Economic Reflections -12- | Our Economic Principles | M. Fethullah Gülen Hocaefendi | (1979/05/11)

Euzubillahimineşşeytanirracim Bismillahirrahmanirrahim

Elhamdülillahi Rabbil Alemin

Esselatu vesselamu ala Seyyidina Muhammedin ve ala alihi ve sahbihi ecma'in

Esselatu vesselamu ala Seyyidina Muhammedin ve ala alihi

ve sahbihi ecma'in

Esselatu vesselamu ala Seyyidina Muhammedin ve ala alihi ve sahbihi ecma'in

Esselatu vesselamu ala Seyyidina Muhammedin ve ala alihi ve sahbihi ecma'in

Sadakallahu'l-Azim

Ve bellâna Resûluhun Nebiyyül-Hâşimiyyü'l-Kerîm

Ya İlahe'l-Alemîn kalplerimize ınvar-ı imaniye ve Kur'aniye ile münevvereyle

Tevfikatü'l-Sübhâniye'ni bizlere yâreyle

Nefsin ve şeytanın şerrinden, idlâl ve vesvesesinden bizleri masum ve mahfûz eyle

Dîn-i mübeyn-i İslâm'a bizleri kıyamete kadar hâdim eyle

Birkaç fasıl ve bölüm içinde artıracağım

İstihdâdi yapımıza dair mevzelere geçmeden evvel

Yapımız hakkında bir malumat vermek istedim

Bir hayli zamandan beri

Bulanıklığı ve karışıklığı içinde onun üzerinde durdum

Ve bir evvelki cuma da

Bir bakıma

Bir yönüyle ağzımızı sulandıran bir sistem bir rejim

Belki tarafta da hevesimizi kabartan

Gözümüzün önüne bazı şeyler koymakla bizi imrendiren ayrı bir rejim hakkında

Bir muazene getirerek daha doğrusu

Her iki batıla karşı muazeneyi getirmek suretiyle bir şeyler arz etmeye çalıştım

İçinde bulunduğumuz

Buhranlar dünyasından kurtulmanın tek yolu

Arz edeceği muazene ve kısmen arz etmeye çalıştığım muazeneye bağlıdır

Hükmünü verdim nokta koymaya çalıştım

Himmetinizin bu mevzuda

Arz ve tuğlunu da arz etme imkanı doğarsa bu derste inşaallahü teala

Önümüzdeki derste madde ve madde

Asıl bizim için mevzu olan hususu arz etmeyi düşünüyorum

En son dersimiz kısaca hülas edeyim

Bağlamış olayım

İslamiyet bir taraftan ferdi çalışmaya teşvik eder

Cenab-ı Hakk'ın onun davranışlarına hareketlerine sahi ve cehdine nihahban olması

havası altında ferdi çalışmaya teşvik eder

Öyle çalışacaksın ki çalıştığını Allah'ın gördüğünü bildiğini bilecek o hava içinde

çalışacaksın

Kıl karıştırmayacaksın

Kazandığın arpa kadarından dahi Rabbine hesap vereceği şuur ve imanıyla kazanacaksın

Allah ve Resulü ve bütün müminler sayının ve cehdinin semeresine

nihahban olduğu bir günde sen Allah'ın karşısında arzı didar edeceğine göre adımını

atacak sayını ayarlayacak cehdini ona göre ayarlayacak ona göre

kazanacaksın

Işin bir yönü alabildiğine kazanma, kazanma kefere ve fecerenin altında

kalmamam.

Kazanma ezikliğe maruz kalmamam.

Kazanma İslam'ı izzetiyle yaşamam.

El açıp dilenme durumuna düşmemem.

Veren el alan elden hayırlıdır muhtezasına göre verici olma alıcı olma zilletine

maruz kalmamam.

Onun için kazanmam.

İşin diğer tarafında da temerkülden, tahaşütten, mal yığmadan,

stoktan,

piyasa ve pazarı allak bullak etmeden,

şeytanın ihvanı ve dostu olmadan iştinab etmem.

Vakıa evvelki husus bunu da zimnen ifade ediyor.

Cenab-ı Hakk'ın görmesi ve bilmesi içinde bir çalışma buna esasen imkan

vermeyecektir.

Ama bununla beraber bu işin bir diğer yönüdür.

Dünyayı çok iyi bilmem, alemi kapına koşar hale getirmem ve bütün bunları

yaparken de dünyada emaneten durduğunu, bir ağacın altında israat etmek için

bulunduğunu unutmayacaksın.

Stoktan iştinab edeceksin.

Servetine baktırıp baktırıp da kimsenin ayranının kabarmasına imkan vermeyeceksin.

İştahı gıcıklamayacaksın.

Lüksten, israfattan, sefahattan, şeytandan kaçar gibi kaçacaksın.

Zira o yol şeytanın yolu olduğunu bizzat Kur'an ifade ediyor.

İsraf ve tebzir yolunun,

lüks ve sefahat yolunun, istihlakin iktizadi hayatta esas alınması yolunun

şeytan yolu olduğunu bizzat Kur'an-ı Muhisül Beyan ifade ediyor.

Onun içindir ki ihvan-ı şeyatin, bütün yeryüzünde, cihanın

garbında ve şarkında,

israf ve istihlaki körüklemek suretiyle, lüks ve fantezi istikametinde,

iştahları gıcıklama istikametinde halkı baştan çıkarıyorlar.

Efkarı amme yapmasını biliyorlar.

Sinemayla, televizyonla, neşriyatla, matbuatla, broşörle,

gazeteyle, mecmua ile efkar amme yapmasını biliyorlar.

Lüks ve sefahat bu ağızlarla ve bu dillerle, bu ifadelerle en ucrahirdeki evlere

kadar giriyor.

Dağın başındaki dağ köylüsü, lüks ve sefahattan nasibini alıyor.

Bir imza ile iltihak edebiliyor, o yola giriyor.

Ehli sefahat, ehli duyan ve ehli dalaletin kullandığı bu hastalar,

20. asırda korkunç, taarip, cunsur olarak vazife yapmaktadır.

Yaptıkları efkarı amme, sonra ona göre hüküm veriyorlar.

İşte insanlık budur diyorlar.

İştahınızı açmışlar, ağzınızı sulandırmışlar, bakışınızı bulandırmışlar,

sonra da diyorlar ki işte insan, sokaklarda salya atıp salma gezen şu acip

mahluklardır.

Havayı onlar yıka ediyorlar.

Bu fırtınayı onlar estiriyorlar.

İnsanlığın iç alemini onlar bulandırıyorlar.

Ve sonra bu bulanmış iç alemine göre hükümler kesip ve biçiyorlar.

Şehevani hisler tahrik ediliyor.

Sonra batılı yazar çıkıyor, Sartır gibiler diyorlar ki,

biz insanlığın anatomisini, iç yapısını teşrih ettik.

Onun bu sonsuz arzularının önüne geçmek, onda çeşitli komplikasyonlara sebebiyet

verecektir.

Behimi arzuları içinde serbest bırakıverin de marazi ruh aletinden masum kalsın.

Halbuki o marazi ruh aletini insanımızın içine, cemiyetimizin içine atan onlardı.

Bizzat de batahsız arz ettiğim şeyi bulanlık arz ettim.

Ta efkarı bulandırmayayım, batılı tasvir etmeyeyim.

Yani insanımızın kafasını beynini onlar ayarlıyorlar.

Kalbini onlar ayarlıyorlar ve sonra diyorlar ki, dünya budur.

Onun için bugün inananlarla inanmayanlar, ayrı ayrı dünyaların insanları gibi

yaşıyorlar.

Birbirlerinin halinden ve dilinden anlamıyorlar.

Ya biz merihten inmiş gibi veya onlar merihten inmiş gibi.

Öyle mefhumlar, yenilerin ifadesiyle kavramlarla karşımıza çıkıyorlar ki,

ne hallerinden anlıyoruz ne de yollarından anlıyoruz.

Bir kalp taşıyıp taşımadıklarına hüküm vermek çok zor bizim için.

Düşünüp düşünmedikleri mevzunda bir fikre varmak çok zor bizim için.

Bir şarapla mahmur geziyorlar ki, bizim içtiğimiz şeylerde emsalini bulmak mümkün

değildir onun.

Bu yapılan bir havanın ifadesidir.

Bir hava yapılmıştır. Bir hava estirilmiştir.

Kitapla, neşriyatla ve neslimiz bunu doğru ve gerçek zannetmektedir.

Sinema buna yardım ediyor. Tekrar edeyim.

Televizyon buna yardım ediyor.

Radyo buna yardım ediyor.

Batıdan esen bir badı haruf bu hastalarla esiyor.

Kalp gahımızı tahrip ediyor.

Sinelerimizde yaralar açıyor, ruhumuzda yaralar açıyor.

Ve biz bununla kıvrım kıvrım ve iki büklümüz.

Sonra bu noktayı nazarla insanımız eşya ve hadiselere batıyor.

Gözüne takılan bu acayip renkteki gözlüklerle eşya ve hadiselerin mana ve mahiyetini

anlamaya çalışıyor.

Ki isabetli hüküm vermesi mümkün değildir.

Veremediği için sokaklarda türkü diye mao mao diye türkü söyler.

Lelin lelin diye türkü söyler.

Marx Marx diye türkü söyler de Alparslan'dan bahsetmez.

Kılıç Arslan'a dem tutmaz, destan tutmaz.

Hazreti Fatih'in kapısına gitmez, onun karşısında alkış tutmaz.

Çünkü ölçü ve kıstaslar bozulmuş.

Nazarlar bulanmış, kafalar mahmur bir şarapla.

Batılı ve batıl şarapla mahmur isabetli hüküm vermesi mümkün değildir.

Mütrefin ve müsrifin şeytanın ihvanı bu havayı bu şekilde ayarlayınca

zavallı orta sınıf ve pakir halkımın aynı sefahat ve lüks hayatı görenek

ve triyakilikle yaşamaya başladım.

Televizyon, radyo kucakladı, kucakladı, getirdi.

Herkesin evine getirdim.

Gelir beş kuruştum.

Bu lüks hayata göre gider yirmi beş kuruştum.

Geriye kalan yirmiyi nereden bulacaktı?

