürdü, Türkü, Çerkezi, Arnavutu, Karadenizlisi, Doğu Anadolu'su, Alevisi,

Sünnisi toplumun hemen her kesimi birbiriyle kaynaşmaya böyle bütünleşmeye

hazır hale geldi Allah'ın niyetiyle.

İnanmıyorsa ateist kendi konumu içinde kabul ediliyor.

İnanan insan, mümin de kendi konumu içinde kabul ediliyor.

Bektaşi kendi konumu içinde olduğu gibi kabul ediliyor.

Hiç rutuşlamadan Pir Abdülaziz Sultan taraftarları da kendi konumları içinde

kabul ediliyor.

Ve en azından bunlar konuşuluyor, telaffuz ediliyor.

Tabi bu arada bir kısım kimseler hala sertliklerini koruyorlar.

Medyada görüyoruz bunu.

Geçen gün yine o siyaset meydanında bazılarında sizin de gördüğünüz o

rahatsızlıklar.

O sertliğini koruyan insanlara ait rahatsızlıklar.

Fakat genelde %90 toplumdaki genel temayül diyalog istikametinde, müsamaha

istikametinde, birbirinin sertliklerini bağrına basma istikametinde, çok da hoş

olmayan yanlarını toler etmek istikametinde, yani o hoşgörü, o müsamaha, o

tolerans yaşanıyor belli bir ölçüde.

Fakat bu ilelebet böyle devam edecek demek değildir yani.

Her iş belli bir noktaya getirilir, daha ileriye götürülmezse şayet orada

kalması, kokuşması, dağılması söz konusudur.

Onu daha yeni düşüncelerle, alternatif düşüncelerle ileriye götürmek icap eder.

Bu açıdan, yani diyelim ki sizin arkadaşlarınız, dostlarınız, taraftarlarınız,

bir daire daha çizerek etrafında muhipleriniz, şöyle böyle size alaka

duyanlarınız, hatta ortada müteahhir böyle, şaşkın şaşkın olup bitenleri

seyreden ve fakat yani bir yerde bir cazibe merkezi tarafından çekilebilecek

durumda olan müsaitler diyelim.

Hani bizimkiler, Talebe Namzeti filan, Şakir Namzeti filan dedikleri insanlar

yani, müsaitler.

Bu müsaitler eğer bundan sonra şu anda bulduklarını bulamazlarsa, yeni

arayışlara girerler.

Bu diyalog arayışlı olabilir.

Bir fırtına esip bu harmanı savurabilirdi yani.

Savrulmaması için hala hazırda ulaşılan işte bu oluşum neyse, bunun daha güçlü

ellerle, daha güçlü esaslarla ileriye götürülmesi lazım.

Çünkü bir başarıyı, bir muvaffakiyeti elde etmek bir şeydir.

Fakat onun daha ileriye götürülmesi ve devam ettirmesi çok şeydir, daha zordur.

İstanbul'u fethetmek kolaydır.

Fakat fethetten sonra o fethin manasını korumak çok zordur.

Ondan on kat daha zordur.

İstanbul'u fethedecek çok Fatih çıkabilir.

Fakat onu koruyacak, o fethin ruh ve manasını koruyacak Fatih çok az

çıkmıştır.

Çok az çıktığından dolayı Fatih bulamadığı için yeniden o koskocaman devleti

haliye darman duman olup gitmiştir.

Bu bakımdan Allah bize bir fırsat vermiştir yani şu inanan insanlara.

Sağcısıyla, solcusuyla, müminiyle, mümkiriyle, ateistiyle bu insanları bir

araya getirmek, bir arada tutmak, sevdirmek, ülkemizin insanı dedirtmek, bu

fırsat doğmuştur bize ama bunu şimdilerde bu bayrağı alıp da ileriye götürmek

icap ediyor.

Bazı kimselerin temel ütleriyle karşılaşma söz konusu olabilir.

Bazı kimselerin hala size karşı anlayamayacağınız şekilde çok ayıp

sayabileceğimiz hesapları olabilir.

