Namaz Seyahatinde (Urûcunda) Secdenin Önemi | Beşinci Kat | M. Fethullah Gülen Hocaefendi

Esas gerçekten hakikaten bu seyahatta yani bir

namaz seyahatında, namaz urucunda madem o bir miraçtır namaz, miracın

gölgesinde adeta bir izdüşüm halinde işliyorsunuz onu siz.

Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem'in miraçta ulaştığı nihayet, kurbet neyse

secdede ona ulaşma, onu duyma, bütün derinliğiyle.

Herkesin marifet ufkuna göre ve herkesin istidadına vabeste asari feyzi

duyabileceği bir nokta.

İşte orada subhane rabbiyel âlâ demek esasen tesbih, bütün masivayı, lizati

ve bizzat varlık adına nefret etmek demektir.

Ve illallah der gibi her şeyi Allah'ım senin tesbihi takdis ederim.

Mesela sen var etmezsen olamayız, sen kıyamda durdurmazsan duramayız, rüka

vardırmazsan vuramayız, secdeye muvaffak kılmazsan kılamayız biz bunu.

Ve şunları bana şu anda duyurmazsan ben duyamam bunları demek.

Her şey senden, her şey senden geliyor.

Deme orada o tesbih o yani, seni tesbih takdis ederim.

Sana ne zatında, ne icraatında, ne şeyn-i rububiyetinde hiçbir şeyi ortak

koşamam demek.

Bunun neredeyse hakka yakın ölçüsünde duyulması secdede.

E böyle olunca zaten biz yaptığımız, ettiğimiz, söylediğimiz şeyleri duymamız,

kendimizi sıfırlamamız demektir.

Evet, onun için rükuda da aynı şeyi söylüyoruz.

Fakat az bir farkla.

Çünkü o bizim adımızda tam kemali inkiyat değil.

Zat-ı üluviyet adına da yaptığımız vazifeler açısından tam ubudiyet değil.

O tam rüku, tam da fakat secdeyle mukayese edildiğinde tam değil.

Onun için orada Subhane Rabbiyel Azim diyoruz.

Da ala diyoruz.

Ala ile yani.

Yükseklikle senin alçalman arasındaki münasebeti.

Kendine orada sıfır demeyi, ona sonsuz demeyi.

Riyazi meseleye yaklaşacaksan yani her an.

Ben böyle sıfıra istihkakım.

Ve sen de gerçek sonsuz ve tek sonsuzsun demek.

Ala sözcüğüyle ifade etme.

Çok önemlidir.

Sözler ve davranışlar herkesin o mevzuda kendi istidadına göre diyebileceği,

düşünebileceği, duyabileceği şeyleri demesine, duymasına, düşünmesine

müsaittir.

Fakat tabii ön hazırlıklar, konsantrasyon ve insanın istidadı.

O mevzudaki hahişi yani.

Yani böyle secdeyi zifaf gecesinde şebe arusi ermiş gibi bulma.

Böyle daha ne yapsam ki ben burada der gibi.

Belki çılgınca kendini yere atma böyle.

Belki hükürme, haykırma, bağırma, çağırma ama ne yapalım ki sen huzurunda

kulluğumuzu bize formüle edersen bu şekilde etmişsin.

Ben o sınırların dışına çıkamayacağım.

Çok defa senin mantığını, muhakemeni, iradeni aşar, çıkarsın da o sınırların

dışına.

Elbette ki onlar irade olmasın.

Yani birinden fırlayabilirsin.

İrade olması bu muhakezeye vesile olabilir.

İrade olarak sürekli o çerçeveye riayet etmekle mükellefiz.

Bu işin yudumlanacağı yer secdedir.

Böyle bir yakınlık olunca ne dersiniz siz?

Hep sorarlar ya yani, biz de sormuşuzdur.

Yani senin bir saat, iki saat böyle ömrünün kaldığını sana haber verseler

ne yaparsın?

Değil mi ya?

En iyi şeyler söylenenler oldu.

İşte insan Rabbine en yakınsa orada ne yapılırsa o yapılmalı.

Hem duygu hem düşünce hem ifade bakımında.

O makama, o huzura şayetsiz olan ifade.