Rehberseniz Sıradan Olamazsınız! | Beşinci Kat | M. Fethullah Gülen Hocaefendi

Bir diğer soru, rehberlik

hizmetleriyle manevi hayatımızın ve iş derinliğimizin münasebeti nedir?

Rehberlik dediğimiz meseleyi hakiki manada zannediyorum bizim arkadaşlarımız

temsil ediyor.

Başka değişik branşlarda rehberlik söz konusu olabilir.

Milli eğitimde de rehberlik söz konusu olabilir.

Ama gerçekten doğru yola, sırati müstakime insanlara hidayet etme veya

terbiyenin tarifi içinde insanları, istidaden insan olanları, fiilen insan olma

seviyesine yükseltme rehberliği, bu ancak bizim arkadaşlarımız sayesinde

gerçekleştiriliyor.

Eğer bir rehberlik varsa o açıdan bizim arkadaşlarımızın rehberliğine rehberlik

demek lazım.

Böyle olunca da manevi hayatımız, manevi hayatımızdaki iş derinliği, bunlar

birbirinden tefrik edilmeyecek şeylerdir.

Bir kere başta eğer elimize birer çırak olarak aldığımız çocuklara imanı

anlatacaksak, bizim anlatmamız neticesinde imanın bir nubi meş'ele halinde bu

insanların içinde yakılması işi Allah'a aittir.

İmanı tarif eden muhakkiklerin tarifine göre ki bu tariflere Üstad da iştirak

ediyor bir yerde Seyyidi Şerif'in tarifini alarak.

Diyor ki insanın aklını kullanması veya afakı ve enfüsü, tetkik ve tefekkür

neticesinde Allah'ın insanın içinde yaktığı bir meş'eledir iman.

Demek ki netici itibariyle insanına gayret gösterecek, yönlendirecek, kainat

kitabını okutacaklar ve bunun karşılığında da Allah insanın içinde iman meş

'elesini yakacak.

Yakma ona aittir.

Allah'la münasebeti olmayan insanların sayının ve gayretinin neticesinde

başkalarının sinesinde iman meş'elesinin yanması söz konusu değildir.

Evvela insanlar Allah'la sıkı münasebet içinde olmaları lazım.

Engin imanlarıyla, aksini ihtimal vermeyecek şekilde imanlarıyla, riyazi

katiyet üstünde imanlarıyla, imanın her parçasına her rüknüne imanlarıyla,

ibadeti tahttaki enginlikleriyle, gece hayatlarıyla, evradu eskarlarıyla, nefis

muhasebeleriyle, kendilerini mürakebeyle, otokontrolle, birer hakeri, alperen

olmalarıyla, Rabbimizle münasebetleri ölçüsünde Allah'ın inayet ve keremiyle

sözleri, sazları da mehsir olacak.

Sahabeyi zannediyorum, daha sonraki devirlerin bazılarından ayıran en bariz

hususiyette budur.

Onları ifade ederken çok duymuşunuzdur.

Ruhbanun fil leyl, fursanun fil nihar derler.

Yani gündüz kendilerine teretüb eden vazifeyi cephede cephe eri gibi görürler.

Gündüz onların savaştığını gördüğünüz zaman zannedersiniz ki bunlar savaş için

yaratılmışlar.

İlimle iştigallerini görünce zannedersiniz ki ilimle iştigal için

yaratılmışlar.

Tefekkür hayatlarına açıldığınız zaman zannedersiniz ki tefekkür için

yaratılmışlar ve başka şey bilmiyorlar.

Ama bir de kendilerini gece ibadeti tahta verdiklerinde, onları manastırlardan

yükselen sesler gibi, arı vızıltısı veya güvercinlerin şakıması gibi, ruhban

gibi görürsünüz.

Fursanun fil nihar, ruhbanun fil leyl diyorlar.

Bu, onların iki yanlı derinliklerinin ifadesi oluyor.

