Bir Tesbih: Lisanda Hafif, Mizanda Ağır, Rahman'a Sevimli | Beşinci Kat | M. Fethullah Gülen

İmam Buhari'nin son hadisi Subhanallahüvebihamdiye, bir de Efendimiz tarafından

şöyle yaklaşma var.

Kelimeten, hafifeten alellisen, fekileten filmizen, habibeten ilerrahman.

Üç tane vasıf var burada.

Cevamül kelimelerindir bu aynı zamanda.

İki kelime var, lisan da çok hafif, kolay.

Bununla şunu tembih ediyor, durmadan tekrar edin bunu.

Tabi bu vicdanın sesi solu olması ölçüsünde muteberdir.

Yani durmadan tekrar edin, kendinizi nefh edin, var olan her şeyi Allah

'a nispet edin.

Durmadan nimetleri Allah'tan bilin, şükürle gerilin.

Gerilin ki nimetleri artırsın.

Demek ki mü'mine düşen şey bir, esvabın müessiriyetini nefh etmek, diğer

taraftan nimetler karşısında hep şükürle gerilmektir.

Ve çok hafif kelimelerle, bunu durmadan tekrar edin.

Mizanda çok ağırdır deniyor, çünkü çok önemli, has tevhid ifade ediyor bu.

İster esvabı nefh etme mevzu, isterse her nimeti Allah'tan bilip şükürle

gerilme mevzu, çok önemli iki husustur.

Her ikisi de netice itibariyle tevhide raci olduğundan dolayı, mizanda

tevhidden daha ağır bir şey yoktur.

İsterseniz bir takı hadisini hatırlayabilirsiniz burada.

Malum dünya kadar günahlar karşısında kelime-i tevhid terazinin kefesine

koyulunca ağır basar.

Bu öyle bir ağır basmadır ki o günahların sahibi insanı bile şaşırtır.

Nasıl olur bu?

Çünkü tevhidin gerçek kıymetini ancak Allah bilir.

Öyleyse siz onun ağırlığını burada hissedemezsiniz.

O ağırlığı ötede hissedilecektir, öyle ağırdır yani o tevhid, gerçek tevhid.

İster tesbihiyle, ister tahmidiyle o tevhid o kadar ağırdır ki siz onu

burada eda edin, sormayın neye bu denktir.

Onu Allah Celle Celaluhu orada denkleştirir.

Anlatabildim mi?

Onun için Allah Resulü söz sultanıdır.

Diyor ki, Nasıl olmasın ki ona ait çok önemli iki, Rahman

'ın iki lazımı hastayı gayri mübarekine anlatıyor.

Rahman'a ait iki hususiyettir, çok önemli iki hususiyettir.

Belki bütün enbiya-i izamın, evliya-i fıkhamın ısrarla üzerinde durduğu bir

şeydir.

Ve nitekim bu bizim sabah akşam evladımız için de olan bir şey.

Efendimiz'in tavsiye buyurduğu şeyler için de yüz söyleniyor bu.

Sübhanallahü ve mehmedü sübhanallahü azim.

Ta devrisalat penaide o kadar telkin edilmiş bir yerindedir olmuş ki, Ümmü

Seleme validemiz elini, fasulyeleri almış, önüne koymuş, sahip söylüyor bunu.

Efendimiz işte bir yanına uğruyor, çıkıp geliyor.

Ben diyor seyrinden ayrıldıktan sonra söyledim ama şöyle söyledim, seninkine

denktir.

Sübhanallahü ve mehmedü sübhanallahü azim.

Adede halkik ve rıda nefsik ve zinete arşik ve midade kelimatik.

Sonsuz rakamlar.

Da bunu ifade etmek suretiyle, tabii gönül meselesi yani bu aynı zamanda.

Yani adede halkik derken, o engin vicdanla, bütün böyle duygu, düşünce kesilip,

mahlukatın Sübhanallah deyişini duyma.

Adede halkik ve rıda nefsik.

Sen ne kadarından hoşnusun şayet yani.

İşte ben elimde bu kadar var, elimden bu kadar geliyor.

Ben bu kadarı veriyorum.

Elimde olsaydı, senin ilminin sayısınca sana takdim etmekten geri

durmayacaktın.

Varıda nefsik, ne kadarından hoşnusun sen şayet gibi.

Varıda nefsik ve zinete arşik.

Arşin zineti mevzu, Efendimiz tarafından en son söylenen söz.

Ama ben o meseleyi şey yapamıyorum.

Belki arşin büyüklüğüyle yaklaşma olabilir.

Bütün varlık arşa nispeten, kainata, çöle atılmış bir halka mesabesindedir.

Allah Resulü'nün mübarek beyanı.

Ve artık onun yazısı, yaldızı, süsü, zineti neyse, onun üzerinde ilahi iradenin

işlemesi neyse şayet, işi en sonunda getirip oraya dayama ki, varlığın zerratı,

çöllerin, kumlarının sayısı onun yanında hiç kalır, sıfır kalır.

Sonsuzun yanında sıfır gibidir.