O (c.c.) Kalmalı, Hepimiz Yok Olmalıyız! | Beşinci Kat | M. Fethullah Gülen Hocaefendi

Hazan Senin

yarattığın zeminde birer tumurcuk gibi böyle, gelişiriz, açılırız, büyürüz.

Fakat mevsim-i hazan gelince savrulur gideriz.

Her şey gider ama sen kalırsın.

Ben şahsen benim kalmamı da böyle çok hoş karşılamam yani.

Onun kalması bana çok hoş geliyor.

Ben hazan yemiş bir yaprak gibi savrulmalıyım.

Çünkü mahiyetim o, çünkü ben ondanım.

Çünkü onun varlığıyla ayaktayım.

Hafizanallah.

Kendine varlık tevehüm etme.

Kalacağını vehmetme.

Ne saygısızlık.

O kalmalı.

Hepimiz yok olmalıyız.

İşte bunlar hayatımızı içinde şekillendireceğimiz kalıp olmalı.

Yoksa kendi hayallerimize göre hayatımızı şekillendirirsek, başka kalıplar

bulursak, kendimize rağmen, kendimize zıt, kendimizi bitirecek işler yaparız.

Hiç farkına varmadan.

Çok bilmek değil.

Bildiğimiz kadar Allah'a kul olmak.

O sahabi felsefesi kurban olayım.

Biz bir mesele öğrenince amel etmeden ikincisine çok merak sardırmazdık.

Ne biliyoruz?

Evvela bir onayata tatbik edelim.

Temsil edelim.

Allah Kerim bakalım arkadan ne gelir.

O felsefeyle hareket edelim.

Bildiğimiz kadarıyla başımızı sabahlara kadar yere koyup, dilici ağlasak değer.

Çünkü o bilgi yeter ona.

Daha ötesinde o bilmekler niye?

İlim, ilim bilmektir.

İlim kendini bilmektir.

Sen kendini bilmezsen Allah'ı da bilmezsin.

O nice okumaktır.

Allah'ı unuttular, Allah da kendilerini unuttu.

Her biri kendini bir şey zannetmeye başladı.

İşte bunlar şirazeden çıkmış, çivisi kopmuş insanlar.

Türkçemizde tahtası kopmuş derler.

Kaydırırsan ayakta duramayız.

Kaydırırsan ayakta duramayız.

Üstad pazarcıyım diyor, onu nazaratta hatırladınız değil mi?

Ne satıyorsun, emtihan ne diyor.

Şimdi önce aklıma o gelmişti, onu çağrıştırdı.

Yani her bir mümin, hususi her bir nur talebesi, nur talebeli içinde

kidemi olan her bir basiretli arkadaşımız, tıpkı bu işin pazarlamacısı gibi,

gezdiği her yerde onu anlatmalı.

Pazarlamacı ne yapar?

Bağlı bulunduğu efendinin emtihasının pazarlamasını yapar.

Buralardaki rekabet durumunu kontrol eder.

Şimdi aydınlık veya karanlık her yerde dolaşarak, zeminin durumuna göre sürekli

ona ait hakaretin pazarlamasını yapmak.

Sürekli onu anlatmak.

Her yeri onun arkasından koşulan pazarlar, arenalar haline getirmek.

Vazifemiz, sorumluluğumuz hiç durmadı.

Ve bu hem hayatımızın gayesi olmalı, hem de bizim cennette girmeden daha

öte, zevk duyabileceğimiz bir zevk kaynağı olmalı.

Mesele aksi şudur, hizmeti imaniye, Kur'aniye adına dahi olsa kendimize

anlatmak.

Müesseleri anlatmak.

Ve kendimize bir pay çıkarmak.

Şahsi enaniyetimizi cemaat enaniyetine dayandırarak kuvvetlendirmek.

Bir taş kubbedeki bir taş tek başına kalırsa, bir kubbe taşı olduğu

mevzunda inandırıcı olamaz.

Öyleyse benim baş başa vereceğim başka taşlara ihtiyacım var gibi, yerinde

tenkit edeceğimiz mülazalar, cemaat enaniyeti, tarikat enaniyeti, ilahiyatçı

olma enaniyeti, imam hatipli olma enaniyeti, bir partili olma enaniyeti, bunlar

şeytanın enaniyetine bile kök söktürecek, rüsuh bulmuş, tehlikeli, öldürücü,

Allah'ın belası öyle enaniyetlerdir ki, yakayı bunlara kaptıran bir daha

kurtulamaz ve iflah olamaz.

Her çeşidini yerden yere vurmak lazım.

Ama diyeceksiniz ki Allah Celle Celaluhu, lütuflarını üzerimize yağdırıyor.

Fakat biz birbirimizi sever, birbirimize karşı tefani duygusuyla, yani ben

kardeşime karşı kendimi yok, o da kendini bana karşı yok hissederse, Allah

'ın lütufları ihtimal ki ondan dolayı geliyor.

Yani biz çöl gibi görünüyoruz, rahmet bulutlarını ihtisaza getiriyoruz, ondan

dolayı yağmur yağıyor.

Yoksa cemaatin bir işe yaramadığını ifade etmek istemiyorum.

Bir işe yarıyorsa, rahmeti ilahiyeye davetiyeci olma açısından bir işe yarıyor.

Yoksa övünme adına, fahirlenme adına, birilerine bir ders mülazası yoksa, ehli

gaflete, ehli felalete, bir şey anlatma mülazası yoksa, oyunun bir tehlikeli

yanında oturur.

Allahumme erine'l-hakka hakkana ve rızkına ittiba.

Bu erine'l-batı'yla batı'yla vazgeçmiştir.

Bizi göz açıp kapayıncaya kadar.

Nefsimiz de baş başa var.

Vallahi başka bırakılmak isteyene bir şey demem de, ben arkadaşlarım için hep

böyle dua ediyorum.

Ama bana gelince, o göz açıp kapama bile çok geliyor.

Çünkü çent defa şahit olmuşum.

Sahip çıkmadığı an o iç iniraflarına karşı mukamet edemiyorum.

Sürekli böyle, kendi kutuplarını gösteren pusuladaki ibreler gibi, hep onu

göstermek lazım.

Hep onu.

Elli bin defa böyle taklak attırılsa, alt üst edilse, ters yüz edilse,

yine durduğu an hemen ona yönelmeli.

Ve bir an gaflet eder.

Ok gibi düz olan hedefe varır.

Zikzak çizenler çok yorulsalar da, yol alamazlar.

Onlar menzil setedir.