Bir taraftan okumada biz işi belki bazılarımız itibariyle bağışlasınlar, biraz

gevşettiğimiz gibi, diğer taraftan kalbi ve ruhi hayatımız adına da,

bazılarımız itibariyle yine diyeyim ben, bir zaaf yaşadığımız muhakkaktır.

Kaldı ki bir hususa dikkatinizi isram edeceğim.

Çok hızlı bir kemmi büyüme ve tiresi yaşıyoruz, çok hızlı.

Hendesi katlanarak büyüyor mesele.

Böylesine büyüme karşısında eğer o ölçüde beslenme olmazsa fertlerde, hani

beslenme çok önemlidir, küçük yavrularda beslenmeyi çocuk doktorları çok iyi

bilirler.

Amip, öyle namükenay büyümesiyle beslenemediğinden dolayı biraz büyüyünce

bölünür, iki parça olur.

Yine beslenme çerçevesi içinde kalır.

Yani o haliyle dört bir yanından beslenir hücreler.

İnsanda beslemeyi sağlayan ayrı bir sistemdir.

İnsanın manen beslenmesi de çok önemlidir.

Beslenme mecburiyetindeyiz.

Üstad hazretleri belli bir dönemde işi hafiften almış, fakat sanki bugünlerdeki

inkişafı nazarı itibarı alarak hep daha ileri seviyede beslenmeye dikkati

çekmiş.

Ben bu kayeseli müsaadenizi arz etmeye çalışacağım.

Mesela bir yerde takvayı tarif ederken diyor ki, takva günahı kebairi terk

edip farzları yerine getirmektir diyor.

Şimdi ilk defa hakka hakikate adım atanlar için bunun ötesinde bir takvadan

dem vurursanız, insanları inkisara atmış olursunuz.

Düşünün ki bir adamla oturmuş, diz dize gelmiş, yeni müslümanlığı ona

anlatıyorsunuz.

Sen farzlarını yerine getir, büyük günahları terk et, hüden lil müttakin

fehvasınca, Kur'an-ı Kerim'in bütün varidatından istifade edebilirsin diyor

ona.

Eğer müttaki değilse istifade edemeyecek, o dışta kalacak, sofada kalacaktır

diyor.

Bu meselenin bir yanı.

Mesela zöht derken bir zöht tarifi içinde vermiyor ama, fakat şöyle diyor,

yani bahtiyar odur ki dünyayı kesmen değil kalben terk eder diyor.

Demek ki dünyayı sadece kalben terk eder, başka bir yerde de bunun

ölçüsünü veriyor.

Ne dünya umurundan kazandığı şeye memnun olur ne de kaybettiği şeye mahzun

olur diyor.

Ölçüsü de bu.

Bu da bir yerde zöhtün tarifi ki, İslam tasavvufunda zöht ilk defa,

bu mektebin ilk rüknüdür, adımızı içeriye atar atmaz ilk tanıdığımız esastır.

Mesela bir yerde umumi manada Allah dostları velayet anlatılırken, herkes iman

eder, namazını kılarsa Allah dostudur.

Mesela bir yerde ihlas, emredildiği şeyi Allah rızası için yapar ve neticede

Allah'ın rızasını beklerse ihlası elde etmiş olur.

Fakat belli bir yerde Kastamonu laikasına gelince orada der ki talebelerine, bu

cemaat içinde çünkü cemaat büyüyor.

Artık öyle az beslenmiş insanlar bu heyeti aliyeyi bir arada tutamazlar.

Bu heyeti aliyeyi değişik içtimai bölünmelerle, değişik içtimai parçalara

böleceksiniz.

Değişik üniteler haline getireceksiniz.

Her üniteden nurani bir rehber, adeti onları bir nebi gibi, büyük bir

mürşid gibi, bir safi gibi yönlendirecek.

