Economic Reflections -4- | Freedom of Conscience and True Equality in Islam | M. F. Gülen | (1979/03/16)

Euzubillahimineşşeytanirracim.

Bismillahirrahmanirrahim.

Elhamdülillahirrabbilalemin.

Vessalatü vesselamu ala seyyidina ve senedina ve şefiatü dünubina

ve mevlana Muhammedin sallallahu teala aleyhi ve sellem

ve ala ikhwanihi minel nebiyyin vel murselin.

Ve ala alihim ve eshabihim ecma'in.

Sübhaneke la ilme lena illa ma allemtena inneke entel alimul hükin.

Sübhaneke la fahme lena illa ma fahhemtena inneke entel cevvadul kerim.

Rabbi şerhli sadri ve yessirli emri

ve hülü lübdeten min lisani yefkahu kavli

ve ufavvidu emri ilallah.

İnna allaha basirumil ibad.

Allahümme salli ve sellim ve barik ala seyyidina Muhammedin ve ala alihi.

Adede kemalillahi ve kema yelik bi kemal.

Ve adede in'ami Allahü'l-kerim ve ef'ali.

Bismillahirrahmanirrahim.

İnni vecehtu vecihye lillezi fetarassemavati vel erde hanifa.

Vema ene minel muşrikin.

Sadakallahu'l-azim.

Ve bell'ana Resuluhun Nebiyyü'l-Haşimiyyü'l-kerim.

Ya İlahi'l-alemin.

Zahir ve batınımızı envari imaniye ve Kur'aniye ile münevvereyle.

Tevfikati şübhaniyeni bizlere yar eyle.

Nefsin, şeytanın ve kötü duyguların şerrinden bizleri nasul ve mahfuz eyle.

Kalbi ve ruhi istikamete bizleri hidayet eyle.

Cümlemizi cennet ve cemalullah şerefi ile şerefyab eyle.

Amin. Hürmeti Seyyidil Mürselin.

Velhamdülillahi Rabbil Alemin.

Muhterem Müslümanlar.

İktisadi yapımıza intikal etmeden evvel,

İçtimai durumumuza dikkatinizi rica etmiştim.

Bu mevzuda üç temel esası size takdim edeceğimi söz vermiştim.

Bunlardan bir tanesi vicdan asudeliği.

Vicdanın hürriyete kavuşması ve durulaşması.

İkincisi Allah'ın hilkatta insanları müsavi yarattığı gibi bu müsavat esasına riayet

edilmesi.

Ta başkaları tarafından suistimal edilmesin.

Biz bizi bilelim.

Salisen, tekamül, tesanüt ve taavünümüze hep beraber bakacağız inşallah.

Biz kendimizi bu esaslar içinde tanıyıp kendi tarifimizi

yaptıktan sonra

nasıl bir cemaatin iktisadi yapısından bahsediyoruz onu anlama biraz daha

kolaylaşmış olacaktır.

Vicdanın durulaşmasını arz ettim.

Büyük meseleleri ancak durulmuş vicdanlar halledebilir.

Çalkalanmış çalkalanmış çeşitli mevcelenmelerden sonra

istenilen hürriyeti iktisap etmiş vicdanlar ancak büyük meseleleri halledebilir.

Hırsı aşamamış, korkuyu geçememiş, ölüm endişesini

sırtından atamamış,

dünyaya bağlılıktan çözülememiş insanların halledeceği hiçbir mesele yoktur.

Makam sevgisinden,

mansıp aşk ve iştiyakından,

para sevdasından kurtulamamış sevdalıların halledebileceği hiçbir mesele yoktur.

Hür insanlarla bir pazara atılmak ve bu hür insanlarla halledilecek meselelerimizi

halletmek istiyoruz.

Arz edilen kayıtlardan hangisiyle esir olursa olsun insan esirdir ve zebundür.

Esir insanın da tek başına yapacağı hiçbir şey yoktur.

Biz bir millet olarak.

Evvela kendi kendimizi tanımalıyız.

Biz hür insanlarız.

Hür olma yolunda insanlarız. Hür idik.

Meselelerimizi hürriyet havası içinde halletmiş idik.

Üst üste binmiş müterakim meselelerimizin ve müşkillerimizin hal ve çözümünü

bekliyorsak

bunu ancak hürriyet havası içinde halledecek ve çözeceğiz.

Nefse esir olmadan,

havaya esir olmadan,

zamanımızda esen havaya esir olmadan,

beşeri kaprislere esir olmadan,

vehimi garizelere esir olmadan,

şehavani duyguların tahtı tesirinde kalmadan,

kadına kıza bağlanmadan,

makama mansıba bağlanmadan

bu büyük meseleleri halledeceğiz.

Bu büyük meseleler hür insanların halledeceği meseledir tekrar ediyorum.

Vicdan asudeliği.

Cihanın belli bir döneminde,

beşeriyetin belli bir döneminde, gelişme döneminde,

insanlığın makus talihi ve kaderi üzerinde büyük bir rol oynamaya

Allah kendilerini muvaffak kıldığı büyük bir cemaatin

varoluş kaidesi altında temelinde işte bu hürriyet vardır.

Çok rahatlıkla evladı, iyad, sevdasını aşma vardır.

Vatanını, yurdunu, yuvasını terk etme aşkı, şevki vardır.

Gözünde evladı, iyal, aşkının ve sevgisinin silinmesi vardır.

Seve seve sıcak yuvalarını terk etme ve güle güle ölümün kucağına atılma vardır.

Iraklı yüzün karşısında tir tir titreyen kumandan şöyle diyordu.

Ölümden kaçtığımız gibi ölüme doğru koşuyorlar, mücadele edilmez bunlarla diyordu.

Neyi anlatıyordu bununla?

Vücuduna oklar saplanıp da bir kirpi halinde yere doğru yuvarlanan İbni Hişam,

Rabbim vazifemi yaptım mı, seni anlattım mı yoksa pisi pisine mi gidiyorum

endişesini taşıyor

ve romanının çenesini bu manzara bir karış aşağıya düşürüyordu.

Son dakikada dahi her şeyi aşabilmiş olabilmenin muhasebesi içinde içe doğru

bu kadar derin insan.

Vicdan asu deli dediğimiz bu.

Korku yok vicdanen hür olan insanın kafasından.

Ama hiçbir korku yok.

Asılma kesilme ezilme zindan zindan sürülme mahkeme mahkeme istintaka tabi tutulma.

Hiçbir korku yok.

Ölüm korkusu da yok.

Rızık endişesi de yok.

Aç kalırım endişesi de yok.

Ve ma min debbetin fil ardi illa alallahi rizkuhem.

Rabbimiz kendisini bize böyle tanıttırıyor.

Yeryüzünde debelenen her varlığın rızkını taahhüt ettiğini anlatıyor.

İnnallaha huve razzak zül kuvvetil metin.

Her şeyin zimamı elinde olan Allah Celle Celaluhu.

Sahibi kuvvet ve metin bulunan Allah Celle Celaluhu.

Rızkın zimamının kendi elinde bulunduğunu anlatıyor bize.

Mülk Allah'ın elinde.

Eğer izale edecekse edecek ve kimse onun önüne geçemeyecektir.

Eğer mülk lütfedip bir cemaati aziz kılacaksa kimse bunu önleyemeyecektir.

Kulillahumme malikel mulk.

Tu'ti'l mulke menteşâü ve tenzi'ul mülke min menteşâ.

Ve tu'izzu menteşâ ve tuzillu menteşâ bi yedikel hayr.

İnneke alâ kulli şeyin kadîr.

Amennâ ve saddaknâ.

De ki mülk Allah'ındır.

Dilediğinden alıverir de zelil kılar.

Dilediğine bahşeder aziz kılar.

Her şeyin zimamı Allah'ın elinde ve her şeye muktedir odur.

Ölüden dirhi çıkarır.

Bir cemaati hak ile yeksan ettikten sonra yeniden hayat verir.

Bir umranı yerle bir ettikten sonra yeniden umranlar kurar.

Bir cemaati ayak öpecek hale getirdikten sonra.

Başkaları karşısında serpuru edecek kadar zillete maruz bıraktıktan sonra.

Yeniden tutar kaldırır.

Rahmet alnından öper de onu Allah aziz kılar.

Hazar bin defa, binlerce defa ölüden diri çıkıverdim.

Ve binlerce defada diriden ölü çıkıverdim.

Adeti ilahidir, devam edip durdum.

Aziz eden Allah, zelil eden Allah.

Vicdanen hür olan insan zelil olma endişesini taşımaz içinden.

Allah'a teslim olmuştur.

Katiyyen bilir ki izzet Allah'ın yanındadır.

Elin alemin yanında izzet ve onur mu arıyorlar?

Haysiyet ve şereflerini başka kaidelere dayanarak kurmak mı istiyorlar?

Alinin velinin kapısında mı kendilerini onur etmek istiyorlar?

De ki yegane aziz Allah'tır, Allah'ın izzeti yeter onlara.

Seyyidine Hazreti Ömer,

kendisine bir cemaate karşı bir çeşit izzet şekli pozisyonu birenkem.