Gayri meşru yollardan memur rüşvet alma yolunu araştıracaktım.

Ticaretçi kaş yoluna girecek halkı aldatacaktım.

Çeşitli ticari spekülasyonları değerlendirecektim.

Büyük tüccar istikar yapacaktım.

Başkaları eline geçirdiği faiz yoluna başvuracaktım.

Daha başkaları ırzını satacaktı.

Daha başkaları namusunu alıp pazara götürecektim.

Daha bu lüks hayatı ayak uydursun.

Bu gayya ve bu talalet çukuruna gidenlerle beraber gitsin.

Ta bu senfonizmada onun da söylediği bir söz olsun.

Kimisi ut çalar, kimisi keman.

Bizden de bir dem tutmak gerektir buna.

Fakirimizi de baştan çıkardılar.

Onun da kalbi hayatını bozdular.

İsraf, lüks ve sefahata zorladılar.

Köylü de kendini zorluyor şimdi.

O da israf, lüks ve sefahata zorluyor.

Bu ise bir sürü sayılmayacak kadar sui istimalatın kapısını açtı bu millete.

Ve her sui istimali hayatımızda bir kut gibi onu kemirmekten,

onu hak ile yeksan etme istikametinde gayret ve cest tarif etmektedir.

Daha doğrusu o hava ve o hüviyet içindedir.

Bizi hak ile yeksan etme hava ve hüviyeti içindedir.

Bu hissizlik ve bu duygusuzlukla, bu israf ve bu lüks ile bir cemaat ve

bir cemiyetin yaşaması mümkün değildir.

Dediği gibi şair-i şehir, bu hissizlikle cemiyet yaşar derlerse pek yanlış.

Bir ümmet göster, ölmüş maneviyatıyla sak kalmış.

Bir cemaatin maneviyatı bu derli ölsün, madde bir mihrap halinde onun karşısına

çıksın,

onun iç aleminin hutbeleri madde minberinden okulsun,

bakışı bu derli bulansın, dünyayı böyle ters anlasın da sonra da yaşasın mümkün

değildir.

Yaşar belki, nebati hayat yaşar.

Amerika serum verirse yaşar.

İngiltere'den serum gelirse yaşar.

Oksijen çadırında yaşar.

Biz yaşatıyorduk.

Serumu biz veriyorduk.

Krallar kapımıza geliyorlardı.

Bizim yamaçlarımızla tenezzühe çıkıyorlardı.

Itriyatımızla, bizim itriyatımızla burcu burcu kokuyorlardı.

Manamız püğür püğür işlerine giriyordu.

Havamıza dem tutuyorlardı.

Veren eldik, alan el haline geldik.

Azizdik, zelil olduk. Allah öyle yaptı.

Fakat bizim sui istimalimize bir ceza olarak, bir hüküm olarak verildi.

İnnallâhe lâ yazlimun nâs. Velâkinnem nâse enfusehum yazlimûn.

Allah insanlara zulmetmez. Fakat insanlar kendi kendilerine zulmederler.

Yanlış yola girerler. Allah'ın verdiği imkanları aleyhlerinde değerlendirirler.

Hükm-i ilahi bir kere de verildi mi artık payidar olamazlar.

Aksine payimal olur, derbeder olurlar.

Bu derbederlikten kurtulmanın yolu,

cihanın bir tarafında münafık bir grup ve güruhun

ayranımızı kabartması, iştahımızı kıcıklaması, kapısını tıkamanın yolu

ve başka bir tarafta bizi bir şeye imrendirmenin, heveslendirmenin,

heveslendirici faktörlerine karşı kapımızı, penceremizi kapamanın yolu

bizim muazenemizdir.

Bizim muazenemizle işe vaziyet etmeden bu işi düzeltmek mümkün değildir.

Öbürü kapitalist anlayışı içinden, lüks ve sefahatı tahrik ederken

Belki ayrıca ayak takımı, fakir ve fukaranın iştahını, ayranını kabartıyor.

Proletaryat iktidörlüğü diyor, biraz da siz hakim olacaksınız.

Mercedesleri terk edecekler, apartman ve villalardan aşağı inecekler,

siz oturacaksınız diyor.

Ayranı kabarıyor, sokağa dökülüyor.

Göklere ve yere muazeneyi koyanın muazenesidir.

Ve'l arda veda halil enam.

Fihâ fâkâtun ve'l mehlû zâtul ekmâm.

Ve'l habbuzü'l asrı ve'l reyhan.

Sahibi olan, hazreti rahimurrahmanın ölçüsüdür.

Ona uyacak muazeneyi bulacağız.

Allah'ın tevfikiyle.

Lüks ve sefahattan,

israf ve istilak anlayışından içtinap etme birinci prensibimiz.

Kimsenin arzu ve isteğini kıçıklamayan, avam ifadesiyle çok tekrar ettim,

ayranını kabartmayan kimsenin hakkı yoktur.

Çünkü alamayan, göremeyen ve bilemeyen, görecek görecek içinde burkuntular

hissedecek.

Alabilmek için meşru yolu yoksa gayri meşru yolları deneyecek.

Kin ve haset bağlayacaktır.

Binaenaleyh her türlü göreneye ve alıştırmaya badi olabilecek şeylerden

istinap etme mecburiyetindeyiz.

Halk içinde tiryakilik hasıl edecek şeylerden istinap etme mecburiyetindeyiz.

Şeytanın ihvanının getireceği şeyleri kapamak, içimize girecek şeylerin önünü almak

ve bu korkunç devahi karşısında yıkılmaz tahşidat yapabilmek için bu yola tevessül

etme mecburiyetindeyiz.

Bizim muadenemiz.

Yakınlarına ve miskine hakkını ver.

Hakkını ver diyor.

Vereceksin, vereceğini de hakkı olduğunu bileceksin, minnet etmeyeceksin.

Senin kazandığın içinde başkalarının hakkının bulunduğunu ifade ediyor Kur'an-ı

Kerim.

Hakkını ver diyor.

Herkes kendi yakınına hakkını versin.

Herkes yakınında gördüğü bildiği miskine hakkını versin.

Günde alın teriyle kazandığı şeyden hakkını versin.

Zira her kazancın içinde şahsın, sahinin temeresi olması itibariyle şahsın hakkı bir

isen, o şahsı yaratan, onun içinde enerji stok yapan, ona imkanları bahşeden,

bu güzelin cennet gibi dünyada ona çalışma imkanını bahşeden Hz.

Allah'ın hakkı dokuzdur.

Ona bir hakkı vermek de çoktur.

Zira mülk Allah'ındır.

Öyleyse verecek ve Allah'a hamd edeceksin.

Yolda kalmış, kolu kanadı kırılmış, yürüyemez hale gelmiş,

serveti varmış da kaybetmiş, borca giriftar olmuş, iflas etmiş,

iki büklüm haline gelmiş.

Hakkını vereceksin.

Madem ki hayatı içtimaiyeyi teşkil eden fertler, bir vücudun uzuvları

durumundadır.

Öyleyse sizden bir uzuv felc olduğu zaman nasıl bütün vücut faaliyete geçer,

onu tamir etmek için çalışır.

Nasıl ki bir yerde bir yara ve bereye karşı bütün vücut müşterek harekete geçer,

o yarayı bertaraf etmeye çalışır.

Öyle de hadisin ifadesi, söz sultanının ifadesi içindem.

Senin bir uzvun olan, düşmüş bir ferdin elinden tutup kaldırmak senin hakkındır.

Yoksa Allah indinle mesul olursun.

Öyleyse yolda kalmış, kolu kanadı kırılmışa da elini uzatacaksın.

Bu anlayışa ram olmuş bir cemaat için sigorta tesis etmeye lüzum var mıdır?

Falandan filandan yardım dilenmeye lüzum var mıdır?

Bütünüyle Müslümanlar birbirlerinin ihtiyaçlarını tekebbül etmiş durumdadır.

Her mümin ferdi diğerinin bir bakıma sigortasıdır.

Onda atan bir şey, patlayan bir şey, çatlayan bir şey, diğer müminin kalbinde makas

bulacak ve bir inilti meydana getirecektir.

Her şeyiyle her mümin ferden ferda teminat altına alınmıştır.

Bu işin bir yönü.

Saçıp savurmayacaksın.

Şahsi hayatın adına israfa girmeyeceksin.

Lüks ve bir kısım israfat istilaki esas alma yolunda yürümek suretiyle başkalarının

arzu ve isteklerini kabartmayacak.

İştahlarını ve lezzet isteklerini gıcıklamayacaksın.

Dira israf yapanlar, lüksü esas alıp yürüyenler, dem bu demdir deyip

cümbüş tutanlar hayata bunlar şeytanın kardeşleridir diyor Kur'an-ı Kerim.

Şeytan ise Rabbine karşı tek nankör.

Rabbinize karşı nankör olmak istemiyor iseniz bu muvazeneye riayet edeceksiniz.

Nedir muvazenem?

Nefsiniz adına israf ve tebzirden sakınacaksınız.

En az şeyle iktifa edeceksiniz.

Kibafi nefiste bulunacaksınız.

Nefsinizi en az şeyle ikna edeceksiniz.

En az şeyle çok iş yapacak.

En az şeyle bu dünyayı bitirmeye, yaşayıp bitirmeye çalışacaksınız.

Ama başkaları adına civan mehtikten dur olmayacaksınız.

Başkaları adına açıldıkça açılacaksa açıldıkça saçılacaksınız.

Milletinizin hadim olduğunu bir an bir lafza kafadan çıkarmayacaksınız.

Hayati içtimaiyeniz içindeki her arıza ve gediğin doldurulması size ait olduğunu bir

lafza hatırdan çıkarmayacaksınız.

Muvazenemiz budur bizim.

Öyleyse burada karşımıza bizim iki şey çıkıyor.

Bir bütünüyle semahat müessesesi dediğimiz müminin verici olmak keyfiyeti.

Mümin verici insandır.

Biz vericileriz.

Allah'ın tevfik ve inayetiyle eğer bizi bilselerdi, bizim gibi olsalardı,

kapamak istedikleri ve bir türlü kapayamadıkları şu yara bugün olunmazdı.

