Risale-i Nur’u Anlamak: Üslup, Derinlik ve Hakikat | Beşinci Kat | M. Fethullah Gülen Hocaefendi

Hafıza Kamçısı Çok zeki bir insan, çok zeki.

Yani unutmuyor.

Eskiden diyor ki, sonalar diyor ki hafıza kamçısı kırıldı diyor yani.

O yazdığı eserlerin hepsi tüluattır.

Yani oturuyor bir yerde, sohbet eder gibi konuşuyor.

Yanındakiler kaleme alıyorlar, onlar çıkıyor yani.

Kendine göre bir sistem geliştirmiş.

Çok farklı yani.

Sistem de çok farklı yani.

Başkalarının anlatış tarzından çok farklı.

Bir Kur'anilik var, okudukça zannediyorum.

Her zaman insan tazeliğini hissedebilir ona.

Üstad hakiki bir mürşid için o çizdiği çerçeve kendinin hemen hayatında çok

hakim bir husustur.

Diyor ki o koyun olmalı, yavrularına süt vermeli.

Yani değişik bilgiler, bir havuz gibi hep ona akıyor.

Fakat orada o şekillendiriyor yani, o mantık.

Onun mantığı ona ayrı bir şekil veriyor.

Çok farklı yani.

O zat, o sözü söyleyen zatın mimarisine uygun değil bakıyorsunuz.

Yani mimari kendisine ait.

O düşüncelerde aynen olduğu şeyler da oluyor.

Bir bakıyorsunuz, tutuyor ayrı bir yol gidiyor.

Yani tam bir Kur'anilik.

Seleflerin üstad zihninde hulasi etmiş adeta yani.

Öyle bir umman ki hani Mevlana ile irtibatlandıracağımız şeyler bile

zannediyorum bir risalecik olabilir.

Sadece öyle aldığını söylediği şeyler değil de hani şu sözün, şu düşüncenin

ilham kaynağı, İmam-ı Gazali ile irtibatlandıracağınız, İmam-ı Rabbani ile

irtibatlandıracağınız iştirak etmediği fikirleri neyse bu mevzuda farklı

düşüncelerini kor ortaya yani.

Hakim bir insan gibi farklı düşüncelerini kor.

İster tasavvufta, ister akidede, ister kelamda farklı düşüncelerini kor ortaya.

Yani hulasatul evliya gibi düşünceleri evliyanın düşüncelerinin hulasası

gibidir.

Ne var ki yani onu İmam-ı Rabbani sonuna gelseydi, Üstadın eserlerini

tanısaydı, evet, onlar hakkındaki müteala'yı ondan alsaydık.

Bence hiç risale-i nükulliyatı olmasaydı, çağın insanı olmasının ifade

açısından referans olarak mahkeme yeterdi.

Bu mesnevi nuriye de öyle yani.

Bitirim bir şey, çok hulasa.

Arkadaşlar, Los Angeles'ta zannediyorum Dün bir Arap profesöre verdik.

Adam ertesi gün adeta böyle kafası yukarıda uçuyor geldi.

Bu ne müthiş şey dedi.

Biraz o büyük, her bir mevzuyla Everest tepesi o şaheserler bizim nazarımızda

ülfetle ovalar haline geliyor.

Ülfet.

Bazen böyle konuşuyorsunuz, konuşuyorsunuz dünya kadar.

Belki başkalarının istihsanı da oluyor.

Fakat o mevzunun hulasasını orada, onca konuşmuşsunuz.

Belki önce şerrini yapmış, sonra arkadan bir özet sunuyorsunuz onda.

Yedi yerine oturunca böyle Allah Allah demek bu, üstadın bu sözü de

bunca cami şeyi ifade ediyormuş.

Dedirtiyor yani herkese ama, her vicdana.

Zannediyorum, işte ona ne türlü bir yorumlama, ne türlü yeniden bir anlatma

denecekse, yani ayette, hadiste yapıldığı gibi normal konuşmanızı yapıyorsunuz.

Fakat bakıyorsunuz ki mevzu münasebetiyle o hadis sizi kucaklıyor, ayet sizi

kucaklıyor.

Geliyor, araya giriyor, oturuyor adeta perçinliyor o düşüncelerinizi.

İşte o manada bir kere daha böyle nurların yorumu, öyle sunuluşu çok

önemli geliyor da bana.

Fakat o da yine öyle, o Hulusi ağabey çok rahat konuşuldu merhum.

Oturur, çok yayardı böyle.

Fakat öyle işin içinden çok rahat çıkardı ki demek ki üstadı çok

dinlemiş.

Üstad izah edermiş iserleri.

Şimdi bazı böyle orijinal şeyler, hiç duyulmadık şeyler, matbaa mürekkebi

görmemiş şeyler ifade edilince bazılarına çok cazip geliyor.

Ama Risalelerin okunduğu gibi alıp 3-5 defa okusanız içindeki çelişkileri de

bulursunuz, tenaküzleri de bulursunuz.

Ancak yeni şeyler, böyle çok iyi o belli oluyor zaten.

İyi bir Risale-i Nur kültürü almış ki o bir terminolojidir yerinde.

Aynı zamanda bizim için düşüncelerimizi arızasız ifade etme bakımından da bir

metodolojidir yani.

Hakka'yı İslamiyenin çerçevesini ortaya koyma vardır.

Yani nurları çok iyi bilen bir insan düşüncelerini ifade ederken Seyyid-i

Şerif'e göre, Tertezani'ye göre yanlış konuşmaz yani.

Bakarsınız Tevhid'den kadere, kaderden nübüvvete, nübüvveten haşre, neşreye

girer ama fakat genelde o terminoloji yönlendirir onu.

Yanlış şey söylemez.

En ağır, en muğlak meseleler kendi de öyle çok ağırca ifade etmiştir.

Fakat hiç farkına varmadan sizin için öyle bir malzeme olur ki o

beyanın malzemesi olur, düşüncenin malzemesi olur bir yönüyle ifadenin

malzemesi olur.

Hiç farkına varmadan onları siz böyle yayarsınız, yaygınlaştırırsınız,

sözlerinizi onlarla beslersiniz, dünya kadar şey anlatırsınız ve eğer siz size

kalsanız onlardan kendinizi tecrit etseniz o şeyleri söylemek mümkün değildir.

Yani öyle bir zenginliği var onun.

Onun için yani külliyatı iyi bilen bir insan her şeyi yazabilirdi yani.

Günümüzü de yazabilir, aktüel de yazabilir.

Ama o tevfiki yakalayabilir yani.

Öbür türlü işte süslü püslü bir şey oluyor da, yani kökünden koparmış

çiçekler gibi saksıya koyuyorsunuz su dökseniz de yaşamıyor onlar biraz sonra

yavaş yavaş dökülüyor, ortalığı kirletiyor her gün elinize bir süpürge onları

temizleyeceksiniz.

Cemil Meriç insaflı olduğu bir dönemde dedi ki, üstad için yani, tepeden

tırnağa yerli dedi yani.

Bizim düşüncelerimizi nesebine dokunmadan ifade ediyor.