Economic Reflections -7- | The Relationship Between Rulers and the People in Islam | M. Fethullah Gülen | (1979/04/06)

Euzubillahimineşşeytanirracim

Bismillahirrahmanirrahim

Elhamdülillahi Rabbil Alemin

Vessalatü Vesselamü ala Seyyidina ve Senedina

Ve Şefi'i dünubina ve Mevlana Muhammedin Sallallahu Teala Aleyhi Vesselam

Ve aleyküm Seyyidina Muhammedin Seyyidina Muhammedin Seyyidina Muhammedin

Seyyidina Muhammedin Seyyidina Muhammedin Seyyidina Muhammedin

Seyyidina Muhammedin Seyyidina Muhammedin Seyyidina Muhammedin Seyyidina Muhammedin

Seyyidina Muhammedin

Seyyidina

Muhammedin Seyyidina Muhammedin Seyyidina Muhammedin Seyyidina Muhammedin Seyyidina

Muhammedin Seyyidina Muhammedin Seyyidina Muhammedin Seyyidina Muhammedin Seyyidina Muhammedin Seyyidina Muhammedin Seyyidina Muhammedin Seyyidina Muhammedin Se

Rabbim, benim kalbimi açıklıyor ve emrimi kolaylaştırıyor.

Lisanımı alıp, nefsimi anlıyor.

Ve emrimi Allah'a gönderiyorum.

Allah kullarını görsün.

Allahümme salli ve sellim ve barik ala Seyyidina Muhammedin ve ala alihi.

Allah'ın mükemmelleri ve mükemmelleri için.

Bismillahirrahmanirrahim.

Hürmet ve takvim ile yardım edin.

İzn ve hizmet ile yardım edin.

Ve Allah'a dikkat edin.

Allah'ın cezası çoktur.

Sadakallahu'l-azim.

Ve bellâna Resûluhu'l-nebiyyü'l-heşmiyyü'l-kerîm.

Ya İlahe'l-alemin.

Zahir ve batılımızı, envari imaniye ve Kur'aniye ile münevvereyle.

Nefsimizin ve şeytanımızın şerrinden bizleri masum ve muhfuz eyle.

Herif müstekime hidayet izi, orada bizleri sabit kademeyle.

Tevfikatü'l-sübhâniyye'ni her halükârda bizlere yâreyle.

Ümmemizi cennet ve cemâlullah şerefiyle şeref yâveyle.

Amin ve holmeti Seyyidil Mürselin.

Velhamdülillahi Rabbil Alemin.

Hüterem Müslümanlar.

İstimaimizle, umumi yapımızla,

kisadi yapımızın etrafını kazıyıp duruyor,

ona kaideler aramaya,

sağlam kaideler bulmaya çalışıyoruz.

Tekrar edeyim, her şeyden evvel kendimizi,

yapımızı bilmemiz çok mühimdir.

Ona nigehban olmamız çok mühimdir.

Ancak ondan sonra teferruata ait işler yavaş yavaş tahlil bulacak,

çözüm yoluna girecek ve teker teker halledilecektir.

Bir hafta evvel yolumuzun müsbet ve menfi yönlerini size arz etmeye çalıştım.

Temel kaideler olarak muhafaza etmekle mükellef olduğumuz hususlar,

menfi olarak bunun üzerinde durdum.

Evvela bu mevzuda tahşidat yapmamız,

din ve diyanetimizi koruma mevzulunda hassasiyet göstermemiz,

ondan sonra bir kısım hayat içtimaiyeyi,

ona musallat mikroplar gibi kemiren mikroplara karşı koruma mecburiyetinde olduğumuz

hususunu arz ettim.

Vuhşun her çeşidine karşı,

yağmacılığın, talancılığın, nebugaratın her çeşidine karşı,

bağışlayın hırsızın her çeşidine karşı,

hayat içtimaiyede ciddi mütekafir bir cemaatin fertleri,

küçük toplulukları, aileleri birbirini koruma mevzuunda bilhassa bu hususta

hassasiyet gösterecekler.

Hayat içtimaiyeye dıştan ve içten musallat olan,

büyük küçük mikroplara ve ileride arıza meydana getirecek bütün hususlara karşı,

kalelerini şehirlerini korudukları gibi koruyacaklar.

Aile ırzını ve namusunu koruma hususunda hisar hassasiyet gösterecek,

kendi ırz ve namusunu müdafaa ve muhafaza hususunda hassasiyet gösterdiği kadar.

Kendi malını muhafaza etme, koruma hususunda hassasiyet gösterdiği kadar,

kendi aklını muhafaza etme hususunda gösterdiği hassasiyet kadar,

içinde bir rükün bulunduğu hayat-i içtimaiyeye ait bu hususları korumada da aynı

hassasiyeti gösterecek.

Buna teavvün alel birri vet takvâ diyoruz.

Birri ihsanda, takvâda müminlerin birbirlerine yardımcı olmaları,

imtihan için bulunduğumuz şu dünyada tek başına hiçbir fert,

hatta hiçbir aile istikamet içinde hayatını geçirmeye muvaffak olamaz.

Öyle hususlar vardır ki ancak onlar topluluk içinde yaşanabilir.

Tabiri digerle topluluk o hususları yaşamamıza yardımcı olursa yaşayabiliriz.

Daha kuvvetli, güçlü, müessir, vazı, kanun ve kanunu icra edenler

omuz verirlerse o işi yaşama imkanı olur.

Milletin ve milletlerin kaderi üzerinde büyük müesseseler,

esaslı müesseseler bu işi omuz verir.

Yardımcı olurlarsa o hususu, o faziletleri,

insanlığın ve geleceğin yüzünü güldürecek bütün o mezayayı yaşama imkanı doğar.

Demek ki hayat ictimaiye birbirinden kabili tefrik olmayan parçalardan

meydana gelmiş.

Gülistan sahibinin ifadesi içinde her birisi bir uzvun veya bir organizmanın küçük

birer parçası mahiyetinde bir bütünü teşkil etmektedir.

İşte bu yönüyle biz evvela zararlı şeylere karşı ciddi bir

hassasiyet,

hassasiyet, ciddi bir duygu içinde

zararlı şeylerin ictimai hayatımızı işgal etmesine karşı daha baştan hazırlıklı

bulunma mecburiyetindeyiz.

Hadisin ifadesiyle oyunu sahiri olarak,

kalebentlerde bekleyen nöbetçiler,

mazgal deliklerine gözlerini dikip de gelecek tehlikelere karşı göz kırpmayan

nöbetçiler,

karakolu bekleyen nöbetçiler gibi göz kırpmadan sufi haşre kadar beklemek,

sen kıyametine kadar o işi beklemezsen milletin kıyameti kopar.

Hayat-ı ictimaiye işte bu tekafül, bu tesanüt ve bu taavün

anlayışı içinde topluca mesut olarak hayatını sürdürebilir.

Isyanda, günahda ve masiyette birbirine destek olmama hayat-ı ictimaiye için

bir prensip olarak vaz ediliyor.

Fertlerin günah işlemelerine yardımcı olmayacak,

ictimai hayatın sıhhatini isteyen kimseler,

yardım etme yollarını tıkayacaklar.

İçki içmeyi kolaylaştırmayacaklar.

Buhuşa gitmeyi kolaylaştırmayacak, önünü tıkayacaklar onun.

Gruplar teşkil edip çeşitli spekülasyonlar yapmayacaklar.

Ticari ahlaksızlığa girmeyecekler topluluk halinde.

Allah bunu katiyen haram etmiş.

Ribayı, rüşveti haram ettiği gibi,

ribaya, rüşvete götüren kapıları, yolları dahi tıkamış,

haram etmiştir.

Bu hususta küçük yardımı dokunan,

aynen bu münkeratı yapan gibi Allah indinden muhakkak edilecektir.

Onun için muhbiri sadık,

içki içeni lanetlediği zaman Allah'ın ifadesiyle,

ona yardım eden beş altı sınıfı da beraber lanetler.

Masa hazırlayanından o işe hamallık yapana kadar,

mezesini getiren ne kadar,

beraber oturup o manzarayı seyreden ne kadar,

hepsini Allah'ın rahmetinden uzak olduklarını ifade eder

veya uzak olmalarını diler hafızan Allah ve iyiyekum.

Aynen onun gibi,

ribaya vekil olanı, şahit olanı

Allah Resulü sallallahu aleyhi ve sellem lanetler.

Yiyen melundur, şeytan çarpmış gibi kalkacak.

Hayatı onun sersemlik ve sergardanlık içinde.

Ölümü de öyle olacak, nasıl yaşamışsa öyle dirilecek.

Haşrı, neşri de öyle olacaktır.

Ve aynı zamanda bu işe el uzatan,

omuz veren, yardımcı olanları da Allah Resulü ona katmış,

onunla beraber yapmıştır.

Bundan biz şunu istimbat ediyoruz.

Hayatı içtimaiyenin korunması için,

onun için zararlı olabilecek ferdi ailevi mikroplara karşı,

zararlı hastalıklara karşı,

topyekûn bir cemaat beraber seferberlik ilan edecek.

Günahta ve masiyette yardımlaşma olmayacak.

Birru takvada yardımlaşma olacak.

Allah bizleri birru takvaya ulaştırsın.

Masiyetten muhafaza buyursun.

Dinin muhafazasından aklın muhafazasına kadar,

hukukun temel kaideleri üzerinde durup bir evvelki cuma arz etmiştim.

Aklı başında kılan hayatlarının yaşandığı dönemde dahi aklı başında her ferdin

hassasiyetle üzerinde durduğu bir şeydir.

İslam'da kendisine kucak açılmış.

Kitab-ı İlahi ve sünneti Resulullah'da kendisine büyük yer verilmiş.

Kütüb-ü fıkiye bu esas üzerine kurulmuş.

Bunun mücmel hülasasını arz ettim.

Teker teker her maddenin kendi içinde halini ise ileride Cenab-ı Hakk'ın bahşedeceği

bir imkan dönemine bıraktım.

Müspet meselelere gelince,

bütünüyle içtimai hayatımızda müspet meseleler ikame etme mecburiyetindeyiz.

Zekat bahsinde bunun üzerinde ariz ve amik durdum.

Namazı anlatırken ibadet-i taata müteallik yönüyle ayrıca üzerinde durdum.

Kelime-i şehadeti anlatırken ayrıca üzerinde durdum ki hayatı içtimaiye bunlarla

kaimdir.

Evvela bir fikir ve ruh istikameti, gönül istikameti,

sonra fikir ruh ve gönülden doğabilecek şeyler üzerinde kurulan hayatın istikameti.