Bütün bunları görmemezlikten gelerek bu işin temsilcileri gibi adeta saygı

çıkarak yüksek bir morelle, güçlü bir maneviyatla ferden ferda ziyaret etmek

suretiyle, bir araya gelip çay içmek suretiyle, şimdi olduğu gibi bir araya

gelip yemek yemek suretiyle ve otururken, konuşurken, ederken burada hepimiz

için müşterek mevzuları bulmak suretiyle.

İlla ben beni, benim düşüncemi anlatacağım değil yani.

Hepimize alakadar eden mevzular.

Hepimizin aynı ölçüde alaka duyacağımız meseleleri.

Kendi ruhaletim itibariyle ben daha ziyade meseleyi tasavvufi enginliklerde

alıp dolaştırmayı düşünürüm.

Lahut hakikatlerin enginliklerinde alıp arkadaşlarımı dolaştırmayı düşünürüm.

Fakat o seviyede olmayan veya o meseleye kapalı olan insanları tasdiye etmiş

olurum ben, izah etmiş olurum.

Konuşacağımız meseleler bir yönüyle belki herkesin de şöyle böyle alaka

duyacağı meseleler olması lazım.

Fıkıh kitaplarından ahkam kesebilirim burada.

Bu ölçüde alaka duymayabilir.

Tefsir nükteleri döktürebilirim.

Bu ölçüde alaka duymayabilir.

Bu bakımdan çok akıllıca, çok sistemli böyle hemen herkesimin alaka duyacağı

meseleler etrafında bu duyguyu yani diyalog duygusunu, düşüncesini hoşgörüyü

bir şey olarak, vazife, bir sorumluluk olarak yüklenip ileriye götürme,

şimdilerde bu işi temsil eden arkadaşlara düşen çok önemli bir vazifedir.

Hatta eğer insanlardan bir müsamaha bekliyorsa, bir hoşgörü bekliyorsa on

katını vermeye hazır olma şeklinde kendi sorumluluklarını idrak şeklinde bu

meseleyi ortaya koyma pahasına dahi olsa on defa vermeli, bir defa icabında

almalı diyorum.

Daha açık söylenecek olursa ateist dahi olsa gidilip ziyaret edilmeli yani.

Bileceksiniz ki görüştüğümüz zaman belki ya Peygamber'i hakaret edecek ya Kur

'an'ı edecek.

Ama bir de aramıza tesis edeceğimiz o Suri İlahi dostluk sayesinde ona

o türlü günahları işletmeme de söz konusudur.

Delirtmeyebilirsiniz, perdeyi yırtmayabilir, civar metniniz karşısında o da

itçe davranır.

Bir Alevi bir bektaşı olabilir, bir dostunuz, bir vatandaşınız.

Bu ülke hepinizin, her zaman cami yapacak değilsiniz ya bir kere de

bir kültür lokali yaparsınız.

Onun bir bölümü, bir ünitesi de cem evi olur.

Onlar da orada toplanır, kendilerine ait, düşüncelerine göre ibadet yaparlar.

Böyle bir şey ortaya koyarsınız.

Ve onlar gelsin bir cami yapsınlar, beklemezsiniz.

Siz evi okul yapsınlar, beklemezsiniz.

Bir Kur'an kursu yapsınlar, beklemezsiniz.

On defa onların hoşuna gidebilecek şeyler yapar, kenara çekilir.

Acaba vazifemizi yaptık mı yani?

Vatandaşlık vazifesini yaptık mı?

Kardeşlik vazifesini yaptık mı?

Diyalog adına gerekli olan performansı ortaya koyduk mu falan der.

Durursun yani.

Ancak bu suretle işi karıştırmak isteyenler karıştırma fırsatı bulamazlar.

Ancak bu suretle bu iş ileriye götürülür.

Ve inşallah ileride artık bu sahada fitneye meydan verilmeyeceği şekilde

toplumun değişik kesimleri, katmanları birbirine kaynaşır, bütünleşir, sımsıcak

sarılır zannediyorum.