Bu hale almayacaktı Allah'ın tevfik ve inayetiyle.

Ama bizi bilemediler.

Bizim duygularımıza inemediler.

O derinliği ölçecek metreyi bulamadılar.

Bize daima batının bakışıyla baktılar.

İnsanımızın bir kısmı, şöylesine hudayı nabit olarak sivrilmiş üstümüze çıkmış bir

kısmı, bize batının gözlüğüyle baktı, dürbünüyle baktı.

Hakikatimizi keşfedemedim.

Bilselerdi derdin dermanı çok basittim.

Ne kapı kapı dolaşmaya, ne dilencilikte bulunmaya, ne de el açmaya ihtiyaç yoktum.

Olmayacaktı şu korkunç drevler.

Durmayacaktı iş yerlerindeki işler.

Kapanmayacaktı fabrikalar.

Görülmeyecekti sokaklarda kan kan damlası ve başkalarına ait sloganlar.

Kirlenmeyecekti duvarlarımız.

Yer yer askeriye ortaya çıkıp meseleye müdahale etme lüzumunu duymayacaktı.

Ama bütün bunların hepsi oluyor.

Biz olmamız gereken şekilde olamadık.

Bize bakanlar, railerimiz onlarda olmaları gereken şekilde olamadılar.

Olamadıkları için ayrı birbirinden kopuk iki cemaat bu memlekette yaşadı.

İki toplum yaşadı.

Biri şarap içmiş, zil zurna sarhoş.

Öbürü de başka bir şeyin aşıkı, meftunu, meclunu, meclugu.

Birbirinin dilinden anlam yani iki zümre haline getirdi.

Bu memleketin evladının.

Muazenemizin bir tarafında vermeyi öğrenme, verme, vermekle bu eksik ve gediğin

büyük bir kısmını kapamam.

Diğer tarafında da israf, lüks ve sefaattan iştinap etmem.

İsraf, mütrefinin hayatının demidir.

Bu derste bunu arz edeyim. İmkan doğarsa öbür hususu da arz edeceğim.

Mütrefin, mütrefin nedir?

Teref dediğimiz şey nedir?

Mütrefin, hayatı asıl gaye halinde ele alanlar demektir.

Hayat sadece zevk ve lezzet almadan ibarettir.

Hükmüne inanan insanlar demektir.

Mütrefin, bu dünyanın verasında başka bir hayatın bulunduğuna inanmayanlar demektir.

Geçmiş, gelecek, masal, bütün bunlar hep eğlenmene bak,

ömrünü berbat etme, hükmünü verenler, vuranlar demektir.

Allah'ın veya zeminin veya onların anlayış ve ifadesi içinde,

tabiatın, semaat içinde kucak kucak getirdiği şeyleri,

iliklerimize kadar, iliklerine kadar zevk duyarak yeme,

içme, cümbüş tutma ve telezzüs etme havası içinde bulunanlar demektir.

Zevkinden, lezzetinden, şehvani hislerinden ve behimi arzularından sıyrılamayan

basit insanların hayat tarzı, itiraf ve teref.

Mütrefin, bu sefil ve sefi hayatı yaşayan demektir.

Kalbi zayıf, himmeti zayıf, hiçbir iş yapamayacak olan mütrefin,

bir memleketin entelektüel seviyede havasına hakim olursa,

o memleket için musallat aşına konmuş nezariyle bakılabilir.

Bir memleket hakkında mali, iktisadi, ictimai yapısı itibariyle hüküm

verenler, mütrefin olursa şayet, o memleketin milleti musallat aşına

konmuş demektir.

Kalbi zayıfların, himmeti dun olanların, hayatı gaye haline getirenlerin

yapacağı hiçbir şey yoktur.

Ve iza unziles suratünen aminu billahi ve cahidu ma rasulih.

İste ezenneke uluttavli minhum ve kalu zernanekum me'al kaidin.

Memleket tehlikenin kenarına gelse,

bir yıkılma ve yok olma uçurumunun kenarına gelse,

ve sonra mütrefinden bu mevzuda yardım inaya istense,

onlar ne diyecekler? Tarihte dedikleri şeyi diyeceklerdir.

Arenalarda kendi keyfini yaşayanlar, başkalarının ölümü içinde kendi zevkini

bulanlar, sadist bir hava içinde vahşetten zevkü ve lezzet alanlar,

memleket yanıyor dendikleri zaman aman suyu kullanırken yangını söndürmede,

yemeğe ve çaya kullanacağımı su israf etmeyin diyecektir.

Ve iza unziles suratünen aminu billahi ve cahidu ma rasulih.

İste ezenneke uluttavli minhum.

Habibi Zişan'ım,

Kur'an'dan bir sure nazil olup da Allah ve Rasul'ünün yolunda Rasulullah'la Allah'la

cihad edin kendilerine dendiği an.

İste ezenneke uluttavli minhum.

Zevk ve sefa hayatını yaşayan mütrefin,

zevkleri içinde münhemik mütrefin,

yumuşak döşekler içinde nasıl yaşayacağım diye durmadan sağdan sola soldan sağa

dönen mütrefin,

hayatından bıkmış mütrefin,

her şeyi zevk içinde gören ve böylece yaşayamayan nebati hayat yaşayan mütrefin,

izin isteyeceklerdir.

Bizi bundan mazur gör diyeceklerdir.

İste ezenneke uluttavli minhum.

Ve kalu zernanekum ma'l kaidin.

Bizi bırakıver de şöyle evlerde oturanlarla beraber oturalım.

Avratlarla oturalım.

Evlerde oturan avratlar.

Avratlarla oturalım.

Şu bahar gününde yaz mevsiminde,

zevk ve sefanın iliklerimize kadar mevcudiyetini hissettiğimiz hengamda,

cihadın manası nedir?

Hayat istihkarın manası nedir?

Ölüme gülmenin manası nedir?

Kabri arzulamanın manası nedir?

Nedir şehitlik, nedir gazilik diyeceklerdir.

Seyyidina Hazreti Ali,

Hayber'e giderken Medine'de bırakılmıştı.

Resul-i Ekrem sallallahu aleyhi ve selleme giderken aynen şöyle dedi,

Ya Resulallah,

beni tıpkı kadın gibi kadınların içinde burada bırakıp gidiyorsun diyordu.

Sırap çekiyordu.

Bu mümin anlayışıdır.

Amrubni cemuh ayakları iki büklüm eğri areç.

Sopayla ancak yürürdüm.

Civan mert, mert mi mert? Levent mi Levent?

Bir sürü evlat yetiştirmiş ve hepsini Resul-i Ekrem'e asker olarak takdim etmişti.

Uğda çıkarken daha bir senenin Müslümanım.

Çocukları baba sen çıkma yetmiş seksen yaşındasın.

Biz savaşırız senin yerine. İman ettin dünyanı aydınlattın yeter sen diyorlardı.

O çocuklarını ikna edemediği için sopasına dayana dayana Huzuru Risalet Penahi'ye

geldi.

Ya Resulallah bak şu çocukların haline.

Benim cihada iştirak etmeme mani olmak istiyorlar.

Allah Resulü kendisi de onu tezkin etmek, evde kalmasını temin etmek istedim.

Sen yaşlısın, muafsın, sakatsın evde kalabilirsin.

Ya Resulallah bırak Allah yolundan şehit olayım.

Bir sene evvel Müslüman olmuş.

İmaniliklerine kadar işlemiş.

Hayat istihkar ediliyor. Zevkler merdivenin basamakları haline geliyor.

Ve burnunda burcu burcu cennet kokuları tütüyordu.

Allah Resulü çocuklarına işaretle işarda bulundu.

Bırakın babanızı gitsin.

Bıraktı. Sopasına dayana dayana Uhud'a kadar geldi.

Ve ilk hamlede savaşıyordu. Allah Resulü'nün gözünden kayboldu.

Birkaç dakika sonra gözler meleği alaya dikilmiş.

Allah Resulü sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyuruyordu.

Ben şu dakikada Amrubni Camuhu cennette ayakları düzelmiş dimdik

gezerken görüyorum.

Arayınca buldular.

Cabir'in babası Abdullah İbni Amir'le beraber sırt sırta yatıyor buldular.

Sine-i Uhud'da Resul-ü Ekrem'in uğrunda sallallahu aleyhi ve sellem.

Mümin hayatı böyle istihkar ediyor.

Ben öleyim başkaları yaşasın diyor.

Cemaatinin yaşaması için de yaşamayı yaşama kabul ediyor da

içinde yaşadığı milletten ayrı bir hayata bin nefrin bin lanet diyor.

Mümin böyle yaşıyor.

Ama Yahudi ne diyor?

Kalu ya Musa inna lennadhulaha ebeden madamu fiha fazhaba ente ve rabbuka

fe katila innaha huna kaidun.

Amerikalılarla savaş yapılacak.

Calut milletine karşı Calut daha sonra geliyor.

Savaş yapılacak İsrailoğulları savaşa davet ediliyor.

inna lennadhulaha ebeden madamu fiha

O cemaat orada bulunduğu müddetçe biz oraya girecek değiliz.

Peygamber'e karşı diyorlar.

İzheb ente ve rabbuka fe katila innaha huna kaidun.

Eğer onlar senin ve Rabbinin düşmanıysa git Rabbinle savaş onlarla.

Biz oturuyoruz burada.

Mütrefinin şiarın, himmetin zaafın,

aklın zaafın,

ruhun zaafın, letaifin dumura uğramasın.

Hayatın hayat olarak sadece dünya hayatına inhisar ettirilmesi.

Zavk ve sefanın bir mihrap halinden.

İnsanın bütün hislerini kıcıklayan ışıklarla süslendirilmiş.

Şehvani duygulara ve lezaize ait yanıp sönen ışıklarla süslendirilmiş bir mihrap

halinden.

Karşısına dikilmiş perişan, sefil ve zelil milletin anlayışı.

İzheb ente ve rabbuka fe katila innaha huna kaidun.

Kaç defa arz etmişimdir ama tekrarında ne zarar var.

Allah Resulü sallallahu aleyhi ve sellem bir sayfaya ismini sığdırdık da yazdık bir

sayfaya.

313 insan Bedir'e çıkıyor bunlarla.