Hayatımızın istikamet kazanmasını düşünüyorsak evvela fikren istikamete ulaşmamız,

rüşte ermemiz, Allah'ın hidayetine ermemiz gerektir.

İnan aleyh, içtimai hayat bütünüyle bizim ibadet-i taat ve akide

hayatımız içine girmiştir.

Diğer bir ifadesiyle içtimai hayatımız bütünüyle akide ve amel hayatımız üzerinde

neşvü nema bulmaktadır.

Bu kaideyi bunun altından çektiğiniz zaman sağlam bir içtimainin olacağı

düşürülemez.

Sağlam bir içtimayı görseniz bile aldanırsınız.

Muhakkak bazı menfaatlerin bir araya getirdiği gündöndüğü sapı cemaati demek caizdir

ama ona bir içtimai demek doğru değildir.

Menfaatlerin birbirine bağladığı, menfaatlerin onları bir araya getirip

anlaştırdığı, uzlaştırdığı, menfaat üzerinde imza edilen bir içtimai mukavele ile

bir araya gelmiş cemaatler Amerika'da stilini, Avrupa'da,

Almanya'da, İngiltere'de stilini gördüğümüz gibi

bağışlayın gündöndü saplarının bir araya gelmesinden ibaret topluluk manasından uzak

topluluk gibi görünen kalabalık demektir.

Bunlara kalabalık kuru kalabalık demek cezadır.

Hakiki manada bir içtimai onun altında bağlayıcı büyük unsurlar hususlar vardır.

Bir cemaat dünyada ve ukvada devam edecek büyük vaslı müşterekler etrafında

toplanmışsa küçük menfaatlerin haleldar olması onları birbirine düşürmez.

Onları hizipleştirmez, gruplar haline getirmez.

Belki onlar o hal ile o büyük vaslı müşterek etrafında gerçek taarruf sırrını

kavrarlar.

Şube şube kabile kabilesiniz ama kilen kilen ayrılmış ayrı menfaatleriniz bahis

mevzu ama Allah siz anlaşasınız diye yarattı.

İşte bu şuur vardır.

Bu da ancak Allah'a iman sayesinde olacaktır.

Onun için topyekun topyekun bunun dışındaki

sistemlere muhakkak menfaatin bir araya getirdiği cemaatlerin sistemi diyoruz.

Ve çok rahatlıkla içimiz inşirah içinde ifade ediyoruz.

Kesilen ağaç üzerinde rüşeyimlerin neşvü nema bulması, boy atması,

eski ağacın yerinde yeni bir ağacın semaya doğru ser çekmesi,

arşa kadar uzanması, rahmetin eteklerine yaprakları dalı budağı dokunması,

onu ihtizaza getirmesi.

Sırlı ve şifreli kilidin düğmesine dokunulduğu gibi açılacak,

açılacak da sonra içtimaimizde ciddi inkişaflar boy gösterecek.

Asıl mesele budur, bizim durumumuz.

Allah elin alemin kütlevi durumuna göre değil,

bizim iç alemimizdeki duruluğa,

berraklığımıza,

anlaşma ve uzlaşmamıza,

birr-ü tekva üzerinde tesanüdümüze

ve günah masiyet üzerinde tesanüt

ve teavüne girmeden sakınmamıza,

iştinap etmemize bağlamıştır.

Vacibül Vücut ve Tekaddes Hazretleri

iç ve dış istikamete bizi kavuştursun.

Müspet,

cemaatimize karşı

müspet teavün ve tekafül üzerinde duruyordum.

Bu bizde alabildiğini inkişaf etmiştir.

İnsanlar şöyle dursun zaten onlara karşı

insanca, mürüvvetli muamele etme mecburiyetindeyiz.

Ahibbelin nas ma tuhibbu linefsik

Fahri Kainat Efendimiz buyurur.

Nefsin için sevdiğin, arzuladığın her şeyi,

hem cinsin insanlar için arzulayacaksın.

İşte insanlık şiari budur.

Hiçbir humanizm sistemde,

humanizmaya dair çeşitli sistemler içinde

hiçbirisinde bu noktaya ulaşılamamıştır.

Ve en yuhibbel mer'a la yuhibbuhu illa lillah

İmanın tadını tatmıştır dediği üç zümreden bir tanesini.

Ve en yuhibbel mer'a la yuhibbuhu illa lillah

Ferdi sırf Allah için seve.

Yunus'un diliyle mahlukatı halikinden ötürü seve.

Yaratığı severiz yaratandan ötürü.

Allah için seve.

Allah'ın mahluk olduğu için seve.

Herhangi bir menfaatten ötürü münasebet kurma değil.

Herhangi bir menfaat etrafında şirket kurar gibi şirket kurma değil.

Allah'la halik mahluk münasebeti içinde başkalarına karşı

mürüvvetli, muhabbetli hareket etme.

Hakiki Müslümanlık.

Bu sadece insanlara münhasır kalmamış.

İslam bunu almış hayvanata kadar götürmüş.

Bu meseleyi ciddi kavrayan ecdadımız

bu mevzuda nasıl doruklara ulaşmış dikkat ediyor musunuz?

Kuşları korumak için vakıflar kurmuş.

Güvercinlere yem atma vakıfları kurmuş.

Bu vakfın gayesi sağda solda sergerdan

rızkını tedarik edemeyen güvercinlere yem atmaktır.

Bu vakfın gayesi kedileri korumaktır.

Bu vakfın gayesi lüzumlu olduğu nisbette bağışlayın.

Sokaklarda gezen finolara vesairelere bakmaktır.

Ta buraya kadar meseleyi götürmüş.

Buraya kadar götürmüşler ama mesnetsiz götürmemişler.

Meseleyi buraya kadar götüren bir ictimai anlayış

daha doğrusu alem şumul bir anlayış.

Alem şumul bir sevgi.

Alem şumul bir insanlık.

İnsanı ihmal etmesi düşünülemez.

Fahri Kainat Efendimiz buyuruyor.

Dehalet imraetün nara fi hirretin.

Rabetetha velem tutimha vela tetaha

hatta teekule min kheşeşi'l-ard.

Bir kadın bir kediden ötürü cehenneme girdi.

Eve bağladı da onu ne bir şey yedirdi ne de salıverdi ki

yeryüzündeki haşerattan yesin Buhari rivayet ediyor.

Ve bunun için zavallı aç kaldı ve öldü.

İşte bundan ötürü belki abide ve zahide bir kadın cehenneme girdi.

İşte sizin sokaklarda arabalarınızın tamponlarıyla üzerinden çiğneyip geçtiğiniz

mahlukatı sağire ve hakireye karşı

manzarı aladan Allah'ın bakışı böyledir.

Resulullah'ın ifade tarzı böyledir.

Arabasının camına çarpıp dönen bir kelebek karşısında dahi kalbinden bir şeyin

koptuğunu duyar.

Bir kediden ötürü cehenneme girdi diyor.

Vaksini anlatayım size yine Buhari'de anlatıyor.

Bari kainat efendimiz nakıl buyuruyorlar.

İsrail oğulları devrinde birisi susamıştı.

Bir sarnıçın içine girdi su içti dışına çıktığı zaman

dilini dışarıya çıkarmış bağışlayın bir köpeğin

kuyunun etrafında tavaf eder gibi dönüp durduğunu gördü.

Benim maruz kaldığım şeye maruz kalmış dedi.

Tekrar kuyuya indi.

Ve ayakkabısını mescidi su doldurdu çıkardı.

Ve sonra o zavallıya su verdi içirdi.

Onun suya kanıp gitmesi karşısında Allah'ına hamd etti.

Hamd olsun Allah'ım dedi.

Allah Resulü buyuruyor. Allah onu mağfiret etti.

Sahabi soruyor.

Ve inne lena fil behaimi ile ecelen ya Resulallah.

Hayvanatta da bize mükafat var mı?

İnsanlık sınırımızın onlara ulaşmasında da mükafat var mı?

Allah Resulü evet vardır.

Errahimune yerhamuhumurrahman.

Merhamet edenlere rahmet merhamet eder.

İrhamu men fil ardi yerhamukum men fil sema.

Ebu Davud rivayet ediyor.

Yerdekilere merhamet edin ki meleği ailenin sakinleri size merhamet etsin.

Gökleri ve yeri elinde tutan,

her şeyi kabzayı kudretinde eviren, çeviren, tasarrufta bulunan

Hz. Allah size merhamet etsin.

İşte bu sınırlara ulaşmıştır.

Hatta bizim cezai müeyyidelerimizin altında dahi bu merhamet vardır.

Size evvelki derste kısaca temas etmiştim.

Bunu misallendirirken evimizin içine girmiş bir kobra misalini verdim size.

Evimizin içinde mahzum yavrularımızı sokmak üzere dolaşan,

ıslıkçalı saat sola doğru cirit gibi pırlayan,

kobraya merhamet etmeyi düşünürsek,

o evin içinde merhamete muhtaç bir kısım kimselere karşı zulmetmiş oluruz.

Onun için fertten cemiyete kadar,

başkalarının hukuku içine, başkalarının hürriyeti içine,

bir başkasının hürriyeti girdiği,

onun hukukunu ihlal ettiği noktada müdahale ederiz.

Hususiyle hayat-ı ictimaiyeye karşı işlenen cinayetler karşısında,

hassasiyet ve titizlikle dururuz.

Onun için en ağırını hayat-ı ictimaiyeye karşı başkaldırmış olmada görüyoruz.

Allah ve Resulullah'a karşı ilanı harp eden,

irtidad eden,

içini inkar eden,

içine karşı gelen,

manayı inkar eden,

imandan uzaklaşan,

ve sonra haliyle devlete ve millete başkaldıran,

yani anarşi içine giren,

memleket için huzursuzluk unsuru olan,

nizam tanımayanlara karşı Allah'ın hükmü şudur,

innemâ cezâullezîne yuhâribûnallâhe ve resûleh

ve yes'avne fil ardi fesâde.

Yerde fesat çıkarıyor.

Huzursuzluk ve anarşiyi körüklüyorlar.

en yugattelû.

Topyekûn katledilme hükmünü veriyor Allah onlara.

Silahlarını bırakmazlarsa,

sineyi millete dönmezlerse,

günahlarına nedamet etmezlerse,

daire-i insaniye içine girmezlerse,

bu katlı cidarlarında devam eder,

ne bu kahratlarını devam ettirirlerse,

en yugattelû, öldürülecekler.

Topyekûn öldürülecekler.

Hayat-ı içtimaiyeye karşı

semm-i katil hükmüne geldiklerinden ötürü,

ev yusallebû veya asılacak, idam edilecekler.

ev tukattâ eydihim ve er cülüm min hilef

veya bir elleri bir ayakları çapraz zuhari kesilecek,

o zararı fitne ve fesadı yapamaz hale getirilecekler.

