Geleceğe Dair Kehanet ve İhlâs Mesleği | Beşinci Kat | M. Fethullah Gülen Hocaefendi

Ebu Nurtalebe, Seher ve Kur

'an mücahidi, mürşidi kendine ve yapılması gerekli olan işlere bakınca işin

başında bir nefer gibi görmeli.

Günde kendisini ve kaç defa sıfırlayacağı bir nefer gibi görmeli ki Cenab

-ı Hak bereketini üzerimizden kesmesin, eksik etmesin.

Tuhsan 7'de ne gelir belli değil, Allah kötü bir şey getirmesin başımıza

inşallah.

2000'de ne gelir?

2000 senesi gelir.

Ne gelir bilemiyoruz yani, biz ne isek o gelir.

Ne kadarsak kemâ tekûnû yuvarlâ aleyküm.

Hiç bunlar oturup kafa yormak doğru değil.

Bir yanı şudur bunların, recmen bil gayb, atmasyonlara girme, hafızanallah.

İddia ettiğiniz şeyler eğer Allah tarafından vahyen size söylenmiş ki o mümkün

değil.

İlhamen gelmişse ilhamlar röyalar gibi tabir ister.

Yani Cebrail gelir der ki sana, sen şu misyonun insanısın, şu işe

sahipsin der, tabir ister o.

Mesela görürüm ki ben Ravza-i Taira'dayım, Efendimiz de bağrına basıyor, benim

varisi hassım diyor.

Bunun tabiri bu değildir.

Bunun tabiri demektir ki beni sarsacak, belki girmek için bir çukur arayacağım,

bir belaya maruz kalacağım demektir.

Tabiri budur bunu.

Bu açıdan, böyle açıktan açığa ilham gelse bile ne ifade ettiğini

bilemediğimizden dolayı o meseleyi, tevkilade temkinli olmamız lazım bakın.

Söyleyemeyiz yani o meseleyi.

O bir sırsa, şahsa ait bir sırsa, eğer zuhur ettiği zaman yani,

varsın başkaları söylesin, öyle bir mesele şey yapılamaz.

Bir diğer yanı Hafizanallah, ister yanlış yorumlarımız, ister bir küsüm böyle

etrafımızda çerçöp gibi insanların değer atfetmeleriyle kendimizi bir şey

zannetmemiz, bu bir iddiadır Allah'a karşı.

Yani Nasreddin Hoca felsefesi hani Timur'un komutanlarından biri tehdit etmiş,

ulan Hoca demiş fazla görünüyorsun kelleni alırım.

Yememiş içmemiş Timur'a gitmiş demiş ki bak senin bu adamın beni

tehdit etti kellemi alacakmış.

O senin kelleni alırsa ben de onun kellesini alırım demiş.

Biraz düşünmüş Hoca demiş sen onu önce alsan olmaz mı demiş.

Evet.

Şimdi biraz onun Nasreddin Hoca felsefesi.

Bu da umum Müslümanların hukukuna tecavüzdür.

Bunca insan çırpınıp duruyor.

Eski dönem itibariyle diyelim Esad Efendi ölümü göğüsleyerek götürmüş o

meseleyi.

Arvası ölümü göğüsleyerek götürmüşler bu insanlar.

O Mehmet şey dağ ziyade Abdülaziz Bekkeni yani bunlar böyle her gün

adeta Necip Ağzı'nın ifadesiyle öz beyinlerini burunlarından kusmuşlar.

Ve şimdiki dönem itibariyle o kadar çok insanın hukuku var ki Süleyman

Efendi'den alın Bediüzzaman'a ondan Serdahlin Sultanı Seyda'ya kadar ondan

Muhammed Reşit Efendi'ye kadar ondan Hulusi Efendi'ye kadar dünya kadar

insan bir gergef gibi bugün bunu örmeye çalıştılar.

Ulu orta bunu böyle kumara veriyor gibi sanki kendimiz icat ettiğimizi bile

yapsak onu inşa ettiğimizi bile yıksak israf sayılır.

Hesabını sorarlar bize.

Kaldı ki yani senin o işin içinde onda bir cemaat halinde bir

dehlin varsa onda dokuzu onu bir başkaları tarafından gerçekleştirmiş mesele.

Ne hakkımız var yani?

Şu dini mübinin İslam ne güzel makul böyle alemin kabul ettiği bir

çizgiyle gelişiyor.

İleriye matuf kehanetlerde bulunarak bu meseleyi şey yapalım.

Mutlak müfem şeyler inancımız var yani.

Şu istikbal inkılabatı içinde en yüksek ve gür sada İslam'ın sedası

olacaktır.

Ümidimiz var yani.

Hatta diyor ben bu kışın içinde bir bahara arzularım diyor ama irade

edemem getiremem diyor.