Telkin edildiği zaman kükremiş,

''İnnema ezzanallahu biddin'' buyurmuştu.

Allah bizi din ile aziz kıldı.

''İnne ekremekum indallahi etkakum''

En şerefliniz,

başı semaya ser çekeniniz,

dal budak salıyor gibi göklere doğru büyüyeniniz,

Allah nazarında bir kimet ifade edeniniz,

en çok mütteki olanınızdır.

Allahümme cealna minel müttekin.

Allahümme cealna minel müttekin.

Amin.

Muhterem Müslümanlar,

her meselemizin temelinde vicdan hürriyeti.

Bununla asrımızda anlaşılan manayı kastetmiyorum.

Vicdanın tam istiklaline sahip olması,

bütün endişeleri aşması,

kendini bağlayıcı bütün kayıtlardan tecerrüt etmesi manasını kastediyorum.

Ve bu mananın dışında kalan herkese ben esir

ve bir kısım adi duyguların zebunu nazarıyla bakıyorum ki,

cihan tarihinde şimdiye kadar hallettikleri hiçbir mesele yoktur.

Jandark ateşler içinde yanarken bir mesele halletme peşindeydi.

İntli maddi istiklalini kurtarmak için tren hatları üzerinde yayılıyor ve yatıyordu.

Trenin tekerlekleri kıtır kıtır kesiyordu.

Her şeyden geçmiş ve her şeyi aşmış insanın.

Bir yerde bir yogi papazı kendisine gaz döküyor cayır cayır yakıyordu.

Ama din-i zaviyeden mesele nasıl ele alınırsa alınsın,

bu kadar asude ve bu kadar hür gönüllerin yapacağı büyük işler vardır.

Biz bu meselelerin zorluğa ulaştığınız saadet aslında,

fahri kainat Efendimizin Allah'ın emriyle neskettiği asırda görürüz.

Emir Allah'tan, Mekke'yi gezdiren de Hazreti Muhammed Aleyhissalatü Vesselam,

bir iştimai neskedilir oradan.

İnce mi ince, narin mi narin, zarif mi zarif.

Hazreti Muhammed Aleyhissalatü Vesselam'ın eliyle.

Eğer kendinden sonra nebiler gelseydi,

onların hüviyet ve keyfiyetlerine baktığımız zaman diyecektik ki,

minel bab ilel mihrab, bu cemaat nebiler topluluğu.

Kendinden sonra nebi gelmediği için, ben nebilerin sonuncusuyum.

Mâ kâne Muhammedu nebâ hadimir ricalikum,

velâkin rasûlallah ve kâtemen nebiyyin.

O musaffa, kaymağın üstünde kaymak.

Her şey onunla sona ermiş.

Geçmiş nebiler bir bakıma,

onun kökü aşağıya doğru dal budak salmış keyfiyeti.

Gelecek veliler de yukarıya doğru ser çekmiş şekli.

Semereleriyle beraber.

O altında nüvesi üstünde nüvetti.

Her iki cenahın çekirdeği mahiyetinden.

Ondan sonra nebi yok bitmiş.

Ama olsaydı, o topluluğa biz nebiler topluluğu diyecektik belki mahiyetlerine

bakınca.

Her şeyden azade ve hür insanlardı.

Allah bizi o keyfiyete icra buyursun inşallah.

Meselelerimizi ondan sonra halledeceğiz.

Büyük iktisadi durumumuz veya çok büyük gördüğümüz iktisadi durumumuz,

kendi durumumuzu, bu içtimai durumumuzu ayarladıktan sonra kendi kendine

halledilecektir.

Bu seviyeye gelmiş bir mümin için,

ölüm en tatlı ümniye, en tatlı idadı.

Nebiden ders alıyoruz.

Her şeyi elde ettiği anda tevaffani muslimen ve elhikni bis salihin.

Beni müslüman olarak vefat ettir, salihlere ilhak buyur.

Hepimizi öyle buyursun Cenab-ı Hak öyle yapsın.

Mısır'da aziz olmam, kardeşlerine kavuşmam.

Babasını görmem, babasının gözlerinin açılmasına şahit olmam.

Dağınık bir ailenin yeniden bir araya gelmesin.

Bir düzenin, dağılmış bir düzenin yeniden derlenip toparlanmasın.

Dünyadına ne kadar saadet bahş olan keyfiyet varsa hepsinin bir araya gelmesin.

Saadetin doruğuna ulaştığı anda, ötesinde en büyük saadeti arzu etme.

Tevaffani muslimen ve elhikni bis salihin.

Seyyidina Sa'd ibni Muaz.

Sa'd ibni Muaz,

ansarın efendilerinden.

Allah Resulü sallallahu aleyhi ve sellem kendi cemaatinin yanına gelirken

hiç kimse için o türlü iltifatta bulunmadığı bir iltifatta bulunmuştur.

Sa'd ibni Muaz'ın topluluğuna kumu ila seyyidikum.

Efendinize ayağa kalkın buyurmuştum.

Biz bir tane efendi tanıdık.

Efendilerin efendisi Hz. Muhammed aleyhissalatu vesselam.

Sa'd ibni Muaz'ın başı nereye ulaşmıştı ki

aleyhissalatu vesselam onun cemaatine efendinize ayağa kalkın buyuruyordum.

Zira o, o dakikada her an biraz daha kan kaybetmek suretiyle

sağa sola inhiraf etmeden süratle kabre doğru gittiğini biliyordum.

Ve ellerini kaldırmış içinden gele gele.

Ağzını doldura doldura ve bütün hissiyatıyla dediğine tercüman olarak.

Allah'ım, eğer peygamberim Hz.

Muhammed aleyhissalatu vesselam uğrunda

yeniden cihad etme imkanını bana bahşedeceksen yaşat beni,

hayat hayırlıdır.

Yok eğer bu imkanı bana bahşetmeyeceksen

seni anlatmayacak,

Habibin uğrunda savaş etmeyeceksem

hayatın manası yoktur ruhumu kabz eyle demiştim.

Ruhu kabz olunmuştu çünkü artık dümen dönmüştü.

Çünkü artık kafir kaçacaktım.

Çünkü artık mümin çullanacaktım.

Sa'd ibni Muaz gibi Resul-i Ekrem'in etrafında etten kemikten sütralara

belki ihtiyaç kalmamıştım.

Melekler de teşşiğine inecek ve cenazesini teşşiğ edeceklerdi.

Saadetin doruğuna ulaştığı anda daha büyük saadeti arzu etmem.

Ölüm endişesi değil.

Likai İlahi için aşk ve şevk içinde koşuyor olmam.

Men ehabbe lika Allah'a, ehabbe Allah'u lika'a

Allah'a mülaki olmayı arzu eden, bu arzuyla yanıp tutuşan

rahmeti İlahi onunla mülaki olma arzusu içindedir.

Ama hadis şöyle diyor ki, Allah onunla karşılaşmayı çok sever.

Allah'a mülaki olmayı seven, Allah ona mülaki olmayı sever.

Allah likasına iştiyak ilka eylesin kalplerimize.

Ölüm istihkar edilecek belki.

Dünya istihkar edilecek belki.

Hayata ait her şey aşılacak belki.

Ama bütün bunların olabilmesi vicdanın duruluğuna bağlı.

İçimiz safileştiği zaman olacaktır bu.

Allah tasfiyeyi nefs yapmaya,

tasfiyeyi kalp yapmaya bizleri

muvaffak kılsın inşallah.

İşi bu duruma getirdikten sonra kendi

bugün mesele olarak ele

alacağımız hususa intikal edebiliriz.

Bugünkü meselemiz olan duruma intikal edebiliriz.

Hakiki bir müsavat insanın böylesine saflaşmasından sonra ancak tahakkuk

edebilir.

İnsanları bir görme,

kimseyi hor ve hakir görmeme ancak böyle bir

iç duruluğuna müretteb bir netice olabilir.

İçimizde bu safileşmeyi kazanmadıktan sonra bizim insanlar arasında

müsavat iddiamız halk ifadesiyle lafı güzaftan ibaret kalacaktır.

Sadece söyleyecek, söyleyecek duracağız ama o hiçbir zaman tahakkuk etmeyecektir.

Zira bir kısım fetişleri aşamayacağız.

Bir kısım totemleri geçemeyeceğiz.

Bir kısım azizler karşısında serpülü etmeden kurtulamayacağız.

Evvela bundan kurtulmak lazım.

Evvela firavun keyfiyetini, nemrut keyfiyetini arkaya atmak lazım.

Azizsek aziziz, zelilsek zeliliz bunu kabul etmek lazım.

Mümin her şeyden evvel azizdir.

Her şeyden evvel azizdir, bu izzetini hiçbir yerde feda etmez.

Bir kısım aziz menfaatler karşısında serpülü edenler onlar firavunlardır.

Mütekebbir, mağrur, cebbar kimseler.

Ama küçük bir menfaat karşısında ayak öpecek kadar zillet ısrar eden,

cebbar zeliller.

Hatta iza adrekahul garak, kala amentu ennehu la ilahe illallahi amenet bihi

benu izrail.