Dairen sert ve haşin gibi görünüyor.

Fakat bu noktada bir lahza durup,

dikkatinizi bir hususa çekmede fayda mülâseh ediyorum.

Bu türlü kimseler hayat-ı içtimaiye de

fertlerin ve ailelerin

gafletlerini değerlendirerek,

hayat-ı içtimaiye için kıymet sayılan şeyleri tahrip etmektedirler.

Sen meseleyi senin evin açısından daha güzel anlarsın.

Gecenin birinde farkına varmadan kapının açıldığını hissetsen

ve gözünü açtığın zaman yatağın başında musallah bir adam bulsan,

hem malına hem canına hem de ailene ırzına tecavüz edeceğini düşünsen,

bu haleti ruhiye içinde ona yapacağın şey nedir diye sana sorsam,

diyeceksin ki yatağımın altında silahım

veya yastığımın altında bir şeyim varsa,

evimin içine kadar sızan bu kobrayı orada delik deşik ederim.

Hayat-ı içtimaiyenin bu türlü bir taarruza ve tecavüze maruz kaldığı zaman,

hayat-ı içtimaiye böyle düşünme mecburiyetindedir.

Ama bunu düşünürken evine taarruz, ailene tecavüz, mini mini

yavruna kastetme zaviyesinden düşüneceksin.

O zaman meseleyi daha rahat anlatsın.

Her gün Anadolu'da, Anadolu'da, anaların dolu bulunduğu vatanda,

cihana bir zamanlar hükmedilen yerde, hükmeden hakimleri doğuran anaların

bulunduğu yerde, her gün bu milletin anası ağlıyor.

Her gün bir sürü ana ağlıyor.

Demek hayat-ı içtimaiye içinde, onun için sen mi katil yani öldürücü zehir haline

gelmiş mikroplar, salma geziyor, boy geziyor.

Öyleyse bunlara karşı merhamet edilmez.

Bunlara karşı titiz ve hassas davranacak, tecdiye edeceksin.

Bunlara karşı müsamaha eden milletine ihanet ediyor demektir.

Bu ölçüyle hareket edin, sizi öyle tanıyın.

Kim olursa olsun, mandara çok ciddi ve vahimdir.

Binaenaleyh, biz sert sert, cemaat cemaat, aile aile, hayat-ı

içtimaiyemiz içine sızan mikroplara karşı hassasiyetle duracak,

dünyamızı sağlam hale getirecek, ona mukavemet etme gücünü kazandıracağız.

Yoksa bu asil bu necip millet için, dün Babil'in başına gelen,

evvelki gün Roma'nın maruz kaldığı şey, bir evvelki gün Bizans'ın başına gelen aynı

şey başına gelecek,

daha idar olacak, rafikinin cemaati gibi kaçacak, hem kadın gibi ağlayarak

kaçacaktır.

Vakıa dönem o dönemi geçmiş,

Allah'ın lütfu ve inayeti imdada yetişmiş.

Bu mevzuda Cenab-ı Hak bizlere çok lütufta bulunmuş ve inşallah yapılacak az

bir şey ile,

milletin mâkûs talih ve kaderinin değişeceğine inanıyoruz ve o kanaatteyiz.

Cenab-ı Hak bu noktada bizi inkisarı hayale uğratmasın.

Müspet meseleyi arz ediyordum,

bir münasebette işin menfi yönüne geçtim.

Hayvanata kadar yardımlaşmayı götürecek kadar ruh zenginliğine,

gönül inceliğine,

Allah'la münasebet kuvvetine varan bir cemaatin insanları ihmal etmesi düşünülemez.

Kalp en küçük ferd, mahlukatın en küçük ferdi karşısında tir tir titrerse insanlığı

ihmal etmesi düşünülemez.

Biz bacağı kırık bir sineğin yanında bazen duruyor, tesirimizi ifade edecek kelime

bulamıyoruz.

Allah'la olan küçük ve zayıf münasebetimizden ötürü ya bu münasebet kavi olsaydı,

3-5 kilometrelik bir yolu bir karıncayı o kadar mesafe oraya getirdiğinden ötürü,

bir yerden geriye tepecek, götürecek o karıncayı yerine koyacak kadar bir rikkat-i

ruhiye ve kalbiyeye sahip olacaktık.

Allah Resulü'nün ashabı böyle ve bizim ecdadımız böyle idi.

Bu denli rikkat-i ruhiye ve rikkat-i kalbiyeye sahip idi.

Ve inşallah bu istikamette bizler öyle olma arzusu ve iştiyakı içindeyiz.

Kıymayanlardan olmak, cana kıymayanlardan olmak,

öldürmeden, katletmeden, nefret edenler içinde bulunmak,

bu havayı benimsemek ve gerçek insan sevgisini, insanlık sevgisini içimize sindirmek

ve indirmek.

Allah'tan bunu diliyor ve dileniyoruz.

Ve asil milletimizi bununla serfiraz kılsın.

Ve beşşiril muhbitin.

Allâh'ı zikredenler, kalplerini acı çektikleri için,

onların acı çektikleri için sabirlenenler,

salata kalmak ve onların rızkını vermek için.

Kalbim saygıyla dolu olanlara müjdele.

Kalbimde saygı varsa Allah Celle Celaluhu,

ictimai meselelerle, ibadet meselelerinin iç içe o ferdin ruh haletine,

ruhi hayatına tereddüt ettiğini anlatıyor.

Ve beşşiril muhbitin.

İçi saygıyla dolu olanlara beşaret ver.

Allâh anılınca kalpleri tir tir titriyor.

Kendilerine isabet eden şeyden ötürü de sabrediyorlar.

Vel mukîmis salâh, ibadete geçiyor.

Vel mukîmis salâh, namazlarını dost doğru eda ediyor.

Günde beş defa Rabbin huzuruna geliyor.

Ahdü peymanlarını yeniliyor.

Allâh'a verdikleri söze yeniden parmak basıyor.

Sâdıkız diyorlar.

Ve min mâ rezaqnâhum yunfikûn.

Ve Allah'ın verdiği şeyden ellerinden geldiği kadar infak ediyorlar ki,

zekat bahsinde ariz ve amik durmuştum.

Asıl meselem, kalp rikkatı, Allah'la münasebetin kuvveti,

imanın vüs'atı nispetinde sair faziletler sıraya girip geliyorlar.

Şahsın hayatında, ferdin hayatında.

İsar fikri, isar hissi bunun üzerinde gelişiyor.

Allah korkusu, Allah'ın rahmetini umma bu meseleye ayrı bir güç ve kuvvet

kazandırıyor.

Akılla, mantıkla, tehlikeye girmeme mevzuunda hassasiyet ve bu mevzuda saçılıp

savrulma bu mevzuyu ayrı bir güç ve kuvvet kazandırıyor.

Sırasıyla art edeyim bunları.

''Ve lâ yecidûne fî sudûrihim hâcetem mim mâ ûtû ve

yûsirûne alâ enfusihim velev kâne bihim hasâsâ''

Fert ferdimet edebilir.

Ben belli fert belli cemaatler hakkında mersiyeler ve destanlar yazabilirim.

Bir insanın faziletinin gökten mühürlenmiş olması.

Bu fazileti bir temcid halinde sema sekenesinin dile getirmesi.

Bunun Allah tarafından söylenmesi çok büyük bir şeydir.

Muhacirini anlattıktan sonra diyor ki onlar ki

yurt ve yuvalarını hazırladılar

ve imanla bu bezme hazır hale geldiler.

İşittiler ki Resul-i Ekrem sallallahu aleyhi ve sellem Medine'ye teşrif edecekmiş.

İşittiler ki Mekke'den ayrılıp Medine'ye dehalet edecekmiş.

Onun için

hem yurt ve yuvalarını gelecek muhacirlere hazırladılar

hem de iman noktasında tam hazır hale geldiler.

Kendilerine hicretle gelecek kimseler daha gelmeden evvel.

''Ve lâ yecidûne fî sudûrim hâcetem mim mâûtû''

Verdikleri şeylerle dair de işlerinde hiçbir şey hissetmediler.

Verdiler ve unuttular.

Yaptılar ve unuttular.

Destek oldular ve unuttular.

Nakşibendi'de esas olan dört esas gibi

''Tertarîkî nakşibendi lâzımâmet çâri terk''

''Terki dünya, terki ukba, terki hasbi, terki terk''

Nakşibendi tarikatında dört şeyi terk etmek lazımdır.

Dünyayı terk etmek.

Ukba sevdasına kapılmamak.

Yani o noktada Allah'ın rızasını düşünmek.

Kendini terk etmek.

Ve sonra terk ettiği şeyi de terk etmek.

Terk ettiği şeyi de terk etmek.

Belkın prensi İbrahim Ethem

hizmet ettiği şeyhin yanında senelerce hizmet ettikten sonra

bir gün müritlerden bir tanesine emredilir

sen bunun ayaklarına mahmuzla vura vura bizim kapının önüne kadar getir

ayaklarından şakır şakır kanlar akarak kapının önüne kadar gelir İbrahim Ethem

bir prenstir, bir hükümdar evladıdır

ve döner ona tatlı bir tebessüm içinde ''Dostum'' der

''Biz senin yaptığın şeylere karşı mukabele etmeyi belte bıraktık,

çoktan belte bıraktık''

ve eziyeti cefayı yapan mürit efendinin yanına döndüğünde ne söylediği sorulur

der ki ''Sultanım böyle dedi''

demek ki hala belkı unutmamış.

Dikkat ediyor musunuz?

İbrahim Ethem'e göre o sözü söylemek bir fazilettir

fakat ötesinde bir fazilet vardır belkı unutmak.

''Ve lâ yecidûne fî sudûrihim hâcetem min mâûtuhu

ve yûsirûne alâ enfusihim velev kâne bihim hâsâsat''

Arkadaşlarına ne yaptılar?

Nasıl civanmet davrandılar?

İnsana yakışır nasıl mürüvvetle hareket ettiler?

Bunların bütününü sonra unuttular.

Minnet ve ezaya götürücü her şeyi unuttular.

''Biri sen falan zaman bana on deve yüküyle bağışlamıştın

öyle bir şey hatırlamıyorum'' dediler.

Hatırlamadılar bu kadar duru gönüllere sahip.

Bu kadar sağlam bir içtimayı meydana getirmek için lazım gelen bütün unsurları bir

araya getirmiş bir cemaat.

İnsar hasleti işte bu tertemiz Allah'a karşı saygıyla dolu taşan

ruh üzerinde oluyor.