Sistemli ve ciddi bir muharebe yapmamışlar.

Resul-i Ekrem sallallahu aleyhi ve sellemin talim, tebliğ ve irşadı istikametinden

alabileceğini almış oraya kadar gelmiş 313 cemaat.

Şu camideki cemaatin dörtte biri, beşte biri kadar.

İnsanlığın kaderini değiştirecek.

Eşrafı hadiselere yeni bir seyir verecek bir cemaat.

Allah Resulü sallallahu aleyhi ve sellem cemaatinin imanından,

izanından, cesaretinden, azm-ı ihtamından şüphesi yoktur.

Ama bununla beraber kendisine bu mevzuda işaret etmelerini ister.

O askerin 310 kişinin tek atlı, tek süvarisi vardır.

Miktat, Miktat bin Amr veya Esvet.

Miktat atını ileriye sürer.

Resul-i Ekrem sallallahu aleyhi ve sellem'e karşı diyeceği her şeydir.

O muhacirin adına konuşmaktadır.

Ebu Bekirler, Ömerler, Osmanlar, Aliler adına konuşmaktadır.

Allah hepsinden bin kere razı olsun.

Allah Resulü dinler. Memnun ve mesrudur.

İki asker ancak bir kılıca sahiptir.

İki üç askerin ancak bir mızrağı vardır.

Birkaç askerin ancak bir sadağı vardır.

İçinde beş on oku vardır.

Bu kadar harp imkanlarından mahrum, kendilerinin üç dört katı,

kabarık bir düşmanla karşı karşıya gelen ordu Allah Resulü'nün ordusu.

Hayatı istihdar içindedir. Ya Resulallah,

belki kılıç çala çala gitsen,

senin arkandan ayrılmaz beraber geliriz diyordum.

Miktat biz İsrailoğullarının peygamberlerine terbiyesizce dediği gibi demeyeceğiz.

İzheb ente ve rabbüke fe katila inna ha'huna kaidun demeyeceğiz.

Belki şöyle diyeceğiz.

Fezheb ente ve rabbüke fe katila inna ma'akuma mukatilun.

Sen ve Rabbin düşmanlarını tedmir edin.

Kahredin.

Biz de beraberiz. Kılıç çalacağız ya Resulallah diyordu.

Eşhiru ileyye eyyuhel kavm deyip.

Ansara yüzünü çevirdiği zaman Sa'd ibni Muaz ileriye atılıyor ve şöyle diyordu.

Cemaatim hakkında sana söyleyecek bir şeyim yoktur ya Resulallah.

Ne vasf edebilirim ne de anlatabilirim.

Ama bir kere emir veriver onlara.

Bak nasıl kandan irinden deryaları geçiyorlar.

Mümin böyle yapıyor. Hayatı istihkar ediyordu.

Deliket çanları çaldığı zaman vicdanında makes buluyordu.

İçinde burkuntu hasıl ediyordu.

Ben yaşayayım değil, İslam yaşasın diyordu.

Allah Resulü de duasında aynı eda ve aynı hava içinde aynı şeye dem tutmuştu.

Allah'ım eğer bu ordu burada bozulursa yeryüzünden senin adını anacak kalmayacaktır

diyordu.

Ben yaşayayım değil, bu ordu bozulmasın.

Senin adın anılsın.

La ilahe illallah Muhammedun Resulullah bayraklaşsın.

Afak-ı alemde makes bulsun.

Beşeri keşmekeşlikler ve derbederlikler sona ersin bu sayede.

Bunu düşünüyor ve bu istikamette hareket ediyordu.

Bu da mümin anlayışıdır.

Yahudi anlayışı insanımızı işgal etmiştir batıdan esen hava ile.

Himmet zaafın, ruh zaafın ve duygular zaafı kıskıvrak kıstırmıştır

insanımızı.

Mütrefinin yapacağı hiçbir şey yoktur, vereceği hiçbir mücadele yoktur.

Ve maalesef asıl mücadeleyi verecek, tehlike karşısında kendisine düşeni yapacak

insanımız o doğuma uymuştur.

O da zevkü sefa içindedir.

Cenab-ı Hak yeşerttiği yeşillikleri, şu çemenzarı bozmasın,

bizi güçlendirsin,

hendezi hesabıyla darp etsin, darp etsin, çoğaltsın.

Tasavvur ve tahayyülümüzün üstünde bizi kemmi ve keyfi buğutlara ulaştırsın.

Düşmanlarımıza karşı bize nusret ve muvaffakiyet ihsan eylesin.

Gönüller fatihi olarak, muhabbet fedaisi olarak, sinelere tahk kurma

istikametinde Allah bizleri muvaffak eylesin.

Mütrefin vatan ve milleti için kendisinden bir fedakarlık istendiği zaman

kaçacaktır.

Ve aynı zamanda istenilen fedakarlığa karşı çıkacaktır.

Belki o fedakarlık isteğini getiren Allah'a ve Resulüne de karşı çıkacaktır.

Çünkü bir nimet karşılığında aynı zamanda bir nikmet de gelmektedir.

Gülmü nispetinde gürmü de vardır bu işin bizim ifademizden.

Zararı nispetinde karı, karı nispetinde de zararı vardır.

Bir aziz olma vardır bunun altında fakat bazılarının ölmesi de bahis mevzudur.

Onun için Kur'an-ı Muhsul beyan bunu da anlatıyor.

Ve mâ erselnâ fî karyetim min nezîrin illâ kâlemutrefûhâ innâ

bimâ ursiltum bihî kâfirûn.

Fenauzübillah.

Biz bir karyaya bir Resul, bir elçi göndermedik ki

orada zevkü sefasını yaşayan, israf içinde yüzenler ona karşı çıkıp da biz

senin getirdiğin her şeyi inkar ediyoruz demiş olmasınlar diyor.

Hazreti Nuh aleyhisselam bir kısım ahkamla kendi cemaatinin karşısına çıkıyor.

Zevkü ve sefasını yaşayan, dünyanın o temiz ve duru olduğu dönemde

denizlerin kenarında ve ırmakların vadilerinde kenarlarında.

Muhteşem binalar içinde zevk ve sefasını yaşayan cemaat,

aynı zamanda Hazreti Nuh sayesinde evci kemal-i insaniyete çıkacaklardı,

aziz olacaklardı fakat aziz olmanın yolunda bir kısım rizikolara da maruz

kalacaklardı, meşakkat göreceklerdi, mehlekelerden geçeceklerdi,

belki kandan irinden deryalara uğrayacak dikenli tarlalardan geçeceklerdi.

İşte bunu düşündükleri için inna bimâ ürsilte bihi kafirûn.

Biz senin irsal edildiğin, getirdiğin ahkamı inkar ediyor,

kabul etmiyoruz diyorlardı,

böyle demeleri gayet normaldi, böyle demeleri gayet normaldi çünkü şehevvani

duygularını yaşadıkları bir dönemden, beyimi hislerinin esir ve zebun oldukları bir

dönemden,

kendi halayiklerinin kapılarının önünde el pençe divan durduğu bir dönemden,

biraz fedakarlık isteyen, biraz bu zevka ve sefaya sınır getiren dini ve imanı

istemeyeceklerdi, istemedikleri için daha ne bir ahkamla zuur eder etmez inkar

ettiler.

Dikkat buyurun. Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem buyuruyor ki,

ben cennete muttali oldum, ekser halkını dünya zevki ve nimetlerinden

çok istifade etmeyen fukara güruhu gördüm, cehenneme de muttali oldum,

servetlerine ağır vurup parmağın savuran, beyimi arzularını yaşayan her zengin

değil, zenginlerin orayı doldurduğunu gördüm.

Yani mütrefinin cehennemi doldurduğunu gördüm buyuruyor.

Buhari ve Müslim'de hadisi duayet ediyor iki imam.

Bunu mutlak manada almıyorum dikkat ederseniz.

Servetin kendilerini şımarttığı baştan çıkarttığım, zuhur eden her hakikate karşı

koyan mütrefin güruhu, servet kendilerini aldı götürdü cehenneme attım.

Beri tarafta kazandığını milletine, vatanına veren, her türlü fedakarlığa katlanan,

mahaliki göğüsleyen, hayatı istihkar eden, güle güle ölümün kucağına giden fukara

güruhu, eline geçen her şeyi veren fukara güruhu, memleketini kaldırmak için

her şeyi sarf eden fukara güruhu, daha doğrusu fakirleşmiş güruhu,

cennete muttali olunca onların ekserisini orada müşahede ettim.

Onun içindir ki yine bu manada,

Allah'ım beni fakir ve miskin olarak yaşat ve öyle öldür buyurur.

Nebiler nebisi sallallahu aleyhi ve sellem kısmen dahi olsa tan edilmiş bir hadisi

şeriflerinden.

Böyle olduğu için Resul-i Ekrem sallallahu aleyhi ve sellem,

zevk, sefa hayatı yaşanan evlere şeytan evidir,

zevk ve sefa üzerinde yaşanan vasıtalara da şeytan vasıtaları buyurur.

Şeytanlar için develer vardır, şeytan devesi ve şeytanlar için evler vardır,

şeytan evleri ve ifade buyururlar.

DİBİĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞĞ�

kalmış. Öyle kalır. O ise teptepe ve ihtişamı içinde sağdan

sola karbanlar teşkil eder gider.

Işte o develer şeytan

devesiyle. Yani üzerlerindekiler şeytan.

Yani

şeytanın kardeşleri. Ama şeytan evlerine gelince Allah

Resulü buyuruyor. Bana öyle geliyor ki şeytan evleri

ipeklerle, dibaçlarla, harirlerle süslenen, çeşitli

dekorlara tabi tutulan şu muhteşem akfastır.

Maksureler arkası evlerdir. Kafesler arkası evlerdir.

Dibaçlarla süslenmiş öyle görüyorum.

Fesadaka Resulullahi sallallahu aleyhi ve sellem.

Top kapının sadeliğini bırakan, dolma bahçenin sefi ve perişan havası içine giren,

mecidi yakasında boğulan Osmanlı işte o zaman Avrupa karşısında mağlubiyeti kabul

etmişti.

Saraylarda dans teşkil etmeye başladığı andan itibaren mağlub olmuştum.