Seyyidine Hazreti Musa'nın arkasından koşarken ve suyun,

nehirin veya denizin dalgaları kendisini yutarken

her şeyin bittiğini gördüğü anda bir feryat duyuluyordu.

Hala kulaklarımızda çınlar gibi.

Amentu ennehu la ilahe illallahi amenet bihi benu izrail.

İsrail oğullarının iman ettiği şeye iman ettim diyordu.

Boğulmaya maruz kaldığı zaman bu sözü söylüyordum.

Hayat endişesi karşısında bu sözü söylüyordum.

İş işten geçtikten sonra, can hülküme geldikten sonra, esbab bir

külliye sükut ettikten sonra,

tevbe kapısı kapandıktan sonra söylüyordum.

Bu bir firavun keyfiyetidir.

Fekasefna bihi ve bidarihil art ayetiyle.

Yerin dibine batırılması mukadder ve infaz edilen karun.

Yerin dibine batırılırken ya Musa ya Musa diye bağırıyordu.

Ama iş işten çoktan geçmişti.

Bu bağırış artık fayda vermeyecekti.

Salebe baş aşağı gittiği cehennem kayıyasından ya Muhammed ya Muhammed diye

bağırıyordu ama faydasızdı artık.

O bir kere baş aşağı gitmeye başlamıştı.

Aşamadığı şeyler kendisini yutmuştu.

Koyunlar yutmuştu.

Sığırlar yutmuştu.

Dünyanın ziynet ve debdebesi yutmuştu.

Baharın revnaklarlığı, cıvıl cıvıl çocukların keyfiyeti,

evindeki yumuşak döşeyi ve kendisine tebessüm eden hanımı her birisi canavar

kesilmiş yutmuştu onu.

Ya Muhammed ya Muhammed diye bağırıyordu.

Binlercenin elinden tutacak, şefaat-ı uzması ile vadettiği şefaat-ı uzması ile evci

kemalatı insaniyete çıkaracak,

Hz. Muhammed a.s. el uzatamıyordu.

Hz. Musa da Karun'a el uzatamıyordu.

Ondan ötene Allah demek ne de Nebi'nin adını söylemek fayda vermiyordu.

Çünkü bu işte samimiyet yoktu.

Çünkü bu feryat vicdandan yükselmiyordu.

Bir ölüm endişesi, bir hayat sevdası, bir dünyaya meftuniyet ve

mecnubiyet onları deli gibi konuşturuyordu.

İman bir şuur meselesi, bir izan meselesidir ve vicdan ancak bununla tasaffü

edecektir.

Bunun üzerinde müsavat teessüs edecek.

Çünkü hiçbir put yoktur.

Hiçbir şeye bağlılık yoktur.

İnnema azanallahu biddin cadde-i kübrasıdır bu.

Bu yolda herkes birbirine kardeş olur, yoldaş olur.

Kimse kimseye tecebbür ve tekebbür edemez.

Her türlü şaibeden münezzeh ve müberra.

Ne hulûl ne ittihat meselesi.

Allah Allah kul kul bu münasebeti ayarlama içinden.

Eşya ile temasta kusursuzluk, Allah'la münasebette kusursuzluk.

Havası içinde eşya ve hadiselerin sırrını keşfetme yolu.

Ülûhiyete dair esrarı keşfetme yolu, yol bu.

Fâri kâinat Efendimiz bunu bize talim etti.

Kimse kimseden aziz değil.

Ya eyyuhel nâs.

İnnâ halaknâkum min zekerin ve unsâf.

Ve cealnâkum şuuben ve kabâile li teârafu.

İnnâ ekremekum indallâhi etgâkum.

Ey insanlar! Allah sizi bir erkek bir dişiden yarattı.

Seyyidine Hazreti Adem ve Seyyidetine Hazreti Havva'dan yarattı.

Sonra şube şube ve kabile kabile ayırdı.

Renk renk, ayrı ayrı lisanlardan.

Ayrı ayrı Havva'da ve Eda'da yarattı, böldü, parçaladı.

Anlaşasınız diye.

İnnâ ekremekum indallâhi etgâkum.

Beyazın siyaha, siyahın beyaza üstünlüğü yoktur.

Sarının esmeri esmerin sarıya üstünlüğü yoktur.

Kanın damarın üstünlük ifade edici bir tesiri yoktur.

İnnâ ekremekum indallâhi etgâkum.

Allah indinde en şerefliniz, en keriminiz,

ayat-ı tekviniyeyi en iyi bileniniz,

onun tercümanlığını Kur'an'da en iyi göreniniz

ve buna tevfik-i hareket edeniniz,

daire-i üluhiyete ait sırları keşfedeniniz,

Allah karşısında arzu-i budiyette bulunanınız,

takvâda en çok ileriye gideniniz,

Allah indinde en şerif olanınızdır.

Allah en şerif eylesin takvâ ile bizleri inşâAllah.

Bu Kur'an-ı Mûsul beyanın talimi.

Resûl-i Ekrem sallallâhu aleyhi ve sellem,

Kur'an'ın bu talimiyle zuhur ettim.

Kendini beşerden bir beşer,

üluhiyetten bir hisse ile zuhur etmiş bir insan gibi tanıtmadı.

Beşeriyetten bir beşer.

Ben bir insanım diyordu.

Harc edeceğim.

Beni Musa ibni İmran'a tercih etmeyin buyuruyordu.

Beni Yunus bin Mettâ'dan üstün tutmayın diyordu.

Kendi cemaatine söylüyordu.

Biz biliyoruz ki o Mustafa'dır, Mustafa'dır.

Biz biliyoruz ki o kâinatın özüdür.

Biz biliyoruz ki

Nebevisinden dökülen gibi laflar içinde

İlk yaratılan nurundur.

İlk yaratılan şey kalemdir.

Yani kâinat kitabının yazılmasında kalem

Resûl-i Ekrem'in nurudur.

Mürekkeb yine onun nurudur.

O nuru ilk defa Cenab-ı Hak yaratmış.

Nasıl yaratmış?

Hangi tecelli ile yaratmış?

Ve sonra her şey ondan teşebbüb etmiştir.

Ama bununla beraber

Mefkari mevcudat Efendimiz

Beni Musa ibni İmran'a tercih etmeyin

Buhari ne hadis?

Beni Yunus bin Mettâ'dan üstün tutmayın buyuruyor.

Ne demek istiyordu acaba?

La tutruni kema atratin nasara

İsa ibn-i Meryem

İnnema ene abdün fekûlü abdullah ve resûlü

Hristiyanların Hazreti Mesih hakkında ifrat ettikleri gibiyim.

Medhü senada mübalağa yaptıkları gibi

Siz benim hakkımda mübalağaya düşmeyin.

Ben Allah'ın bir kuluyum.

Deyin ki Hazreti Muhammed Allah'ın kulu ve resûlüdür.

O kadar.

Resûl-i Ekrem sallallahu aleyhi ve sellem

İnnema ene abd

Ben bir kulum diyordu.

Mütevazıane bir sofranın başında oturmuş.

Bağdaş kurmuş.

Eliyle lokmayı kesiyor ve ağzına götürüyor.

Karşıdan gören bir kadın köle gibi oturmuş yiyor.

Evet ben Allah'ın kölesiyim buyuruyor Allah resûlü.

Sallallahu aleyhi ve sellem

Seyyidetine Hazreti Ayşe anlatıyor.

Bir sürü dağdağa ve badireden sonra

Bir sürü cendereden geçtikten sonra

Yurdunu yuvasını terk edip sitesini Medine'de tesis ettikten sonra

Yerin göbeği Kabe'nin fethine Allah muvaffak kılıyor.

Allah Resûlü içine inşirah verecek.

Kavim ve kabilesi içine dönmem.

Ümmü'l Kur'an'ın fethedilmesin.

Orada bulunan yakın akraba ve taalukatının İslâm ile serpilaz olmasın.

Sevdiği kimselerin İslâm'a ithak etmeleri.

Gönlüne çeşitli yönlerden sürur verici mahiyette esen meltemler havası içinde.

Merkubu ile Mekke-i Mükerreme'ye girerken

Başında siyah bir sarık vardı.

Sırtına doğru taylasanın sarkıtı vermişti.

Seyyidetine Hazreti Ayşe ve Enes bin Malik anlatıyor.

Kabe'den içeriye girerken o kadar mütevazı idi ki

Başını eğerin kaşına değdirecek şekilde aşağıya doğru eğmiş

Ve Allah'a karşı bir hicab içinde Kabetullah'a giriyordu.

Allah'ım!

Beytullah'a yeniden geriye döndüm.

Bir Fatih havası içinde değil.

Senin lütuflarına mazhar bir insan olarak.

Ve amma bi nimeti Rabbike fe haddi serrati vücudumla söylüyorum.

Bütün bunlar hepsi senden. Sen aziz eyledin.

Sen nimetlerle serfir az kıldın.

Kabe'yi fethesen muvaffak kıldın.

Evvela inna fetahna leke fethemmü bina.

Sen dedin. Sonra da fethin yolunu sen açtın.