Onun üzerinde gelişiyor. Bir ibadet ütaatla beslenmezse bunun olması düşünülemez.

Günde beş defa Allah'a ahdü feymanda bulunması olması düşünülemez.

Bizim daha geniş dairede başkalarıyla münasebetimiz arz içinde inşallah buna yeniden

döneceğim.

Allah'ın rahmetini umma ve gazabından korkma mevzu.

Bu meselenin sağlam kaideler üzerinde devamı için çok mühim bir iş yapar.

''Ve tecâfâ cunûbuhum anil mezâci'i yed'ûne rabbahum khaufan ve

tamahâ ve min mâ rezeqnâhum yunfikûn''

Gecesini ihya eden insanlar,

rahatını terk eden insanlar, her gece Rabbileriyle hesaplaşan insanlar,

hayatın muhasebesini kendi Rabbilerine takdim eden insanlar,

khauf ve reca ile yerlerinden kalkarlar.

Ciddi bir korku, ayaklarını sarsarken ciddi bir ümitle semalara doğru uçuyor gibi

bir hal hissederler.

İşte bununla kalkar, Rabbilerine ibadet eder ve sonra Rabbin verdiği şeyi de

Allah'ın yolunda, Allah'ın ibadetine infak ederler.

Dikkat ediyor musunuz? Mesele nasıl alınıyor?

Bir iç aydınlığıyla, bir ibadete bağlamakla, bir Rab'le münasebetin kuvveti içinde

bir ictimâî tekâfül cunu görüyoruz.

İşte bunlar ancak hayat-ı ictimâiyeye omuz verirler.

Bunlar mustarif bir kalp karşısında titrerler.

Ancak bunlar ağlayanın yanında ağlar ve gülenin yanında güler.

Başkalarının âlâmıyla müteellim ve lezzetleriyle mütelezziz olurlar.

Ancak böyle gönüllerdir böyle olan.

Cenab-ı Hak böyle gönüllerden eylesin.

Allahumme elhim rüştene amin.

Yufûne binn-nudûr ve yakâfûne yevmen kâne şerruhu mustatîrâ.

Şerrinin dalga dalga yayıldığı günden, o günün dehşetinden korkarlar.

Ve yut'imûne t-ta'âme alâ hubbihi miskînen ve yetîmen ve esîren.

Allah sevgisi, Allah'tan ötürü yetime, miskine ve fakire ithamda

bulunurlar.

Demek bir ahiret endişesi ve korkusu.

Sûre-i Deher,

''İnne hâzâ kâne lekum cezâen ve kâne sâyükum meşkûrâ''ya kadar,

maddi, manevî, menfî ve müsbet, korku ve reca muazenesini anlatmaktadır.

''İnne hâzâ kâne lekum cezâen ve kâne sâyükum meşkûrâ''

Allah sahibimizi meşgul eylesin.

Zenbimizi mahfur eylesin.

Yaptığımız kabahatleri meşgul eylesin.

Bizi Rusya ve Rusvay olmadan masum ve mahfuz eylesin.

Korku ayrı bir neşve getiriyor.

Rahmeti umma ayrı bir güç, bir kuvvet, bir fer getiriyor cemaatimize.

Ve bununla biz içtimai tekâfül, taavün ve tesanüdü temine çalışıyoruz Allah'ın

tevfikiyle.

Allah muvaffak eylesin.

Cezâ tehlikeler karşısında.

Hayat-ı içtimaiyede bazı noktaların zayıflaması,

bazı hususların,

bazı noktaların fazla gelişmesi,

içtimai hayatta muazeneyi bozuyorsa,

böyle bir bozulma endişesiyle yine huyunu sahiri olarak,

düşünen kafalar olarak bu noktada biz elimizi eteğimizi açıyor ve taavünle

koşuyoruz.

Taavünle koşuyoruz.

Allah yolunda saçılın, savrulun.

İçtimai hayatınızı teminat ve garanti altına almak için saçılın ve savrulun.

Sizi bekleyen tehlike deliklerini tıkamak için saçılın ve savrulun.

Orta sınıfın erimemesi için saçılın, savrulun.

Bir tarafta alabildiğine bir fukara güruhunun teşekkül etmemesi için lazım gelen

şeyleri yapın.

İnfak edin.

Cihad edin, infak edin, tay edin, infak edin, uyanık göz ve işleyen kafa

olarak infak edin de elinize kendinizi tehlikeye atmayın diyor Kur'an.

Ve ahsinu innallâhe yuhibbul muhsinîn.

Fezleke çok manidardır.

Bu meseleyi herkes anlamayacaktır.

Ancak ihsan sırrına mazhar olan anlayacaktır.

İhsan edenler anlayacak.

İyilikte bulunanlar anlayacak.

Ve ihsan ihsan şuuruyla yapanlar anlayacak.

Yani Rabbi görüyor gibi ona ibadet edenler anlayacak.

İçleri dışları kadar aydın olanlar anlayacak.

İç dış muazenesine ulaşmış olanlar anlayacak.

Gündüzüyle gecesi bir olanlar anlayacak.

Mesciddeki seccadesiyle üzerinde uzanıp yattığı döşek Allah'ın huzurunda birbirine

müsavi olanlar anlayacak.

Orada Allah'la beraber, seccadede Allah'la beraber, güneşin şuaları altında

Allah'la beraber,

gecenin zulmanı karanlığı altında Allah'la beraber olanlar anlayacak.

İhsan edin, iç aydınlığı içinde verin, Rabbi görüyor olma havası

içinde verin.

Zira Allah ancak böyleleri sever.

Allah severse sevdirir.

Bir cemaati Allah severse sevdirir.

Milletleri kapılarına koşturur.

Atlarının üzengisini öptürür.

Bir cemaat sarhoş olursa ona da başkasının atının üzengisini öptürür.

Başkasının kapısına koşturur.

Kapı vurdurur ve dilendirir.

Eli boş, hizan, hayvet ve husran içinde her gittiği yerden yalın ayakla başı

açık,

şaşkınlık içinde geriye döndürür.

İntidat eden şaşkınlığımıza bir nihayet versin.

İhsan şuuruyla işlerimizi donatsın.

Bizi uyarsın inşaallahü teala.

Cenab-ı Hakk'ın muhabbeti ve mağfireti yine ancak bu duygu üzerinde neşvü ne

mabulur.

Tekafülümüzü anlatmak için ben bunları parça parça takdimde fayda mülaz ediyorum.

Vakıa hissi semaat bahsi altında bu meseleyi zekat veya sadaka diye uzun boylu

arizvamik

arz ettim size.

Ama bir noktaya dikkatinizi çekmek için yeniden bunlara temasta fayda mülaz

ediyorum.

Muhabbeti ilahi ve mağfireti rahmani yine ancak bu sayede teşekkül eder.

Allah'ın bizi sevmesi ve mağfireti ilahiyeye mazhar olmamız.

Topyekûn bir millet olarak mağfiret edilmemiz,

tekerleğimizin tümseğe çıkması,

arzu ettiğimiz

şeylere ulaşmamız, ideal ve ümniyelerimizi elde etmemiz Allah'ın tevfik ve inayeti

ile olacaktır.

Cenab-ı Hakk'ın tevfikinden mahrum hiçbir şey yapılamaz.

Üç yüz seneden beri bir şey yaptıkça siz gösterin.

Allah'ın tevfik ve inayeti olmadan hiçbir şey yapılamaz.

O'nun tevfiki ile biz yaparız yapacağımız şeyleri.

Binaenaleyh O'na şirin görünme mecburiyetindeyiz.

O'nun karşısında vaziyetimizi ayarlama mecburiyetindeyiz.

Bu da bizim insanlara karşı durumumuz, tutumumuz, davranışlarımız,

sevgimiz ve

bağışlayıcı olmamızda mevsuden mütenasiptir.

Biz böyle yaparsak Allah da öyle yapacaktır.

Bir misal ars edeyim size.

Seyyidetine Hazreti Aişe'yi dilkir eden iftira ifk hadisesi olmuştur.

Müreysiye vakası esnasında,

mutlalık oğulları seferi esnasında Seyyidetine Hazreti Aişe

gerdanlığını arama maksadıyla Hevdeş'ten dışarıya çıkmış,

Buhari'de, Müslim'de

en sayı tarihlerle anlatılan vaka kendi dilinden.

Ve geriye döndüğünde askerin,

ordunun köçüp giden bir kafile gibi göçüp gittiğini

görmüş ve ondan sonra orada yapayalnız kalmış, münafıklar hakkında bir iftira

çıkarmışlardı.

Bu iftiraya iştirak edenler oldu.

O vakayı derin ariz vamik anlatacak değilim.

Bu iftiraya müminlerden de iştirak edenler oldu.

Ruhi Kudüs'te müeyyed olan Hassan ibn-i Tabit radıyallahu anh bu iftiraya iştirak

edenler arasındaydı.

Nebiler nebisinin bu meşhur şairi.

Olabileceğini zannetmişti. Hazreti Ebu Bekir'in akrabası Bedir

Ashabı'ndan Mıstah ibn-i Hüsase bu iftiraya iştirak edenler arasındaydı.

Ama asıl iftirayı körükleyen Abdullah ibn-i Übey ibn-i Selûl'du.

Medine-i Münevvere'de Yahudi cemaatinden bir münafıktı.

Ve Hazreti Aişe-i Sıddika çok dilgir olmuş.

Efendimizin evinde artık barınamayacağını anlamış.

Müsaade istemiş babasının evine gitmişti.

Fahri Kainat Efendimiz eve girip çıkıyor, içi kan ağlıyordu.

İnanmıyordu böyle bir şeye. Olacağına inanmıyordu.

Aişe-i Sıddika'dan emindi.

Fakat yine de sağda solda söylenen sözler karşısında vahyiyle tam bir teminat

verilmediği için bizzat kendinden bir teminat almak istiyordu.

Doğru değildir.

Bunlar doğru değildir diye inandırıcı Hazreti Aişe'nin bir reddini istiyordu.

Ya Aişe, eğer bir kabahat yaptınsa Allah affeder.

Yok yapmadınsa şöyle.

Hazreti Aişe-i Sıddika der ki o dakikaya kadar ağlıyordum.

Gözlerimden yaş geliyordu.

Yemiyor ve içmiyordum.

Annem babam senin ciğerin eridi diyorlardı.

Fakat Efendimiz'den bu sözü duyunca ağlamam da durdu.

Damarlarında kanın dondu.

Artık döndüm ne diyeyim ben? Rabbime teveccüh ettim, ona sığındım,

ona dayandım.

Ben şu perişan halimi, darmadağınıklığımı,

zavallılığımı Allah'ıma şikayet ediyorum dedim.

