Economic Reflections -8- | The Fundamental Dynamics of Our Social Structure | M. Fethullah Gülen | (1979/04/13)

Euzubillahimineşşeytanirracim.

Bismillahirrahmanirrahim.

Elhamdülillahi Rabbil Alemin.

Esselamu aleyküm ve rahmetullahi ve berekatuhu.

Ve ebediyyete ve güvenliğe ve gönüllerimize,

ve Peygamberimiz Muhammed'e,

aleyhissalatü vesselam.

Ve ailemize, çocuklarımıza,

eşlerimize,

arkadaşlarımıza ve tüm ailemize.

Subhaneke la ilmilena illa ma'allemtena.

İnneke entel alimul hükim.

Rabb'i şerhli sadri,

ve yessirli emri.

Vahli nüqdeten min nisani yefkabu kavli.

Ve ufevvizu emri ila Allah.

İnne Allahe basiru min ibad.

Ve ebediyyete ve güvenliğe ve gönüllerimize,

Allahümme salli ve sellim ve berek

ala seyyidina Muhammedin ve ala alihi.

Adada kemalillahi ve kema yelik bi kemali.

Bismillahirrahmanirrahim.

İnne Allahe yemru bil adli vel ihsani ve ita'i vel kurba.

Ve yenha enil fahşa'i vel munkari vel baghi.

Ya'izukum leallekum tezekkeru.

Sadakallahu'l-azim.

Ve bellana Resuluhun Nebiyyü'l-Haşimiyyü'l-Kerim.

Ya İlahe'l-Alemin.

Zahir ve batılımızı envari imaniye ve Kur'aniye ile münevvere ile.

Nefsin ve şeytanın şerrinden bizleri masum ve mahfuz eyle.

Tevfikat-ı Sübhaniye'ni bizlere yar eyle.

Sırat-ı müstakimle bizleri berkarar eyle.

Cümlemizi ahirette cennet ve cemalullah ile müşerref eyle.

Amin ve hürmeti Seyyidil Mürselin.

Velhamdülillahi Rabbil Alemin.

Cemaat ne zaman talihli olur?

Cemaatler ne zaman talihli olmuşlardır?

Maddi ve manevi refahın temelinde ne vardır?

Maddi ve manevi refah hangi kaide üzerinde dönerse millet ve milletler mesut olur.

İşte bunun etrafında dönüp duruyoruz.

Cenab-ı Hak ihlası eten biçimde ifade ve istifade bizlere müyesser

eylesin.

Tebaa, raiyet,

idare edilen, yedilen ve güdülen yeni ifadesiyle,

aile reisinden en büyük daireye kadar baştakiler, yine aynı kelimenin

idare edicisini ifade eden,

tabirle arz edeyim, raisiyle arasındaki münasebeti nispetinde topluluk mesut

olacaktır.

Tepeden tırnağa marufun hüküm ferma olduğu,

ihsan şuurunun çepe çevre sardığı bir cemaat mesut olacaktır.

Yıkık dökük yerlere elin uzatıldığı ve uzanan eller Allah adına öpüldüğü,

aşağıdan yukarıya doğru saygı ve ihtiramın yükseldiği,

yukarıdan aşağıya doğru merhametin, şefkatin, mürüvvetin ve meveddetin

yağmur halinde sağanak sağanak yağdığı cemaat mesut ve bahtiyardır.

Muhalif mekumunu arz etmeye lüzum var mıdır?

Aşağıdan yukarıya doğru kinin, nefretin, öfkenin, hiddetin ve şiddetin pürpür

kabardığı,

aşağıdan yukarıya, yukarıdan aşağıya aynı şeylerin devri daim halinde dönüp durduğu.

Hiddetin, şiddetin arasında cereyan ettiği bir cemaat talihsizdir,

saadetten mahrumdur, bedbahttır, dünyası ve ukubası haybet ve husran içindedir.

Öyle olmayı düşünmüyor, öyle olmayı dilemiyor ve öyle olmanın yolunda bulunmamayı

Allah'tan arz ediyoruz.

İstiyoruz bizi sıratı müstakime hidayet eylesin.

Muhterem Müslümanlar,

biz alt ve üstümüzle Allah'ın hükmüne ve fermanına inkiyat etmişiz.

Hükmü Allah keser biçer,

mülk O'nundur, hakkımızda yegane tasarruf sahibi de O'dur.

Düşüncemiz O'nunla biçime konur,

kalbimiz O'nunla istikamete kavuşur, duygularımız yine O'nunla durulur,

biz her şeyimizle O'na teslim oluruz.

Bedenimizle, ruhumuzla, hissiyatımızla, kalbimizle O'na teslim

oluruz.

Lehul mülktiriz evvela.

Mülk Allah'ındır Celle Celaluhu.

Hamd de Allah'a aittir.

Hamdü senayide Allah'a karşı yapar ve milletin efradı olarak,

tebaa rayiyet, tabi ve rayi olarak aramızdaki münasebeti bu hesaba

göre kurmaya çalışırız.

Binaenaleyh yukarıdan aşağıya bir zulüm bahis mevzu olamaz,

bir tecavüz bahis mevzu olamaz.

Zira ferdin ferde tecavüzü doğrudan doğruya Allah hukukuna tecavüzdür.

Onun içindir ki Kur'an ferman eder, Allah ifadesi olarak.

Men katela nefsen bi gheyri nefsin ev fesedin fil erd, feke ennema katelen

nese cemi'a.

Hak kıtmeden bir insanın kanına girme veya yeryüzünde fesat çıkarma.

Doğrudan doğruya Allah'a karşı ilanı harp etmek demektir.

Zira hukuk ilahiye tecavüzdür.

Herhangi bir dairede küçük olsun büyük olsun ilahi hukuka riayet edilmediği zaman

adeta topyekun kainata karşı ilanı harp etme manası çıkar bundan.

Binaenaleyh ferdin ferde hukukunda tecavüzü doğrudan doğruya Allah'a karşı

tecavüz manasında anlıyoruz.

Hele bir ferdin aşağıdan bir ferdin umumun hukukunu hiçe

sayıyor manasında serkeşlik yapması,

topyekun bir milletin hukukuna tecavüz ediyor vaziyeti alması,

silahlanması, sokağa dökülmesi, önüne çıkan herkese saldırması,

tecavüzünü tamim etmesi öyle korkunç bir cinayettir ki

Allah'a inanan ve mesuliyetin kendisini bağladığı kimseler arasında bu türlü

serkeşliğine göstermek ne de bulmak mümkün değildir.

İnanan insanlar huzuru tekeffül etmiş insanlardır.

İnanan insanlar yeryüzünde saadetin şahitleri olarak bulunuyorlar demektir.

Binaenaleyh ne alttan yukarıya doğru başkaldırma ne de yukarıdan aşağıya doğru bir

zulüm ve tecavüz, itisaf bahis mevzu değildir.

Bahis mevzu değildir ki hukuk ilahi çiğnensin.

Bahis mevzu değildir ki hukuk ilahi çiğnenmekle insanlar Allah'ın rahmetinden mahrum

kalsın da derbeder olsunlar, derbeder olanlar gibi.

Allah'a karşı gelindiği zaman aile olarak, cemaat olarak Allah

derbeder eder, perişan eder.

Binaenaleyh evvela bir kanun, Allah karşısında durumumuzu ayarlamamız bir kanun,

bir prensiptir, ilahi prensip.

La tebdile li halkillah mührüyle mühürlenmiş bir prensip.

Ezelden ebede kadar Allah'ın değiştirmeyeceği bir kanun.

Hz. Adem'de değiştirmedi, Nuh Neciyullah'da değiştirmedi,

İbrahim Halilullah'da değiştirmedi, Musa Kelimullah İsa Ruhullah'da değiştirmedi,

Muhammed Habibullah'da değiştirmedi sallallahu aleyhi ve sellem.

Ebedi bir kanunu, la tebdile li halkillah.

Nereye gitseniz göreceksiniz kanuni ilahi değişmez.

Dünya ahiretin mebdeyi, ahiret dünyanın devamı, dünya ahiretin

mükeddimesi, ahiret dünyanın neticesi, burada cereyan eden şeyler orada temere

verecek de oraya kadar kanuni ilahi değişmeyecektir.

Binaenaleyh, Allah karşısında durumumuzu ayarlamamız bizim çok mühimdir.

Ne zaman insan nazarımızda kıymet kazanacak,

Allah'ın kıymetli bir abidesi olduğunu bilecek, takdir edeceğiz.

Hatta meleklerin, insanın babası Hz.

Adem'e Allah tarafından secde ile emredilmelerinden, insanın büyüklüğünün tebellül

etmesine bakacağız.

Adem'in bütün varlıklar için bir mihrab olduğuna bakacağız.

Adem'de Hz. Allah'a secde edilme sırrını kavramaya çalışacağız.

Musalla taşı veya musalladaki bir varlık gibi niçin beşerin önüne koyduğuna

bakacağız.

Ve o günden bugüne, insanın mukaddes ve muhterem olması remzine,

vefat ettikleri zaman cenazeleri karşımıza koyup el pençe divan durma remzine

bakacağız.

İnsanın büyüklüğünü bu manalarda anlamaya çalışacağız.

Müminin nazarında insanın ne kadar muhterem olduğunu görmeye çalışacağız.

Çalışacağız da vefat etmiş bir mevta, bir meyyit, bir cinaze karşısında

dahi el pençe divan duran insanlar olarak hayatta onun hukukuna tecavüz

etmenin azametini, daha doğrusu şenayet ve denayetini, fecaat ve

fecaatini anlayacağız.

Anlayacağız da karıncaya bile kıymayacağız.

İnsan olarak, insanlığımızı müdrik Allah karşısında, durumumuzun

kritiğini yapmış müminler olarak anlayacağız bunu.

''Man qatala nafsan bi ghayri nafsin evu fesadin fil arh'' ''Fa kaanna ma qatala al

nasa cemi'a'' ''Bilerek bir şahsa kast eden,

bütün kainatta Allah'a karşı ilanı harp ediyor'' durumuna düşmüş olacaktır.

Allah bizi, neslimizi muhafaza buyursun.

Onun içindir ki, hakiki müminler ellerini kana boyamadan,

bulamadan, yılandan çıyandan kaçıyor gibi kaçmışlardır.

