Bediüzzaman'ın İman Hakikatleri Adına Ortaya Koyduğu Stratejiler | Beşinci Kat | M. Fethullah Gülen

İman ve Kur'an Hakikatleri Bediüzzaman

davayı nübüvvetin çok önemli bir mesele olması itibariyle iman ve Kur'an

hakikatleri adına dediğini dedikten sonra bir de bu meselenin nasıl temsil

edileceği mevzunda da dünya kadar düstur prensip vaz etmiş.

Hatta külliyat ağırlığında belki ondan da ağır.

Hareket, strateji planları, projeleri var.

Muhakkak orada da, saraylarda da bazı istihraçlar yapılmış.

Fakat onlar yumuşak olarak takdim edilmiş.

Mesela Ehl-i Küfür bir tokat yiyecek şeklinde demiş.

Bunu istimbat etmiş.

Başka bir zaman Allah Alem kafirlerin başına kıyamet kopacak.

Fakat şunlar tehlikelidir hep.

Mesela kendisine sen şusun diyenlere karşı estağfurullah, nerede onlar, nerede

biz falan diyor.

Bir yerde ülm-i imaniye vazifesiyle tavsif edildiğini söylemede ve hiç görmüyor

ama fakat bir önemli misyonda yani bir mihtelik falan meselesi varsa mevzu

olunca biz acele edip o mevzuda düşünmeden temkinsiz tedbirsiz konuşsak bile

fakat bu fevkalade temkinli.

Bir de o meseleyi yayıyor.

Şunlar var, şunlar var, şunlar var diyor.

Meseleyi öyle mükem mutlak ve muhlak bırakıyor ki hiçbir devirde, hiçbir

insanın çıkıp da o şeylerden birine sahip çıkması mümkün değil.

Mesela siz deseniz ki iman devri işte, iman devri zaten kapanmıyor.

İman devrine mütenayi devam edecek.

İman devrinin şeriatı karra kendine ait ağırlığıyla, hakimiyetiyle geldiği

zaman bile siz iman devriyle alakalı o disiplinleri bıraksanız bitersiniz

zaten.

Biter, her şey biter.

O bir kenara konmuyor, o devam ediyor.

O en hayati en önemli mesele, o insan meselesi, kültür meselesi, itikadı

takviye meselesi.

Hayat meselesi dediğiniz şey, bütünüyle bütün hayatın içine girme demektir.

Ben zannediyorum dünya hakimiyeti olduğu zaman bile bu mesele tam yapıldı mı,

yapılmadı mı yakışırsı yapılabilir bu meselenin.

Çok geniş bir şey yani.

Ne yaparsanız yapınız bir yerde yapılacak dünya kadar iş çıkar karşınıza, dünya

kadar.

Yani bütünüyle hayatı fethetme demektir o.

Bu açıdan da o misyonun sahipleri gerçekten belli değildir yani.

Zaten o türlü çok ağır meselelere birilerinin kalkıp sahip çıkması, hele ferd

adına sahip çıkılması meselesi iddiadır.

Dolayısıyla balalettir.

Hazreti sahip kıran sahip çıkmamış öyle bir meseleye.

Fikir işçileri yine şahsı manevi olarak, böyle bir dönemde zaten şahıs hiç

düşünülmez yani, şahsı manevi olarak o işe hazır hale getirilmiş cevherleri,

yakutları alacaklar, bir firuze, kubbe meydana getirecekler demektir.

Dünyada henüz o türlü yontulma yoksa yani, bilmem Çin'den Maçin'e kadar,

oradan bilmem nereye kadar, hafızanallah, o türlü şeylere sahip çıkmadan

fevkalade tevakkü etmek lazım, sakınmak lazım.

Aslında ebnu talebesi elb-i Kur'an mücahidi, mürşidi, kendine ve yapılması

gerekli olan işlere bakınca kendini işin başında bir nefer gibi görmeli.

Günde kendisini bir kaç defa sıfırlayacağı bir nefer gibi görmeli.

Böylece Cenab-ı Hak bereketini üzerimizden kesmesin, eksik etmesin.