Diyecek bir şeyim kalmadı.

Ve burada da bunu söylerken, benim şu anda olduğum gibi kafam öyle dağınıktı ki,

Yakup'un oğlu Yusuf'un dediği gibi diyeceğim yerde veya Yusuf'un babası Yakup

diyeceğim yerde, Yakup'un babası Yusuf gibi dedim.

Onu da karıştırdım. Kafamın dağınıklığından karıştırdım diyor Seyyidettin Hazreti

Aişe.

İşte o zaman rahmet kapısının kilidine dokunmuş oluyor.

Ve açılıyor.

Efendimiz'e vahyi gelme havası kendisinde hissediliyor.

Ve Hazreti Aişe'nin beraat fermanı geliyor.

Kur'an-ı Kerim'i okuyor, Efendimiz tebessüm ediyor.

İbbetinin, namusunun nezaat, nezafet ve tahareti karşısında Rabbisine hamd ve sena

ediyor.

Tam tevhid-i üluhiyet ve tevhid-i rububiyet ermiş Aişe-i Sıddika radiyallahu

anham.

Yirmi yaşlarında var veya yok o esnada.

Ben Allah'a hamd ederim diyor.

Tam bir tevhid-i üluhiyet ve rububiyeti kavramış olma havası içinde.

Ve bu dakikada bir şey cereyan ediyor.

İftiraya karışan Mıstah'a karşı Seyyidina Hazreti Ebu Bekir vallahi bundan sonra

onun yaşasını temin etmeyeceğim diyor.

Akrabasıydı.

Geçimini temin ediyordu.

Ama o onun kızı ve Fahri Kainat Efendimiz'in zevcesi hakkında iftira şebekesine

karışmış beraber aynı olmamış hadise işaretmiştir.

O esnada vahyi nazil oluyor.

Hemen akabince.

Fazilet sahibi kimseler.

Fukara ve miskinlere hususiyle muhacir olursa hicret edip gelenlere şu ana kadar

verdikleri şeyi vermeme hususunda yemin etmesinler.

Yani diyor ki ya Ebu Bekir.

Mıstah bir kötülük yaptı.

Sanın akrabandır.

Fukaradandır.

Hicret etmiş Medine'ye gelmiştir.

Yurdunu yuvasını terk etmiştir.

Bu faziletleri taşıyor.

Bir kusurla kabahat işlemiştir.

Bu kusurla kabahatinden ötürü faziletliğe düşen odur ki faziletini kesmesin.

Fazilet sahibi vermeyeceğim diye yemin etmesin diyor.

İstemez misiniz Allah sizi mağfiret etsin.

O dakikada Seyyidina Hazreti Ebu Bekir.

Evet arzu eder ve isteriz Allah bizim mağfiret buyursun diyor.

Ve yeminine kefaret veriyor.

Mıstah'ın Badem'e yine iaşesini tekeffül ediyor.

Demek ki hayatı ictimai yedem.

Bu işin gelişmesi ve işlemesi Cenab-ı Hakk'ın bize öyle muamelesine bir

vesiledir.

Allah'ın sizi sevmesini ve günahlarınıza nazarı merhametle bakmasını arzu

ediyorsanız etrafınıza öyle bakacaksınız.

Nebiler Nebisi'nin ifadesiyle

Tekallakû bi ahlâkillah fehvasına uyarak ahlâk-ı ilahiyle ahlaklanacaksınız.

Allah kerimdir kerim olacaksınız.

Allah rahimdir merhametli olacaksınız.

Allah şefiktir şefkatli olacaksınız.

Allah Resulü'nün hüzürüna çocukları kucağında okşadı sevdiği öptüğü esnada

Yeni Müslüman olmuş bir sahabi geldi.

Ve Ya Resulallah dedi.

Benim on çocuğum var ben bunlardan bir tanesini şimdiye kadar kucağıma almadım.

Akra ibn-i Hâbis

Benim on çocuğum var ben bunlardan bir tanesini şimdiye kadar kucağıma almadım.

Allah Resulü ona şöyle buyurdu.

Eve emrikü inneze Allahü min kalbike şefka ve rahme

Ben sana ne yapabilirim Allah senin kalbinden şefkat aldıktan sonra?

Allah seni merhametsiz kıldıktan sonra ne gelir elimden sana yapayım?

Mümini Allah böyle tanıtıyor.

Resul-i Ekrem mümini böyle tanıyor.

İç aydınlığı içinde

mahlukat-ı ilahiyle alakası içinde, nisveti içinde,

sevgisi içinde

Sikke-i İlahi olan, Turra-i Rabbani olan her şeye karşı

sanatkarının hatırına, sanatlara hürmet etme havası içinde alaka istiyor.

Alakalanırsanız Allah da sizinle halikiyet ve mabudiyet zaviyesinden

münasebet kurar.

El uzatır, inayete bulunur, sizi aziz ve payidar kılar.

Bizi aziz ve payidar kılsın Hz.

Allah Celle Celaluhu.

Muhterem Müslümanlar, vicdan bu derece yumuşayınca,

içtimai yapımız ve heyeti maneviye bu hale gelince

bu cemaatın tabanı da, tavanı da sağlam ve sıhhatli olacaktır.

Böyle bir cemaatin ne tabanında ne de tavanında arızı olmayacaktır.

Binaenaleyh, tavana çivi çakmak isteyenler

veya tabanda bir kısım şeylerle kendilerini avutanlar

atıl yapmaları gereken şeyi yapsalar

tavan ve taban muhazi ve müsavi olarak sıhhata irca edilmiş olacak.

Sıhhat kazanacak.

Alt ne ise üst o olacak.

Tabandaki şeyler kaymak haline gelecek.

Üstte bar ve kaymak bağlayacak.

Ve millet ondan istifade edecektir.

Kimseden şikayet etmeyin.

Kimseden dert yanmayın.

Siz ne iseniz altınız da odur, üstünüz de odur.

Öyleyse arızalarınıza siz sizi düzeltmeye bakın.

Siz hidayette olduktan sonra başkasının dalaleti size zarar vermeyecektir.

El verir ki siz %100 ashabı hidayet, ehli hidayet olasınız.

Ferdi, ailevi, iştimai vazifelerinizi bilesiniz.

Tekafül edesiniz.

Yapasınız ve bir andır olmayasınız.

Allah sizi ve sayinizi zayi etmeyecektir.

Temelesini er geç göreceksiniz.

Ve en leyselil insani illa mas'a.

Ve en nesayehu sevfe yürah.

Sümme yüczahul cezael evfe.

Sayinizi görecek ve kafi vafi mükafatla Allah tarafından mükafatlanacaksınız.

Allah sizi mükafatlandırsın.

Alta göre bir üst olacaktır.

Sağlam bir temeli görünce, üzerine sağlam bir kubbe korular onun.

Ama bu hayat ictimaiyede yarım şartlı determinizma içinde cereyan eder.

Az cebrilik vardır bu işten.

Taban ne ise tavanı olur.

Aşağı sağlam ise üst sağlam olur.

Resul-ü Ekrem'in camiül kelim olan sözlerinden bir tanesidir.

Sahih hadis.

Nasıl iseniz öyle idare edilirsiniz.

Taban nasıl ise tavan öyledir.

Statik kuvvet nasıl ise dinamik kuvvet öyledir.

Tebaa rayiyet nasıl ise rayi öyledir, baştaki öyledir.

Öyle ise başka bir hadis ifade buyurduğu gibi.

Başınızdakilerini kınamayınız.

Kendinizi düzeltmeye bakınız.

Zira kalpler Allah'ın elindedir.

Siz Allah'la münasebet kurunca Allah kalpleri size çevirecektir.

Kudsî bir hadis-i şerifte Misbah'ta Resûl-i Ekrem meseleyi böyle getiriyor ve

anlatıyor.

Ben Melikler Melik'im. Meliklerin kalbi benim elimdedir.

Meliklerinize beddua ile meşgul olmayınız.

Belki bu diyeti taat Rabbiniz aranızdaki münasebetin kuvvet bulmasıyla meşgul

olunuz.

Ben o zaman Melikler hakkından gelir onlara kafi vafiyim.

Yeter ve artarım. Kalplerini çevirir sizi de mesut onları da mesut ederim.

Asıl mesele budur. Bizim vazife yapmamız ve düzenli olmamız.

İşte bu noktadan ben aşağının yukarıya yukarının aşağıya karşıyım.

Anlatabilmenin müsaadesi nispetinde rayiyet ve rayi münasebetini

tebaa ve küçük daireden büyük daireye kadar sevk ve idare edici münasebetini

müsaadenizle harcatmak istiyorum.

Zira iktisadimiz zi anlatmada bu da bu meselelerden bir tanesidir.

Şu dakikaya kadar içtimaimizin sıhhatini gösteren veya onun ademi

sıhhatini gösteren hususlara parmak basıp ben de size işaret etmeye onu

işaretlendirmeye çalıştım.

Sıhhatli bir cemaat içinde çok canlı, çok sıhhatli ve çok velud bir

rayi ve rayiyet münasebeti vardır.

Bir tebaa ve idare edici münasebeti vardır.

Sarmaş dolaş olmuş kaynaşmışlardır.

İç içedirler.

Şimdi meseleyi şeklen dahi olsa demokrasi diye anlatıyorlar.

Halk idarecisiyle iç içe.

Söz halkta bitiyor, tebaada bitiyor, rayiyette bitiyor.

Ama hakiki bir cemaatte başkaları bunun ütopyasını yazmasına çizmesine mukabil

bu pratik hayatta yaşanıyor ve doğrudan doğruya zaman şeridine kaydediliyor ve

biz tarihin siyerin mazinin sayfalarında bunu müşahede edip görüyoruz.

Allah celle celaluhu baştakine innallaha ye'muru bil adli vel ihsani ve ita idil

kurba buyuruyor.

Allah size adaletle emrediyor, ihsanla emrediyor, vermekle emrediyor.

Allah size adaletle emrediyor, tebaanızı istikamet içinde mi görmek istiyorsunuz?

Zinadan şikayetiniz mi var?

Topyekun bir millet olarak zinayı terk edecek.

Terk ettirme seferberliğine gireceksiniz.

Yukarıda bu işliyorsa aşağıdakinin başına eracif damlaları halinde damlayacak ve

makas bulacaktır.

Onlar öyle diyor, innallaha ye'muru bil adli vel ihsani.

Allah istikametle emrediyor.

Düzgün yaşamakla emrediyor.

Rabbi görüyor gibi ona ibadet yapmakla emrediyor.

Bir şey vermekle emrediyor.

Elinizde bir şey kalmayıncaya kadar her şeyi vermekle emrediyor.