En küçük bir zulüm ve tecavüz, nefislerine yapılabilecek bin

katıyla karşı karşıya getirildiği zaman, bir bakıma nefislerin unutmuş,

o zulüm ve mutesif hareketten işkinap etmişlerdir.

Seyyidina Hazreti Ali Radiyallahu An,

İbni Mülcem hançerini zinesine sapladı.

O gün Müslümanlık adına kurban edilecek üç şahıs vardı.

İkisi kurtuldu. Hayderi Kerrar, Şah-ı Merdan, Damadı Nebi Hazreti Ali Radiyallahu

An.

Bu üç kurban namzetinden, ilk ve son kurban olarak o gün,

sinesine saplanacak şahadet hançerini veya şahadet okunu,

mızrağını yiyiverdi.

Katil namzetini yakaladılar.

Ben hayatta kaldığım müddetçe ona dokunulmasın.

İnsanın hayatı çok muhteremdir.

Ancak ben vefat ettikten sonra kısas yapabilirsiniz.

Halife söylüyor bunu. Halife-i Ruhi Zemin, tekrar arz

edeyim, Türkiye kadar yirmi bir devletin başında bulunan Allah

Resulü'nün raşit dört büyük halifelerinden biri söylüyor bunu.

Bir yumruk darbesiyle katili yerle bir edebilecek bir cemaate karşı söylüyor bunu.

Ben hayatta kaldığım müddetçe ilişmeyiniz.

Ve ben ne yersem ona da onu yediriniz.

Nasıl yerde yatar kalkarsam ona da aynı şekilde bakınız.

Şayet ben bu onulmaz dertten vefat edersem, onu da ancak bir darbeyle öldürünüz de

zulmetmeyiniz.

Allah Resulü buyuruyor, her halükarda ihsanda bulunun.

Yani ölçüyü şaşırmayın.

İslam'ın kıssaslarına göre hareket edin.

Hatta hayvanı boğazlarken bile buyuruyor.

Bütün ibadeti taattan, bütün muamelatınızdan, bütün beşeri münasebetlerinizde

ihsandan inhiraf etmeyiniz.

Ali'den nasıl maket buluyor.

Sineme ben bir darbe yiyeceğim.

Cerihalı olarak tepinip duracağım.

Katilim benim karşıma getirilecek.

O dakikada dahi ihsan şuurundan inhiraf etmeyeceğim.

İşte biz buyuz.

Seyyidina Hazreti Osman'ın evi muhasara edilmiş.

Ve öyle fedailer var ki bir avucu sadece Seyyidina Hazreti Osman'ın evini

işgal eden, istila ve muhasara eden o bir avuç şakiyi ters düz edebilecek

güçtedir.

Sadece Hazreti Ali'nin çocukları dahi bu mevzuda aldıkları vazifeyi ifa etselerdi

bir şakinin o eve girmesine imkan yoktu.

Kendisine müracaat ediliyor.

Ey Allah'ın peygamberinin halifesiyim.

Lütuf ve müsaade buyurursanız şu gelen şakileri ters düz edelim.

Seyyidina Hazreti Osman ben peygamber köyünde ilk kan döken halife olmak istemem

diyor.

Bana Resul-i Ekrem dediğini demiştim.

Onlar istiyorlar ben hilafet cübbesini çıkarayım.

Bana demişti ki Allah sana bir gömlek giydirecek.

Bazı kimseler çıkarmanı ısrar edecekler.

Zinhar Osman o gömleği çıkarma.

Yani kendini mazun sayma.

Şekavete ve şakilere meydanı ve devranı teslim etmem.

Ben ancak bu kadar emir aldım.

Bunun ötesinde kan dökemem diyordu.

Ve biliyordu ki hele Allah Resulünden aldığı beşaretle ya Osman ailenle mi iftar

etmek istersin benimle mi iftar etmek istersin.

Seninle deyip uykudan alemi menamdan alemi yakazeye gelmiştim.

Biliyordu ki önünde okuduğu Kur'an'ı kanla boyayacak.

O gün şehit olup kanat çırpıp uçacak.

Allah Resulüne vasıl olacak. Elini kana boyamak istemiyordum.

Yanına gelenlere mukabele bile etmek istemedim.

En yakın arkadaşım yollarında olmak için çırpınıp durduğum Sadık ve Zelefisa

ile dostlarından birisinin oğlu içeriye girdiği zaman ağabey evladım baban seni bu

vaziyette görseydin ne derdi deyince çocuk ellerini yüzüne kapadı ağlıya ağlıya

dışarıya çıktım.

En kritik anlarda dahil hakka hukuka riayet havası içinde

bir karıncayı incitmeme muazenesi içinde hareket ediyor.

Hareket ediyoruz biz. Bizde muazene budur.

Balkanlardan kabarıp gelen bir tuğyan dalgası halinde

İstanbul'da payitahta kadar uzanan devrin muhteşem hükümdarının binasını muhasara

eden aynı eşkıya güruhuna sarayın muhafız komutanı hünkârım diyor şu

eşkıya güruhunu müsaade edersen geldikleri gibi Arnavutluğa kadar süreyim.

Hayır şu payitahtı İslami'de kan dökülmesini istemem diyor.

Bu bir iştahattır, isabetlidir veya değildir.

Onun davası ayrı hesabı ayrıdır.

Fakat burada biz bir mümin kalbine tercüman olmaya çalışıyoruz.

Vatanını seven insanın kalbine tercüman olmaya çalışıyoruz.

İnsanı muhterem bilen ve abideleştiren bir insanın hissiyatına tercüman olmaya

çalışıyoruz.

Bizim havamız budur.

Bu hava içinde devam ettik. Bu hava içinde bugüne kadar geldik ve bu havanın

istimrar ve imtidadını Hazreti Allah'tan diliyor ve dileniyoruz.

Bizi bu duygularla meşgul kılsın.

Ahir ömrümüze kadar böyle yaşatsın.

Millet sevgisiyle, insanlık sevgisiyle, insanlığa hürmet hissiyle

meşgul kılsın.

Bu meselenin bir yönüydü ki bir evvelki derste bunu arz etmeye çalıştım muhterem

Müslümanlar.

Bununla tebaa, rayiyet,

yeden ve güden arasındaki münasebeti kurcalayıp durduk.

Meselenin nezaketi,

havanın ayrı nezaket arz etmesi içinde ben Rabbimin beni muhafaza etmemesini ondan

dilerim.

Zira meseleyi bütün vücuduyla size intikal ettiremiyor.

Belki bir bakıma bulanık olarak aktarıyorum.

Bu vadide arz edeceğim ikinci mesele, yapımızda ikinci mesele,

yapımızı bilmemiz lazım ki mali yapıya intikal edelim.

Baş ve ayak, taban ve tavan münasebeti.

Vadi zatında bir farksızlık içinde cereyan etmektedir.

Bizim yapımızda tabanla tavan birbirinden farksızdır küre-i arz gibi.

Altı neresi üstü neresi onu tespit çok zordur.

Zira Allah'ın fezai ıtlakında dönüp durmaktan, orada cihet yoktur,

orada buğut yoktur, belki orada mekan yoktur, sadece itibari bir kısım şeyler

vardır, tahminler vardır, tahminlere girme vardır.

Bizim yapımız budur, yapımız içinde taban tavanın içine girmiş,

tavan tabanın içindedir.

Yapımızın bir yönü, cilveli bir yönü öyle bilelim.

Bu yapı içinde,

baş kendisini daima mesul sayar,

bütün seyyatı nefsine irca eder,

maddi manevi felaketlerin arkasında kendisini görür.

Meziyetler, hayırlar, faziletler geldiği zaman onu da milletin efradına dağıtır.

Yıkılışların, yok oluşların verasında zimamı elinde tutan kendisini mesul görür.

Gökten katre düşmediği zaman benim günahlarımdan düşmüyordur.

Halk kahdugala içinde bulunduğu zaman benim yüzümden oluyordur.

Umuma hengsizlik ve havasızlık kendi dirayetsizliğine ve kıyasetsizliğine verir.

Huzursuzluk ve anarşi varsa beceriksizliğine, dirayetsizliğine,

idraksızlığına verir.

Yapımızda manzara budur.

Seyyidine Hazreti Ömer başını yere kur, Allah'ım benim günahlarımdan ötürü ümmeti

Muhammed'i mahvetmedir, başta olduğu bir dönemde söyler.

Hazreti Osman tir tir titrer günahlarından ümmeti Muhammed'in başına gelecek

şeylerden ötürü.

Başkaları da aynı şekilde hareket eder, ta bizim devrimize ve zamanımıza kadar.

Devran böyle görmüştür hep bizim.

Fazilet ve mezaya olursa, insanlar üstün kılıçı şeyler olursa o ise efrada

dağıtılır.

En küçük hücreden en büyük topluluğa, kitlelere kadar mesele böyledir.

Yüce ve yüksek bir aile tasavvur edin.

Bundaki meziyet ailenin fertlerine aittir.

İyi bir ana vardır, musalliye bir ana vardır,

her gün seccade alnını kırk defa öpen bir ana vardır.

Yüzünden hakikat gamzetmekten, her an arş-ı azamın etekleriyle birkaç

defa yüz yüze gelmekten.

Rahmanurrahim'in arşının eteklerini her an veya günde kırk defa öpmekten.

Münevver bir ana.

Ananın bu mehip, bu tatlı, bu iç açıcı havasıyla müteessir,

bu meltemden müteellim evlatlar vardır orada.

Duygulu ve hisli evlatlar vardır orada.

Ciddi bir tecessüs ve tefessüs havası içinde annenin ve babanın durumunu kontrol

eden evlatlar vardır orada.

Evine bağlı, iffetli ve namuslu, üç tadayı gözü evinde,

hanımına merbut, eve döndüğü zaman dertleşen,

birbirlerini derttaş olarak kabul eden,

bir erkek bir de kadınla mürekkep bir aile vardır.

İşte bu aile mesut bir ailedir.

Ve hadisin ifadesiyle bu yuva cennet köşelerinden bir köşedir.

Bu yuvadaki bütün mezaya, bütün fazilet yuvadaki fertlerin üstün ve

yüce olma yolunda olmalarına bağlıdır.