Şu telif edilmez gönüller etrafında sen telif ettin.

Havası, yüzünün, vücudunun her tarafından ifade ediliyordu.

Yüzünün gamzelerinde okunuyordu bu.

Tevazudan iki büklüm olmuştu Allah Resulü sallallahu aleyhi ve sellem.

İnnema ena abdü. Ben bir kulum buyuruyordu.

Fahri kainat Efendimiz böyle buyurduktan sonra kimin üstünde herhangi bir hak iddia

etme hakkı olabilir?

Kendisine fevkalade tebcille kıyam edenlere karşı.

Men serrehu en yetemezseler ricalü kıyamen fel yetebevvah mek adehu minenlar.

Ebu Davud Vetirimizi rivayet ediyor.

Bir kimse halkın kendisine kıyam etmesinden hoşlanırsa,

kalkıp el pençe divan durmasından hoşlanırsa,

kalksınlar da kendisine tazimde bulunsunlar.

Bunu isterse cehennemde kendisine bir oturacak yer hazırlasın buyuruyor Allah Resulü

sallallahu aleyhi ve sellem.

Cihan ona kıyam etsin. O dünyaya teşrif ettiği zaman sava nehri bassın.

Mekke'deki bütün putlar ona temenna karşısında yüzüstü dökülsün.

İran'ın sütunları yıkılsın, Şisra'nın sarayları sarsılsın ve cihan

velveleye gelsin geldi desin bu gece Hazreti Muhammed sallallahu aleyhi ve sellem.

O bütün bu ihtişam, bu teşrifatçılık içinde bakışı bulanmamış,

nazarı değişmemiş, Abdullah olduğunu unutmamış kendisine kıyam edenlere.

Acemlerin büyüklerinin ayağa kalktığı gibi kalkmayın buyuruyor.

Ben bir kulum.

İşte İslam'ın en büyük insanı.

Ve şeriyetin müstesna keyfiyeti.

Keyfiyetin öz haline gelip Mustafa halinde, Mustafa halinde arzı didar etmiş şekli.

Hazreti Ahmet-i Mahmud-u Muhammed Mustafa sallallahu aleyhi ve sellem.

Bize bu hava ve bu edayna geldi.

Yeryüzünde şayet bir cemaate takvanın üstünde izzet vermek gerekirse,

onun al ve hesabına vermek gerektir.

Ehli sünnet ve cemaatin cadde-i küfrasında giden bizler,

ehli sünnet ve cemaati Allah celle celaluhu cennet-ü firdevsini aziz kılsın.

Onların cadde-i küfrasında giden bizler ifrat ve tefride düşmedik Allah'a hamd ve

sena olsun.

Bu da kendimizden değil Allah'ın bize bir lütfudur.

Eğer bir cemaate takvanın üstünde bir izzet bir şeref payı ayırmak gerekseydi,

Allah Resulünün yakınlarını ayırmak gerekirdi.

Seyyidina Hazreti Hüseyin, Seyyidina Hazreti Hasan,

Seyyidatina Hazreti Fatıma, Seyyidatina Hazreti Safiye binti Abdülmuttalip,

Seyyidina Hazreti Abbas.

O Abbas ki Seyyidina Hazreti Ömer elinden tutuyor yağmursuzluk anından,

kıtlık vaktinden bir tepenin başına tırmanıyor.

Aklına gelmiş keşfetmiş bir meseleyle tepenin başına tırmanır gibi tırmanıyor.

Ve mübarek Allah Resulünün amcasının elini yukarıya doğru kaldırıyor.

Alem ne yapacak diye bakıyor Halife Hazreti Ömer'e.

Dudaklarından şu sözler dökülüyor.

Allah'ım bu senin Habibin Hazreti Muhammed'in amcasının elidir.

Bu elin hürmetine bize yağmur ver diyor.

El aşağıya inerken gökteki bulutlarda gözleri dolmuş aşağıya doğru yağmur döküyor.

Hazreti Abbas bu.

O Safiye ki Allah Resulünün halası.

O Safiye ki Hazreti Zübeyir bin Avvam gibi bir yiğidi doğuruyor.

O Safiye ki Urve'nin, Abdullah İbni Zübeyir'in ninesi.

Allah Resulünün halası.

Allah Resulü onun için de dediği var.

Ve seyyidetine Hazreti Fatıma.

Bütün evliyanın ve aktabın anası.

Anamız derken iliklerimize kadar zevk duyduğumuz büyük kadın.

İnceliğin, zarafetin temessül ettiği.

Allah Resulündeki velayet manasının onun yoluyla.

O altın oluk yoluyla.

Bütün evliya ve aktaba geçti.

Büyük kadın. Dağ çiçeği burnundayken İsa Ali darbe kaynar.

Yirmi beş yaşında vardır yoktur.

Geride gözü yaşlı iki çocuk.

Ve kendisine çok bağlı efendiler.

Efendisi Hayderi Kerrar.

Şah-ı Merdan. Hazreti Ali bırakır gider Allah Resulünün arkasından.

Altı ay sonra.

Dinleyin Allah Resulü'nün ne buyuruyor.

Ya maşara Kureyş. Bir rivayette

Başka bir rivayette ya maşara Kureyş

Ey Kureyş cemaati. Nefsinizi satın almaya bakın.

Size karşı

elimden bir şey yapmak gelmez benim diyor.

Kendi kendinizi

kurtarmaya bakın.

Daraltıyor daireyi. Ya beni abdime nef

Iştarı enfusakum la unankum minallahi şey'a.

Nefsinizi

satın alın. Size karşı bir şey yapmak elimden gelmez diyor.

Bunu derken ne kadar gönülmün kesirdir.

Ne kadar Allah'ın

kanunlarına sadakat içinde, Allah'ın prensiplerine sadakat

içindedir.

Men zellezi yeşfeındehu illa biizni.

Allah

dilemedikten sonra kim kime şefaat edecek?

La yeczi

validun an valedin vela mevludun huve cezinen validihi

şey'e. Ama bunu diyen Resul-ü Ekrem'dir.

Hani bütün

cürmümüzle beraber dün de yine bir inkisar içinde

arkadaşlarıma bayağı ümitleniyorum dedim.

Cürmüme

bakıyorum bir taraftan ümitsizlik kıtlamı sıkıyor.

Bu

hacaletle bu mahcubiyetle bu günahların ağırlığıyla benim

için necat yoktur diyorum. Mümkün değil kurtulmam.

Ama bir

taraftan da arşi insaniyette oturmuş Allah indinde aziz

makamı Mahmud'un sahibi Hazreti Mahmud'a bakıyorum.

Şefaatli

ehli kebair diye bir kulpun bana uzattığını görüyor.

Elimi

tutuyor ve ümitleniyorum. Belki ben de kurtulacağım diyorum.

Siz neredesiniz? Nice düşünürsünüz onu bilemiyorum.

Ama ben bayağı ümitleniyorum. Ama ne diyor Allah Resulü?

Ya

beni Abdümen'e. Işteru enfusekum lahu niankum min

Allah'i şey'e.

Kendi kendinizi kurtarmaya bakın.

Allah'ın size

verdiği şeyleri değerlendirmeye bakın.

Yani inna

Allah'a iştera minel muminin enfusehum ve evmalehum sırrını

tahakkuk ettirmeye bakın.

Yani fani şeylerinizi verin de baki

şeyler alın. Malınızı, canınızı Allah yolunda kullanın,

beka

bulsun. Üful edip batıp gidenlere bel bağlamayın.

Batıp

gitmeyen sultana gönül verin. Ta size ait her şey bakinin

tahtına otursun ve kabulsun. La unankum minallahi şey'e.

Daire

daraldıkça daralıyor bakın.

Ali Ömer'in elinde. Inişiyle

beraber yağmurun indiği zata sesleniyor.

Ya Abbas İbnu

Enkemin Allah'i şey'e. Kendini kurtarmaya bak.

Zira senin

içinde elimden bir şey gelmez buyuruyor.

Abbas. Seyyidina

Hazreti Abbas.

Resulü Ekrem'e Mekke fethine kadar Mekke'de

çaşıklık yapan Hazreti Abbas.

Hazreti Ömer'in kendisine

karşı öyle meftun ve meclup olduğu Hazreti Abbas.

Kulefay

menba Hazreti Abbas. İbni Abbas'ın babası Hazreti Abbas.

Resulü Ekrem'in süt kardeşi Hazreti Abbas.

Iştahini

etsek. La unankum minallahi şey'e.

Nefsini satın al senin

için yapacağın bir şey yok. Daire daralıyor.

Hendek

vakasında kadınlara saldırmak için surun etrafında dolaşan

Yahudinin başına bir darbe vurmak suretiyle yerle bir eden

Safiye binti Abdülmuttalip.

Ya Hasan aşağıya in kadınlara

saldıracak bir Yahudi var dolaşıyor.

Fitne çıkaracak bir

Yahudi var. Ey Allah'ın peygamberinin halası.

Biliyorsun benim elimden öyle bir şey gelmez.

Ve büyük kadın

eline kaptığı sopayla aşağıya iner.