Sen milletin karşısında hasbiliğini ve samimiyetini göstermen için,

çinelerine taht kurabilmen için bir tahta üzerinde yatacaksın.

Bir kaptan yemek yiyeceksin.

Basit bir hayat yaşayacaksın.

Verayetinin en küçüğünün hayatını yaşayacaksın.

Günde bir defa veya iki defa yemek ya yiyeceksin ya yemeyeceksin.

Zira bu milletin en küçük fertleri içinde ancak bu kadar bir hayat sürenler pek

çoktur.

Ancak böyle yaşayanlar pek çoktur sayılarım.

Sen bir cemaatin başında bulunuyorsun.

Bu cemaatin başında bulunduğun müddetçe verayetinin en dununun hayatını

yaşayacaksın.

Seyyidina Hazreti Ömer öyle yapmıştı.

Cemaatin zeytinyağına ekmek banıp yediği müddetçe zeytinyağına sirkeye ekmeğini

banıp yemişti de bir lokma et ağzına koymamıştı.

Sormuş ve soruşturmuştu.

Onlar günde bir defa yiyorsa iki defa hayatında yemek yememişti.

Tebaya ayağını uydurmuştu.

Ve sineye taht kurmuştu.

Nefret eden bir fert yoktu.

Vefat ettiği zaman Hristiyan ağlıyordu.

Yahudi ağlıyordu.

Mümin de beraber ağlıyordu.

Mecusi de ağlıyordu.

Mümin de beraber ağlıyordu.

Bu ayetin hutbelerde minberlerde okunmasına ilk vesile olan Ömer bin

Abdülaziz vefat ettiği zaman herkes o kadar memnun ve hoşnut idi ki zira bütün

servetini halife olur olmaz dağıtmıştı.

Kapının önüne gelen saraya ait ihtişam arabası, sarayın hususi

arabası yaldızlı ve kemerli atlarıyla gelmiş kendisini almayı beklerken bu da nedir

demiştim.

Muhterem hükümdarım, muhteşem hükümdarımız sizi götürmek için gelmişler.

Ben Allah'ın verdiği ayaklarla ayaklarımla yürüyüp gidebilirim demiş.

Onları reddedivermiştim.

Bir iki tane zevcesi vardı yanlarına gelmiş ve şöyle demişti.

Şu andaki Türkiye kadar otuz bir devletin başında Ömer bin Abdülaziz Emevi

saltanat ve debdebesinden sonra saltanatlı ve debdebeli bir hayat yaşadıktan

sonra tek sahibi selahiyet olarak bir milletin başına gelmiş.

Militarist bir idare içinde silsileyi meratiple her şey kendisine gidip dayanan bir

hükümdar olduğu halde evine kadar gitmiş, zevcelerini toplamış,

çoluk çocuğunu toplamış ve onlara şöyle demiştim.

Ben bundan sonra halifeyim. Belki size bakamayacak, hukukunuza riayet edemeyeceğim.

Ben milletin yükünü taşımakla beraber para kazanamayacağım ki size de bakayım.

Ben ancak beş kuruş kazanırım ve bununla ya bir kişinin ya iki kişinin ancak karnını

doyurabilirim. Binaenaleyh bu hayat şartları içinde arzu eden benimle beraber

kalsın, arzu eden çeksin gitsin.

Seyyidetini Hazreti Fatıma'nın isminde zevcesi Fatıma, o ben seninle bu halinde de

beraber kalırım.

İyi halinde beraber kaldım, bu halinde de beraber kalırım demiştim.

Ve muhteşem hilafet hayatını böyle yaşamış, saçıp savurmuş milletin yüzünü

güldürmüştü.

Vefat döşeği içinde Rabbine karşı hesap verme hele can ve heyecanını duyarken

kapının önünde yığın yığın Yahudi ve Hristiyan mendil tuta tuta ağlıyorlardı.

İçte ayrı manzara, dışta ayrı manzara.

Emevilerden kayınbirader içeriye girdim.

Ömer'in sırtında yıkanmamış bir gömlek var, halifem.

Endülüse kadar uzanmış bir devletin, Afrika'yı içine alan Ukbebin amirlerin

fethettiği yerlerin bir devlet reisi.

Maverau'nun nehre kadar, Çin Settin'e kadar uzanmış bir devletin reisi,

Anadolu işlerine kadar uzanmış bir devletin reisi eski bir gömlek var sırtında

ruhunu Allah'a teslim ederken.

Kız kardeşine hitap ediyor. Diyor, niçin halifeyi böyle kirli bir gömlek

içinde halkın karşısında bırakıyorsunuz?

Halifenin başka gömleği yok ki giydirelim sırtına.

Daima bunu yıkarken battaniye gibi bir şeye bürünüyordu.

Biz onu yıkıyor giydiriyorduk halkın içine öyle çıkıyordu.

Şimdi şu hastalık halinde onu çıkardığımız zaman hasta olacak.

Onun için tek gömleği var diyordu.

Zira Ömer bin Abdülaziz endişe ediyordu ki rayiyet ve tebaası içinde iki gömlek

bulamayan vardır.

Bu haliyle Allah'ın huzuruna giderse yakayı bir kaptırış kaptırır da yakasını

kurtaramaz baş aşağı gider.

İşte Seyyidine Hazreti Ömer rüyada görüp de soruyorlar.

Allah adaletine mukabil sana ne muamele yaptım.

Eğer rahmeti ilahi imdadıma yetişmeseydi baş aşağı gitmiştim diyor Ömer.

İşte bu endişe içindem. Evin içinde manzara budur.

Dışta Yahudi ve Hristiyan gönüllerine taht kurup oturttukları Ömer bin

Abdülaziz'in feleğin adım adım onun ayet

çarklarında sur sesi getirmesine mukabil dışarıda mendil tuta tuta ağlıyorlar.

Ömer gitti yıkıldık. Ömer gitti harap olduk diyorlar.

Rai tebaasına rayiyetine karşı bu hava içindem.

Adalet istikamet ve itaat fikri içindem.

Kendisini sevdirecek tebaa ve rayiyet ona kul olacak bende olacak ve itaat

edecek.

Adalet ediniz. Allah'a en yaklaştırıcı unsur faktör adalettir buyuruyor.

Ve rayi adalet içindem.

İstikamete fikren ruhen doğruluğa.

Davranışlarıyla doğruluğa girecek kazanacak ve tebaasının gönlüne oturacak.

Hakkında dedikodu olmayacak. Yedi içti kesti attı biçti denmeyecek hakkında tam

itimat olacak hazineler içindem.

Yapı budur.

Bu milletin 10 asırlık 12 asırlık yapısı budur.

Ben yapımıza dikkatinizi istirham ediyorum.

Bu anlayış içindem.

Resul-i Ekrem sallallahu aleyhi ve sellem.

İnnâ habben nâsi ilallâhi yevmel kıyâmeti ve akrabahum meclisen imamun adil.

Ve innâ abgadan nâsi ilallâhi yevmel kıyâmeti ve eşeddehum azâben imamun câir.

Kıyamet gününde Allah indinde en sevimli ve meclis itibariyle Allah'a en

yakın adalet ve istikamet içinde yaşayan bir idareçidir.

Üç kişinin başı, beş kişinin başı, beş milletin başı, beş devletin

başı.

Nerede ve ne şekilde baş olursa olsun adalet ve istikamet içinde yaşayan baştır.

Allah indinde en sevimsiz ve mebur,

azâb-ı ilâhî bakımından en çetinine duçar olmuşa gelince halkına karşı cevri ve

zulmü olan baştır.

Üçün başı, beşin başı, beş milletin ve beş devletin başı.

Ra'î bu havaya riayet edecek, riayetkar olacak.

Ve tebaa aşağıdan, Allah ve Resûlullah'tan sonra onlara itaat çerçevesi içinde

başındakine itaat edecek.

Ya eyyuhalladhîn âmenû, etiullah ve etiurrasûl ve ulil emri

minkum.

Ey iman edenler!

Allah'a ve Resûlullah'a itaat edin.

İçinizden bir kaymak gibi kaynatıp çıkardığınız, özünüze bağlı başınızdakine de

itaat edin.

İçinizden çıkana itaat edin.

Özünüzün doğurduğuna itaat edin.

Ey Allah'a ve Resûlullah'a itaat edenler!

Allah Resûlü İsmâ-u Vâtiûhû ve-in üstomile aleykum abdun habeşiyyûn,

ka'enne re'sehu sebîbe.

Mâ kâme fîkum kitâballah.

Dinleyin ve itaat edin.

Üzerinize saçları kıvırcık habeşi bir köle dahi emir olsa dinleyin ve itaat

edin.

El verir ki sizin iç yapınızı, mana dünyanızı sizin içinizde ikam etmiş olsun.

El verir ki sizin ruh kökünüze bağlı olsun.

El verir ki namatında mazinin tarrakaları duyulsun.

Burcu burcu ecdad ve mazi koksun.

İç koksun.

Ledünniyat koksun.

Burcu burcu vahki semavi koksun.

Hazreti Muhammed koksun.

İlahi alemin neşvesini arz etsin ve göstersin.

Bu müddet zarfında siz dinleyin ve itaat edin.

Allah ve Resûlullah'tan sonra münasebeti görüyor musunuz?

Rai o hava içinde.

Raiyat tebaa da bu hava içinde olacak.

İç içe girmiş ve kaynaşmış bir şey.

Böyle bir hava böyle bir içtima içinde ceberut ve zulüm yoktur.

Böyle bir hava ve içtima içinde muhabbet, meveddet ve mürüvvet vardır.

İnsanlık vardır aşağıya doğru dal budak salmış, yukarıya doğru dal budak salmış,

sağa sola dal budak salmış gelişmiş insanlık vardır.

Bahri Kainat Efendimiz başta bu mesele için en baş numuneyi imtisal.

Hizmetinde halktan hiçbir karşılık almamış.

Yaptığım imanı ve Kur'anı hizmette sizden bir şey istemiyorum.

Benim mükafatım Allah'a aittir.

Ganimet herkese dağıtılırken,

harplerden elde edilen ganimet herkese dağıtılırken,

Lâ yehillû lî min ganâimikum hâzihi illel humus vel humusu merdûdun aleykum.

Bana şu ganimetten hiçbir şey helal değildir.

Ancak humusu alırım beşte bir, onu da yine size dağıtırım.

Ve bu dağıtma keyfiyetini Buhari Müslim'de şöyle görüyoruz.

Allah Resulüne elde edilen ganimetin beşte biri verilirdi.

Ve Bahri Kainat Efendimiz gelip gidenlere yedirir, içirir ve fakirlere dağıtırdı

bunu.