Ama bir evde kusur varsa,

sukut varsa o evdeki sukut aile reisine aittir.

Hanım söz dinlemiyor, serkeşlik yapıyorsa efendi idare edememiş demektir.

Çocuklar namazsız niyazsız ise efendi derdi bilememiş demektir.

Derde yanlış muhalecede bulunmuş demektir.

Erkeklik ve onun kanunlarına vakıf olamamış demektir.

Bir kadını idare edemeyen hiçbir şeyi idare edemez demektir.

Evinde iki üç tane çocuğu idare edemeyen en küçük dairede idare etme kabiliyetinden

mahrum demektir.

Ya bunlar seçilir sizi idare etmeye kalkarlarsa, ya başınıza musallat olurlarsa,

kadını idare eden aciz insanlar,

çocuklarına istikamet vermeden aciz insanlar,

ya sevkulce iş etme durumunda bulunurlarsa, en skazada

bazı fırtına ve tayfunlar onları alır da en yüksek duruğa çıkarırsa,

bir yönüyle onlar irtika etmiş sayarlar kendilerini,

fakat asıl manasıyla ümmeti Muhammed'e musallat keyfiyetini alırlarsa,

vay aşağıdaki tefanın haline,

vay aşağıdaki rayiyetin haline,

evinden kaçan, kadını idare edemeyen, çocuk kaçkını

ve kadın kaçkını musallat bir cemaat.

Beynini ve pazusunu

çalışmaz hale getirmiş musallat bir cemaat.

Binaenaleyh Mesut

bir ailenin temelinde iyi bir aile reisi yatmaktadır.

Iyi

aile reisi o Mesut aileyi sevk ve idare ediyor.

Mesut olma

yolunda olan yüce ve yüksek olma yolunda olan fertlerin

bir araya gelişi çeşitli güzellikler meydana getirmiş.

Ama sukutun temelinde o reis vardır.

Büyüteyim meseleyi

isterseniz.

Bir aşiret bir kabile reisini alalım hele.

Aşiret ve kabilenin muvaffak bir aşiret, Mesut bir aşiret,

bahtiyar bir aşiret olmasını düşünelim.

Bu tamamen o aşiretin

ailelerine dolayısıyla fertlerine taksim edilecektir.

Ali de faziletlidir. Veli de faziletlidir.

Osman da

faziletlidir.

Aşiret reisi Hasan Ağa'ya verilmeyecektir

bunlar.

Ama bir aşiret derbeder isem, perişan isem, dilenci

isem, kapı kapı dolaşıyor ise, dolaşıp da eli boş dönüyor isem,

hizdan-ı haybet içinde bulunuyor ise, onun bütün

fezaati, fecaat ve şenaati, milleti adına, aşireti adına

denaati, nefsine, kendi dirayetsizliğine,

kendi

kıyasetsizliğine, idraksızlığına, kavrayışsızlığına,

etrafını, kabileleri, aşiretleri bilmeyişine bağlıdır.

Büyütelim meseleyi. Bir kale fethediliyor.

Bir kumandan

sevkulce iş yapıyor. Bir muhasarayı bertaraf ediyor.

Kepeçevre kendilerini sarmış düşmanı dağıtıyor.

Buradaki

muvaffakiyeti tamamen o kumandana vermek şirktir,

zulümdür, itisaftır, haddi tecavüzdür.

O ordu içinde

bulunan bütün askerlerin hissesi vardır, nasibi vardır.

Belki oradaki bir çavuş bin kat o kumandandan daha fazla iş

görmüştür. Binaenaleyh asıl Allah'ın işi ve fiili olan

Allah'ın yaratması olan bir muzafferiyet ve muvaffakiyeti

bazı şahıslara vermek askerin hukukuna tecavüzdür.

Öyleyse

İstanbul'u fethetme işini sadece Fatih Sultan Mehmet'e

vermek, Hazreti Allah karşısında hem bir zulümdür, hem de bir

şirktir. Ulu Batlı Hasan'ın hakkını yemek, Akşemseddin'in

hakkını yemek, Çandarlı Halil'in hakkını yemek,

Evranos Paşa'nın hakkını yemek ve bunları zayıf Fatih'in

sırtına, zayıf sırtına yüklemek demektir.

Ama şayet bir yerde

bir kumandan askeriyle bozguna uğrarsa oradaki cürüm ve cinayet

onun strateji bilme işine atfedilerek onda aranmalıdır.

Onun içindir ki Osmanlı Padişah'ı Merzifonlu Kara

Mustafa'nın başını kestirir. Daha başka devirlerde başka

paşaların aşıp aşıp gittikleri içine kadar daldıkları Avrupa'ya

giderken Osmanlı ordusunu bozguna uğratan bu Osmanlı

Paşası padişah tarafından cinayet etmiş sayılarak başı

muharebenin olduğu yerlere yakın yerde kesilir İstanbul'a

getirilir. Zira sukut baştakine aittir.

Ama yükselme ve terakki

bütün milletin efradına aittir.

Anladınız mı yapıyı?

Bizim yapımız bu. Meseleyi böyle kabul ediyoruz.

Ve böylesine

taban tavanın içine girmiştir.

Daha fazla büyük müye lüzum var

mı? Daha fazla işarete lüzum var mı?

Mesele şiddeti

vücudundan ihtifa ediyor. Taban tavanın içine girmiş.

Böyle bir

münasebet içinde Allah karşısında resmi geçide hazır

arzı endam etmeye hazır bir millet halinde bulunuyoruz.

Cenabı Hak bu duyguyla işlerimizi meşgul kılsın.

Tabanın tavan içine girmesini bir anarşi bir nizamsızlık

şeklinde de düşünmemek lazım.

Belli noktalara dikkatinizi istirham ediyorum.

Bir huzursuzluk bir keşmekeşlik şeklinde kabul etmemek lazım.

Taban bir kul halinde kapı kulu halinde her mesele karşısında tamit

infaliyle baka kalmayacak.

Tavanda zulüm ve itisaflarını devam ettirip baskı yapmayacak.

Elde ettiği imkanları baskı unsuru olarak kullanmayacak.

Tabiri değiştireyim.

Maddi manevi ihraz ettiği mevkii kendi rayiyet ve tebaasına karşı baskı unsuru

olarak kullanmayacak.

Belki seyyidül kavmi hadimuhum fehvasınca taban daima kendisini aşağıya hizmet eden

bir hizmetçi şeklinde kabul edecek.

Hele milletten aldığı maaşla kendi milletine hizmet etmeyi düşündükçe

kalbini yitirmemiş de vicdanını kaybetmemiş de

Hacaletten iki büklüm olacak.

Var mı benden daha alçak milletime hizmet edeyim diye başına geçtim ama milletimin

sırtından geçiniyorum diye yer yer iki büklüm olacak.

Onun için Hazreti Ebubekir gibi artırdığı şeyleri karın doyurduktan başka

yeniden milletine iade edecek.

Milletimin olsun diyecek.

Ve Hazreti Ömer gibi harıl harıl dünyanın ma meleki İslam hazinesi içine attığı

dönemde maili nizam duvarlı binanın içinde oturacak.

Ve Seyyidina Ömer İbni Abdulaziz gibi bir senedeki geliri Türkiye'nin otuz

senelik bütçesine denk olduğu dönemde zekat ve sadaka alacak tek fakirin kalmadığı

bir dönemde vefat ederken sırtında sadece tek gömlek bulunacak değiştirip

yıkama imkanını bulamayacaklardır.

İki büklüm olacak milleti karşısında hacalet ve

mahcubiyetinden kaldı ki böyle bir insan elde ettiği şeyleri milletine

aşağıya aile reisinden alın büyüğüne kadar aşağıya zulüm,

itisaf ve istibdat unsuru olarak kullansın da onları etsin.

Seyyidül kavmi kadimuhum muvakkaten millete hizmet işini

tekeffül etmişte ahkut etmiş samimiyet ve hüsnü niyetle yapacak.

Yer yer milletinin karşısına çıkacak.

Arzu ediyorsanız ben iade ediyorum.

İçinizden bir başkasını intihap ediniz.

Zira ben bıktım bu işi götüremeyeceğim diyecek.

Yine Ebu Bekir gibi, Ömer gibi, Osman gibi, Ali gibi, Ömer bin Abdulaziz gibi

yer yer kendisini azledecek Osmanlı hünkârları gibi, hükümdarları gibi.

Aşağıda bu işte kul ve köle olmayacak.

Kapı kulu olma durumunda olmayacak.

Belki yukarıya karşı vazifesini müdrik olacak.

Ne yapılması gerektiğini bilecek.

Binaenaleyh tabanı tavanın içine girmemiş, taban tavanda yerini

almamış bir topluluk talihsizdir.

Tabiri değiştireyim.

Tavanın kusurlarını görüp de ikaz etme cesaretini kendisinde göremeyen bir milletin

efradı talihsizdir, bedbahttır.

Ve tabanın rayiyetin içine girmeyen, onların hissiyatını

dinlemeyen, sinelerine kulak vermeyen, ikazlarına kulak asmayan baştaki

de talihsizdir.

Talihli dönemde iki şey iç içe girmiştir.

O ona kulak kesilmiş, o da ona kulak kesilmiştir.

Halk baştakini dinlemekte, baştaki de halkı dinlemektedir.

Seyyidina Hazreti Ömer Radiyallahu Teala'nın Hazretleri,

Mescidi Nebevi'de hutbe irad ediyor.

Cemaat içinde her seviyede insan bulunuyor.

Hazreti Ömer tam kendini sevdirdiği,

gönüllere taht kurduğu bir dönemde, tam kendini sevdirdiği ve gönüllere taht kurduğu

bir dönemde hutbe irad ediyor.

Cemaatin dikkatini çekmek için.

Biz nasıl muhterem Müslümanlar, dikkat edin, agah ve mütenebbih olun,

kendinize gelin, geçmişinize bakın, geleceğinize dikkat edin diye cemaate tembihte

bulunuyoruz.

O da cemaate tembihte bulunuyor.

Cemaat dinleyin, bana kulak verin,

söylediğim şeyleri iyi belleyin.

Birdenbire Ömer'in sesini bastıracak bir ses yükseliyor.

