Dua Bir Kulluk Sırrıdır: Salavatla Yükselen Yakarışlar | Beşinci Kat | M. Fethullah Gülen Hocaefendi

Duaların salat-ı selam arasında Allah'a arz edilmesi de Efendimiz'in

bu zahirden değerlendirildi.

Duaların kabulü için salat-ı selam, Efendimiz de salat-ı selam söylemiş.

Allah söylüyor, onu biz bir şey diyemeyiz ki, İnnallâhe ve melâikete ve

yusallûne alel-nebî, yâ eyyuhellezîne âmenû.

Sallû, emir, vücûb iktiza eder.

Sallû aleyhi ve sellimû teslîme.

Nam-ı celîli Muhammed'i yâd edilince, bizim de bu salat-ı

selamlardan birisiyle, ki eskilerin delailül hayrat, bu daire-i kudsî içinde

delailül nurda, en bereketleri bir araya getirilmiş, söyleniyor.

Salat-ı münciyeden başkasına, ondan müşrişiyesine, tıbbîl kulubuna kadar, en

cami salat-ı selamlarla, hep salat-ı selam getirmişler.

Salat-ı selamı bir taraftan kendi kendine duaların kabul olması için ki,

bir Arapça'yı ifade ettiği şekliyle ele alacak olursak, her dua kabulü

için kanad nevinde salat-ı selama muhtaçtır.

Sana salata gelince, o kanada ihtiyacı olmadan makbuldür.

Dünya kadar, insan şimdiye kadar, o salat-ı selamlarla alakalı, hem salat

-ı selam tanzim etmiş, hem de salat-ı selamın fazailine dair, dünya

kadar şey söylemiş.

Dua bir sırr-ı ubudiyettir.

Esbabüstü, insanın Cenab-ı Hakk'ın büyüklüğünü, ululuğunu, azametini dualara

icabet buyurduğunu, sebeplerin bül külliye sukutuyla müsebbibül esbab olarak,

tecellisin ifadesini ortaya koyar.

Yani duada insan, aklını da aşan, gücünü de aşan, takatını da aşan,

iradesini aşan şeyleri Allah'tan ister.

Ve çok defa biz kavl-i fiil-i hali dualarımızla, cenneti isteriz,

cennette ebediyeti isteriz, cemalullahı isteriz.

Beşeri imkanlarla, beşeri iradeyle, beşeri güçle bunları elde etmek mümkün

değildir.

Rabbim bize teveccühünü isteriz, mayiyetini isteriz.

Bizi yalnız bırakmamasını.

O küsme ne demeye geliyorsa, Nazım-ı Murad demiş tefsirciler.

Yani sevdiği insanlara yaptığı muamele gibi muamele yapmayıp, sevmediği

insanlara yaptığı muamele gibi muamele yapma, şeklinde alacak, algılayacaksak

şayet.

Öyle bırakmamasına bizi, ma vedaka rabbuka ve ma'qala sözüyle anlatılan şey,

isteriz.

Ve bunları selatü selamla besleriz.

Allah Resulü sallallahu aleyhi ve sellem, biri huzuruna gelir, der ki ya

Resulallah sana çok selatü selam okuyorum.

Mesela ne kadar?

En muteber hadis yaparında.

Mesela günün dörtte biri kadar.

Çok güzel ama daha çok yapsan daha iyi olur, der.

İbadeti taatı, normal işleri bunların yanında, günün yarısını selatü selamla

donatır, gelir der ki ya Resulallah, yarım gün sana selatü selam okuyorum.

Çok iyi der ama fakat daha fazla yapsan senin için daha iyi

olur, der.

Günün üçte ikisini yapar, günün dörtte üçünü yapar, gelir Allah Resulü, çok

iyidir ama daha yapsan daha iyi olur, der.

Çünkü bilemeyiz biz onu.

Gerçek sırrını, Allah Resulü'nün şefaatü üzmesine, insanı çekip ütülen bir

vesile ise, insan bu vesile mevzuunda ne kadar hassas olsa değer.

Ona bir vesile arayın.

Bir vesile ara bul, demiş bir şahide.

Allah Resulü'nün selatü selamı bu mevzuda önemli bir vesile ise, insan

onu bırakmamalıdır bence.

