Hicret Ruhu: Hem Muhacir Hem Ensar Olabilmek | Beşinci Kat | M. Fethullah Gülen Hocaefendi

Allah Resulü'nün sallallahu aleyhi

ve sellem muhaciri ve ansar olmak O hususiyet, o bir imtiyaz.

Sezdiğimiz sezemediğimiz o fark mahfuz.

Ona saygılı kalmaya çalışıyoruz.

Hep saygılı kalacağız.

Her dönemde öyle bir muhaciret yaşanıyor.

Dolayısıyla o muhaciret beraberinde muhacir olmayı, ansar olmayı da getiriyor.

Hicret eden insanlar oluyor.

Ama o dönemde hicret eden insanlar uzak bir yerden, o günün seyri

seyahat ve hastalığına göre kalkıyor, Medine'ye gidiyorlar.

Tabi evlerini sırtlağına alıp götüremiyorlar.

Çoğu gizli gittiği için kaçma tabirini bilhassa kullanmıyorum.

Hazreti Musa'nın Feferertu sözüyle kaçtım tabirini bile değiştirmek için yarım

saat zorlanmışımdır.

Çünkü kaçma biraz korkaklık kaynaklı olduğundan dolayı.

Ona kerüfer deme, dolma, yeniden hücuma geçme, geriye çekilme, tabiyeye girme

filan.

Bu açıdan bu tabiri kullanmayacağım da, yer değiştirme, yeni bir mevzi, yeni

bir tabiye arayışıyla Medine'ye geliyorlar.

Malları, mülkleri, her şeyleri orada kalıyor.

Çoluk çocuklar orada kalıyor.

Bunu defaatle dinlemiş ve okumuşsunuzdur.

Daha fazla bir şey söylemeye lüzum yok.

Dolayısıyla çok ciddi bakım ve görme ihtiyaçları oluyor.

Onun için orada çok ciddi, yüksek performanslı bir ansar şeyi ortaya çıkıyor.

Yani evlerini bölüyorlar, odalarını bölüyorlar, adeta mutfaklarını bölüyorlar.

Hatta işte o Sa'd ibni Revi'nin, Hazreti Abdurrahman bin Avfa dediği

şey ki onu tekrar etmeyeceğim, burada tüyler ürperticidir.

Diğerleri de öyle.

Ve kutubun da, el-adaletü'l-iştimaiye fil-İslam'da, o kardeşlik meselesine

temas ettiği gibi, daha başka yerlerde de, zilalda da yer yer temas

ediyor.

Ayrılma kendilerine giren gelmiş.

Yani ansar-ı kiram istemişler ki, macirin efendilerimiz onların mallarına

tevarüs etsinler.

Benim evime de aynen, kardeşim gibi, oğlum gibi mirasçı olsun, bağıma, bahçeme

de mirasçı olsun, olsun demişler yani.

Düşünün Kur'an-ı Kerim'de bu mevzuda o teşriği belirleyen ayet nazil

oluyor.

Öyle değil de böyle diyor yani, teşriği belirleyen.

Yoksa adamlar her şeyi göze almışlar.

Bu kadar müthiş bir hadise.

Ne var ki bu büyük iki meziyet, Kur'an-ı Kerim'in

de işte zikrederken yan yana zikrettiği, Arkadan gelenler de, İyilikle,

güzellikle veya ihsan şuuruyla, yani imanın islamlaşması, İslam'ın ihsanlaşması

şeklinde, çok yüksek seviyede bir müslümanlık sergilemek suretiyle, önde

gidenlere tabi olanlar manasını etba deniyor her yerde.

Şimdi günümüzde bu maciret belli ölçüde yine gerçekleşiyor Türkiye'nin içinde.

Devletin tayin etmesiyle değil, bir insanın bir kar, bir ticaret, bir iş,

bir dünyevi meşgale maksadıyla değil, fakat dinini ilah etme maksadıyla dahilde

de yapıyor bu hicreti dolayısıyla, maciret gerçekleşiyor, macir vakası oluyor,

dolayısıyla bunlara yardım edecek ansarada ihtiyaç var.