Onun için diyor içinizde bazıları azami velayete, azami takvaya, azami ihlasa,

azami zühte talip olmalıdır.

Yani bir yerde has manada veli olma hedef gösteriyor.

Has manada veli olma, gözden perdenin sıyrılması, eşyanın hakikatinin görünmesi

ve o hakkata uyulması demektir.

Perde-i kayb açıldığı zaman yakının artmayacağı ufkun yakalanması, bir yerde

mekanın verasında öteler ötesinde İsrafil'in azametli heykelinin müşahede

edilmesi, kader kalemlerinin cızırtılarının duyulmasının hedef alınması, bir

yerde.

Bunu gösteriyor, bu cemaat içinde şayet bu seviyede, o cemaati sevk ve

idare edecek rehberler olmazsa, bu cemaat onlarla beslenemezse cemaat aç kalır

demek kalbi ve ruhu hayatı yönüyle.

Bir yerde bizi olduğumuz gibi kabul ediyor.

Fakat bir yerde hatırlayacaksınız ne diyor ki hayvaniyeti bırak, cismaniyetten

çık, kalp ve ruhun dereceyi hayatına gel.

Kalp ve ruhun farklı bir dereceyi hayatı var.

Bu bedenin ve cismaniyetin dereceyi hayatı değildir diyor.

Onu siz azami belayette, azami ihlasta, azami zühte, azami takvada

bulacaksınız.

Takvanın azamisi nedir?

Giriş o, kapısı odur.

Ama biz harem odasına girmeye talipsek ve mesele harem odasına girmekle

çözülecekse en azından hedefimiz o olması lazım.

O da şudur.

Doğru, farzlar harfiyen yerine getirilecek.

Pek doğru, kebair katiyen terk edilecek.

Pek doğru, şüpheli şeylerden fevkalade sakınılacak.

Ve pek doğru, bazı mubahlar şüpheli şeydir diye terk edilecek.

Eğer bu cemaat içinde bu hedefe kilitlenmiş bazı arkadaşlar yoksa bu cemaat

dört bir yanıyla beslenmesi çok zor olacak.

Cemaatte kalbi ve ruhi hayat itibariyle açlıklar yaşanacak.

Kangrenler yaşanacak.

Sarsıntılar yaşanacak.

Hazan vurmuş yapraklar gibi solma, dökülme ve hışır hışır sağa sola saçılıp

savrulmalar yaşanacaktır.

Ölü hayat veremez.

Bu ölü insanlar hayat veremezler.

Oysa ki Kur'an-ı Kerim ne diyor?

Ey iman edenler, Allah peygamber sizi çağırdığı zaman icabet edin ki

dirilebilesiniz.

Size diriliş nefessinler.

Rica ederim, kendisi muhtacugeda, kendisinde hayat yoksa kime hayat üfleyecek?

Takvayı yaşamayan bir insan nasıl başkalarını takvaya çağıracak?

Hayata hayat yapmadığınız şeyleri ne diye soluklayıp durdunuz?

Derler bunu.

Azami velayete talip olunmalı.

Olunmalı ki o mevzuda dediğimiz şeylere inanmış olalım.

İnanmıyorsak zaten söylerken onları nakilci gibi söyleriz.

Azami ihlasa talip olunmalı.

Dünya ve mafya elin tersiyle itilecek kadar bu mevzuda.

Gözümde onun dediği gibi bir noktada ne cennet sevdası ne cehennem korkusu.

Bakın burada sadece ameli yapma ve Allah'ın rızasını bekleme değil.

Davaya öyle kilitlenme ki ahirete giderken bile hatta kendi imanını düşünmenin

ötesinde davam deyip inleme.

Onu çok defa arz etmişimdir.

Van'da mağaranın birisine girerken ayağın kayıyor aşağıya giderken tarihe bir

ses ve soluk olarak işleyen ve kıyamete kadar da tırlayacak olan şu

sözü söylüyor.

Davam diyor.