O ne Belkırat'ta bozuldu ne de Baltacı Mehmet'in bir yanlış anlaşmasıyla efendim

cezir hadisesine maruz kaldım.

O zevkinde safasında boğuldu.

Zevk ve sefa öyle bir deryadır ki şimdiye kadar binlerce,

milyonlarca milletleri yutmuştur da doymamıştır.

Koskocaman Roma debdebe ve ihtişamı ile, disiplinli ordusuyla,

askeri nizamı ile,

devlet idaresiyle ve kanunlarıyla bir lokma halinde yutulmuştur.

İsraf ve sefahat ağzı sayesinde.

Koskocaman Yunan yutulmuştur.

Mısır yutulmuştur, Babil yutulmuştur.

Endülüs yutulmuştur, Abbas'ı yutulmuştur.

Son yutulan Osmanlı olmuştur.

Binlercesini yutan bu aç canavar Osmanlı'yı da yutmuştur.

Biz şimdi o balığın karnında,

La İlahe İlla Ente Sübhaneke İnna Kunna Minel Zalimin

deme durumunda bulunuyoruz.

O balık tarafından yutulmuş, şecereği yaktığın altına kay edeceği anı intizar eden

ve orada Rabbimizi tesbih eden, bizi tehdit eden hadiselere karşı onun inayetiyle

karşı koymaya çalışan

bir cemaat halindeyiz.

Vacibül Lücud ve Tekaddes Hazretleri,

dilimize doladığı bu tesbih hürmetine,

kendisini alma imkanını bize verdikten sonra bizi halas eylesin.

Şecereği yaktığını Muhammed'i altında bizleri serfiraz kılsın

ve beşere sulhubumi istikametinde muazene elimizde bahşeylesin.

Ehli sefahatin yapacağı bir şey yoktur.

Tehlike canları çaldığı zaman kendilerinden beklenen fedakarlık ve

feragatta bulunamayacaklardır.

Hele onların şımarmaları,

bu zevk ve sefa içinde şımarmaların,

etraflarını görmez hale gelmeleri, duygusuzlaşmaları,

kendileriyle beraber belki başkalarını da alıp götürecektir Allah muhafaza buyursun.

Vekeme helekna min kariyetin batiret maişetaha fetilke mesakinuhum.

Lem tüskennin kablim illa kalila.

Hasadakallahu'l-azim.

Nice kariyeler var ki helak ettik.

Maişet içinde baştan çıkmış cemaatiyle helak ettik diyor Allah Celle Celaluhu.

Ve işte sakin oldukları yurtlar ve yuvalar.

İşte arkada bıraktıkları medeniyet enkazı.

Şu Ege'yi baştan aşağıya geziniz.

İzmir'in içinde dolaşınız.

Agora'ya uğrayınız.

Sonra Sarta gidiniz.

Dönün Bergama'ya uğrayın.

Hayalen bütün bir mazi gözünüzün önünde canlanacaktır.

O muhteşem Roma gözünüzün önünde canlanacaktır.

Etekleri yerlerden sürünen entariler içinde çalım satan insanlarıyla,

lüks ve sefaat içinde beşeri hisleri gıcıklayan kadınlarıyla,

sefaat yerleriyle, tiyatrolarıyla, sinemalarıyla, o güne göre,

bütün eğlence yerleriyle gözünüzün önünde canlandığını göreceksiniz.

Ve koskocaman imparatorlukları ve devletleri neyi yıktığını o zaman cehvan

olacaksınız.

Temelinde sefaati bütün dehşetiyle, şenaatiyle müşahede edeceksiniz.

Arz etmiştim size.

Endülüs yıkılır mıydı?

Sekiz asır orada kök salmış bir medeniyet.

Avrupa'ya kadar sirayet etmiş, onu tesirini almış bir harç yıkılır mıydı?

Yıkılırdı.

Zira gittiğiniz zaman göreceksiniz.

Endülüs'te o yıkılma döneminde yapılan hamamların duvarları bizim duvarlar kadar

kirli.

Çırılçıplak kadın resimleri göreceksiniz.

Çeşitli alemlerin tersim edildiğine şahit olacaksınız.

Hamamda dururken dahi gözleriyle bir kısım alemleri yaşamak için sefaati oraya kadar

götürmüş,

ruhen yıkılmış insanların cansız heyakiliyle karşı karşıya geleceksiniz.

Mezar taşlarıyla karşılaştığınızı göreceksiniz.

Ve Endülüs'ün yıkılmasının altında bunları müşahede edeceksiniz.

Maişet içinde yaşamaları, o bin ve bereket içinde yaşamaları,

zevk ve sefaya inimak etmeleri onları baştan çıkardı, çıkardı da kendi çılgınlıkları

içinde kendi kendilerini soktular.

Frankenstein'in hortlakları haline getirdiler kendi insanlarını.

Ve sonra kendi kendilerini yaptıkları şeyleri harap ettiler.

Mütrefin aynı zamanda şımarıktır.

Ve şımarığı Allah sevmez Celle Celaluhu.

O şımarığı Allah Celle Celaluhu şeytanın kardeşi şeytanın arkadaşıdır.

Allahu Teala ve Tekaddes Hazretleri temizlenmeye yüz tutmuş,

arınmaya yüz tutmuş neslimizi şu istikamet içinde daim ve sabit kılsın.

Mütrefinin hayatına inimaktan masum ve mahfuz buyursun.

Tarih boyunca mütrefin etraflarını cahil görgüsüz ve körü körüne

itaatkar görmek istemişlerdir.

Tarih boyunca böyledir.

Nero'nun karşısında Roma'nın yanmasına göz yuman insan cahil

görgüsüz ve başındaki firavuna körü körüne itaat eden insandır.

Mısır'ın firavunları karşısında da halkı cemaati öyle görürüz.

Öyle görürüz zira yerinde firavun kedi gibi bağırtır kapısının önünden.

Yerinde bağışlayın köpek gibi havlatır onları.

Yat yatarlar kalkarlar.

Kendi etraflarını haşyelerini böylesine kör bir itaat içinden alabildiğine cahil

tutmuşlardır.

Onun için alemi İslam'ın uzun boylu tahtı esaretle tutabilmek için batılı onu

cahil bırakmaya çalışmıştır.

Açtıkları irfan yuvalarında dahi onu cahil bırakma yollarını araştırmıştır.

Bu derdin muhasebesi çok derindir.

İlerideki irfan dönemimizin münevver muallimini, münevver marifçileri bu meselenin

muhasebesini yapacak hesabını getireceklerdir.

Bu manzarayı hazırlayanların belki kemiklerine hesap soracaklardır.

Batılı karşısında aldanma ve topyekun bir milleti aldatmanın ne demek olduğu

hesabını soracaklardır.

Halkı cahil olduğu için, cahil bırakıldığı için bu cehenneme baş aşağı gidenlerin

arkasından tereddüt etmeden,

sağa sola inhiraf göstermeden arkalarından akıp akıp gitmiştir.

Ancak öbür alemde aklı başına gelecek.

Ancak öbür alemde kendisini gayyaya itenleri anlayacak ve tanıyacak.

Onu batılının batıl efkarı veya şartlının münafıklığı bu gayyaya itti o zaman

anlayacak.

Kendi içinde onların his ve düşüncelerine tercüman olan sadatım diye arkasından

koştuğu,

o gayyaya götürüp attığını idrak edecek.

Edecek ama heyhat, hiçbir faydası olmayacak.

Rabbena atim dağfeyni minel azab vel anhum lânen kabire amin ya Rabbel alemin.

Ya Rabbi başta gelenlere, şu sergerdanlara itaat ettik,

inkiyat ettik, zimamı kaptırdık,

istedikleri tarafa çekti götürdüler bizleri.

Bir hayat düzeni kurdular.

Pervaneler gibi ateş içine kendimizi attık.

Habibim bağırdı arkamızdan tuttu.

Ben ateğinizden tutup çekiyorum.

Siz illa da ateşin içine gireceğiz diye ihtiham ediyorsunuz.

Rabbena inna atâna sâdettenâ ve kuberâenâ.

Efendi tanıdıklarımıza, büyük bildiklerimize inkiyat ettik,

bel kırdık, boyun büktük.

Fâ adallû nassebîlâ.

Kendiler sapıkmış meğer bizi de alıp arkadan sapıklığa götürüverdiler.

Fâ adallû ve adallû.

Kendiler dalalete gittiği alemi de arkalarından alıp götürdüler.

Mesele oradadır.

Rabbena atim dağfeyni minel azab.

Ya Rabbi bunlara azabın iki katını ver diyecekler uyandıkları zaman.

Burada deyiverseler kendilerine gelecekler.

Ahirette diyecekler.

Yevme tübles serairde söyleyecekler.

Kitaplar hayrıyla şerriyle karşılarına çıktığı zaman buna dem tutacaklar.

Rabbena atim dağfeyni minel azab.

Vel anhum le anen kebira.

Ve bunlara öyle büyük öyle korkunç bir lanet et.

O dellü rahmetinden uzak et ki hiç nasiptar olmasınlar.

Diyecekler.

Sadat ve kübera.

Cahil ve körü körüne itaatkar olan cemaati arkasından alacak safatın kayyasına

götürecek ve boğacaklar oradan.

Sadece kendileri gitseydi fenimet ve biha diyecekti.

Kendileri gitmekle beraber topyekun milletin de başını yakacaklar.

Topyekun milletin de başını yakacaklar.

Kendilerinin varacağı yer zaten kayyadır.

O dellü zevkü sefa içinde etrafından habersiz yaşamanın neticesi cehennemden başka

olmayacaktır.

Kur'an diyor.

Ashabı şimali biliyor musunuz?

Solak görenler, ters bakanlar, sadece dünyaya nazar edenler,

sağduyudan mahrum olanlar,

madde peresler,

biliyor musunuz onların ne olduğunu?

Onlar Allah'ın gazabının kaynadığı yerden,

zehir zakkum gibi bir alem içinde yudum yudum zehir yudumlayacaklar.

Yudum yudum kaynayan suların içinde bulunacaklar.

Burada terlettiklerinin cezasını görecekler, terleyecekler oradan.