Fakat görülüyor ki günümüzde bizim arkadaşlarımız macirlik yükü sırtlarında

gittikleri yerde bir ansarla karşılaşmıyorlar.

Türkiye'nin içinde de dışında da.

Aksi ne, oradaki insanlar ayaklarını sağlam yere basmak için yediriyorlar,

içiriyorlar yani.

Bu her yerde böyle.

Yani senelerce Hollanda'da bazı talebelere burs gönderiyoruz biz burada.

Orada bir ev tutsunlar diye, orada ayaklarını sağlam yere basacaklar ana kadar.

Amerika'da sizin kampınız var, şimdi bir okulunuz var, fakat buradan

besleniyor.

Buraya kesilince her şey alt üst oldu.

Burada imkan olmayınca her şey alt üst oldu.

Vasiye'ye giden arkadaşlarımız, orada bir okula sahip olabilmek için işin hem

macirliğini götürüyorsunuz sırtınızda, hem de orada kendi kendinize aziz Allah

ansar oluyorsunuz.

Kendi kesenizden yiyorsunuz, kendinize bakıyorsunuz.

Oradaki okulu kendi sırtınıza alıp taşıyorsunuz, evi kendi sırtınıza alıp

taşıyorsunuz.

Hatta orada bir kısım engellerin manaları da kendi imkanlarınızla aşıyorsunuz.

Bu yönüyle belki çok az dönemde başkalarına nasip olmuş bir şey oluyor

bu.

Belki ilk defa bu aranın kapısını çalan Müslümanlar 80.

hicri yılda, onlar da böyle bir muhacirlik ve ansarlık yaşadılar.

Sindaba'da giden 50'li, 55'li yıllarda ilk Müslümanlar, onlar da böyle

bir muhacirlik ve ansarlık yaşadılar da, böyle külli manada bütün bütün bir

baştan bir başa bütün Asya'da ve Pasifik ülkelerinde Aziz Allah ve Çin

içinde, Çin Seddi'nin ötesinde, Balkanlarda, hatta Avrupa ülkelerinde

arkadaşlarımız hem işten ayriliyorlar, yani diyelim ki Abdullah Hoca burada,

muallimliğinden ayrıldı bir işe gitti, Mehmet Ali Hoca vazifesini bıraktı gitti

ve diğer taraftan çoluk çocuğuna alışmışlardı buradan aldı oraya götürdü.

Bütün bunları sırf dini mübini İslam'a hizmet için yaptılar bu arkadaşlarımız.

Muhacirlik ve ansarlık beraber yaşadılar.

İhtimal Efendimiz Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e tam masır olamamanın

dezavantajını arkadaşlarımız muhacirlik ve ansar olmayı müşteriyken sırtlarında

taşımak suretiyle kapatabilecekler yani.

Bir yerde bir dezavantaj var, doğrudan doğruya pül fütuğuna masar olamama.

Fakat bunu kapatabilme bir şansı var, avantajı var.

Bu da muhacir olmanın yanında aynı zamanda ansar da olma.

Çekip gitme, bu ülkeyi bırakma, gözü arkada kalmadan çekip gitme, orada ölmek

üzere çekip gitme, döner gelirse muhacirliğin battal olur, mülazasıyla çekip

gitme, kazancı ne o muhacirlik yolunda, bu arada kendisini bekleyen işte

ansarlık yolunda sarf etme, doğrudan doğruya masır olamama dezavantajına

mukabil gelebilir Allah'u Alemin.

Bu bir imserce düşünce.

Cenab-ı Hakk'ın inna rahmetis sabakat ala ghatobi, sözünü itimaden Recab

-ı Utlu bir düşünce, bir mülaza ve böyle açık bir hasırda küfrün

balaletin fen ve felsefe beraatli olduğu bir dönemde, nesillerin zebil olduğu

bir dönemde, dine sahip çıkmanın başı başına bir kimet ifade ettiği bir

dönemde, ihtimal Rabbim arkadaşlarımızın bu engin performansını o muhaciriyete

mukabil tutabilir.

Tabi burda bir cemaatin, bir heyeti aliyenin kitmeninin istifadesi, mülazasıyla

da bunları söylemiş olabilirim, bize de bir kemik düşer diye.