Ben böyle bir şeye maruz kalsaydım Allah derdim, peygamber derdim.

Bunlar güzel şeyler.

Fakat bence bütün bunları da ihtiva eden, içine alan davam sözü yanında

nefsini kurtarma gibi bencillik ifade eden böyle bir şey yanında o çok

sönük kalır.

İhlasın azamisi de bir hedeftir.

Zühdün azamisi de bir hedeftir.

Velayetin azamisi de bir hedeftir.

Bu açıdan manevi hayata adına bizim rehber arkadaşlarımızın, idarecilerimizin,

öğretmenlikte bir yönüyle arkadaşların ve talebenin matbaa nazarı olan

arkadaşların belli bir noktada bulunmaları çok önemlidir.

Hiç kimse bir mazeret söylemeye hakkı yoktur.

Üstad o kadar tazrikat altında ben Sungur ağabeyden defaatla dinlemişimdir.

Gümüşhanevi hazretlerinin hazırladığı Mecmual Ahzap üç ciltlik bir kitaptır.

Ve bu sayfası satırı kelimesiyle hesap edilecek olursa Kur'an-ı Kerim

kadar altı yapar.

Bütün Kur'an kadar.

Sungur ağabey bana birkaç defa anlatmıştır.

Üstad her 15 günde bir bu kitapları hatmeder.

İdrakınıza, izanınıza havale ediyorum.

Şimdi bunu kim yapıyordu?

Misalileri telif eden zat.

Söylüyor, takrir ediyor.

Sonra konuşma bazı nasihat şeklinde takrir edilen bu kitaplar yeniden tahsiye

ediliyor.

Birinci tahsiye, ikinci tahsiye, üçüncü tahsiye onu da yapıyor.

Haşa bir şaki gibi yakın takipte hapishaneler, zindanlar, sürgünler,

mahkemeler, kağıt bulamama, kalem bulamama, matbaa bulamama sıkıntısı içinde o

işi de götüren insan.

Onca insanla görüşen insan.

Ve bu arada vakit buluyor.

15 günde bir diyelim ki Kur'an-ı Kerim'i altı defa

hatmediyor.

O işte de hiç eksiklik yapmıyor.

Çünkü her bir arkadaşımız, bir hususa dikkatinizi rica edeceğim.

Her bir arkadaşımız yerine göre on insan gücünde olması gerektiği bir yerde

on insan kadar evradı, eskarı Rabbimizle münasebeti açısından güçlü değilse

yürütemez o sefineyi.

Eğer Allah Celle Celaluhu yine Kur'an-ı Kerim'de bize verilen o

taarruz planına göre bazı insanlar on insan gücünde takvada, zühte, velayette,

ihlasta on insan gücünde değilse bir mektepte rehberlik yapamaz.

Bir mektepte müdürlük yapamaz o insan.

Kendisini zorlamalı.

Günün iki, üç saatini evradı, eskarla donatmalı.

Allah'ım ben daha fazlasını yapardım.

Ama yaptığım işler arasında bundan fazlasını yapamıyorum, beni mazur gör.

Birilerinin dediği gibi yüz defa la havle ve la kuvvete illa billah

çekecekse yüz defa subhanallah ve bihamdil çekecekse yüz defa estağfurullah

çekecekse Rabbim benim durumumda olan bir insan için bunlar çok azdır.

Bu ince insanın baktığı bir yerde, bu vapurun içinde küreklerden önemlisini

çekmeye bir yönüyle mahkum, bir yönüyle memur ettiğiniz bir yerde bulunan bir

insan için bunlar çok azdır ama ben senin engin inayetine seviniyorum, şöyle

diyorum.

Subhanallah ve bihamdil subhanallahil azim Adada halkik, varıda nefsik,

vezinete aşik ve midade kelimatik Ben sonsuz riyazi rakamları burada zikrederek

diyorum ki o rakamlar sayısınca ben bunu söylemişim gibi sen beni öyle

kabul eyle.