Sesin yükseldiği yere gözler dikilince eğri kılıç üzerine,

kollarından iplikler sarkan bir fakir Arap'ın kılıç üzerine dikilmiş Ömer'e

karşı şöyle haykırdığı duyuluyor.

Hayır ya Ömer, ne dinliyoruz ne de söylediğin şeyleri belleme

niyetindeyiz. Biraz daha dikkat edince tanıyorlar.

Bu Resul-i Ekrem sallallahu aleyhi ve sellem'in Mevlası,

bu Selman-ı Farisi,

bu Hazreti Ömer'in gözdesi, devri Ömer'i de bir yerde vali olan Selman-ı Farisi.

Hilayet vazifesini valiliği daha üzerine almadan Mescidi Nebevi'de

Halife-i Rüy-i Zemini dinliyor.

Ve onu dinlerken dinlemeyeceğim diye itiraz ediyor.

Esbabını açıklar mısın, niçin dinlemeyeceksin?

Ya Ömer,

dün Beytülmal'den herkese kumaş dağıttın,

bana da bir kumaş verdin, beni de sabikun evvelinden saydın,

bana da bir kumaş verdin, kendinde bir kumaş aldın, ben eve götürdüm,

hanıma verdim, bana bir gömlek dik dedin bunu,

enini ölçtü, uzununu ölçtü, bana gömlek çıkmadı.

Görüyorum ki sen aldığın kumaşı rahatlıkla sana bir gömlek yapmışsın.

Sen demek zulmettin, rayiyetinden fazla aldın, ben şu Allah Resulü'nün

mescidinde nasıl seni dinlerim diyor.

Talihli rayi, talihli emir, talihli

halife, rayiyetinin içinde, tebaa kendisini uyarabilecek mevkide,

o kadar yakın ki kendisine istikamet verecek bütün sözleri duyuyor,

pusulaları görüyor, müşirlere nicehban bulunuyor.

Tebessüm ediyor Ömer, tebaasını, rayiyetini bulunca tebessüm ediyor,

biz kocanırız, oğluna sesleniyor, Abdullah evladım,

gömleğin hikayesini anlat,

camide millet hutbe dinleyeceği yerde gömlek hikayesi dinliyor.

Evet diyor, cemaat şahit olun ki babam bir parça kumaş getirdi,

bir parça da bana hisse düşmüştü, onunki ona gömlek olmadı yetmedi,

benimki de bana olmadı, ben benim hissemi babama verdim,

ikisini bir araya getirdi, bir gömlek yaptı, sırtındaki gömlek işte bu gömlektir.

Daha kılıca dayanıp ayakta duran adam oturmamıştır, bu defa sesi daha tatlı

yükseliyor, konuş Ömer diyor, konuş şimdi dinliyorum diyor.

Rai, raiyetin içine bu kadar girmiş, alttan gelecek sesleri

duyma mevkiindedir, halk hakkında ne düşünüyor onu çok merak etmektedir,

sinelere taht kurmuş ve kendisini sevdirmiştir,

o rahatlıkla seslenebilir.

Cemaat, layık olmadığım halde bir mevkiye getirildim, ben bunun arkasında

değildim, şayet ben bu işte kaldığım müddetçe eğrilirsem ne yaparsınız,

öbür köşeden bir eğri kılıçlı kılıcın üzerine doğruluyor,

ya Ömer merak etme, eğrilirsem bu kılıçlarla seni düzeltmesini biliriz diyor.

Aşağıya iniyor Ömer, minberin önünde secdeye kapanıyor,

Allah'ım sana hamd ve sena ederim, Ömer eğildiği zaman onu düzeltecek insanlar

var içinde diyor.

Talihli emir, talihli halife, talihli tebaa, talihli

raiyet, iç içe girmiş, kaymak bağlamamış bir süt gibi her tarafında

lezzet, her tarafında helavet, her tarafında bir tatlılık hüküm ferman.

Olmuş şeyler bunlar, ümniyada kuruntulardan, ütobik

dünyalardan bahsetmiyorum,

kendi yapımızın tercümesini size getiriyorum, perişan ifadelerimle buna tercüman

olabiliyorsam kendimi talihli sayacağım.

Ve bu işe kimse talib-i ragib değildir.

Kulak verip söz sultanından dinledikleri sözler,

içlerine yer etmişti de bu mevzuda tam muazeneli hareket ediyorlardır.

Hz. Osman Seyyidina şehid olduğu zaman, Hz.

Ali'yi zorla halife yapmışlardır.

Ellerinden tutup götürmüş bir yere oturtmuşlardır, zorla elini çekmişlerdir.

Sana biat ediyoruz demişlerdi, zorla biat etmişlerdi.

Ben halife olamam diyordu. Halife Ebu Bekir'di, Ömer'di,

Osman'dı, ben olamam diyordu.

Kaçıyordu bu meseleden.

Seyyidina Hz. Hasan çok haksız bir cemaat, çok haksız bir zalim karşısında

sırf mümin kanı dökülmesin diye hilafet hakkından feragat ediyordu.

Senelerce evvel, Resul-ü Ekrem'in yanında minberde minnacık ve nurani bir çocuk,

Allah Resulü onun için şöyle buyurur, Hasan bana benzer buyurur.

Evet, Hasan ona benziyordu. Sergüzeşli hayatıyla bu benzemenin hakkını verdi.

Benim şu yavrum var ya, bu efendi var ya, şubbanı ehli cennetten bu delikanlı var

ya,

ümmetim arasında iki cemaat fitne çıkardığı zaman bu sulha vesile olacaktır.

Efendi oğlu efendidir diye alkışlayacaktır.

Aradan otuz kırk sene geçtikten sonra, Seyyidina Hz.

Hasan, sulhu müminin temini için

hilafetten sarf-ı nazar edecek, kaçacaktır o işten.

Yapının manası budur. Bizim yapının manası.

Sahabeyi kiramdan Zübeyir bin Avlamı Hz.

Ömer çağırdı.

Sevkulce iş kabiliyetin vardır.

Resul-ü Ekrem devrinde bazı seriyelerin başında bulundun.

Gözü pek ve mert insansın.

Anan da öyleydi, Safiye de öyleydi.

Seni bir birliğin başına kumandan yapmak isterim.

İki büksüm olarak nedir halife-i ruiz eminem?

Ya Ömer beni bağışla, mazur gör.

Hep Resul-ü Ekrem devrinde bir nefer olarak savaştım.

Bir nefer olarak gitmek istiyorum.

Aşereyi mübeşşer eden Allah Resulü'nün halazadesi,

halasının oğlu,

Hz. Ebu Bekir'in damadı,

Esma'nın kocası,

Urve ve Abdullah İbni Zübeyir'in babaları,

Bu şah nişah, bu şah,

ben bir onbaşı bile olmak istemem diyor.

Ben bir nefer olarak savaşmak isterim, yapı bu.

Hırs yok, tama yok, oraya göz dikme yok, onu bir külfet kabul etme var.

Hz. Ömer, İran'a karşı savaşan İslam ordularının başına kumandan araştırıyor.

Aklına Noman İbni Mukarrin geliyor.

Noman İbni Mukarrin bir vazifede değilse, mescitte ibadet-i taattadır.

Mescide geliyor, o Allah Resulü'nün namaz kıldığı yerde,

onun yokluğunu içinde derin derin hissederek, kırık kalbiyle,

münkesir haliyle ibadet etmekte.

Halife arkasında durur, bekler.

Namazda selam verip ayrılınca yanına sokulur.

Noman der, sana bir vazife vermek istiyorum.

Halifenin durumunu görüyor musunuz?

Mescitte kumandan arıyor, sana bir vazife vermek istiyorum.

Ey Allah'ın peygamberinin halifesi,

eğer imaret tevdi edeceksen,

müsaade buyurursan kabul etmeyeceğim bunu.

Eğer neticesi şehit olacak bir şey vereceksen bana, baş göz üstüne kabul ederim

bunu.

Ben sana kumandanlık vereceğim.

İran'a karşı savaşan orduların başına gönderiyorum.

Noman İbni Mukarrin gider, İran'a karşı savaşır.

Birkaç muvaffakiyetten sonra şehadet haberi Hazreti Ömer'e gelince,

minberde bir çocuk gibi hıçkıra hıçkıra ağlar.

Noman İbni Mukarrin gibi kumandan bulsak da tayin etsek de.

Bu bir meziyet ve bir fazilettir.

Mü'minde de olsa fazilettir, başkasında da olsa fazilettir.

Romalılar uzun seneler Kartacallılara karşı savaşırlar.

Ve bu savaşların pek çoğunda Şenzor Katon diye, bir zamanlar Ahlak Nazırlığı yapan

bir isim,

Roma'nın parlamentosunda vazife görendirilsin.

Roma ordularının başına geçer, orduları sevk eder,

Kartacallılara karşı muvaffak ve muzaffer zaferler verir,

muzaffer olarak halp eder ve sonra muvaffak ve muzaffer bir kumandan olarak Roma'ya

döner.

Asker Halit gibi kendisini sevmektedir.

Asker arkasındadır. Ama milletine bir vazife yapmıştır.

Roma hükümdarı kral kendisini tebrik için elini uzatınca tarih yazıyor bunu.

O başkumandanlık tacını kralına takdim eder.

Muhteşem ve muhterem hükümdarım.

Ben milletime karşı, milletime karşı bir vazife yaptım.

Milletimin muhtaç olduğu bir dönemde milletimin imdadına koştum.

Ben aslında bir reçmer çocuğuyum.

Vazifemi yaptım. Semeresini yemek istemem.

Nasıl vefa sayarım?

Nasıl milletperverlik sayarım?

Nasıl sayarım ki ben zaferlerimin kaidesi üzerinde putlaşayım?

Sonra milletimi sömüreyim. İstemem ve bu alçaklığa tahammül edemem.

Müsaade buyurursanız vazifemi yaptım köyüme dönüyorum.

Kaç defa köyünden çağrılır. Kaç defa başkumandanlık atı verilir.

Kaç defa yanına seiz katılır. Kumandanlık tacı başına konur.

Konur da muzaffer kumandan olarak Roma'ya dönünce her şeyi verir köyüne döner.