Burada canını yaktıklarının cezasını görecekler, yanacak canları oradan.

Burada yudum yudum başkalarına zehir yudumlatmanın cezasını görecek,

yudum yudum zehiri yudumlayacaklar oradan.

Kapkaranlık bir gölge altında bulunacaklar.

Atom bombasına maruz kalmış gibi bir gölge altında bulunacaklar.

Gölge diye o günün dehşetinden sığındıkları şey başlarına bela olacak.

Çünkü onlar dünyadan mütrefin idi diyor.

Zevk ve sefadan başka bir şey tanımıyorlardır.

Midelerine inecek şey ve ismi müstehcen olan usullarını tatmin etmeden başka bir şey

düşünmüyorlardır.

Allah Resulü buyuruyor sallallahu aleyhi ve sellem.

Siz iki çene arasına ve apış arasına dair bana teminat verin,

ben cennete girmenize teminat vereyim.

Haram karşısında eğilmeyin, haramı gevelemeyin ağzınıza koyup,

bu iki uzvunuzu koruyun, ben sizi koruyayım, tekeffül ediyorum diyor.

Mütrefin ise bu iki şeyden başka bir şey düşünmedi.

Yeme içme yatma ve vehimi hislerini yaşama.

Varacakları yer başka değildir.

Ama keşke sadece kendileri varmakla kalsa lazım.

Firavunların yarınını biz bugünden görüyoruz, nerede olduklarını.

Belki ahli kalp şimdiden cayır cayır ateşler içinde yandıklarını müşahede ediyor.

Ediyor da ağlıyor, hallerini alıyor.

Büyük birisi böyle bir manzara karşısında,

genç kızların, delikanlıların oynadığı, hopladığı, zıpladığı bir manzara karşısında,

gözyaşlarını tutamaz, hıçkıra hıçkıra ağlar.

Arkadaşları yanına gelirler.

Niçin ağlıyorsun derler.

O anda konuşacak halde olmadığı için şimdi beni yalnız bırakın der.

Ve sonra müşahedesinin manasını anlatır onlara.

Ben şu hoplayıp zıplayanların elli sene sonraki durumuna mutlali oldum.

Hayale bindim, fikren ulaştım, gittim ve gördüm.

Çoğunu kabirde azap çekiyor gördüm.

Cehennemin alevleri tarafından çepeçevre sarıldıklarına şahit oldum.

Ve pek çok geriye kalanları da elli sene sonra,

hayatını suistimal etmiş olmanın cezası olarak iki büklüm.

Herkesin kendilerinden kaçar hale geldiğini müşahede ettim.

İşte bunun için ağladım.

Ehli kalp, ehli basiret.

O sefahathanelerde, zevkhanelerde ve lüks yerlerinde,

lüksü lüküm ferma olduğu yerlerde.

Bugün hayata dem tutmuş, zevk ve sefaya cümbüş tutan kimselerin,

yarın nasıl baş aşağı kayaya gittiğini görüyor da,

kalbi iki büklüm oluyor.

Arkada nice cennetler, bave bahçeler bıraktılar.

Yaşadılar, yaşadılar da zevk ve sefayı alıp götüremediler.

Gittiler, sadece arkada bir inilti ve inkisar bıraktılar.

Temterekum min cennatin ve uy'un.

Nice kaynaklar, temiz sular,

tatlı suların yanında yamaçlar, bave bahçeler bırakıp gittiler.

Ve züru'in ve makamin kerim, çok hoş makamlar.

Kendilerine alkış tutulduğu makamlar.

Böhböhlendikleri makamlar.

Hayatın bütün ihtişam ve debdebesini yaşadıkları makamlar.

Arkada bırakıp da öyle gittiler.

Bir inkisar içinde gittiler.

İçinde yüzüp durdukları nimetlerden kopup gittiler.

Biz ahirete arzuluyoruz.

Ben şu mesuliyet ve vazifeyi Rabbimin alacağı anı bin iştiyak bekliyorum.

Ne zaman beni terhis edeceksin?

Böyle bir şey istemem.

Çünkü senin hükmüne karışmayı terbiyesizlik sayarım.

Canımı al veya ver demem sana.

Çünkü hüküm sana aittir.

Bu mevzuda kuluna kapındaki bendene sadece inkıyat düşer.

Ama içimdeki arzuları yenemiyorum.

Gönlüme hakim olamıyorum.

Habib-i Edib'in dediği gibi onun için yer yer ona müracaat ediyor.

Ne zaman beni terhis edeceksin?

Bekliyorum.

O muhteşem cemalini bana göstereceğin anı.

Şu dünyada hasarını gösterdiğin gibi göstereceğin anı

bin can ve bin gönülden iştiyakla bekliyorum.

Mü'minin hissiyatına tercümandır.

Benim ve benim duygularımın çok üstünde, ondan çok yücedir.

Ama bu türlü âli duygularla beni mücehhez görmüş olmanıza imkan vermemek,

böyle bir zehaba kapılmanıza imkan vermemek için

sizin duygularınıza tercüman oldum dememe müsaade edin.

Biz böyle düşünüyoruz.

Hayata böyle bakıyoruz.

Hayattan sonra memata da böyle bakıyoruz.

Onun için dünyanın zevki, sefası, debdebesi ve ihtişamı

onları bırakıp giderken içimizde bizim bir üzüntü meydana getirmiyor.

Diyoruz ki,

Füruhundan usulü daimisine gidiyoruz.

Sahin semeresine koşuyoruz.

La ilahe illallah'ın mükafatına gidiyoruz.

La ilahe illallah ile anlatılan,

ma'budu mutlak,

maksudu bil istihdakın,

bir nazir ve bir misal,

cemalini müşahede edeceğimiz,

tatlı an ve eyyama gidiyoruz.

Allah,

cemali ve kemali ile bizleri şeref yağar ve serfiraz eylesin.

Bütün güzelliklerin kaynağı,

sonsuz cemalini müşahede imkanını bizlere bahşeylesin.

Amin.

Kıymeti yoktu onların.

Sema ve Arz'ın manasını anlamamışlardı.

Bu iki sarayın manasına muttali olamamış.

Sahibini tanıyamamış.

Şeriatı fıtriye kitabını okuyamamış.

Hayatı tekviniye dem tutamamışlardı.

Onun için Sema ve Arz arkalarından ağlamıyor onların.

Mahzun olmuyor.

Müfessir-i Azam'ın ifadesi içinde,

mefhumu muhalifiyle diyor ki,

Ehli İman'ın dünyadan gitmesine Sema ve Arz ağlar diyor.

Mü'min ölünce Sema gözyaşı döker.

Sema mı dökerse kenesimi döker.

Kim dökerse döksün.

Allah, Sema ve Arz'ın hüznünü anlatıyor mü'mine.

Arş-ı Azam,

Sadi İbn-i Muaz'ın ölümüyle titredi ya Resulallah diyordu Cibril-i Emin.

Ümmetinden birinin ölmesiyle Arş-ı Azam ihtizaza geldi diyordu.

Mü'minin ölümü kainat için o kadar mühimdir.

Kainatın manasını anlamamış,

zevk diye dünyaya girmiş,

sefa diye yaşamış,

vehim arzular içinde ölmüş insanın,

Allah ölçüler içinde herhangi bir ağırlığı olmadığı için,

dünyanın omuzundan bir kir halinde silinip gitmesi,

ne Sema'nın gözünden bir damlanın düşmesine,

ne de zeminin bir damla fışkırtmasına vesile olacak değildir.

فَمَا بَقَدْ عَلَيْهِمُ السَّمَاءُ وَالْاَرْضِ وَمَا كَانُوا مُنْظَر۪ينَ

Zaten onlar da bunu beklemiyorlardı.

Bunu beklemeye hakları yoktu.

İmanları yoktu, izanları yoktu.

Tek şeyleri vardı, bağırsakları vardı,

kalplerini ona yedirmişlerdi.

Bağırsakları vardı, beyinlerini ona yedirmişlerdi.

Şehvani duyguları vardı, letaiflerini ona yutturmuşlardı.

Meleklerden daha muallavi olan, bütün avalinde pünhan, bütün kainatlarda mekni olan

hakikatları,

mahiyetlerinde taşıyan latifelerini şehvani duygularına yutturmuşlardı.

Bağışlayın hap gibi yutturmuşlardı.

Bekleyecekleri bir şey de yoktu.

Allah bu kötü encam ve akibetten neslimizi ve insanımızı muhafaza buyursun.

Başı secdelileri, vicdanı münevverlerimizi payidar eylesin.

Neslimizin izan ve irfan dağarcığını Allah zenginleştirsin.

İstikbale ve gelecek nesillere çok şeyle intikal etmeyi bizlere müyesser ve muvaffak

eylesin.

El-Fatiha

Eşhedü en la ilahe illallah ve ahdehu, la şerike lehu, ve la nazire lehu,

ve la mithale lehu.

Ellezi la ohsî senâen aleyh.

Kema etnâ alâ nefsih.

Azzecâruhu ve celle senâuhu.

Ve la yuhzemu cünduhu.

Ve la yuhlefu va'duhu.

Ve la ilaha gayruhu.

Ve eşhedü enne seyyidena ve senedena ve mevlana Muhammeden abduhu ve

resuluhu.

Es-sâbiku ilel enâmenûruh.

Ve rahmetullil âlemîn ezhûruh.

Sallallahu teâlâ aleyhi ve alâ âlihi ve evladihi ve ezvâjihi ve eshâbihi ve

etbâihi ve ehfâdihi ecmaîn.

Kerem Müslümanlar.

Allah Celle Celaluhu bir cemaatin istikametine,

fikri, ruhi istikametine,

kalbi istikametine göre ona say ve gayret imkanını verir.

Say ve gayretine semere bahşeder.

Fikir ve ruhlarda istikamet yoksa,

kalpte istikamet yoksa, zevkun sefa bizi esir almışsa,

kalbi ve ruhi hayatı kaybetmiş isek,

Cenab-ı Hak say ve cehde bulunma imkanını vermez.

O zaman cehd ve sayın semeresini görme imkanını da elde edemeyiz.