Bu da gösteriyor ki yani, Allah Resulü ile münasebeten hemen her çeşidi,

ayrıca Cenab-ı Hakk'ın bize ayrı bir lütfudur bak, bunu çok

iyi bir yere koyun, ayrı bir lütfudur.

Allah Resulü'nün her yanı, bizim için Allah'ın bize ayrı bir

lütfudur.

Onun bazı yanlarını buduyarak, onu sadece oradan mesaj alıp buraya getiren,

onların tabiriyle öyle bir vazifeli görmek, zannediyorum öyle mahrum bir insan

şekline getirmek, aslında kendi mahrumiyetlerinin ifadesidir.

Kendilerini mahrum etmelerinin ifadesidir.

Ne Hz.

Ebu Bekir, ne de Hz.

Ömer, ona herhangi bir insandır falan, vazifesini yaptı çıktı gitti

dememişlerdir.

Sahih hadislerde Hz.

Ömer, Hz.

Abbas'ın elinden tutar, hayatta iken onunla vesilelikle bulunur, onu vesile

yapar, şefaat dilerdik, bu senin peygamberin amcasının elidir der, onu vesile

yaparak dua eder ve yağmur yağar.

Hz.

Ömer gibi mantı insana, dahi, o böyle yapar.

Evet, bu açıdan, Allah'ın dediği o şeyi yerine getirmek, selahati selam

okuyun Resulullah'a, nasıl izah edeceksiniz, nasıl, haşa sizin tarzı

telakinizi, şimdi onu Resulullah'ı Allah'ın yanına koyma, oturtma diyeceksiniz.

Allah istiyor onu.

Hem Kur'an'da istiyor.

Ama bizim, Sümman'ın tabiriyle, ezelden hudbunun elifibaya, hakkulun emeğin

vermesin zaya, bir can borçluydum bari Hudaya, vermek için can kurbana

geliptim.

Biz onun uğrunda ta ezelden canımızı vermeye geliptik.

Onlardan öğreneceğimiz bir şey yoktur.

Burada, bunun da şeyi, tamim ismi olsun diye, Sa'di'nin Bostan'da anlattığı,

Gülistan'da anlattığı, Hasan Basri'nin naklettiği bir şey var.

Bu söz hep orada bilinir de, ben de korktum.

Batılılardan gelen ifadeyle de Khartum.

Üniversitesinde hoca, hadis hocası mıydı Hasan Tanlum'dan, Kıtmir ilk defa arca

gittiği zaman, Ravza-i Tahir'e de sohbetlerini dinliyordum.

Çok güzel yüzlü bir insan, çok da güzel konuşuyor.

Birkaç defa konuşurken de böyle dize geldi.

Ve o gün, o günlerde dinlediğim şeylerden bir tanesi de buydu.

Ben, bir menkibeyle bitireceğim, menkibi orada.

Üç kriterlere açısından, Hasan Basri'den naklediliyor.

Bunu sıhhatli bir yere oturtmak çok zor.

Oturtma cehdi de yanlıştır.

Çünkü Hasan Basri'den naklediliyor mesele.

Diyor ki, bir zat hacca gidiyordu diyor.

Bu zatın babası yolda vefat etti.

Çadırda bir kafileyle, eski ifadesiyle sarbanla gidiyorlardı ki, Sarı Abdullah

Efendi de Resulullah'a iştiyakını ifade ederken, ben böyle bir sarbanla

giderken.

Ey sarban zimamı, çek semt-i kü'y-i yâre, virane dilde

zira yer kalmadı karâre.

Ey sarban-ı müşfik, sen olmadın mı âşık, aheste revlik etme, rahmeyle

ipuzâre der, inler.

Sarbanla gidiyorlar, semt-i kü'y-i yâre, virane dilde yer kalmamış

karâre.

Aheste revlik etmeden bir an evvel ulaşmak için.

Durup bir yerde dinlenmek istemişler, yine hızlı gitmek için.

Ve yorgun baba orada, o yolculuğu götüremez olmuş, vefat etmiş.

Vefat etmiş ama, evlat kalkıp bakınca, birdenbire hafif bir mesk görmüş.

Mesik, suretin değişmesidir.

İnsan suretine.