Fazilet kimde olursa olsun fazilettir.

Meziyet kimde olursa olsun meziyettir.

Roma tarihinde biri varsa bizde binlercesi var ve bizim yapımız bundan mensuçtur.

Taban olmaya herkes arzulu ve iştiyaklı.

Bu duyguyu Allah içimize koysun inşallahü teala.

Hırsı içimizden silsin. Duygu ve düşüncemize duygu ve düşüncenize tercüman olayım.

Memleketimiz Allah refah ve saadete kavuştursun.

Sultanlar gibi hayat yaşama imkanını bahşetsin.

Sağdan ve soldan menabihi servet harıl harıl memleketimize aksın.

Maddi manevi iktisadi ve ticari Cenab-ı Hak bütün refahı bahşeylesin.

Ama benim gibi düşünen cemaat o zaman isterse bizi belediyeye çöpçü

yapsın. İşte bu duyguyu içimize koysun.

Bizim gibi düşünen, bizim gibi memleketini kurtarmaya can ve aşkıyla çırpınan,

memleketine karşılıksız neften başka aklından bir şey geçirmeyen,

sertler bulunduktan sonra bana olmasın da ona olsun bu Allah

Resulünün emridir. Bu mevzuda hırs gösterme, şeytana kapılma demektir.

Senden başka müminin bulunmadığı yerde müminlere ait bir vazifeyi tekeffül etme

vazife olsa bile başka müminlerin bulunduğu yerden ortaya çıkman,

başka fazilet ve faziletlerinin bulunduğu yerden faziletli gibi arzı didar

etmen hırsın ifadesidir.

Açık gözlülüğün ifadesidir. İstismar duygusuyla meşgul bulunmanın ifadesidir ve

sahabi yolunda olmamanın sıratı müstakimi kaybetmiş bulunmanın kelimenin tam

manasıyla şaşkınlığın ifadesidir.

Seyyidina Yusuf Aleyhisselam Mısır'da bir vazifeye talip olmuştu ama

kendinden başka mümin yoktu. Ebu Bekir vazifeden kaçıyordu zira kendinden başka

bu işi götürecekler vardı.

Ömer kaçıyordu zira kendinden başka götürecekler vardı.

Ali içtinaf ve tevekkü ediyordu kendinden başka götürecekler vardı.

Muazeneyi böyle anlamamız lazım.

Meseleyi bu zaviyeden ele almamız lazım.

Ben şu girizgahtan girdim.

Havan tabanın içine girmiştir bizim yapımızdan.

İçli dışlı olma vardır.

Üste çıkma üste çıkmış olmayı baskı unsuru olarak kullanmadan çok uzaktır.

Ve bu maddidir ve manevidir.

Bizde bir ruhbaniyet bir kilise hakimiyeti yoktur.

İnsanla Allah'ın arasına girebilecek vasıtalar yoktur.

Cehennemin kapısını mühürleme ve cennetin kapısını açma yoktur.

Bu kimsenin elinde değildir. Sadece bu Allah'ın elindedir.

Sahabe-i Kiram'dan birisi vefat eder.

Efendimizin yanında bir kadın ne mutlu sana cennete girdindir ona.

Kadın böyle bir sözü söylemede belki haklıdır bir bakıma.

Zira o sahabi hayatının son anına kadar faziletli yaşamıştır.

Efendimiz'e bağlılık içinde yaşamıştır.

Vefat ederken onun gözünün önünde vefat etmiştir.

Nebiler nebisi belki gözyaşlarıyla yüzünü gözünü yıkamıştır.

Eliyle gazet etmiştir.

Mezarına beraber gitmiştir.

Kadın bütün bu olup bitenleri görünce ne mutlu sana cennete gittin demiştir.

Allah Resulü ne biliyorsun?

Ben peygamberim onun cennete gittiğini bilmiyorum.

Ne biliyorsun buyurmuştur. Zira cennetin anahtarı Allah'ın elindedir.

Cehenneme mühür vurma işi de Allah'a aittir.

Onun içindir ki yapımızda uluvi ve mukaddes duyguların istismar edilmesi

suretiyle

başkalarının vicdanına baskı yapma da vaiz mevzu değildir.

Burada istirhadi olarak bir şey arz edeceğim.

Mevzumla alakası yoktur benim.

Teokrasiden kocunanlar var. Ve teokrasiyle İslam'a yani bize on dört

asırlık yapımıza dil uzatanlardanlar da var.

Her ikisi de bir hamakatın kurbanı.

Teokrasi sözünden kocunanlar bir hamakatın kurbanıdırlar.

Zira bizde hiçbir zaman ruhbanlığın sultanlığı ve hükümdarlığı vaiz mevzu

olmamıştır.

Hiçbir zaman cennet satan ve cehennemi mühürleyen bir idare vaiz mevzu olmamıştır.

Ömer herkesten daha mücrim saymıştır kendini.

Hazreti Fatih de öyle saymıştır.

Osman herkesten mücrim saymıştır kendini.

Hazreti Yavuz da öyle saymıştır mücrimim demiştir.

Hocasının çamurlu cübbesine bağlamıştır veya hocasının çamurunu taşıyan çamurlu

cübbeye bağlamıştır her şeyi.

Teokrasi yoktur bizden.

Cemaatimize şu vatanın evladına teokrasik idare deyip tecavüzde

bulunan hamakatini ahmaklığını isaretmiş oluyor.

Kilise idaresini bu memlekete ikam etmek isteyen bir deli yoktur.

Bağışlayın bir zırh deli yoktur.

Havra idaresini getirmek isteyen bir zırh deli yoktur.

Terminolojiden habersiz nadanlar ve cahiller.

Aile kaçkınları, kadın idare edememiş zavallılar, kelime keşmekeşliği ve anarşisi

içinde ne dediğini bilmeyen mefhumlardan, kavramlardan mahrum nadanlar.

Bir de bundan kocananlar var.

Niçin rahatsız oluyorsunuz?

O ben değilim.

O hedef ben değilim.

Ama bunu diyenler, mukaddesime küfretmek için diyorsa,

Allah'ımı tezgif için söylüyorsa,

Resul-i Ekrem sallallahu aleyhi ve sellem'e her şeyiyle,

ahkamıyla,

bütün mevcudiyetiyle, temsil ettiği şahsi manevisiyle tezgife ve istihzaya

kalkışıyorsa,

zaten baş aşağı gitmiş,

hayvandan daha aşağı bir mahluk derecesine düşmüştür.

Böylesine haşerat-ı mızıranın sözünden ve davranışından müteessir olmak kârı akıl

değildir.

Binaenaleyh, istidradi olarak Arsettin Musa'da tekrar dikkatinizi istirham ediyorum.

Bizde hiçbir zaman muhterem duygularımızın istismar edilmesi bahis mevzu olmamış.

O yolla üzerimize sultan kurulmamış.

Aksine dinde ve diyanette ileri gittikçe biz mütevazi olmuşuz.

Büyüklerimiz kendilerini tebaa ve rayiyetin hizmetçisi saymış,

kalkmış onlara hizmet etmişler.

Dolayısıyla arz etmiş oldum bunu.

Mevzumuzla pek münasebeti yoktur, dolayısıyla arz etmiş oldum.

Asıl size mevzu olarak getirdiğimiz şey, topyekun bir cemaatın

aşağıdan yukarıya kadar iç içe girmesin.

Adeta kaynaşmasın.

Ve böyle bir cemaat, bütün fertleri haberdar olmadan, nighahban

bulunmadan o cemaat içinde ciddi hiçbir şeyin yapılmaması,

başındaki nebi bile olsa, ciddi hiçbir şeyin yapılmaması.

Resul-i Ekrem sallallahu aleyhi ve sellem, gökten gelen vahyiyle müeyyet,

bununla beraber her meselesini halka mal etme yolunu tutmuştur.

Bedir'e ordusuyla beraber gidiyor.

Bedir'de askerini konduracak,

askerini yerleştirecek yeri hazırlarken, düşünürken, Hübab-ı İbni Münzir ile

istişare ediyor.

Ya Resulallah,

vahyiyle orduyu buraya getirdin, yerleştirdin ise şayet ona bir şey diyemem.

Ama iştihat buyurduysanız şayet, müsaade buyurursanız kanaatımı isar edeyim.

Buraya değil de falan noktaya yerleştirme daha mühimdir.

Ve Allah Resulü sallallahu aleyhi ve sellem, halkın içinde ala meleğin nas,

Hübab-ı İbni Münzir ile meşveret ettikten sonra, ordusunun yerini değiştiriyor da,

Bedir kuyusunun başına getiriyor.

Ve ashabına bunda isabet olduğunu gösteriyor.

Esirler hakkında yapılacak muamelede Ebu Bekir Ömer istişare ediyorlar.

Hz. Ömer'in rei istikametinde ayet geliyor.

Ve Hz. Ömer yanlarına döndüğü zaman hem Efendimiz'i hem de Hz.

Ebu Bekir'i ağlar buluyor.

O da ağlamaya duruyor.

Ya Resulallah, niçin ağlıyorsunuz?

Söyleyin, ben de ağlayayım.

Biz iştihat ettik, meşveret ettik, hüküm verdik.

Sen de kanaatını beyan etmiştin, onu tutmadık.

Halbuki şimdi ayet nazil oldu.

Senin kanaatın istikametinde diyor Allah Resulü sallallahu aleyhi ve sellem.

Allah Resulü meşveret ediyor.

Uhud'a çıkmadan evvel meşveret ediyor Allah Resulü sallallahu aleyhi ve sellem.

Meşverete ihtiyacı yoktu.

Ama o tebaanın rayiyetin içindeydi.

Her meselenin cemaate mal olmasını düşünüyordu.

Çok ileri seviyede demokrasi diyorlar ya,

onun verasının verasının verasının verasında,

onu en iptidai bir idare şekli haline getirecek kadar,

göklerin üstünde ve çok yüce,

bütün halka mal edecek şekilde,

en makul kararları istimbat etme yolunu araştıran,

Nebiler Nebisi sallallahu aleyhi ve sellem.

Böylesine halkın içinde ve umumi durumuna halka karşı,

vesile istibdat yapmıyordu.

Kendinden sonrakiler de yapmadılar bunu.