Bir darbede Yahudi'yi

yerle bir ediverir.

Safiye binti Abdülmuttalip.

Allah

Safiye binti Abdülmuttalip. Iştahini etsek la unankum

minallahi şey'e. Nefsini satın almaya bak.

Senin için de

elimden bir şey gelmez.

Ve ciğer parçası Hazreti Fatıma'ya

dönüyor.

Müslüm-i Şerif'te müteaddif tarihlerle hadis

rivayet ediyor. Ya Fatıma binti Muhammed sallallahu aleyhi ve

sellem

Iştahini etsek la unankum minallahi şey'e.

Kızcağızım, kendini kurtarmaya bak.

Senin için bir şey yapmak elimden gelmez diyor.

Nereye dayandı?

Kendi için de öyle diyor.

Sen kendini kurtaramaz mısın?

Allah rahmetiyle beni yargılamadıktan sonra ben de kurtulamam diyor.

Anlıyor musunuz meseleyi?

O mualladır.

O pak, dağmen, münezzehtir.

Mata kadden ve mata akkar günahlarını Allah bağışlamış ve ona günah işletmemiştir.

Dünyaya geldiği gibi tertemiz,

bezler içinde çırpınan temiz bir çocuk gibi ahirete kefen içinde öyle gitmiştir.

Allahümme'l-rafikala'la derken,

göksü ve bütün kalbi,

rafikala'nın, büyük dostun, yüce makamın, nebiyala'nın,

aşkı ve neşvesiyle dolup taşıyordu.

Seyyidine Hazreti Ömer'i Röya'da görüp soruyorlar.

Ya Ömer, Cenab-ı Hak sana ne muamele yaptım.

Eğer rahmet imdadıma yetişmeseydi, baş aşağı cehenneme gitmiştim diyor.

Büyük mesuliyet.

İslam bu mesuliyet anlayışıyla gelmiş.

Bununla geldiği için mümin,

kendini diğer müminlerden farksız görüyor.

Herkes hor ve haki bir damla sudan yaratılmıştır.

Şayet bir ferdin diğer ferd üzerinde üstünlüğü varsa o da takvaya bağlıdır.

Sizi hor ve hakir bir sudan yaratmadık mı?

Üstünüze bulaştığı zaman yıkama mecburiyetinde kaldığınız bir damla sudan yaratmadık

mı?

Zenciyi de beyazı da bir damla sudan yaratmadık mı?

Sonra da çok sağlam bir otağa bir tahta oturtmadık mı?

Emin bir karara yerleştirmedik mi?

Rahmi maderdek bir gelişme safhası içine sokmadık mı?

Bütün bunlara gücümüz yeter. Ne güzel kadiriz biz.

Neyi anlatıyor Kur'an-ı Mucizul Beyan?

Kadının, erkeğin, beyazın, siyahın menşeğini anlatıyor bize.

Herkes aynı yoldan geçiyor.

Bir damla su olarak rahmi madere yerleşiyor.

Ve belli bir caninlik safhası, embriyolojik safha geçiriliyor.

Teşekkül ediyor ve dışarıya çıkıyor.

Eller de şuursuz, kucaklar da şuursuz.

Aynı yollardan geçiyor.

Bütün beşer aynı yollarla meydana geliyor.

Ya beni Adem, kullukum beni Adem.

Ve Adem hulika min turab ev min turab.

Ey insanoğlu, hepiniz topraktansınız.

Hepiniz Adem'densiniz.

Adem'de siz de hepiniz topraktansınız.

Bir müsavat anlatıyor bize.

Ve bu inanmış insanların ruhunda mâkes buluyor.

Vicdanen yükselmiş kimselerin ruhunda mâkes buluyor.

Olgun kimselerin ruhunda mâkes buluyor.

Yoksa başkalarının müsavat iddiasıyla bu güzaftan ibaret kalacaktır.

Kur'an'ın prensipleri karşısında

Habeşli bir köle olan Bilal-i Habeşi ile

Arap'ın efendisi Hazreti Ömer arasında Kur'an fark görmüyor.

Şayet biri çok ileriye gitmişse takvayla ileriye gitmiştir.

Kaldı ki Hazreti Ömer hiçbir zaman böyle bir iddiaya kapılmamıştır.

Aksine çok arz ettiğim gibi o şöyledir.

Bilal seyyiduna ve ataka seyyiduna.

Bilal bizim efendimizdir.

Ve onu bizim efendimiz hürriyete kavuşturmuştur.

Yani Hazreti Ebu Bekir hürriyete kavuşturmuştur.

Seyyidine Hazreti Ömer, Bilal-i Selmani yanından ayırmaz.

Khabbab bin Ereti, Süheybi Rumi yanından ayırmaz.

Nice eşraf vardır.

Üç gün rahatsızlığı yaralı şiirciyan keyfiyeti içindem.

Yerine namaz eda edilirken Süheybi Rumi namazı eda ediyordu.

Eşraf vardır.

Hazreti Osman vardır.

Hazreti Ali vardır.

Elinin tersiyle yıkıyordu bütün bunları.

İnne ekremekum indallahi etgâkum.

Kimin nerede ve ne kadar ileride olduğunu sadece Allah bilir diyordu.

Süheybi Rumi imamet ediyor.

Hazreti Ömer'in yerine namaz kıldırıyordu.

İşte bu hava ruhlara kadar girmişti.

İnanmışlardı tam buna.

O onları yanından ayırmıyordu ama

onlar da onu mürakap eden bir andur olmuyorlardı.

Kılıçının üzerine doğrulan Selman-ı Faris'im.

Cübbesinin kolunun iplikleri sallanan Selman-ı Faris'im.

Köle olmuş diyar diyar satılmış

Medine'ye kadar gelmiş hürriyete kavuşmuş Selman-ı Faris'im.

Hazreti Ömer devrinde vilayet vazifesiyle amillik vazifesiyle tavsif edilen

Selman-ı Faris'i eğri kılıçının üzerine doğruluyor

ve minberde Hazreti Ömer'e sesleniyor.

Söylediğin şu sözü kendinden mi söylüyorsun

yoksa menbaından mı duydun?

Kendinden söylüyorsan dinleme niyetinde değilim diyor.

Çünkü bana ters geldi.

Ben bunu Resul-ü Ekrem'den işittim.

Konu şimdi gönlümün şira içinde dinliyorum diyor.

Devlet reisini ciddi bir mürakabe içinde bulunuyorlar.

Bu münasebet içinde

eşya ve hadiselerle münasebet

Rabbillah, Halik ve Mahluk münasebeti.

Bunu çok iyi kavrayacaksın.

Hiçbir kul diğer kuldan

ona mabud olacak kadar büyük değildir.

Ve hiçbir kul diğer bir kula ona kulluk yapacak kadar da aşağı değildir.

Mahlukat Allah'ın mahluku olma noktasında müsavidir.

Ve bunu sağlam kaideler üzerine İslam oturtmuştur.

Cenab-ı Hakk'ın bahşettiği imkanlar nispetinde

kadınından erkeğine kadar

ariz ve amik olarak inşallah

intikal ettirme imkanını bahşetsin, intikal ettireyim.

Serem Müslümanlar

bir meseleyi halletmek istiyoruz.

Bu memleketin, halkının maddi, manevi, huzur meselesini halletmek istiyoruz.

Ama bunlar tiz perdeden konuşmakla olmaz.

Ve bunlar insanımızı, insanlığı tanımayanın getireceği şeylerle de hallolmaz.

O bakımdan evvela kendimizi tanımamız çok mühimdir.

Asırlar ötesine köküyle uzanan kendimizi tanımamız çok mühimdir.

Ancak o kök büyük bir geleceği meydana getirecektir.

Büyük geleceğe ümitle bakıyorsak öyle bir kök ve kaide üzerinde oturmamız

bizim için bir bakıma bir teminat unsurudur Allah'ın lütfuyla.

Edibi şehrimizin ifadesi için de biz kökü mazide bir atiyiz.

Bizim için mukadder bir ati var ise şayet

o sağlam bir maziye bağlıdır.

Ama şayet kopuk isek

maziyle alakamız yok ise

kendimizi tanımıyorsak

kendimizden kaçıyorsak

kendimize dönme niyetinde değilsek

halledeceğimiz bir şey de yoktur.

O bakımdan kendimizi tanımamız çok mühim.

Kendi yapımıza dikkat nazanızı istirham ediyorum.

Bizim beş on asırlık yapımız budur.

Tertemiz vicdanlı insanların meydana getirdiği sağlam bir yapı.

Dufturu vicdanların haktan gelen şeylere mâkez olduğu tertemiz bir yapı.

Haktan gelen her şeyin gönlümüzde üstü kabul gördüğü tertemiz bir yapı.

Kulaklarımızda Hazreti Muhammed Aleyhisselatu Vesselam'ın fısıltısı

kalbimizde Allah'tan gelen ilhamın esintisi

elimizde kelamullah ve onun bir kısım işaret ve işareleri

bu hava içinde bizim tertemiz yapımız.

Ve işte bu yapının meydana getirdiği bir müsavat vardır.