Düşüldüğü gibi çıkılma, batıldığı gibi yeniden o bataklığın içinden çıkma,

bütün devrilerde hep aynı prensip ve aynı yollarla olmuştur.

Dünyadan kurtulma, hakkın esiri olma, hakikatin esiri olma,

dünya içinde kıtlana kadar gömülmüş olmakla beraber olacak şeyden değildir.

Çünkü la tebdilel halkille zalike dinul kayyim ile mühürlenen

şeriatı fıtriye ve ayatı tekviniye de bunu görmek ve göstermek şimdiye kadar mümkün

olamamıştır.

Ne Hz. Adem'de, ne Hz. Nuh'da, ne Hz.

Musa'da, ne Hz. Mesih'de, ne de bütün peygamberlerin musaffası özü olan Hz.

Muhammed Aleyhisselatu Vesselam'da Allah şeriatı fıtriyedeki daim ve sadık

kanunlarını değiştirmemiştir.

Her nebi Allah şeriatı fıtriye itibariyle kendisinden ne istiyorsa onu yapmış,

diliyle hakkın kapısını çalarken davranışlarıyla şeriatı fıtriyeye göre sağda

nizaya gelmiş, hal dili ve kal dili inzimam edince rahmet kapıları açılmış

ve rahmet aleminden yağmur gelmiş.

Rahmet aleminden sağnak sağnak yağmur gelmiş.

Allah kimsede değiştirmediği bu kanunlarını bize değiştirmeyecektir.

Öyleyse halimizi düzeltmeye, ruhumuza istikamet kazandırmaya,

kalbimize istikamet kazandırmaya, dünyanın yerini ve ukbanın yerini tayin etmeye

mecburuz.

Böyle bir istikameti kazandırmadan sayımız semere görmeyecek,

belki bizler say ve cehden de mahrum yaşayacağız.

Oysa bizim izan ve huzuranımız olacak.

Muhterem Müslümanlar!

Allah günümüze kadar binlerce kavim ve cemaati helak etmiştir.

Binlerce kavim ve cemaat semaya ser çekmiş devletiyle, ordusuyla,

göz kamaştırıcı ihtişamıyla bir anda hakile yeksan olmuş,

payı mal olmuş ayakların altına patır patır dökülmüş bütün

mukaddes muhterem ve kıymetleriyle.

Allah'ın şeriatı

fıtriye de cari bu kanunun önüne kimse geçememiştir.

Fakat

şartı adi olarak Cenab-ı Hakk'ın böylesine subhani icraatında

esas bir esas vardır ki o çok mühim ve onu bizim irademize

vermiş ve bağlamıştır.

O da başımızda mütrefinin olmamasın.

Refah ve saadet hayatına inimak etmemem.

Dünyayı mihrap yapmamam.

Madde karşısında zarfıru etmemem.

Ahkamı subhanisine

bunları vesile atılmıştır.

Nihil

bir kariyeyi helak etmek istediğimizde kemal-i azametle

ferman ediyoruz. Zevk ve sefaya düşkünleri o cemaat o kariye

içinde söz sahibi kılarız. Bir müessese de söz sahibi kılarız.

Bir beldede söz sahibi kılarız.

Parlamentoda söz sahibi kılarız.

Zevk ve sefaya düşkünler imam elini alırlar.

Dikkat buyurun.

Buradaki Allah'ın biz böyle yaparız sözü şeriatı fıtriyeye

göredir. Allah da celle celaluhu cebir yoktur.

Yani şeriatı

fıtriyeye göre eşya muhadiselerin seyri içinde bizim

helak edeceğimiz bir cemaat derbe derbe dilenci kılacağımız bir

cemaat içinde zevk ve sefasını yaşayanlar onların başlarına

geçer otururlar. Iktisadi hayata onlar hükmeder.

Ticari

hayata onlar hükmeder. Marif hayatına onlar hükmeder.

İdari hayatı onlar hükmeder. Adli mekanizmayı onlar elinde

tutar.

Ve iza aradina en nuhlike kariyeten emarna mutrafina.

Mutrafina emr ederiz. Feseku fiha.

Fesk fücur yaparlar.

Serkeşlik yapar, baş kaldırırlar.

Tuğyan ve talalete

saplanırlar. Behimi hislerini bayraklaştırır, onun altında

yaşarlar. Feseku fiha. Feseku fiha.

Helak sözü sonra bizden

sadir oluruz. Sonra yerine bir ederiz onları helak ederiz.

Buradan anlıyoruz ki emir veririz.

Biz emir verir mutrafını

başa geçiririz. Sonra onlara söz hak olur sözüyle iki defa emir.

Bunlardan bir tanesi şeriatı fıtriyeye göre tekel önümüzde

bizim vaziyetimizdir. Ikincisi ise bu vaziyete tereddüt eden

bir hükümdür. Kur'an'ı doğru anlamak gerekmektedir.

Nice

kariyerler helak olmuştur. Başında mütrefinin bulunduğu

nice cemaatler helak olmuştur.

Yolunda meseleye muhalefet

olmadan boşuna feryat manasızdır.

Istırap manasızdır.

Küçük dairede günümüzün meselesi bir hususu getireyim.

Onunla mevzuma aydınlık getirmeye çalışayım.

Etrafta

yağmursuzluktan millet bunalmış.

Yağmur duasına çıkıyorlar.

Bana da bir yağmur duasında bulun dediler bir toplantıda.

Evvela ben bu cesaret ve bu cüreti kendimde göremedim.

Kahsi günahlarım adına her gün on defa yirmi defa ellerimi

kaldırır dua ederim de. El kaldırmadan da çok defa iki

büklüm olur. Günahlarımın hecaleti altında ezilirim de.

Ama başkalarına ait meseleleri onların başında gibi isteme,

cüret ve cesaretini kendimde göremedim.

Kendi kendime hiç

aleminde şöyle dedim. Sen bu cemaate yağmur vermiyorsun.

Ezat bu cemaat senden gelecek şeylerin hangisinin ehem

hangisinin mühim. Hangisinin raci, hangisinin mercuh olduğunu

bilmiyor.

Üç asırdan beri zeminimize bizim gelmesi

gereken yağmurdan çok az damla düştü.

Üç asırdan beri

simasını mücadele etmemiz gereken rüşeyimlerden çok az şey

gördük. Bize can ve cesaret getirecek nasıldan çok az şeyi

müşahede ettik.

Bizim beklediğimiz ve yağmur duası gibi cemaat halinde dua

dua yalvaracağımız isteyeceğimiz, dileneceğimiz şey

buydu ama bir yaz mersiminin neşvesi ve neşreti olan yağmuru

istiyor cemaatimiz. Ama bilemiyorum ki ben sen niçin

vermiyorsun bunu?

Senin niçin vermediğini bilemiyorum.

Zira sen

hikmet sahibisin. Ya biz buna müstehaksak onun için

vermiyorsan benim taaddamın sana karşı sui edepte bulunmamı

izah etmek mümkün müdür?

Ben nefsin dağın içinden mücrim bir

cemaatin önüne çıkayım.

Sonra küstahçı ellerimi kaldırayım.

Yağmur ver diyeyim. Vaka Rabbin rahmetinden istenir rahmeti çok

engindir. Ama acaba cemaat Rab'den bu türlü şeylerin nasıl

isteneceğini biliyor mu?

Bu istemeyi yolunda yapıyor mu?

Ya

biz taraf içinde yüzüyorsak, ya zevkü sefamıza münhemiksek,

ya

Rabbin semadan sağanak sağanak yağdırdığı nimetler bizde hüsnü

kabul görmüyor, nimetle mukabelede bulunmuyorsam, ya

bunlarla Cenabı Hak semanın gözünü kuruttuysa, zemini

kuruttuysam, bunun yolu çıkıp orada dua etmek midir?

Yoksa

gece karanlıklarda kalkıp sineleri dövmek midir?

Ahu

feryat etmek midir? Bin iniltide bin deryanın dalgasını

saklamak mıdır?

Her şeye yolunda muhalece olacaktır.

Maddi manevi felaketlerimizin altında şu anda oluşmaya yüz

tutmuş, bir tekevün keyfiyeti içine girmiş, tekevünün yoluna

girmiş, neslimizin dahi kalbin parçalanır onu söylemede,

neslimizin dahi bir gün kurması bahis mevzu olursa onun altında

bizim duygusuzluğumuz, bizim işsizliğimiz, tereb sevdamız,

sefahat ve zevkat alışımız bulunacaktır.

Yatışımız,

gafletimiz, lezayizden ayırmamışımız, dünya karşısında

iki müklüm oluşumuz, rükû edişimiz bulunacaktır.

Ya bir

doğuşta, beşerin belli dönemindeki bir doğuşunda

cemaat böyle mi hareket etmişti?

Ya o cemaatın başında

Resulü Ekrem böyle mi davranıyordu?

Ebu Bekir, Ömer,

Osman Ali böyle mi davranıyordu?

Esnaf böyle mi

davranıyordu? Resulü Ekrem sallallahu aleyhi ve sellem,

dünya nimetleri karşısında nazarını değiştirmemişti.

Dünya

nimetlerinden istifade de zevk ve sefada anlayışına yeni bir

şey getirmemişti. O saf ve duf duru hayatını yaşamaya azmetmiş

ve yaşıyordu.

Herkes az çok bir şeye sahipti.

Düşünün ki

Hazreti Osman o da hicret edip gelmişti.

Allah servet kazanma

imkanını bahşetmişti. Tabuka giderken çuvalla altını

getirip Resulü Ekrem'in eteklerine döküvermişti.

O

kadar zengin olmuştu ama Allah Resulü sallallahu aleyhi ve

sellemin evinde durum ve manzara değişmemişti.

Yine dinleyelim Devsin Arslanı, Ebu Hüreyra radıyallahu anh

hazretlerini.

Mescide girdim. Hücreyi Saadet'in bir kenarında

namaz kılıyordu.

Zaten daima namaz kılardın. Daima hakka

boynu buruk ve büküktü Resulü Ekrem'in.

Yanına sokuldum

oturarak namaz kılıyordu. Kılıyordu oturarak kılıyordu.

Selam verince fırsatı değerlendirdim.

Hasta mısın ya

Resulallah dedim. Hayır dedi ya Ebu Hüreyra.