Böyle bir yola tevessül etmediler.

Bu hava ile, Allah Resulü sallallahu aleyhi ve sellem'in bu havası ile,

bir cemaat, cemaatta bir şuur teşekkül etti.

İşte bu şuur idi ki,

Hz. Ömer'i Numan ibni Mukarri'nin arkasından koşturuyordu.

Git mescitte kendine kumandan ara diyordu.

Tecrih etmeyenden hayır olmaz diyordu.

Onu mescitte ara.

Zira şehit olmak için,

kalbi heyecan ve heyecan içindedir.

Kanını akıtmak için,

uçup uçup cennete varmak için,

heyecan ve heyecan duymaktadır.

Gidiyor mescitte arıyordu kumandanını.

Bu şuur, onda bu düşünceyi meydana getirmişti.

Muhterem Müslümanlar!

Buraya kadar meseleyi uzattım.

Hulasi edeyim.

Dağıttığım şeyleri toparlamaya çalışayım.

Bu cemaati arz ederken,

içli ve dışlı olmuş bu cemaati arz ederken,

kumandanı neferin yanında,

idarecisini halkın yanında görüyoruz.

Aşağı gibi görünen şeylerin,

aşağı gibi görünen insanların,

onlarda bu aşağılık duygusunun tamamen eridiğini

ve yok olduğunu müşahede ediyoruz.

Resul-i Ekrem Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in

talimi ve icraatı içinde,

meydana getirmesi için de

buna bütün bir tarih boyunca şahit oluyoruz.

Allah Resulü Sallallahu Aleyhi ve Sellem,

Zeyd İbni Harise'yi bir yere göndereceği

en nadidi ordusuna kumandan tayin ediyor.

Sabıkun-i Evvelin var.

Bu ordunun içinde Halidler de var,

Hazreti Aliler de var,

daha başkaları da var,

Cafer İbni Ebi Talipler de var.

Ama orduya başkumandan olarak,

siyah saçlı, zenci saçları kıvırcık bir Habeşi'yi tayin ediyor.

Zeyd İbni Harise'yi tayin ediyor.

Aradan seneler geçtikten sonra,

yine aynı yere göndereceği bir ordunun başına,

18-20 yaşında onun oğlu Üsame Bin Zeyd'i tayin ediyor.

Ayağının ucuyla, elinin tersiyle,

insanlar içinde zenciye bakışı yıkıyor.

Gerçek faziletin gönülde olduğuna dikkati çekiyor.

Kendisi bizzat bunu yapıyor,

Allah Resulü Sallallahu Aleyhi ve Sellem.

O, bunu tayin ettiği için, bunu mukaddes bir meselem ve bu teklifi mukaddes bir

emir olarak kabul eden Seyyidina Hz.

Ebu Bekir, Efendimiz'den sonra halife olunca bu 18-20 yaşındaki kumandanın yanında

feyabanı tepmeye çalışıyor.

Kumandan atın üstünde, o atın zimamını tutmuş, kumandanın yanında gidiyor.

Hz. Ebu Bekir Halife,

Resul-ü Ekrem vefat ettikten sonra, o ordu ise daha Resul-ü Ekrem hayattayken

hazırlanmış ve başına Üsame Bin Zeyd tayin edilmişti.

Hz. Ebu Bekir'e ders vermek, ikaz etmek isteyenler oldu.

Ey Allah'ın Peygamberinin Halifesi, Üsame ordusunu gönderme.

İrtidat hadiseleri olabilir ve oluyor.

Medine'ye hücum edebilirler. O, Allah Resulü'nün ortaya attığı bu şeye tepeden

tırnağa saygıyla doludur.

Eğer dağlardan aslanların, kurtların, yılanların, çıyanların bana hücum edeceğini

bilsem, Allah Resulü'nün hazırlayıp yola koyduğu şu orduyu ben göndereceğim onun

istediği istikamete.

Evvela emre, Allah Resulü'nün emrine teslimiyette, inkıyatta bir incelik vardır

ki onu kavramıştır.

Saniyen, bu orduya serdarlık yapan bu genç serdarın atının yanında yaya

yürür.

Genç serdar ezilmekten iki büklüm olmaktadır.

Ya Halifete Resulü'l-Allah'ı sallallahu aleyhi ve sellem.

İmma en terkebe ve imma en enzile.

Ya sen bineceksin ve ya ben ineceğim attan.

La vallahi la tenzil ve vallahi la erkebu ebeden.

Ma aleyye en ugabbire kademeyye fisebilillahi saatem.

Hayır Allah'a yemin ederim ki ne sen attan ineceksin ne de o ata ben bineceğim.

Ne var ben de Allah yolunda ayaklarımı toza boyamayayım,

bulamayayım. Bırak bir parça benim de ayaklarım Allah yolunda toz içinde olsun

diyecektir.

Allah Resulü'nün arkada bıraktığı mukaddeslere, muhteremlere,

işçi saygı dolu bu hava içinde hareket edecektir.

Ve üsame bir esirin oğlu, siyahi bir insanın oğlu, eşrafı sevk ve idare

edebilecek durumda bir orduyu alıp götürecektir.

Bundan da anlıyoruz ki yapımızda aristokrasinin hükümdarlığı ve hakimiyeti

bahis mevzu değil. Eşraf hükmetmemekte, belki liyakatlar hükmetmekte.

Kafası kadar kalbi olan, vicdanı nurlu olan, içi aydın olan,

kafası işleyen ve dünyayı bilen kim ise o hükmedecek, o sevk edecektir.

Liyakatlar başta bulunacaktır.

Yapımızda iş bu şekilde manasını ve donunu bulmaktadır.

Resul-i Ekrem sallallahu aleyhi ve sellem bu davranış ve bu fiili ile bunu getiriyor

ve bizim hayatımızda tatlı bir dönemin kapısını açıyor.

Bir hususa dikkatinizi rica edeceğim.

Bu mevzuda ciddi bir hazırlık yapmayı da düşünüyordum.

Büyük mevali diye,

mevla olarak esirken hürriyete kavuşmuş,

efendilerin himayesinde yetişmiş ve bizlere sultan olmuş çok büyük vicdarlar var.

Hadis ilminde, tefsir ilminde, sevk ve idare durumunda bunları görüyoruz.

Bunları bir araya getirip ilmin seviyede arz etmeyi düşünüyordum.

Fakat şu anda hatırıma gelenleri arz edeceğim.

Resul-i Ekrem'in açtığı bu yücelme ve yükselme kapısından esirken,

hürriyetini kaybetmişken hürriyete kavuşup bize sultan olan niceleri menfez bulup da

yükselmişlerdir. Açılan kapıdan.

Diğer bir tabirle arz edeyim.

Liyakatlar inkişaf etme imkanını bulmuşlardır.

Önleri alınmamıştır onların. İşte Resul-i Ekrem'in Mevlası Zeyd ibn-i Harise.

Hürriyete kavuşur bir kumandan olduğu liyakatını gösterir.

İşte Selman-ı Farisi Allah Resulünün azatlısı.

Hürriyete kavuşur maddi ve manevi sultan olduğunu, sultanımız olduğunu gösterir.

İşte Hz. Ebu Bekir'in Mevlası Bilal-i Habeşi hürriyete kavuşur sultan olduğunu

gösterir.

İşte Hz. İbni Abbas'ın Mevlası Küreip ve İkrim'e, ilimde Buhari ve Müslimlerden çok

evvel ilmi tezmin eden insanlar arasında sultanımız olduklarını gösterirler.

İşte İbni Ömer'in Mevlası Nafi İbni Mercan'e.

O da bir esirdir hürriyete kavuşur.

İbni Ömer sayesinde İmam Malik gibi Darül Hicret'in imamı,

hükümdarların ayağına gittiği zat Nafi'nin karşısında el pençe divan durur Allah

Resulü'nü öğrenmeye çalışır.

Bir esirdir.

İşte Basra'da Hasan Basri mevaliden bir zattır.

Hürriyete kavuşmuş ve sultan olmuş.

Ehlullah'a sultan olmuş. Erbavi ilme sultan olmuş bir insandır.

İşte Mekke'yi mükerrem eden Mücahid İbni Cebir.

O İbni Abbas'ın birinci talebesi ve bugüne kadar tefsiri intikal eden elimize geçen

büyük müfessir. Bir esirdir aslı.

İşte Mekke'nin o küçük burunlu kıvırcık saçlı bütün hadis imamlarını karşısında

toplayıp ciddi vakar ve heybeti karşısında herkesin dilini yutturan Eta İbni Ebi

Rebah. Bu da bir esirdir mevaliden bir zattır.

Bunun gibi daha niceleri vardır ve bunlar içinde o günden bugüne arkasında koşan

binlerce cemaat ve milletin kendisini imam kabul ettiği Ebu Hanife'de

mevalidendir. O da esasen bir esirdir.

Hürriyete kavuşmuştur ve bütün Hanifi mezhebine Noman İbni Sabit bir sultan

olmuştur.

Zira ona Mevla Beni Teym İllah derler.

Teym oğullarının mevalisindendir.

Hürriyete kavuşmuş mevaliden bir tanesi de odur.

Kırk sene yatsının abdestiyle sabah namazını kılan, tabiin imamlarına ders veren,

hükümdarlar kapısına koştu Tavus İbni Keysan Mekke'nin alimi bu da mevaliden

bir zattır.

Resul-ü Ekrem'in eliyle açtığı kapıdan büyük istidatlar yükselme imkanını

bulmuşlardır.

Bürokrasinin bulunmadığı yerden, acayip tedrisat sisteminin istidatları köretmediği

bir yerden, böylesine istidatlar şadırvanların temiz güvercinleri gibi Resul-ü

Ekrem'in verdiği ders sayesinde insanlığa sultan olma durumunu itiraz etmişlerdir.

Mübalasız arz edeceğim. 2 ve 3.

asırdan bütün tefsir imamlarının başında, hadis imamlarının başında,

fıkıh imamlarının başında %80 mevali görürüz.

%80 ya babası ya kendisi esir hürriyete kavuşmuş, sahabi ve tabiinden ders

almış ve sonra bizlere sultan olmuş Zeyd İbni Harise ile Bilal-i Habeşi

ile Selman-ı Faris ile Hebbab İbni Eret ile başlayan bu esirlerden

sultanlar olma dönemi ve bezmi 3-4 asır devam etmiş insanlığa nur efşan olmuşlardır.

