Efendimiz'e (s.a.s) İttibâ' ve İnkıyâd | Beşinci Kat | M. Fethullah Gülen Hocaefendi

Demek ki bakın yani Allah Resulü

öyle bir hususiyetle serfilas ki, hiç kimseye müyesser olmayan, bedeniyle,

cismaniyetiyle, mirasla serfilas kalıyor.

Kulluğuna tereddüt ediyor.

Öyle bir kulluk yapıyor ki, kulluk adına kendisine aralanan kapıdan içeriye

girerken söverleri söküp götürüyor.

Benden istenen bu ama, fakat isteneni aşkın yapıyor.

Ezbere değil bu.

Allah geçmiş ve gelecek günahlarını yarlıkamadı mı senin, diyen Ayşe validemize

karşı, Efelâ ekûne abden şekûre diyor.

Ben, beni böyle yapan Rabbime çok kulluk yapan, şükreden bir kul olmayayım

mı?

Bu seyri, bu önemli makamı yine ifade ederken diyor ki, Ben

o zatın sultanına zulmettim ki yerine getirmedim.

Sünnetine zulmettim ki yerine getirmedim.

O ayakları şişmeden yatmazdı.

Oysa ki ben yattım.

Şimdi temsiline bakınca baş göndürücü bir temsili var.

Öyle lağubali bir insan değil o.

Kendini gaflete, dalalete salmış bir insan değil.

Onun vazifesine sadece bir elçilik diyemezsiniz.

Allah, sevgisini, kendi sevgisini, ona itaati ilke de bağlamıştır.

Eğer de ki Allah'ı seviyorsanız, bana uyun diyor.

Allah'a uyun değil yani.

Demek ki ona uyma çok önemli bir mesele.

Neden yani?

Çünkü Allah'a uymada bir hususiyet vardır.

Bazen Allah'a uyma meselesi bir kısım ıtlaklarla ifade edilir ki, onun

takidi Allah Resulü vasıtasıyla yapılmıştır.

Öyleyse hususiyet ifade ediyor.

Bazen uyma meselesi takidle yapılmıştır.

Allah Resulü sallallahu aleyhi ve sellem onu ıtlak etmiştir.

Demek ki tam uyma ıtlaklı olacaktır.

Bazen Allah'a uyma meselesi Kur'an-ı Kerim'de husus olarak anlatılmıştır.

Allah Resulü onu tamim etmiştir.

Kur'an-ı Kerim'in anlattığı şekilde alırsanız, hususi maiyette alırsınız.

Fakat onun manası almak için mutlaka Allah Resulü'ne ittiba etmek lazım.

Allah Resulü yerinde o meselenin kavli şarihidir, burhan-ı vazihidir, mükemmel

bir müfessiridir.

Kur'an-ı Kerim'in yerinde yorumcusudur.

Nasıl olmasın ki Allah Celle Celaluhu ona vahy ederken, ayetlerin yorumunu da

beraber onun ruhuna duyurmuştur.

Sahabi bundan ne anlamalıyız deyince onlara anlatmıştır.

Kur'an-ı Kerim'in 3'te 2'si belki hemen az buçuk aklı

eren insanın okuduğunda hemen anlayacağı gibidir ama fakat 3'te 1'i mutlaka

sahabi tarafından, belki 3'te 1'ine yakın Ayşe validemiz tarafından sorulmuştur

Allah Resulü'ne.

Bu Allah Resulü de anlatmıştır bunu.

Eğer faiz bir anlatması olmasaydı, biz o yanlış anlatmalar içinde Kur'an

-ı Kerim'i çok çarpık anlayacaktık.

Arz edebiliyor muyuz?

Şimdi öyleyse Allah Resulü'nün sallallahu aleyhi ve sellem Allah tarafından

bize mesajını sunmak için gönderilmesine haşa ve kella o saygısızların,

terbiyesiz demek size saygısızlık saydığımdan dolayı demiyorum, bu edep

bilmezlerin, bir edep, mahrum bağşet veya keşt, ez lütfü rab, terbiyesiz Allah

'ın lütfundan da mahrumdur.

Aslında Allah'ın lütfundan mahrum olan insanları zikretmek suretiyle Allah'ın

akdes, mukaddes halinde bize akan feyizlerinin kesilmesine sebebiyet vermemek

lazım.

Çünkü füssak ve füccar anıldığı yerde Allah'ın rahmeti kesilir.

Evet, bunu daha evvel ister müşrikler, ister müsteşrikler, şimdi de o

müsteşriklerin peyrevleri söylüyor.

Onlar saygısızca bu işi böyle aldı, böyle iddia ettiler.

Ve elli defa da avam ifadesiyle ağızlarının payını aldılar.

İnsanlığın iftihar tablosu hak ettiği o yeri korudu.

Falanın filanın bu mevzudaki noktayı nazara bizi izah etmez, bağlamaz.

Büyüklerimiz Hz.

Ebu Bekir'den çağın devasa kametine kadar onun hakkında söylenen sözleri bizim

için söylenmiş en yerinde sözler, en isabetli sözlerdir.

Bunlar bize yeter ve artar.