Açlıktan ayağa

kalkamadım. Göz yaşlarını tutamadım.

Ağladım.

Teselli

etti ağlama dedi ya Ebu Hüreyra.

Ahirette aç duranlara

Allah'ın azabı isabet etmez buyuruyordu.

Resulü Ekrem

değişmemişti. Ömer Anvas'a gelince Ebu Übeyde tüm bir

cerrahın çadırına girmek istedi.

Bana kardeşimi

gösterin dedi.

Senin kardeşin çoktan öldü dediler.

Hani

minber dağlardın? Zeyd ibni Hattab Yemamed'e öldü, Reccal

öldürdü ve öldü.

Kardeşin kim? Ebu Ubeyde benim kardeşim.

Çadırdan içeriye girdi Ebu Ubeyde'yi kucakladı.

Alnından

öptü ve bağrına bastı. Roma İmparatorluğu'na karşı savaşan

ordular başkumandanı. Çadırının içine Ömer gözlerini

gezdirdi. Kılıcı, kalkanı ve bir kuru ekmeğinden başka

çadırının içinde bir şey yoktu başkumandanın.

Bu defa Ömer

gözyaşlarını tutamadı ağladı. Ya Ebu Ubeyde

dünya herkesi değiştirdi değiştirebilir ama dünya seni değiştirmedi diyordu.

Bir doğuş vardı.

Bir tekevvül vardı. O doğuş ve tekevvülün şartı bunlardı.

Dünyanın zevk ve sefasına dalmamak.

Harıl harıl dünya gelirken, gelip gelip cüzdan ve keselerimizi akarken

bir taraftan da içtimai hayatı beslemek üzere başka taraftan akıp akıp gidiyordu.

Akıp akıp gidiyordu da kadınıyla erkeğiyle dünyaya meyn ve muhabbet,

alaka ve serpuru görülmüyordu.

Ve bir başka manzara, başka tablo.

Seyyidina Hazreti Ömer, Resul-i Ekrem aleyhissalatü vesselama yakınlığı cihetiyle

insanlara karşı alaka duyuyor.

Ganimeti dağıtırken de öyle dağıtıyor.

Onun için ganimetten en çok hisse alar.

Efendimizin muhterem ve muazzeze zevceleri, eczacı tahirat oluyor,

muazzez analarımız oluyor.

Zeynep binti Cahşe ona da gönderiyor, ona da hediye ataya gönderiyor.

Elinin emeğiyle geçinen bu peygamber hanımı, anaların anası,

Allah Resulü sallallahu aleyhi ve sellemin nikahı altına girmeyi gaye edinmiş.

Öbür alem doğumunla beraber haşrolmak için ve bizim gönüllerimize taht kurmak için,

anam derken anam anış gibi burnumun gemiklerini sızlatmak için.

Aziz, azize anam. Hazreti Ömer'in hediye ve benyesini alınca önüne koyuyor.

Çok müteessir oluyor. O dünyanın malını görmemek için üzerine bir örtü öttürüyor.

Ve sonra gelene gidene şuradan alın da bitsin gitsin diyor.

Bezi kaldırdığında bir şey kalmadığını görüyor.

Ellerini yukarıya kaldırıyor. Rabbim diyor.

Bir daha Ömer'in hediyesini bana gösterme diyor.

Ertesi seneyi idrak etmeden o sene içinde kanat çırpıp semalara doğru uçup gidiyor.

Efendisinin yanına, Efendimizin yanına sallallahu aleyhi ve sellem.

Dünya gönüllere girmediği için üstüne çıkıp yükselebiliyorlar.

Omuzuna bindiği kimseleri ise o yere getiriyor.

Yüzü koyu, secdeye getiriyor, rükua getiriyor, derveder ve perişan ediyor.

Eğer yıkıldıktan sonra yapılmak istiyorsanız, eğer şu kare pazarda yeniden

bir umran kurmak, bir lalüzar meydana getirmek istiyorsanız,

bir lalezar meydana getirmek istiyorsanız, bunun yolu terefi zevkü sefayı terk

etmektir.

Bunun yolu dünyayı mihrab olmadan söküp dışarıya atmak,

ebedi mihrabımız hak kapısına teveccüh etmek, başımızı onun kapısının eşiğine

koymak. İyâ ka na'budu ve iyâ ka nesta'in demektir.

Kalbimize koyduğun bu manaya karşı bize böylesine ahdü peyman düşer.

Sen vicdanımıza yerleştirdiğin şeyde kulak verince sadece kendi mahbudiyetini bize

duyurdun, kendi mahsudiyetini bize duyurdun, kendi matlubiyetini bize duyurdun.

Öyleyse sen bunun dışındaki bütün mihrapları yık.

İyâ ka na'budu ve iyâ ka nesta'in dedir.

Vâcib-ül vücut ve tekaddes hazretleri, 3 asrın çok ısraflı yükünü

yüklenmiş sırtında taşıyan,

3 asrın yüküyle Allah karşısına tekmil vermek üzere çıkan,

20. asrın bir yönüyle talihli olan neslinin dizine ferihsan eylesin,

sırtına kuvvet ihsan eylesin, imanıyla kalbiyle kendisini takviye eylesin.

Büyük bir yük altında bulunuyoruz.

Büyük bir dava altında bulunuyoruz.

Büyük bir meseleyle mükellef bulunuyoruz.

Gelecek nesiller bunu öbür vadiye geçirmemizi bizden istiyorlar.

Bugün bezler içinde çırpınıp çırpındıkça ağlayan ve geleceğine ağlayan nesillerin

güldürme vazifesi bize düşüyor.

Ya güldüreceğiz onları veyahut onlar da bizim gibi ellerimizi çözecek.

Bizde bizden evvelki asrın dalalet ve tuğyanı, zevkü sefası,

hizanı ve sonra hicranı vardır.

Hiç olmazsa gelecek nesillerin günahını biz şimdiden hazırlamayalım.

Onları baştan çıkaracak zeminin hazırlanmasına yardım etmeyelim.

O masumlara acıyalım, merhamet edelim.

Tükürmesinler yüzümüze, lanet okumasınlar bize, çiğnemesinler mezar

taşlarımızı.

İmanlı olarak, izanlı olarak yetişsinler.

Bunun zeminini hazırlamak, buna vasat hazırlamak, topyekun bir millet olarak maşeri

vicdanda mâkes bulmasını temin etmek, irade olarak bize tebbiz edilmiş şeydir.

Allah yar ve yardımcımız olsun.

Elâ en ehsenel kelâm ve eblâel nizâm.

Kelâmullâhi'l-melikil-azîzil-allâm.

Kemâ kâlallâhu tebâreke ve teâlâ fil kelâm.

Ve izâ kur'ânu festemû leh ve enstitû leallekum turhamûn.

Euzubillahimineşşeytânirracîm.

Bismillahirrahmanirrahîm.

Ulâika alâ hüden min rabbihim.

Ve ulâika humul muflihûn.

Sadakallâhu'l-azîm.

Eşhedü en lâ ilâhe illallah ve eşhedü enne Muhammeden abdühû ve eşhedü enne

Muhammeden abdühû ve eşhedü enne Muhammeden abdühû ve eşhedü enne Muhammeden abdühû

ve eşhedü enne Muhammeden abdühû ve eşhedü enne Muhammeden abdühû ve eşhedü enne

Muhammeden abdühû ve eşhedü enne Muhammeden abdühû ve eşhedü enne Muhammeden abdühû

ve eşhedü enne Muhammeden abdühû ve eşhedü enne Muhammeden abdühû ve eşhedü enne

Muhammeden abdühû ve eşhedü enne Muhammeden abdühû ve eşhedü enne Muhammeden abdühû

ve eşhedü enne Muhammeden abdühû ve eşhedü enne Muhammeden abdühû

ve

eşhedü enne Muhammeden abdühû ve eşhedü enne Muhammeden abdühû ve eşhedü enne

Muhammeden abdühû ve eşhedü enne Muhammeden abdühû ve eşhedü enne Muhammeden abdühû

ve eşhedü enne Muhammeden abdühû ve eşhedü enne Muhammeden abdühû ve eşhedü enne

Muhammeden abdühû ve eşhedü enne Muhammeden abdühû ve eşhedü enne Muhammeden abdühû ve eşhedü enne Muhammeden abdühû ve eşhedü enne Muhammeden abdühû ve eşhedü enne Muhammeden abdühû ve eşhedü enne Muhammeden abdühû ve eşhedü enne Muhammeden abdühû

ve eşhedü enne Muhammeden abdühû ve eşhedü enne

Muhammeden abdühû

ve eşhedü enne Muhammeden abdühü ve eşhedü enne Muhammeden abdühü ve eşhedü enne

Muhammeden abdühü ve eşhedü enne Muhammeden abdühü ve eşhedü enne Muhammeden abdühü

ve eşhedü enne Muhammeden abdühü ve eşhedü enne Muhammeden abdühü ve eşhedü enne Muhammeden abdühü ve eşhedü enne Muhammeden abdühü ve eşhedü enne Muhammeden abdühü ve eşhedü enne Muhammeden abdühü ve eşhedü enne Muhammeden abdühü ve eşhedü enne Muhammeden abdühü ve eşhedü enne Muhammeden abdühü ve eşhedü enne Muhammeden abdühü ve eşhedü enne Muhammeden abdühü ve eşhedü enne Muhammeden abdüh

Ya'izu kum la'allakum tazakkarûn

Ahlaksızlığın her çeşidinden, gizlisinden, açığından, büyüğünden,

küçüğünden,

dinin emirlerini tanımayıp taşkınlık ve serkeşlik yapmanın her çeşidinden,

telakkilerin, asırlarının anlayışının değil,

İslam'ın ve Kur'an'ın çirkin gördüğü şeylerden sizi nehyediyor.

Böylece size vaaz-ı nasihat ediyor.

Ta düşünesiniz,

kendinize gelesiniz,

emn-ü emman içinde cennete dahil olasınız.

Ekim-i salâh.

İnne salâta tenhâ enil fahşâ-i vel munkâr.

Vela zikrullâhi ekber.

Vallâhu ya'lemu mâ tesne'ûn.

Salatullahü'l-azîm.