Cenab-ı Vacib-ül Vücut ve Tekaddes Hazretleri yollarında açtıkları feyizi

yolda müteneviren Resulullah'a vasıl olmaya bizleri muvaffak eylesin.

El-Fatiha

Eşhedü en lâ ilâhe illallah ve eşhedü enne Muhammeden abdûhü ve resûlühu.

El-Fatiha

El-Fatiha

Eşhedü enne Muhammeden abdûhü ve resûlühu.

El-Fatiha

Eşhedü enne Muhammeden abdûhü ve resûlühu.

İnayeti ilahinin,

lütfu ilahinin sizinle beraber olacağı bir yolu araştırınız.

Havl ve kuvvet kendisine ait olan Hazreti Allah'ın size müzahir

olacağı, muin olacağı yolu araştırın.

Bütün desteklerinize, kaidelerinize bedel yetecek, artacak,

kâfi ve vâfi kuvveti bulma, kudreti bulma yolunu araştırın.

Zayıflar karşısında sizi serfürudan kurtaracak,

kula kul olma zilletinden halas edecek,

dilenciliğinize söz verecek yolu araştırın.

O ganî-i mutlak,

kavî-i mutlak,

hâlik-i mutlak, hâdî-i mutlak Hazreti Allah ve O'nun yoludur.

Her meseleniz rahatlıkla halledilecek,

çözülmüyor ve çözülmez gördüğünüz şeylerin sıraya girip teker teker çözülecek,

her çözülüş içinize inşirah getirecektir.

Netice itibariyle her şey kendisine bağlı ve dayalı bulunduğu için kime

müracaat ederseniz ediniz, son sözü o söyleyecek, hükmü o verecek,

tikkeyi o kesecek,

ferman ondan çıkacak.

Ona dayanmadan, o konuşmadan ve taraf-ı ünûiyetinden ferman

istar edilmeden kime ve nereye müracaat ederseniz ediniz,

cevabı sevap alamayacak, haybet ve huçran içinde başı açık ve

yalınayak hayallerinizle geriye döneceksiniz.

Allah'a itimat edin, mayiyetine girin, ihsansız ile

Allah'a tehalat edin,

içinizi ve dışınızı mamur kılsın,

sizi yükseltsin,

mezarlıktan halas eylesin, keşmekeşliklerinize son versin,

fikri ve ruhi enerjiyi durdursun.

Her şeyin kilit ve anahtarı elinde olan Allah,

her şeyin hazineleri yanında olan Allah,

göklere ve yere fermanını geçiren,

bir kitap tayfası gibi onları açıp kapayan Allah,

soluklarınızı duyan,

kalbinize derman veren, iç aleminize felihsan eden Hazreti Allah.

Her şeyinizde mevcudiyetini size hissettiren Hazreti Allah,

ayar kapısında dolaşmadan sizi almak,

kendine teveccüh ettirmek için her solukta binbir hadise ve hadiselerin

tarrakalarıyla mevcudiyetini size duyuruyor.

Hakiki saadetli ve cemaatin saadeti de buna bağlıdır.

Her şey ona bağlı, bir iç büyümesine ve bir utlaşmasına bağlı.

İhsan sırrı bu, Allah'ı bilme bu, Peygamber Aleyhisselatu Vesselam'ı tanıma

bu.

Muvaffakiyete giden yol buradan geçer.

Resul-i Ekrem Aleyhisselatu Vesselam'ın icraat kaideleri bundan ibarettir.

Yükselttiği umranlar bu kaideler üzerinde yükselmiş, yükselttiği cemaat bu kaideler

üzerinde yükselmiştir.

Ömer ne derece mehafet içinde,

nasıl Allah'a karşı saygıyla dolu, binbir misalin neskettiği misallerde kaç defa

dinlediniz.

Hz. Osman ne kadar saygılı, Hz.

Ali ne kadar ihtiram içinde,

Hz. Ebu Bekir bu mevzuda ne kadar ince ve ne kadar titriyor korkusundan.

Aynen öyle de, evin en ücra yerinde kadınlara kadar dal gudak uzatmış,

onları içine almış. Bütün bir aileyi, bütün bir cemaatı aynı şekilde aynı saygı

sarmış.

Bir cemaat saygılı cemaat haline gelmiş.

Medeni olmaya namzet, müterakki olmaya namzet, yeni bir devir açmaya

namzet, köhne devirleri kapamaya namzet bir cemaat haline gelmiş.

Misalini Hazreti Ömer'den, başka bir tarifle İbni Ömer'den arz edeyim.

Şimdiye kadar birkaç defa bu misali arz ettiğimi hatırlıyorum.

Seyyidine Hazreti Ömer,

seba ve rayiyetin nabzını yoklar.

Allah'la münasebetlerini ölçer ve ona göre cemaatinin, topluluğunun sıhhatine

hükmeder.

Topluluk sıhhatli mi değil mi?

Bir hekime azik edasıyla nabzı yoklar, cemaatin nabzını yoklar.

Mesuliyet duygusu diye nabız atıyorsa cemaat sıhhatli demektir.

İç derinde cemaat sıhhatli demektir.

Alınlar secdeyle yıkanıyorsa cemaat sıhhatli demektir.

Gecenin yanaklarında teheccüd gamzesi varsa cemaat sıhhatli demektir.

İç dıştan parlak ve muhteşemse cemaat sıhhatli demektir.

Cemaatın nabzını yokluyor.

Diğer bir tarihte vakaya şahit olan Süfer'in ifadesine göre İbni Ömer'dir.

Vadiyede koyun gülen bir çoban.

Simasına bakıldığı zaman, on on iki yaşındaki bu çocuk simasına bakıldığı zaman

her tarafından Allah'a karşı saygının, mehabetin ve mehabetin döküldüğüne

şahit olunuyor.

İbni Ömer tarikiyle meseleyi ele alalım.

Çocuğu yanımıza çağırdık.

Şu dağda, derede, tepede koyun güden çoban.

Hayatı içtimaiyeden uzak çoban.

Bir şey öğrenmesi zor olan çoban.

Mariften, kültürden mahrum çoban.

Yanımıza çağırdık.

Bir şey yiyorduk önümüzde, bulamaç gibi bir şey.

Kendisini yemeğe davet ettik.

Bu çölde, bu sıcakta, o şiddetli hararet altından nafile oruç tuttuğunu söyledi.

Kusura bakmayın, yiyemeyeceğim orucum dedi.

Bu sıcakta nasıl oruç tutuyorsun?

Ahiret için bir azıktır öyle düşündüm.

12 yaşındaki çocuğun dimağına kadar mesele bu kadar derindirmiş.

Şu koyunlardan biraz süt bize getirir misin evladım?

Getiremem.

Getiremem amca, niçin getiremezsin?

Çünkü sahibi değilim koyunların.

Koyunlar başkasının.

Sorar efendi bana bunu ne yaptın sütlerini diye.

Canım efendine dersin ki işte ya sütü yoktu veya şu oldu.

Parmağını yukarıya doğru kaldırır.

Ya Allah'a karşı ne diyeceğim der.

Başka tarihte meseleyi anlatırken diyor ki, bu Hazreti Ömer'di.

Çocuğa sokuldum. Şu koyunlardan bir tanesini bana sat dedi,

bu bir tecrübeydi.

Çocuk satamam amca, ne olur satsan.

Israr etme satamam amca, niçin?

Çünkü sahibi ben değilim.

E kimdir sahibi? Şu tepenin arkasında bir efendim var.

Ücretle koyunlarını güdüyorum.

10-12 yaşında oruçlu çocuk, ücretle koyunlarını güdüyorum.

Ve tecrübede ikinci bir safha.

Müstehziyane bir tavır.

Koyunu kurt yedi deyiverirsin olur biter.

Efendini aldatırsın.

Çocuk, Hazreti Ömer'i secdeye kapattıracak şu sözü söylüyor.

Ne diyorsun amca? Ben şu tepenin arkasındaki efendimi aldatabilirim.

Her an her halime nicahban olan, şu dakikada muhaveremize şahit bulunan,

Allah'ı nasıl aldatırım söyle diyor.

O sopasını yere indirmeden Ömer secdeye kapanıyor.

Rahiyetimin, kölde çobanının, çocuğunun kalbine kadar

bu kadar duygu derinleşmesi hükmedersem,

insan bu kadar ulvileşirsem,

cemaat bu kadar muhteşem hale gelirsem,

bu fertlerin teşkil edeceği cemaatin mesut olmaması düşünülemez.

Ve diğer bir vak'a.

Hazreti Ömer sabah namazını kıldırmak üzere camiye gidiyor.

Yıldırım süratiyle sağını solunu görmeden bir çocuk Ömer'in yanından yıldırım gibi

geçiyor.

Ömer'i bilse halife olduğunu bilse yanından geçmeyecek,

gölgesine de ayağını basmayacak sahabi o terbiye içindeydi.

Ömer arkadan yetişiyor kolundan tutuyor.

8-10 yaşındaki bu çocuk nedir bu telaş abi evladım diyor.

Camiye gidiyorum ey Allah'ın peygamberinin halifesi.

Abi evladım sana daha namaz farz değil.

Çocuk ağlarlı bir vaziyet alıyor.

Dün mahallede bir çocuk öldü diyor.

Bir aleme gitti o çocuk. O alemde amele iç aydınlığına bakılıyor.

Çocuk onun için gidiyor yıldırım süratiyle camiye.

Duygular bu kadar duru,

iç bu kadar derin, kalp cisme bu kadar hakim,

ruh bütün aleme bu kadar hükmediyor.

Cemaat bu hale gelince saadetli bir cemaat haline gelmiş demektir.

Meseleyi daraltayım.

Arzi ve semavi bütün afetler için para töner olabilecek,

şuurlu bir cemaat bir beldede varsa size katiyen teminat verebilirim.

O beldeye ne arzi ne de semavi bela ve musibet gelmeyecektir.

Eğer ben mevcudiyetinden emin isem, gönlünü Allah'a vermiş bir delikanlılık

topluluğunun mevcudiyetinden emin isem,

yer ikat için sarsabilen fakat orası yıkılmayacaktır.