Şimdi bunlar mahsursuz şeyler de fakat o türlü ukelace kehanetler hep

Rabbimizle aramızdaki münasebet açısından sui edep, saygısızlık hem ehli

dünyayı tahrik etme oluyor hem büyük iddialar oluyor yani.

Hatta denebilir ki yani bu iman ve Kur'an eserleri bunlar temel

prensipler olması açısından bazı şeylerle izah edilebilir, ifade edilebilir,

genişletilebilir.

O mevzuda şimdiye kadar Selefi Salih'in yaptığı da şu olmuştur.

İmam-ı Gazali'yi şerh eden Zebid-i Merhum Allame bile zannediyorum

ben buna iyi bir şey yazıyorum dememiştir yani kendi düşüncelerini.

Böyle Risale-i Nur gibi hele bir yönüyle tevafukların eseri diyebileceğimiz

çünkü kendisi öyle diyor.

Bir dönemde ben ilme yönlendirildim.

Belli bir dönemde Kur'an'dan başka her şey adete elimden alındı benim.

Yani hapishanelerde başka neyi bulunduracaksın ki zaten?

Böyle bir tevafukların eseri olan bir şey bence belki şerh yapılırken ona

haşiyeler düşerken bile farkına varmadan siz misyonunuzu eda ederken bir şeyler

döktüreceksiniz ve sonra siz ölüp gittikten sonra diyecekler ki bunlar demek

onlarmış diyecekler.

Yoksa kast girerse içine, azim girerse, irade girerse suni olur o.

Katiyen yani.

Hiç aksi düşünülmez bunun.

Ve bu türlü şeyleri yapmaya kalkan da korkunç bir riyakardır.

Kast olmaz onda.

Ben hatırlıyorum biri kalkıp Yasin suresini şerh etmeye, Yasin'i tefsir etmeye

kalkıyor.

Birisi Rahman suresini tefsir etmeye kalkıyor.

E bu daireyi kutsi içinde dünya kadar Allame hocalar da oldu.

Mehmet Fevzi Efendi gibi, 40.

Hoca gibi hocalar da oldu ya.

Dünya kadar hoca vardı.

Kalkar biri kalemi eline alır, bir güzel Yasin tefsiri yazardı, Rahman tefsiri

yazardı.

Fakat bu Bediüzzaman'ın işaret ettiği meseleyi ortaya koyan benim, o tefsiri

yapan, o yorum yapan benim gibi iddialı bir şey olur.

Yoksa ki bu dairede iddia yoktur yani.

Bunu size yapabilirsiniz, bir başkası da yapabilir.

Ama gerçekten bu Bediüzzaman'ın yapılmamış önemli bir mesele, bunca tefsirci

yazmış yani.

Rahman suresi ile alakalı Allame Hamdi Yazır'ın da tefsiri var.

Demek ki çok hususi bir şey olacak.

Demek ki çağın solukları olacak, çağın yorumu olacak yani.

Demek ki insanda sureti Rahman mütecelli, o Rahman sureyi celilesi bir yönüyle

insanın şerrinden bir şey olacak.

Bir kenarda bir insan o mevzuyla alakalı, hiç farkına varmadan değişik

zamanlarda, belki elli mecliste ayrı ayrı farklı farklı parçalarını izah etmek

suretiyle o tefsiri ortaya koyacaktır.

Öbür türlü ben bu işi yapayım düşüncesiyle, mülazasıyla ortaya atılmak hafızan

Allah iddiadır, ziyadır ve bir ölçüde bir münafıklık demektir.

Bunlar çok önemli şeyler.

Bu ihlas mesleğine intisap eden herkes önce mahviyeti, tevazuu

esas almalı.

Ondan ona, ondan ona geçerek hayatını öyle mahviyet ve tevazu arasında

sürdürmeli.

Herkesi kabul çok esas, herkesi kendinden üstün bilme, büyük bilme çok önemli

ve esas.

Ve genel düşüncemizi başınıza atıyorum.

Tefsir zamanlarında arz ediyoruz.

Yani bu hizmet bizimle bir şey olacak değil de, biz olduğumuzdan dolayı

bize takılıyor, kalıyor mülazası esastır.

Eğer biz olmasaydık bu işin önünde mesela herkes kendi şahsı adına, kim

bilir belki böyle şahlanmış bir küheylanın sırtında hangi tepelere ulaşmış

olacaktı.

Esası budur yani bu mesele.

Benim kusurlarım ona sirayet etmez diyen bir insanın davası ancak böyle

anlaşılmalı.

Keşke ben bu dairenin içinde olmasaydım, bana takılmayacaktı bazı şeyler.

İnsanlar çünkü yanlış iştahatlarda bulunuyorlar, bazı şeyleri size veriyorlar

ve dolayısıyla takılıp kalıyorlar.

Mülazası, düşüncesi esastır bizim mesleğimizde.