Az hınzıra benzer gibi olmuş, bu şekil.

Ben burada, bizzat böyle bir vakayı yaşayan merhum bir komutanım vardı,

peygamber aşığı.

Allah Resûlü'nü anınca dudaklarını yalar gibiydi.

Evet, o sınıf içinde o kadar peygamber aşığı tanımadım.

Böyle görünce örtüyü kapatıyor, ve beyninden vurulmuş gibi yıkılıyor çadırın

direğinin dibine.

Ötesi onun nakli.

Az bir gaflet basmıştı ki, çadırın kapısı aralandı, gökçek yüzlü birisi içeriye

girdi.

Ayın on dördü.

Ayın on dördü, Mehmet Akif'in tabiri.

On dört asır evvel, bir böyle geceydi, kumdan ayın on dördü bir

öksüz çıkıverdi.

Ayın on dördü, çadırın kapısını aralıyor, ve babasının yüzünde olan perdeyi

açıyor.

O elini burada orada yüzümüze gezdirmeyi ihmal buyurmasın.

Elini tepeden tırnağa bir sürüveriyor.

Geçen yerler adeta kimyevi değişikliği uğratıyor gibi.

O adamı haç yolundaki insanı, haç yolundaki insanın şemayeni rica ediyor.

Öyle güzelleşiyor, pırıl pırıl hale geliyor.

Delikanlı şaşırıyor.

Bu defa ondan dolayı şaşırıyor, yerine yıkılacak.

Eteklerine yapışıyor, Allah aşkına söyle sen kimsin diyor.

Diyor ki ben Resulullahım.

Ya Resulallah diyor, bu ne haldir, babamın hali nedir, senin halin nedir?

Der ki, baban işte bu haç yoluna geleceğine kadar içki içiyordu, kaçırıyordu.

Ehli imandı, fakat kaçırıyordu.

O onun ruhunda böyle bir mesih meydana getirmişti.

Vefat edince o değişim oldu.

Bana yolda birisi yolda takıldı kaldı dediler.

Ve ben hemen koşa koşa geldim.

Bu kadar ihtiham buyurmanıza meziyeti neydi ki ya Resulallah bu yolu ihtiham

buyurdunuz.

Babam bu kadar kötü haline rağmen, bir kısım kötülüklerine rağmen selat-ı

selamdan beni hiç dur etmezdi.

Hep Ravza'ya gelirdi, baban selat-ı selam hediyesi der.

Ve Hasan Tanur vefat ettiyse Allah'ın rahmeti üzerine olsun o gün

bunu anlatırken yine dize geldi ağladı ve konuşması kesildi.

Evet işin aslı bu.

Büyüklerin dilinde o, sultanlara taç giydiren o, taşlara sorguş takan o, elin

oğlu kalkmış onu sorguluyor.

İmamları sorguladıkları zaman çağın imamı, o imamları adeta bir haziret-ül kuds

içine alıp yapmayın bunu etmeyin.

Nereden çıkıyor bu müştehitleri tenkit meselesi derken ne kadar yerinde bir

müdafaa yapıyordu.

Çünkü sonunda neyin sorgulanacağı belliydi.

Müştehitlerle işe başlayanlar sahabeyi sorgulayacaklardı ve bir gün gelecek

diye Resulullah sorgulanacaktı sallallahu aleyhi ve sellem ve bir gün gelecek

diye Kuran'ın tarihsel yanları vardır diyenler Kuran'ı sorgulayacaklardı.

O terbiyesizlik ta o zaman başlamıştı.

Onu çağın dahi azamı hissetmişti ama biz hissedememiştik.

Nereden hissedebilirdik?

Zira o zaman dünya karanlıklar içindeydi.

Şimdikinden pek beterdi Akif'in sözleriyle.

Allah inayetini etemmeni, inayeti etemmeni üzerimizden eksik etmesin.

Bizi doğruya, güzele, iyiye tercüman kılsın.

Hazreti Ruhu Seyyidül Enam'ı kendi dar idrak çerçevelerimiz içinde değil Allah

nezdindeki azim yeriyle kavramaya kabullenmeye müsait hale getirsin.

Ve sallallahu aleyhi ve sellem Seyyidina Muhammedin ve alihi ve sahbihihi.