Kur'ân Tilâvetine Mazhar Olanlar | Beşinci Kat | M. Fethullah Gülen Hocaefendi

Ben şahsen Mustafa İsmail'i çok severdim.

Yani onu kime dinlettimse ben, onların gönlünde Kur'an'ın sevgisi çağlayanları

çağlamaya başladı.

Hatta arkadaşlarımızdan, kimyetli arkadaşlarımızdan bazıları, öyle o teyitten,

banttan Kur'an dinlemeye karşı tavrı vardı.

Onun o enfes Sure-i Yusuf'u okuyuşu vardır.

Daha sonra Abdussamed'de onu okumuştur ama bir taklittir Abdussamed'in ki,

Mustafa İsmail'i yakalamacıydı.

Fakat Mustafa İsmail orada çok ciddi, aşılmayan bir performans sergiler.

Çok başarılı okuduğu yerlerden birisi odur.

Müştemad'a okudum.

Ben dört Kur'an-ı Kerim'i tilavetten evvel piyanonun başına oturur,

orada bir konsantrasyona ulaşırdı.

Ondan sonra Kur'an'ı okurdu.

Yani arızasız, falsosuz o Kur'an'ı.

Terennüm duygusu, bu müzik işine asla da söylerler bunu.

Geçen gün buraya gelen Sadım Bey de söylerdi.

Yani o işte dedi ki kırk mızraba açtım, ben şöyle bir şey

geldi kendime, içeriden öyle banmaya başlayınca ben çıkardım notalarımı, hizam

çıktı bundan.

Dedi değil mi?

Yani olabilir, o konsantrasyon önemlidir.

Fakat bütün bunlar benim uzata karşı teveccühümü delmedi yani.

Bugün de yine Mustafa İsmail Kur'an okursa zevkle dinledim.

Çünkü falsosuz okuyor.

Kur'an okuması mevzunda değişik şeyler söylediler de, fakat ben size arz

etmişimdir esas.

Çok farklı bir şey yönüyle.

Kur'an-ı Kerim mevzulara göre seslendirilmesi çok önemli.

Ve ben hayatımda o ölçüde Kur'an-ı Kerim'i seslendiren bir

insana rastlamadım.

Bir kere tecvid ilmini hangi kıraata göre okuyorsa, o kıraatın kurallarına

riayet etmenin yanı başında.

Mesela diyelim bir yerde ince, zarif, güzel, iffetli Yusuf'u konuştururken,

Yusuf'un tereddüdlerini duyuyor gibi oluyorsunuz.

Zeliha'yı konuştururken saraydan mağrur, kendini beğenmiş, kırıtan bir kadının

edasını ifadeden döküldüğünü seziyorsunuz.

O mevzu çok güzel döktürüyor.

O bakımdan da sizi kendi dünyanızdan alıyor, o vakaların ceyaneti dünyaya

götürüyor.

Mısır'da Firavunların sarayında geziyorsunuz, işte o kırıtan kadını, o ince, o

zarif Yusuf'u görüyorsunuz.

Bu ülkede muhtelanın, mananın, mazlunun böyle şeye dökülmesi, ben çok büyük,

çok üstad müzik-i şinastların kendi bildikleri dilde okudukları şarkılarda o

seviyeyi yakaladıklarına kani değilim.

Arkadan yeniden bir tize yükselme gibi, yani fantasi, birdenbire yağmurun

boşalması gürültüsüyle insan bir name tufanına maruz kalır veya mazhar olur.

Ona mahsus bir şey yani.

Ben Kur'an'dan anlayan birinin yanında El Hakka'yı dinliyordum, kıyametin o

kürelerin birbirine çarpması, o sesin seslendirilmesi, verilmesi, bakarken adam

böyle diyor, pey pey pey pey diyordu filan yani, Mustafa İsmail okurken.

Şimdi insan o ölçüde inanmazsa, işin içinde o kadar olmazsa, ben o

kadar yürekten o meseleyi seslendireceğine kani değilim.