Evet insan vardır ki bir insan gücünde olduğu zaman kendisine yüklenen vazifeyi

götürebilir.

Bir insan vardır ki konumu itibariyle 10 insan takvasında, zühdünde, velayet

gücünde olmazsa misyonunu eda edemez.

İnsan vardır ki 100 insanın sorumluluğunu götürmesi lazımdır.

Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem bir peygamber ama gece eğer 2-3

saat ihya etmemişse gündüz onu katlayarak ihya ediyor.

İşte Üstad'ın hali o.

İşte Esvet bin Yezid'in hali o.

İşte her gecesini bilemiyorum bastı zaman olmazsa nasıl olurdu o iş.

Bin rekat namaz kılma.

Ben bazı geceler denemiş kılmışımdır.

100 rekat namaz 2 saat sürüyor.

500 rekat namaz kılsanız 10 saat sürer.

Gece yetmiyor ama bu insanlar nasıl kılmışlar bu namazı.

Ama yapmışlar bunu bu insanlar.

Biraz vazife ve sorumluluğa göre.

İnsanlar Allah'a ibadeti tahta bu kadar yakın olurlarsa zannediyorum anlamsız

sesleri, solukları bile Jibril'in nefesleri gibi, Hz.

Mesih'in nefesleri gibi karşı tarafta tesir icra edecektir.

Bizde ihmale uğrayan bir meseledir.

Bu işi ihya edenler beni mazur görsünler.

Rica ederim mazur görsünler.

Bazı rehberlerimiz, kadınlarımız ve erkeklerimiz açısından bu meselenin ilk

dönem itibariyle yürüdüğü o canlılık içinde yürüdüğünü söylemede biraz zorluk

çekeceğim zannediyorum.

Rabbimden dilerim gönüllerimizi o azami takvaya, azami ihlasa, azami sadakata,

azami velayete, azami zühte tevcih buyursun ve bizi yalnız bırakmasın diyelim.

Hatta Barla'ya gittiğimizde arz etmişimdir.

Üstadın kaldığı o saadet hanesine yakın bir yerde yaşlıca 4-5 sene

evvel 80 yaşında bir kadın çıktı.

Kendi diliyle konuşuyor.

Bizi görünce herhalde her ziyaretçi aynı şeyleri söylüyor.

Ah o hoca efendi, hoca efendi dedi.

Üstada hoca efendi diyorlar.

Sabaha kadar o ağacın başında arı gibi vızıltar dururdu dedi.

Aynen hiç unutmam.

Zannediyorum sizden bazılarınız da aynı şeyleri duymuşsunuzdur.

Bir dönemde bugüne ait rüyaların atkıları atılırken ve geleceğin dantelası

üzerinde işlenecek kanevçi hazırlanırken bu işin temelindeki zatın metafizik

gerilimi, Allah'a yönelişi, ihlası, samimiyeti, velayeti oyudur.

Bu işten başka bir şey düşünmüyordu.

Birilerimizin bin olmasını arzu ediyorsunuzdur muhakkak.

Siz de aynı şeylerin heyecanı ve heyecanı yaşıyorsunuzdur muhakkak.

Fakat yolu zannediyorum bundan geçer.

Rehbersiniz sıradan insanlar gibi olamazsınız.

İdareciyseniz idare edilenler gibi olamazsınız.

Müşriflik vazifesini taşıyorsanız sıradan mekteplerde öğretmen gibi

olamazsınız.

Sıradan mekteplerdeki rehber gibi olamazsınız.

Paylaştığınız değişik mazhariyetler var.

Mazhariyetinizin karşılığı Cenab-ı Hakk'a karşı sorumluluğunuzu,

sorumluluğumuzu eda edip etmediğimizi sorarlar bizden.

Ve bundan dolayı da beni bağışlayacağınızı ümit ederim.