Evinde bundan bir miktar bulunduğu bir zamanda,

namaza durmak üzere mihraba geldi.

Ve tam tekbir alacağı zaman yeniden bozdu.

Siz az bekleyin geliyorum dedim.

Sürat ile hücre-i saadete girdi.

Ve biraz sonra Beşşahşet için de yeniden geldim.

Namaz kıldırdı ve sorduk.

Ya Resulallah tekbir alacağınız zaman o telaş neydi?

Dönüp gidiş neydi?

Gelirken izhar buyurduğunuz Beşşahşet neydi?

Dağıtılması gereken bir şey vardı.

Evde dağıtmadan gelip önünüze durmuştum.

Kalbimi meşgul edecek, dünyayla alakamın ifadesi olacak bir şey vardı.

Gittim verilmesi gereken yerleri tayin ettim geldim şimdi bir şey yoktur diyordu.

Hiçbir şeyin talebinde değildi.

Sadece ve sadece Allah'ı talep ediyordu.

Onun için gönüllere taht kurmuştu.

Aslında ve aslından sonra en büyük başlar karşısında serpilmeyi şeref sayıyor ve

iki bükrüm oluyor eğiliyorlardı.

Eğer Allah'tan başkasına ubudiyet caiz olsaydı kendi ümmeti her gün beş defa ona

secde edecekti.

Zira o kadar saygı duyar ümmeti ona.

Saygının yolu hasbilikten geçer, fedakarlıktan geçer, diyargamlıktan

geçer, rayi için, tebaası ve rayiyeti için yaşamadan geçer,

kendini unutmadan, milletiyle var olmadan geçer.

Böyle rayiyet ve böyle tebaa, mutlu millet neticesini çıkarıyoruz.

Sura ve kübrayı sağlam kaideler üzerine oturtunca Aristolat mantığının istindaç

yollarıyla, netice çıkarma yollarıyla sağlam ve mesut bir milleti çıkarıyoruz.

Böyle bir içtimai yapıdan Cenab-ı Vacibül Vücut ve Tekaddes Hazretleri sıhhata

müteveccih yüzlerimizi tam sıhhati iktisap edeceğimiz ana kadar o istikametten

çevirmesin,

bizi bu yolda kaim ve daim eylesin.

Başımızla beraber ayağımızı, ayağımızla beraber başımızı sıhhat ve selamete

ulaştırsın, rüşte ulaştırsın, hidayete ulaştırsın, ferdi ve içtimai

derbederlikten, perişaniyetten ve serkeşlikten bizleri masum ve mahfuz buyursun.

İllahi'l-Fatiha.

La İlahe İll'Allah,

La İlahe İll'Allah, La İlahe İll'Allah, La İlahe İll'Allah,

La İlahe İll'Allah, La İlahe İll'Allah, La İlahe

İll'Allah, La İlahe İll'Allah, La İlahe İll'Allah, La İlahe İll'Allah,

La

İlahe İll'Allah, La İlahe İll'Allah, La İlahe İll'Allah,

La İlahe İll'Allah, La İlahe İll'Allah, La İlahe İll'Allah,

La İlahe İll'Allah,

La

İlahe İll'Allah, La İlahe İll'Allah, La İlahe İll'Allah, La İlahe İll'Allah, La İlahe İll'Allah, La İlahe

İlahe İll'Allah, La İlahe İll'Allah, La İlahe İll'Allah,

La İlahe İll'Allah, La İlahe İll'Allah, La İlahe İll'Allah,

La

İlahe İll'Allah, La İlahe İll'Allah, La İlahe İll'Allah,

La İlahe İll'Allah, La İlahe İll'Allah, La İlahe İll'Allah,

La İlahe İll'Allah, La İlahe İll'Allah, La İlahe İll'Allah,

La İlahe İ

İlahe İll'Allah, La İlahe İll'Allah,

La İlahe İll'Allah, La İlahe İll'Allah,

La

İ

İlahe İll'Allah, La İlahe İll'Allah, La İlahe İll'Allah, La İlahe İll'Allah, La İlahe İll'Allah, La İlahe İll'Allah, La İlahe İll'Allah, La İlahe İll'Allah, La İlahe İ

la İlahe İll'Allah,

Elhamdülillah, Elhamdülillah,

Elhamdülillah, Allah'a şükürler olsun.

Ve mâ kûne min seyyidil evrâkin hedâ min barâk.

Ve mâ tevhîke-i velâ sefâmin lillâhi-llâhi.

Âlimi tevekkal-i süleyyide-i kibriye-i nîzile.

Eşhedü en lâ ilâhe ill'Allah ve eşhedü enne Muhammeden abdûhü ve la ilahe ill'Allah.

Eşhedü enne Muhammeden abdûhü ve la ilahe ill'Allah.

Ve mâ tevhîke-i velâ sefâmin lillâhi-llâhi.

Eşhedü enne Muhammeden abdûhü ve la ilahe ill'Allah.

Ve mâ tevhîke-i velâ sefâmin lillâhi-llâhi.

Ve ahmetin vel âlimin ve ruhun.

Sallallahu teâlâ aleyhi ve alâ âlim ve azamihi ve lekârihi ve ahayyihi ve ahzânihi

ve ahşânihi ve ahşânihi.

Amma bâkıze yâ ibadallah.

İktakullâhe teâlâ ve akîruh.

Fekat kâlallâhu teâlâ fî kitâbi-l-kerîm.

Euzubillahimineşşeytanirracîm.

Bismillahirrahmanirrahîm.

İnnallâhe mâ nebiyyestekavveddebînehummeşşeytânirracîm.

Sadakallâhu'l-azîm.

Ve zallâna ve zidûhûnne fî zülhâşirîkulkerîm.

Muhterem Müslümanlar,

Rabbin himayesine ve mâiyyesine girmek için hazırlıkta bulunmak,

o hale gelme,

o liyakatı gösterme, izhar etme,

bütün düğümlerin çözülmesine vesile olacak.

Allah müstakilerle beraber,

ehli ihsanla beraber,

şeriat-ı fıtriyeyi çok iyi kavramış,

içinde yaşadığı dünyanın kanunlarını çok iyi bilenlerle beraber,

ahkâm-ı ilâhide şeriat-ı fıtriyeyi okuyanlarla beraber,

okuduğunu yaşayan ve içinde duyanlarla beraber,

iç-dış vahdetine ulaşıp dualizmden kurtulanlarla beraber,

her gönülle bir olanlar,

bire müteveccih olanlarla beraber.

İnnallâhema'llezînestekavru vellezînehum muhtinûn.

Onlar ki ihsan sırrını kavramış,

daire-i ihsan içine girmiş,

füccar ve uyanık insanlar olarak

yaptıkları her şeyi böylesine füccar ve uyanık olma içinde yapıyorlar.

Devirler füccar insanlarla

semalara doğru yük gelmiş, semalarda taht kurmuş.

Mezellete ve meskemete mahlus kalan devirler,

bu havayı ve bu tonu tutturamadıkları için baş aşağı gelmiş,

yıkılmış ve paymal olmuşlardır.

Ebu Zekri'nin elinden tutup evcil gemala çıkaran,

Ömer'in ihsanının başında fitas haline getiren,

Osman'ı serpilak kılan,

Ali'yi Ali'lerden aziz hale getiren husus,

daire-i takva içine girmeleri,

aziz ve cebbar olan Hz. Allah'a cehalet etmeleriyledir.

Bir cemaat, büyük ve küçük bütün fertleriyle,

bu tatlı ve Allah'ın hoşuna gider havayı iktisap ettiği zaman,

senasül-i illiyat prensibinin üstünde çok mesele kendi kendine halledilecektir.

Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem vefat ettiği zaman,

Hz. Ebu Bekir'in başına açılan gaileler, o kadar büyük,

o kadar çok, o kadar çok büyüktü ki,

bir tarafta yeni neşrine mamulma iktidarını gösteren İslam fitesine karşı,

Bizans bütün hassasiyetiyle duruyordu.

Bir tarafta Sasaniler bütün dehşetiyle onu yutmak için hazırlanıyorlardı.

İçteki kaynaşma,

hilafet ve itihat mevzuu, bunu takip eden irtidat hadiseleri,

eğer siyah dağların başına kar diye yazsaydı, kendiyle beraber dağları da eritirdi.

Ama hadiseler,

yığın yığın dehrin hadiseleri, dünya ve ukvaya ferman okuyan bir insanın kuvvetli

omuzlarına yükleniyordu.

Bunlar o kadar güçlü omuzlardı ki, Resûl-i Ekrem sallallahu aleyhi ve sellem,

irtiharı darı kasa yaparken, geride bıraktığı cemaatinden gayet emindi.

Namazda bunun remzine karşı memnuniyet ısrar ediyor ve tebessüm buyuruyordu.

Son dakikalarında, mescide kapısı açık hücresinin içinden,

bir süsle ve bir perde ile mescidden ayrılan hücresinin içinden,

dışarıya çıkacak gücü kendisinde görmediği için,

evinde namaz kılıyor, oturarak belki ancak sadece farzları eda edebiliyor.

O 3-5 günlük ciddi hastalığı döneminde böyle yapıyor.

Ve sahabi onu son gördüğünüzde böyle nakleder.

Tamlar yine kemerbeste yüzü yetişinden,

Rabbin karşısında el pençe divan durdu.

Hz. Ebu Bekir öne geçti, cemaattan bir vahzet içindeydi.

Ve birinci imamdan sonra imama halife ve halep olacak imamını bulmuştu.

Derken hep gözlerimiz kapıdaydı.

Acaba ara sıra gelmeyip de geldiği gibi gelir mi?

Yine önümüze geçer de bize namaz kıldırır mı diye?

O ince perdenin kalkacağını ve insanlığa güneş gibi doğacak insanın

bir kere daha mescid ufkunda bize doğacağını bekliyordu.

Derken perde yarı aralandı.

Müşebbetli şehre ölümle sarmaş dolaşken dahi gülüyordu.

O gülüyordu, meleği alaya yükseleceğini biliyordu, yine gülüyordu.

Gülüyordu, zira ümmetini vahzet içinde görüyordu.

İmamını seçmiş, buluyordu.

Ona iftidada işitilene ermiş görüyordu.

Ebu Bekir güçlü omuz.

Perde kapanıyor ve Resul-i Ekrem için perde kapanmış oluyordu.

Artık kendisine ait zübüvvet sahası ve sahnesinde

verilen vazifen ve rolü bitirdiği

Allah'ın kendisine gel dediği anlaşılıyordu.

Perde kapanıyordu.

Bundan sonra o sahnede Ebu Bekir oynayacaktı.

Güçlü omuz.