Bu açıdan da dediğimiz gibi yani o şeye mazhar olabilir.

Ve bunu kimse de yadırgamamalı yani.

Napolyon bir şeye mazhardır, kafir olmasına rağmen.

Sezar bir şeye mazhardır, Hitler bir şeye mazhardır, camiye giden ehli iman

bir hafız efendi, niye o kadar Kur'an'a emek vermiş, o

mevzuda bazı şeylere mazhar olmasın.

Olabilir ama bir husus.

Tabi diğerini de bilemiyoruz zaten, yani işin suizan yanı diyebileceğim, o

hususa gelince o mevzuda bize sükut düşer.

Mesela şimdi kalksam desem ki ben keşke Kur'an-ı Kerim'i

teranım ederken, derinliğini yakaladığı gibi muhtevanın derinliğini de

yakalasaydı.

O sesiyle öyle insanları celbu cezb etseydi, sonra etrafında parvanı olan

insanlara Kur'an-ı Kerim'in ruhunu teranlamayasaydı filan.

Kalkar biri der ki etmediğini nereden biliyorsun?

Yani bir melek de diyebilir, cin de diyebilir, ötede de diyebilirler insana.

Onun için hüsnü zan mümkün oldukça biz hüsnü zanla memuruz.

Vela tecessesu vela yeltet bağdukum bağdan ahada.

E yuhibba ahadukum en ya'kula lahme ahihi meyten fekeriktumu.

Evet, başka şey de söylüyor.

Bazen de hüsnü zanla ifade ederler de zaten biz hüsnü zanla memuruz.

Yani olmamışsa demem ben o meseleyi.

Ben askerde hemen her akşam dinlediğim Abdülbastin Irak'ta General Abdülkerim

Kasım'ın veya Arif'in, General Arif'in annesinin vefatı münasebetiyle işte

o 59'lu yıllar, daha genç Abdülbastin'de bizden vaka yaşlıydı ama fakat

işte 59'lu yıllar olmuşsa işte belki herhalde 25 yaşındaydı filan o

günlerde.

O İreş Şems-i Küret ve Acayip okur.

Çoğu okumuştur da onu fakat o okuyuş yok yani.

Ben kulaklarıma tesisin şeylerini geçirdim, kulaklıklarını onu dinlerdim ama

her gün.

Ben o bir sene belki onu dinledim, hiç bıkmadım.

Okunamaz yani, ulaşılamaz.

Aşılması hiç mümkün değil.

Hususi yani Mustafa İsmail'in geçtiği bir yer.

Orada demişlerdi ki bayılıp ölenler oldu o mecliste.

O kadar güzel seslendiriyor o meseleyi.

Konuşma da öyledir.

Hatta bildiğiniz bir şeyi bir mektup üzerinden okumaktır öyledir yani.

Her şey ondan.

Evet.

İnanıyoruz ona değil mi?

Tereddümümüz var mı?

Her şey ondan.

O zaman böyle onun lütuflarını memerlik yapan, aynada değil, memerlik yapan

insanları sırf o onlarda lütfuyla tecelli ettiğinden dolayı bir alaka duyulsa

bile o ötürü mülahazasını kulaklarda etmemek lazım.

Yani şahıslarından dolayı kimseye bilakaydı şart.

Ne bir tazim ne bir tebcil yapmamalı.

Şirkeye girmiş oluruz.

Ama madem o kendi büyüklüğüne, lütuflarına, insanlığına bu zatları ayna

yapmıştır falan ondan ötürü Allah Allah.

Mim mâ indâ fik yehrucu min beyni sulbi vettarayt.

Bakın ki öyle nereden çıkıyor, ne olur, sonra ona ayna haline geliyor.

Evet.

Bu da ancak onun yapacağı bir şeydir.

Kandan izinden çıkmış bir zavallı mahluk nam tenâhıya nasıl ayna olacak?

Ondan.

Rabbim sen rahmetliysen, sen rahmetliysen.