Bu müsavatı inşallah tahakkuk ettireceğiz.

İnsanların midelerini müsavi şekilde doldurma ve doyurma müsavat demekteydir.

Gururlunun gururunu kıramadıktan sonra

Firavunun firavunluğunu izale edemedikten sonra

kendini aşağı görene izzet ve onur bahşedemedikten sonra

hiçbir mesele halledemezsiniz.

Bilal kendisini zelil görmüyordu.

Zelil görmüyordu. Saçlarım kıvırcık üzüm gibi.

Rengim simsiyah.

Bu insanlar içinde ben bir esir oğlu esirdim.

Bu aşağılık duygularını

sahabi arasından şayet bir yerde zillet gösterecekse o Allah'ın

huzuru ve Allah'ın karşısında olacaktır.

Bunun dışında

Hazreti Bilal-i Habeşi zillet göstermiyordu.

Aşağı tabakadan

yüzünü yere koymayı sileceksiniz.

Ayak öpmeden

kurtaracaksınız.

Başını yukarıya yıldızlara doğru

dikeceksiniz. Ayağının dibine bakmayacak.

Şayet bir yerde

eğiliyorsa muhakkak o yer Allah'ın huzuru ve Allah için

secde olacaktır. Secdeden başka bir yerde eğilmeyecektir o

baş. O bel bükülmeyecektir. Serhuru etmeyecektir başka

yerden. Bu havayı vereceksiniz.

Resulü Ekrem

sallallahu aleyhi ve sellem bu havayı verdi cemaatine.

O

üzülmeyen cemaat yüz yere koymayan ve serhuru etmeyen

cemaat Resulü Ekrem sallallahu aleyhi ve sellemin bu terbiyesi

ile neşvi nema bulmuş ve gelişmiştir.

Bu müsaade

teessüs ettirme. Belki meseleyi takdim ederken muhlak

leştiriyor bulandırıyorum. Içinde bulunduğumuz hal ve

hava ile bir bakıma ben kendi coşkunluğuma da gem ve ziman

vurmak suretiyle meselelerin nicelerini ve ifademe gelen

dilime gelen kelimelerin nicelerini sorguya tabi tutuyor,

parola soruyor ancak öyle dışarıya çıkmalarına müsaade

ediyorum. Ve bu da konuşmada benim için bir hayli müşkilat

meydana getiriyor. Vacibül ücüt ve tekaddes hazretleri hakiki

hatiplerimizi dinleyeceğimiz zaman idrak ettirsin de

inşallah suçmalarına bağlı bütün faktörler bertaraf olmuş.

Dillerinin dolaşmasına sebebiyet verecek bütün faktörler

bertaraf olmuş. Vicdanlar durulmuş, ruhlar durulmuş,

kalpler Allah'a müteveccih bir hava.

O günde tertemiz

duygularla dinleyelim, hep beraber tenevvür edelim

inşallah.

Bugün bu kadar.

Musavattan bahsediyorduk,

istidradi olarak başka meseleye girdik.

İslam bir musavat

getirmiştir. Bu musavatı vicdan duruluğu üzerine koymuş.

Herkes Allah karşısında kendisini en hakir ve en hor

görmüş. Şayet ileri bir durum varsa takvaya bağlıdır.

O da

ancak öbür alemde. Ahirette belli olacaktır.

Sahabe ve

tabiinden hangisinin vicdanını kurcalarsak kurcalayalım.

Bu

hava içinde heyecanla titrediğini görecek ve şahit

olacağız.

Size kaç defa arz etmişimdir. Tekrarından ötürü

beni muhafaza etmeyin. Kastelaninin tesvitine göre

sahabe ikram arasında yirmi bir tane kadar kendilerinde nifak

alameti bulunduğuna inanan vardı.

Maalesef bunların

içinde Seyyidetini Hazreti Ayşe ve Hazreti Ömer'i de

sayıyorlar.

Ne anlatıyor size bu? Yirmi bir tane kadar

kendileri hakkında nifak bulunuyor, endişesini

taşıyorlardı.

Neden taşıyordu?

Ya bizim şu cami içindeki

laubaliliğimizi dahi görselerdi ne diyeceklerdi?

Şu ölü

kalplerimize şahit olsalardı ne diyeceklerdi?

Ben ki Allah'a

inanıyorum.

Sabaha kadar mışıl mışıl döşekte uyuyorum.

Sabah

namazının ezanı ancak uyarıyor.

Böylesine gafil bir kalple bu

kalpte izan haline gelmiş ciddi bir imanın mevcudiyeti

iddia edilebilir mi acaba?

Nerede gecenin siyah sülüfleri

üzerindeki ahuva?

Nerede o dudaklardan dökülen, gecenin

dudaklarından dökülen feryat?

Nerede senin gözyaşların?

Nerede evinin duvarı ve senin seccadenin ahuva ha şehadetim?

Işte bu zaviyeden meseleyi ele alıyor da nifana hükmediyordu.

Tabi yine mesele öyle intikal etti.

Tavus gün keysan günde

bin rekat namaz kılıyor.

Ilimde yedi tuğla sahibiyim.

Tabi yine

mesele aynen böyle intikal etti.

Öyle tertemiz bir nesil

yetişti ki inşallah istihlalelerle biz mücrimler

öyle bir neslin yetişmesine sebebiyet verirsek Allah bizi

bağışlayacak. Ben yine tekrar edeyim.

Onun emareleri

görünüyor gibidir inşallah. Tertemiz neslin.

Allah Resulü

kendi asabına gelecek o nesil içinden bazı kimseleri tavsiye

buyuruyor.

İmam Şafii'ye işaret. Ebu Hanife'ye işaret

ediyor. Tavus bin Keysan'a işaret ediyor.

Niye işaret ediyor?

İşaret ediyor da Hz. Ömer ve Hz.

Ali az mı peyabanı tepip Hz. Üveys'in arkasından koşuyorlar.

Yemen'den gelen herkese soruyor Halife-i Ruizemin.

İçinizde Üveys var mı? Üveys kim?

Kimse tanımıyor Üveys'i.

İçinizde Üveys var mı?

Valla bize bir Üveys vardır ama zelilimizdir o bizim.

Develerimizi güdüyor. Hacca gelmiş Yemen halkı san anılar.

Arafat'ta Halife-i Ruizemin hacca gelmiş.

Hz. Ali'nin elinden tutuyor o altı saatlik yolu Arafat'a koşuyorlar.

Bir delikanlı. Allah'a iman ve muhabbeti dökülen her tarafından bir delikanlı.

Develerini güdüyor. Yanına sokuluyorlar.

Nerelisin? Yemenli misin? Evet Yemenliyim.

Karınlı mısın? Evet karınlıyım.

Vücudunda şöyle bir alamet var mı?

Evet var.

Niçin soruyorsunuz beni sigaya çekiyorsunuz?

Resul-ü Ekrem'den işittik.

Ümmetim içimde böyle birisi zuhur edecek.

Duasını alın onun gidin duasını alın diyor.

Hz. Ömer dua almak için koşuyor.

Ya siz kimsiniz diyor dostlar.

Ben Ömer diyor bu da Ali. Ali deyince ellerine kapa diyor.

Ben sizin elinizi ayağınızı öperim.

Resul-ü Ekrem'in en yakınları diyor.

Resul-ü Ekrem tavsiye buyuruyor.

Bir nesil yetişiyor arkadan bu şuurla.

Herkesten nefsini hakir görme şuuruyla bir nesil yetişiyor.

Sabahlara kadar gözyaşları ceyhun, sinalar dilhun ve gündüzde

yapılacak şeyleri yapıyorlar.

O devirde kütüb-ü ahadisiye tekevün ve tedevün ediyor.

O devirde tefsirler yazılıyor.

O devirde fıkıh mektepleri işliyor.

O devirde Bağdat'ta en büyük rasathaneler kuruluyor.

Ay ve güneş rasat ediliyor da Avrupalılar sorun Müslümanlara cinler ayın

tutulacağından haber

veriyor mu diye onlardan öğreniyor.

O devirde Endülüs medeniyetinin temeli atılıyor.

O devirde o devre nispeten teknik ve sanayi çok ileriye gidiyor.

Ve kimyada ilk keşifler yapılıyor.

Bu mevzuda yazılmış yüzlerce eser var.

Ona havan ediyorum.

Allah'la münasebetin kuvveti nispetinde

eşya ve hadiselerin içine dalma ve keşfetme tamamen o devirde oluyor.

Ama bu hubudiyeti hiç mani değil.

Muhammed İbni Münkedir var. Bir de

kardeşi Ömer İbni Münkedir var.

Tabiinin ileri gelenlerinden.

Öyle

velut, öyle mümbit bir devirdir ki bir anda elini arşa uzatıp da

yıldızlarla oynayacak insanların yüz tanesini görmek mümkündür.

Ömer Bin

Abdülaziz'in evine her gün şunlar girer çıkar.

Ubeydullah İbni

Abdullah İbni Utbe hayatının sonuna doğru gözlerini de

kaybeden bu ilim dağarcı.