Omuzuna en ağır yükler yükleniyor ama altından kalkabiliyor.

Dikkatinize bilhassa dokunan ve ifade ettiğim sözler içinden

bu işin altından kalkabiliyordu.

Zira dünya ve ukva ikisine de meydan okumuştu.

Kaybedecek maddi manevi hiçbir şeyi yoktu.

Resul-i Ekrem'e kavuşmak için güvercinler, temiz güvercinler gibi

kanat sırtlık yükselmeyi her an intizar ediyordu.

Halife olduğu gün, o güne kadar sulhta bir komşusunun

koyunlarını sağıyor, öyle geçiniyordu.

Bu mücahit mücahitlerin ve muhacirlerin ikincisi en büyük insan.

Mahallesinde komşusunun koyunlarını sağarak geçiniyordu.

Ben mübade satihinde kendisine ziyaret edildikten sonra

devlet reisi olmuştum.

Evin kızı bekliyordu acaba yine gelecek mi diye.

İkinciye doğru koyunlar süzülüp eve gelince

arkadan ince, narin, bu zarif insan o da eve damlayıverdi.

Parmağında Resul-i Ekrem'in hilafet mührü vardı.

Artık yeryüzünde tek halk sisteminin tek temsilcisiydi.

Sasani ve Roma İmparatorluğunu dize getirecek insandı.

Komşusunun evinden bahçesinden içeriye giriyor,

Kemal-i Tevazu'yla yine koyunların arkasına oturuyor

ve kovaya süsleri sağmaya çalışıyordu.

Ertesi gün çarşıda pazarda sportacılık yaparken görüyoruz halifeyi.

Ve Ömer yanına sokuluyor.

Ey Allah'ın peygamberinin halifesi, bu iş böyle olmaz.

Devlete ait vazifeler aktar.

Senin bu vazifeyi görmen lazımdır.

Ben o vazifeyi göreceğim ama benim çoluk çocuğum var,

annem babam var, kim bakar bunlara diyordu.

Sana bir maaş takdir edeyim.

Ey ya Resul-i Ekrem maaş alıyor muydu?

Vazife yaparken maaş alıyor muydu ki ben bir bir ahitas edeyim?

Maaş alayım diyordu.

Sonra ikna ettiler.

Karnını doyuracak kadar bir şeye ikna ettiler.

Onu alacak, yaşayı medarını onunla temin edecek, çarşıda pazarda ticaretle istikal

etmeyecekti.

İki sene küfür ay hilafetini böyle sürdürdü.

Az bir maaşla.

Her gün eve geliyor, hesabını yapıyor, evin ihtiyaçlarını görüyor ve bakiyesini

bir tesli için atıveriyordu paranın.

Vefat etmeden bir de nana bıraktı.

Benden sonraki halifeye verilsin diye.

İçinde ne vardı kimse bilmiyordu.

Esrarengil sesli, birinci halifenin vefatıyla ikinci halife Hazreti Ömer'in önüne

getirildi.

Bir muamma diye herkes başına toplandı.

Küçük testi kırıldı.

İçinden paracıklar çıkıverdi, küçük küçük paralar çıkıverdi.

Ve bir şey yazıyordu. Bana takdir ettiğiniz maaş bazı günler fazla geldi.

Fazla gelen bu maaşı yemeden Allah'a şaya ettim.

Bu milletimdir, bu tebaanımdır ve rayiyetimdir.

Safimin huzuruna giderken bunlarla lekeli olarak gitmek istemem.

Ömer hıçkırıklandı, tutamadı. Hıçkıra hıçkıra ağladı.

Yaşanmaz bir şey bıraksın arkada dedi.

Yaşayamayız yaptığın gibi ama Ömer onu yaşayacaktı.

Güçlü bir omuz dağa giriyordu bu işin altına.

Ömer yükleniyordu.

O kadar yükleniyordu ki Ömer'in evinde bir gün iki defa tilkiye ekmek

varıp yemek suretiyle dahi karın doymuyordu.

Hanımı başına hazineye ait zeytinyağı kaplarından kalan zeytinyağından sürdüğü için

hitap ediyor, gönlünü kırıyor, milletin malına el uzatıyorsun diyordu.

Osman hayatını mescitte geçiriyordu.

Kumdan bir döşek, kumdan bir yastık üzerinde ve kumdan bir yorganın

altında hayatını imrar ettiriyordu.

Hazreti Ali kış gününde yaz elbiseleriyle kirti çiziyordu.

Tufekte yanına sokulan ey emir el müminim yok mu bir kışlık elbise onu giysen de

üşümeden kurtulsan.

Kazancımla ancak bu kadar alabiliyorum diyordu.

İkinci bir elbiseyi almaya iktidarım yetmez diyordu.

Halife-i Ruizemin Seyyidina Hazreti Ali Hayderi Kerrar Radiyallahu Teala

Hazretleri.

Ben böyle başlamış, devran böyle sürüp gidiyordum.

Aklımıza kadar küçük vasılalarla böyle devam ede gittim.

Takva ve ihsan şuuru.

Takva ve ihsan şuuru tebaa ve rayiyetten.

Raide kendisini gösterdiği müddetçe Allah ellerinden tuttu evci kemale çıkardı.

Onları aziz kıldım.

Devrimizdeki dirilişte berrak çizgiler ile bunu görüyorsak ki ben gördüğüm

kanaatindeyim.

O tatlı günlerin audesine inanabiliriz.

Yeniden ümit var olabiliriz.

Himasa hakikat gamzeden neslimize aynı şeyler bütünüyle mücade edildiği günler

başlayınca gelecek saadetimize sevinebiliriz.

Saadetin yeniden geleceğine inanır olmaya başladı.

Nasıl onların başında Resul-i Ekrem sallallahu aleyhi ve sellem mübarek

ruhaniyeti ve nuraniyetiyle bir alem bir şahbal idi.

Ve imdatlarına yer yer koşuyor.

Ellerinden tutuyor.

Saadet ve mutluluk ufuklarını onlara gösteriyor.

Piştarlık vücudalık yapıyordu.

Öyle de asrımızda şu her şeyin kırılıp döküldüğü hengamda dirilmek

üzere olan arzı didar etmek üzere olan eski şeylerine mukaddeslerine sahip

çıkma yoluna giren neslin yer yer imdadına koşar.

Birisi gel önümüze şöyle anlatın.

Der ki bulunduğum yerde gece rüyamda Resul-i Ekrem'i gördüm.

Bana dedi ki sallallahu aleyhi ve sellem ben şimdi teftişe çıktım.

Buradan da İzmir'e gidiyorum.

İçime doğdu ki acaba oradakiler bunu duysana ne kadar sevinecekler.

Ve bir başkası şunu söyleyecektir.

Resul-i Ekrem sallallahu aleyhi ve sellem'i rüyamda gördüm.

Adeta dirilişimizi, menbahar idrak edişimizi alkışlamak üzere

çoğunun simasını hatırladığım cemaatin camiyi doldurdu.

Camda gelip mübarek minbere oturdu veya mihrabın dibine oturdu.

O cemaatin içinde itibati vücut etti.

Ve üç beş gün evvel bir çocuk yanıma gelecektir.

Bana şunu anlatacaktır. Sizlerimden dolayı muhafaza etmeyin beni bağışlayın.

Haçlı neşrin bütün endişe verici keyfiyetiyle cereyan ettiğini gördüm.

Alev alev dehlizlerden alev çıkıyor gibi cehennemin ortalığa dehşet saldığını

gördüm.

Tutup tutup milleti cehenneme atacaklar gördüm.

Ve derken telvi boynu birisi, incelerden ince birisi, sizgir

olmuş, kaddi bükülmüş, cehennemin kapısına kollarını gerdi.

Girilmez buradan içeriye dedi.

Halkın önünü alıyordu. Kimse girmesin diye çırpınıyordu.

Önlemişti ilk gelenleri. Girmiyordu artık kimse içeriye.

Fakat arkadan gelen bir zılgıda dayanamamıştı.

Çekiliverince herkes içeriye itiliyor.

Ve herkes cayır cayır yanıyordu.

İçinde tanıdıklarım da vardı diyor.

Çocuğu dehşet almıştı. Ürpere ürpere anlatıyordu.

Ama ben camimizde gördüklerimi görmüyordum orada diyor.

Tanıdığım arkadaşlar vardı. Korunmuş ve geride kalmışlardı.

Ne ifade ediyor sana? Ne anlatıyor bunlar sana?

Cemaatin içinde terzesini kaldırıp imamın sana baktığını anlatıyor.

Bakmayan güneşin, gurup etmeyen güneşin sana baktığını anlatıyor.

Her gün taplarını teftiş ettiğini anlatıyor.

Sağdan hizaya gel komutunu verdiğini anlatıyor.

Mescidinde seninle beraber, Musallan'da seninle beraber,

İrim-i İrfan Yuvan'da seninle beraber,

Ali ve Adi Muhallim ve Halk'la beraber,

Sev'a ve Raiyet'le beraber, doğacak günlerle beraber, hakkın geleceği

günlerle beraber,

batılın hak ile yeksan olacağı günlerle beraber.

Muhterem Müslümanlar, Allah'ın büyük inayeti insanına mazhar oldu.

Sonradan geldik, talihsiz gibi göründük ama talihliler tahtına oturduk.

Arada geçenlerin önünde onlardan farklı olarak başı okşananlar arasına

girdik. Resul-ü Ekrem tarafından istifade mazhar oldu.

Tuba,

Tuba, Tuba sözleriyle temsil edildi.

Sizlere müjdeler olsun. Ahir zamanda sizlere müjdeler olsun.

Zalam zalam üstüne hayata kur hükmeleri getirmek üzere geldiniz.

Sizlere müjdeler olsun.

Başı bozukluk içinde, Allah'ın muslu şahitleri halinde,

Allah tarafından gönderilmiş ümmetlerin en hayırlısı olarak arz-ı cidar ediyorsunuz.

Allah sizinle beraberdir.

Allah sizinle beraber olsun.

Sözlerimizin en hayırlısı ve en güzel sözlerimiz Allah'ın sözleridir.

Allah'ın sözlerinden bahsediyor.

Kur'an-ı Kerim'i dinleyin,

dinleyin ve rahmet edin.

Euzubillahimineşşeytanirracim.

Bismillahirrahmanirrahim.

Ve mâ erselnâke illâ rahmeten lil âlemin.

Sadekallâhulazîm.

Bârekallâhulenâ velicemîluhilîm.

Elhamdülillah.

Elhamdülillahi yâ Rabbem. Elhamdülillahi.

Euzubillahimineşşeytanirracim.

Seni Allah'u ziman hamd eder.

Allah'u ziman hamd eder.