Allah koruyacaktır çünkü para töneri vardır.

Başkaları da bu sayede yaşayacaktır.

Sema yüzünü ekşitirsem, yerde bulanıklık hissedilirsem,

vicdanlar bunu duyarsa,

hissi kabrel vukular olursa katiyen anlıyor ve hükmediyorum,

katiyen anlayıp hükmedebiliriz ki içinde arıza vardır.

Biz içimizde bozulursak bela ve musibetler bize gelmek için fırsat bulurlar ve

gelirler.

İşte bu zaviyeden hareket ederek, havamızdaki bulanıklığı bahis mevzu edip,

başımıza dönen musibetleri vicdanın hissetmesiyle arkadaşlarımızdan,

bizim yüzümüzden geliyor diye 3-5 tane genç topluluğa getirdim meseleyi.

3-5 tane genç topluluğa. Dedim ki Allah bize bakıyor ve sonra kainata bakıyor.

Allah bize bakıyor, zemine öyle bakıyor.

Siz katiyen bileceksiniz ki, yeryüzünde siz Allah'ın matmazı nazarısınız.

O tabloyu unutamayacağım.

Bana öyle geliyor ki dedim içinizde bende dahil gülüm yapan var.

Ben kendi kendimi yokladım,

dövündüm, sızladım,

ellerimi dizime vurdum.

Eğer eski günahlarımla çevremizi ve muhitimizi mahvedeceksen Ya Rabbi,

ben onları senin Settar ismine havale etmiştim, postalamıştım.

Ümit ediyorum ki beni bağışlayacaksın.

Benim yüzümden beni mahvet, fakat Ümmeti Muhammed'i mahvetme.

Kendi kendime hesabımı yaptım.

Birkaç gün dövündüm, vurundum.

Fakat baktım ki benden başka işin içinde benim cürmümle beraber başkası da var.

Yunus'un diliyle benden kemser kula benzer.

Günahı pek şua benzer.

Her biri bir dağa benzer.

Bunları Allah'u Allah'u dedirtmek lazım dedim.

Arkadaşlarıma içimi şer ettim.

Tükendim.

Durum budur dedim.

İstikametimiz alemin huzurunun teminatıdır.

Artık gayri siz ne düşünürseniz düşününüz.

Kapayınız gözlerinizi.

Gidiniz hayalen huzuruna.

İçinizde aydınlık belireceği ana kadar bütün sergüzeştiği hayatınızı göz önüne

getiriniz.

Ona gözyaşı dökünüz.

İksir olan o gözyaşlarıyla seyyahatınızı eritiniz.

Şahitler vardı şu cemaat içinde.

İki dakika sonra karanlık kubbenin altında bir parmak yavruların

estağfurullah deyişleri

secdeye kapandığımda beynimi kaldıracak gücü hissedemedim kendimde.

Dayanamayacak hali de hissedince kalsın aralarından ayrıldım.

Saatlerce orada estağfurullah dedikçe

gözlerimin yaşıyla halı ve tecadeler ıslatırken

camiden toprak sökülüyordu.

Katiyen kanaat getirdim ki

katletli bulutlar bu hicranla

o katletli bulutlar bu firkatla

bu işten yanlışla bertaraf edilecektir.

Ve hakikaten de Cenab-ı Hak lütfetti.

Aydınlık getirdi.

İçimize inşirah verdi.

Ben şimdi bütün bir cemaatin

bu camiyi dolduran cemaatin

vesilelerle başkalarına intikal edecek cemaatin

böyle bir bez mehvet deyip gelmelerini istirham ediyorum.

Mevsim yakalasınlar. Bir karanlık gecede kalsınlar.

Rabbileri için iki rekat namaz kılsınlar.

Huzurunda el pençe divan dursunlar.

Sonra dize gelsinler. Gözlerini kapasınlar.

Onun aleminden işlerine aydınlık geleceğine kadar bütün bir ser encamelerini

gözlerinin önünden geçirsinler.

Yakarsınlar yalvarsınlar. İşlerini yaksın ve desinler.

Ya Rabbi bizim günahlarımızdan ötürü ümmeti Muhammed'i mahvetme.

Zira katiyen emin olalım ki yeryüzünde umumi sulh ve sükun,

umumi huzur ve emniyet ancak şu camiye gelen başını yere koyan

Rabbine secde eden içini günde birkaç defa yıkayan cemaatlerin

mevcudiyetine cemaatin mevcudiyetine bağlıdır.

Ben bunu sizden varsalarla intikal eden ve edecek olan bütün cemaatlerden istirham

ediyorum.

İmkan el verseydim şu pencereleri kapama durumunda olsaydık bütün bir mazimize veser

güreşti hayatımıza.

Göz dökebileceğimiz bir anı elde edip şu mescitte yüzlerimizi yere koyup bir ah

çekseydik bir feryat etseydik arzı ve semayı mevcelenmeye getirseydik

rahmet dalgalansaydı ve o alemden yağmurlar rahmetler gelseydi

zeminimizi ıslatsaydı belki bir aralıkız alıp yürüme imkanını bulacak.

Bir miktar daha şu bükülmüş bellerin elinden tutup onları doğrultma imkanına sahip

olacaktık kaddi bükülmüşlerin imdadına koşacak huzursuzluk ateş halinde

yanmasına karşılık yananların imdadına koşmuş olacaktık ama bu imkanı kendi

hayatınızda aile hayatınızda aramayı sizlere bırakıyorum.

Küçük topluluklarınızda sizlere bırakıyorum.

Cürmünüzü hatırlamanız günahlarınızı ahuvah etmeniz Allah'ın azameti karşısında iki

büklüm olmanız size aylarca devam edecek bir güç bir enerji bir ışık bir

iç aydınlığı getirecek yaşama imkanını bulacak kendinizi cesaretli ve ümitli

hissedeceksiniz.

500-600-700 milyon temmi buğutlara ulaşmış kaddi zatında çok dar

buğutlar içinde ele aldığımız ele almamız gereken ümmeti Muhammed Aleyhisselatu

Vesselam'a Allah güç ve cesaret emniyet ve huzur itminan ve enerji

ihsan eylesin onu iki büklüm olmadan halas eylesin.

Elâ en ehsenel kelam ve eblagel nizam.

Kelamullahilmelisilazisilallam.

Kama kala Allahü tebareke ve teala fil kelam.

Ve izâ kur'anul kur'anu fessemiu lehvensitû leallekum surhamûn.

Euzubillahimineşşeytanirracim.

Bismillahirrahmanirrahim.

Elhamdülillah.

Elhamdülillah ve elhamdülillahi kamiline kamu emer.

Eşhedü en la ilahe illallah ve eşhedü enne Muhammeden abduhu ve resuluhu ve

nebiyyuhu muhteber.

Azimen li nebiyyi ve tekrimen li fekameti şanil safiyyi.

Ve kala Allahü azze ve celle min gaili bufiren ve amirat.

İnna Allahe ve melâiketehu yusallûn ala n-nebiyyi.

Ya eyyuhel-lezîne âmenû sallu aleyhi ve sellimu teslimu ala beyk.

Allahümme salli ala seyyidina Muhammedin ve ala ala seyyidina Muhammed.

Kama salli ala seyyidina İbrahim ve ala ala seyyidina İbrahim fil alemin.

Rabbana inneke hamidun mecid.

Ve barik ala seyyidina Muhammedin ve ala ala seyyidina Muhammed.

Kama barik ala seyyidina İbrahim ve ala ala seyyidina İbrahim fil alemin.

Rabbana inneke hamidun mecid.

Ve arzallahümme enes-Seddik, Ebi Bekir ve El-Faruk ve Emre ve Osmane ve Ali r.a.

Ve enes-Siddetil Bâkiyetil Aşiretil Mubeşşere.

Ve enes-Sahâbeti ve Et-Tâbi'înel-Ekyari, Minhû vel-Ebrâr.

Ve selleme teslimen kefiren ilâ yevmil haşri vel karar.

Vahşurna ma'ahum bilüçük amin.

Vahşurna ma'ahum bilüçük amin.

Ehden vahşurna ma'ahum bilüçük amin.

Ya Rabbel Alemin.

Allah'a karşı gelmekten sakının.

O büyük Rabbinize karşı çok saygılı olun.

Onun himayesine girin. Ve ciddi bir inkiyat duygusu içinde Rabbinize itaat edin.

İnnallâhe ye'muru bil-adli vel ihsani ve itaizul kurba.

Muhakkak Allah adaletle emrediyor.

Peygamber ifadesi sallallahu aleyhi ve sellem,

Kur'an edasıyla size talim ve tarif buyurduğu hayat tarzıyla size emrediyor.

Dürüst yaşamakla, doğru olmakla size emrediyor.

En geniş manasıyla ihsanla.

Onu görüyor gibi kulluk yapmakla.

Siz görmeseniz dahi o sizi görüyor ya.

Her halinize nikah ban bulunuyor ya.

Kalbinizin atışlarına kadar her şeye vakıf bulunuyor ya.

Ve yine en geniş manasıyla yakınlarınıza bir şey vermekle.

Maddi manevi şu yangın içinde onların imdadına koşmakla.

Bu korkunç ateşi söndürmek için itfaiyeci edasıyla imdada koşmakla.

Servetinizi sarf etmekle.

Saygılı olduğunuz dininizin ufkunuzda şahbat açması istikametinde.

Varınızı sarf etmekle size emrediyor.

Ahlaksızın her çeşidinden, gizlisinden, açığından,

büyüğünden,

küçüğünden,

dinin emirlerini tanımayıp başkaldırmanın her çeşidinden,

İslam dininin Resulullahın çirkin gördüğü her şeyden sizi nehyediyor.

Böylece size nasihat ediyor, hayır haklık yapıyor.

Haa kendinize gelesiniz.

Bir sürü eğri büğrü yol içinde tek doğru yol olan sıratı müstakimi bulasınız.

Emri eman içinde yaşaya ve cennete dahil olasınız.

Akimiz salah.

İnne salata tenha enil fahşâi vel münker.

Ve le zikrullâhi ekber.

Vallâhu yâlemu mâ tesnâûn.

Sadakallâhu lillâhi.