Kabre konduğu zaman arkasından

ağlayanlar arkada adeta bir şey bırakmadı her şeyi aldı götürdü

diyorlardı.

Ömer Bin Abdülaziz şöyle diyordu.

Sıkıntılarımı def

eden adam.

Üzüntülerime huzur getiren adam.

Canım gıddağıma

geldiği an seni gördüğüm an huzura eriyorum.

Onun mürebbisidir.

Muhammed İbni Kabül Kurezi.

Ebu Reca.

Salim İbni Abdullah

İbni Ömer Hazreti Ömer'in torunu.

Yüzlercesi girip

çıkıyor buraya da bunlar fıkıh mektepleri kuran adamlar.

Usul

ve ıslah vaz eden adamlar. Terminoloji getiren adamlar

yüzlercesi var. Muhammed İbni Mümkedir bu bahtiyar cemaat

içinde. Sabahlara kadar ağlıyor.

Sabahlara kadar

hıçkıra hıçkıra ağlıyor. Anası bir gün şöyle diyor.

A bu evladım diyor. Ben seni çocukluğundan beri bilirim.

Eğer çocukluğunu bilmeseydim bir günahın vardı ona

ağlıyorsun derdim. Ne diyorsun ana?

Imanla gidersem kendimi

talihli sayacağım. Ve bir gün hıçkırık öylesine yükselir ki

tedirgin olur.

Ağlıyor durmadan ağlıyor.

Yine

muhaddisini kiramdan Ebu Hazım'ı çağırırlar.

Gel de şu

arkadaşına bir dert anlat derler.

Içeriye girer niçin

ağlıyorsun? Bu gecenin bu saatinde aileni tedirgin

ediyorsun. Ve beda minallahi malem yekunu yahtesi buğun.

Allah huzuruna gittiklerinde hiç de hesaba katmadıkları şey

açık açıkacak. Hiç de hesapta olmayan şeylerle karşı

karşıya kalacaklar. Bu defa Ebu Hazım da ağlamaya başlar.

Hangimiz bu noktada emin bulunuyoruz?

Rabbin huzuruna

çıktığımız zaman defterin nasıl önümüze döküleceğini

biliyor muyuz? Yevme tüblet serayinin

ağır geleceğini biliyor muyuz?

Frenkçi ifadesiyle bir sürü

sürprizle karşılaşacağız.

Muhammed İbni Münkedir'i keder

içindeki münkediri ağlatan şey niçin bizim vicdanımızda

makes bulmuyor?

Içe doğru bu kadar derin bir cemaat.

Kendiyle uğraşan bir cemaat. Derinleşen ve olgunlaşan bir

cemaat. Böyle bir cemaatin başkalarına karşı üstünlük

iddiasına kalkışması düşünülemez.

Allah ben affeder

sefenime ve bihader.

Ve arz edeyim hitamı misk olsun.

Ama

bu kaçıncı arz?

Ne çıkar arz edilen şey gül olduktan sonra

kaç defa koklarsan kokla.

En büyük insanlardan birisi.

Nebilerden sonra.

Ahir zamanda kurtuluşa yolunda varılacak

büyük insan.

Onun yolunda.

Muhasebe duygusu içinde.

Seyyidine Hazreti Ömer.

Sinesinden hilafetinin onuncu

senesinde.

Ve yaşının da altmış veya altmış üçüncü senesinde.

Bir hançer yer.

Ve artık yediği şeyler içinde durmaz.

Dışarıya

akar, akar, çıkar.

Bununla tabipler nabzına el vurur da bu

derde derman yok artık derler.

Nigarinin dediği gibi nabzıma

el vurdu bir bir tabiban. Dediler derman yok.

Buna ne

çare?

O adım adım felek tarafından ünü kesilmekte sesi

tutulmakta ve ecel çatları kafasının bir tarafında ses

çıkarıp durmakta.

Işte bu vaziyette ciddi bir endişe

taşımakta. Endişelerini hisseden Seyyidina İbni Abbas ey

Allah'ın peygamberinin halifesi.

Sen Allah Resulü'nü idrak

ettin. Allah Resulü'nden izaz ve işram gördün.

Şahidim ki el

sen tuttu Ebu Bekir'le beraber.

Mescidin içine girdin. Ve

cemaate sizi gösterdi. Ahirette de işte böyle haşrolacağız dedi.

Alem şahittir ki eğer benden sonra peygamber gelseydi Ömer

olurdu diye buyurdu Allah Resulü.

Ve yine alem

şahittir ki Buhari'de şu sözle seni tevşir ettim.

Bana mane

aleminde bir kadeh süt verildi.

Içtim. Tepeden tırnağa kadar

doydum ve kandım. Artanını Ömer'e verdim.

Tevhili nedir

ya Resulallah? İlimdir buyurdu.

Ve yine Allah şahit ki Buhari'de

şunu görüyoruz. Allah Resulü sallallahu aleyhi ve sellem

ümmetim bana arz olundu. Üstlerinde gömlekler vardı

göbeğinde memesinde. Ömer bir geliş geldi baktım başından

aşkın gömleği var. Tevhili nedir ya Resulallah?

Iman

buyurdu.

Sen Resulü Ekrem devrini idrak ettin.

Elinden

tuttu halka seni takdim etti.

Sonra Hazreti Ebu Bekir devrini

idrak ettin. Veziri oldun onun.

Sonra on sene insanlığı

güldürdün. Cihanı fethettin. Afak-ı alemde Allah'ın yüce

adı Şeyh Bal açtı. Seni vesile kıldı.

Sayende desek hata

etmeyiz. Yeryüzü fethedildi. Küfrün burnu kırıldı.

Irtidat

yerle bir edildi. Artık küfür sanın karşısında ve İslam'ın

karşısında belini doğrultamaz hale geldi.

Ümitsizlik

bakışları, ümitsizlik gamzeden Hazreti Ömer birdenbire o

şimşek bakışlarını Seyyidina İbni Abbas'ı yüzüne çevirir.

Başı Hazreti İbni Abbas'ın dizindedir.

Hazreti İbni Abbas

konuştuklarını konuştuktan sonra gözlerini yüzüne diker

ve şu soruyu sorar ona. Sen Allah'ın huzurunda şu

dediklerine şehadet edecek misin?

Edeceğim el hak dediği

zaman şimdi başımı toprağa koy rahatlıkla ruhumu teslim

edebilirim. İbni Abbas bana şehadet ediyor.

Allah Resulü'nün

amcasının oğlu bana şehadet ediyor.

Başımı yere koy

rahatlıkla ölebilirim. Ömer bu.

Içe doğru derinleşen kendini

herkesten hor ve hakir gören müsavat manasını en ulvi

manasıyla omuz omuza verip insanlara takdim eden cemaatin

bir ferdi. Bu manada bir müsavat.

Hor ve hakir sudan

yaratılan insan sadece takvayla ilerdeyse ilerdedir.

O da mahkeme

M. F.

Gülen'e,

M. F. Gülen'e, M. F. Gülen'e, M.

F. Gülen'e, M. F. Gülen'e, M. F.

Gülen'e, M. F. Gülen'e, M. F. Gülen'e, M. F. Gülen'e, M. F. Gülen'e, M. F.

Gülen'e, M. F. Gülen'e, M. F. Gülen'e, M. F. Gülen'e, M. F. Gülen'e, M. F. Gülen'e, M. F. Gülen'e, M. F.

Gülen'e, M. F. Gülen'e, M. F. Gülen'e, M.

F.

Gülen'e, M. F.

Gülen'e, M. F. Gülen'e, M. F.

Gülen'e, M. F. Gülen

Gülen'e,

M. F. Gülen'e, M. F. Gülen'e, M.

F. Gülen'e, M. F.

Gülen'e, M. F. Gülen'e, M. F. Gülen'e, M.

F. Gülen'e, M. F. Gülen'e, M. F. Gülen'e, M. F. Gülen'e, M.

F. Gülen'e, M. F. Gülen'e, M. F. Gülen'e, M. F. Gülen'e, M. F. Gülen'e, M. F.

Gülen'e, M. F. Gülen'e, M. F. Gülen'e, M.

F. Gülen'e, M. F.

Ve abdiyette müsavi olduğu hususunu unuttuk.

Ve o günden

bugüne de baş aşağı geldik.

Aşağı sınıfın reaksiyonuna

sebebiyet verdi bu. Fukaranın reaksiyonuna sebebiyet verdi.

Kendini zelil görenin başkaldırmasına ve isyanına

sebebiyet verdi. Ve şimdi de bu badireyi halledemiyoruz.

Bu

gayleden kurtulamıyoruz.

Insanlar hür doğdular. Hür

yaşadılar. Onları zincire vuran kimse er geç o zincir kendi

eline vurulur. Seyyidine Hazreti Ömer Amrübna As'a

yazdığı mektupta şöyle diyordu bir gün.

Az buçuk zulüm ve

cevir görmüş bir insanın zulüm ve cevrine karşı şiddetli bir

mektup yazıyor ve şöyle diyordu.

Insanları Allah hür

olarak yarattı. Ne zamandan beri onları köle olarak

kullanıyorsunuz. Amrübna As'a eyalet valisine yazıyordu.

Insanlar hürdürler. Bir yerde aptırlar Allah'ın karşısında.

Bu muvazeneye riayet etme mecburiyetindeyiz.

Buna riayet

etmediğimiz takdirde ne bir müsavat olacaktır.

Ne bir

içtimai tekafül teavvü ve tesadüt olacaktır.

Ne de bu

sağlam kaideler üzerine oturtacağımız sağlam bir

yapı olacaktır.

Iktisadi yapıya geçtiğimi zannetmeyin.

Bu

kaideleri tam anlatmadıktan kendi yapımız mevzunda size

bir fikir intikal ettirmedikten sonra onun üzerine konacak şeye

geçmek istemiyorum. Enine boyuna kendimizi iyi tanımamız lazım.

Kökümüz hakkında sağlam bir kanaata sahip bulunmamız

lazım.

Kurtulanmayan, çürümeyen, tefessüh etmeyen

sağlam bir kökümüz vardır.

Döndüğümüz zaman ne şu ne ma

bulacağına inanıyorum.

Inanınız Allah bu yerdeki yüzleri ilel

ebed yerde bırakmayacak. Er geç aziz kılacaktır.

Cenabı Hakk'ın

bizi aziz kılmasını bekliyor ve imtizar ediyoruz.

Muhasebe

duygusu içe doğru derinleşme, İslam'ın getirdiği muhasebe ve

bunun anlatış neşresi şayet ümitlerinize toz sayıp reca

duygunuza toz sayıp sizde ümit babında bir kısım

sarsıntılar meydana getiriyorsa zinhar rahmeti ilahiden

ümidinizi kesmeyiniz.

Nesil ve gelecek adına şayet içinizde

bir ümitsizlik bir nevmitlik meydana getiriyorsa yine zinhar

bir cahiliye devrinden sahabeyi çıkaran Hazreti Allah onlara

garipler deyip Habibin alkışlattığı gibi yine böyle

garip bir dönemde tertemiz bir nesille işe ayrı bir hava

verecek sizi de ve geleceği de mesut kılacaktır.

Bunun

emareleri çoktan belirmiştir. Karşıda belki kesik bir ağaç

var.

Pek çoğu çürümüş yumurtalar var.

Ama katiyen

inanın ki yumurtalar kuluçkanın üzerinde yattığı

müddeti tamamlamış, miadı dolmuş, çiçivler yer yer

gagalarıyla yumurtaları deler hale gelmişlerdir.

Ve o kuru

kök haline gelmiş ağacın her yerinden bir dal bir filiz bir

rüşeyim sürüp sürüp büyümekten yukarıya doğru ser çekme havası

içinde ve seyri içindedir. Binaenaleyh geleceğe ümitle

bakabilirsiniz.

Daima arz ediyorum. Geleceğin coğrafyası

çok değişik olacaktır. Iştimai coğrafyası.

Şimdi azgınlıkla

taşkınlık içinde bulunan gençliğin pek çoğunun

mescitlerde yanı başınızda seccadelerini ıslatırken

göreceksiniz. Ve dönüp diyeceksiniz ya bir evladım sen

yaşta senin bu kadar günahın yoktur neye ağlıyorsun?

Diyecek ki

sokaklarda boş dolaştığıma, mescidime yabancı kaldığıma,

seccademi unuttuğuma, aldatıldığıma, yüzümün kıble diye

batıya çevrildiğine ve şaşkınca oraya doğru koştuğuma,

kendimden kaçtığıma ağlıyorum.

Derdine dilhun olup ahuva

edenler duyacaksınız. Kalbinizi durduracak feryatlara

şahit olacaksınız.

Şu beş on senelik geleceğimiz içinden

içtimaiimizde böyle bir coğrafyayı görmek mümkündür.

Ve

Allah'ın lütfundan ümit ediyoruz, mukadderdir.

Bu

istikamette gelişme rayına oturmuş ve gelişmektedir.

Bu

vicdanların fethi, bu için durulması, kanın ve irinin

bulunmadığı, topun, tüfeğin bulunmadığı, silahın bulunmadığı,

öldürmenin öldürtmenin bulunmadığı tertemiz bir

çağlayan gibi çağlamam. Gelişme, çağlama ve yeryüzünü

cennet haline çevirme gelişmesidir ki bundan endişe

edecek ve kuşku duyacak şeytanı rejimden başka kimse tanımıyor.

Şarkı ve garbı cihanın münafıkı ve mülhidi böyle bir gelişmeyi

akışlamalıdır. Gönüllerin fetih gelişmesi, altın üste

yapışması, içtimaide bir vahdetin teessüs etmesi,

herkesin birbirinden memnun olması, Ömer bin Abdülaziz'in

devrinin vicdanlarda yeniden makas bulması devri.

Allah'ın

lütfu sonsuzdur. Başta okuduğum ayeti bir bakıma dua, bir bakıma

bir recam ahiyetinde yeniden tekrar edeyim.

İlahi malikül mülküm diyorsun doğru amennam.

Hakiki bir

tasarruf var mıdır insan için asla?

Eğer almışsa bir millet

edip bir mülk istila.

Eğer vermişse bir millet bütün bir

mülkü bir perva. Alan sensin, veren sensin, senin hükmündedir

dünya. Şairimiz ayetleri böyle tercüm ediyor.

Allah'u Teala ve

Tekaddes Hazretleri versin aziz eylesin.

İhlasla serfiraz

kılsın. Manevi başımızı semaya ulaştırsın.

Rahmetin eteklerini

öpmeye muvaffak kılsın. Rahmeten lil alemin olan

Hazreti Muhammed Aleyhisselatü Vesselam'ın kavz-ı Kevser'inin

başına gitmeyi müyesser kılsın.

Lillahi'l-Fatiha.

Elhamdülillah. Elhamdülillah.

Elhamdülillahi'l-lezi hedâna bihâdâ.

Vemâ kumnâ linehted yeleulâ en hedâna allâh.

Vemâ tevzîkî velâ efesâmi illâ lillâh.

Aleyhi tevekkeltu ve ileyh ünifü.

Eşhedü en la ilahe illallah ve ahdehu ve la şerike lehu ve la

nâzire lehu ve la misâle lehu.

Allâzî lâ uhsîfenâen aleyhi.

Kemâ etnâ alâ neftih.

Azzajâruhu ve cellefenâhu.

Ve lâ yuzzem cünduhu.

Ve lâ yuklefu va'duhu.

Ve lâ ilâhe zîruhu.

Ve eşhedü enne Seyyidena ve Senedena ve Mevlâna

Muhammeden abduhu ve Resûluhu.

Es-Sâbiku ilâ l-En'âm Nûruhu.

Ve Rahmetun lil-Âlem ve Zuhûruhu.

Sallâllâhu teâlâ aleyhi ve alâ âlihi ve evlâlihi ve

ezvâjihi ve ezhâbihi ve ezrâhi ve ehvâjihi.

Ecmâîn.

Emma ba'du fe yâ ibadallah.

İttekullâhe teâlâ ve eziyuhu.

Fekat kâlallâhu teâlâ fî kitâbihil kerîm.

Eûzu billâhi mineş-şeytânirracîm.

Bismillâhirrahmanirrahîm.

İnnallâhe ma'allezine tekavvu vellezine hum muhsinûn.

Sadakallâhu l-azîm.

Ve bellâna Resûluhun Nebiyyül-Hâşimiyyül-kerîm.

İnsan bir kardeşlik havası içinde,

tekebbür ve tecebbürün olmadığı bir kardeşlik havası içinde,

ezilmenin ve ezmenin olmadığı bir kardeşlik havası içinde,

ruhlarda ve vicdanlarda müsâfat manasının meydana geldiği bir kardeşlik havası

içinde yaşamaları

hak mefhumunun şâi olmasına bağlı.

Hak peresliğe bağlı.

Hakkı kabul etme hakkın karşısında serpilu etmeye bağlı.

Vicdanın tasaffî etmesinin yanı başında hak mefhumu,

aramızdaki bu dirlik, aramızdaki huzur, aramızdaki canlılık için çok mühim bir

hükümdür.

Hak mefhumunun şâhi olması,

hak peresliğin vicdanlara hakim olması,

insanın içinde hükmü hakkın vermesi,

ailede hükmün hakka gidip dayanması,

içtimaide her şey hakkın üzerinde cereyan etmesi,

kâinatta cereyan eden her şey hakkın etrafında

bir mahrek çizip dolaştığı gibi topyekûn bir hayatın

hakkın etrafında dönüp dolaşmasını temin etmek.

Müsâfatın rüknü bu.

Bunu temin etmedikten sonra insanlar arasında müsâfattan bahsetmek zayid olur,

faydasız olur.

Bu da imana bağlı, imana dayalı bir şeydir.

Hakka hürmet iman sayesinde olur.

Haksızlıktan iştinap ancak imanla elde edilir.

Arpa kadar başkasına cevrü cefa yapmadan çekiniyorsa bir insan

hakka hürmetinin ifadesi Allah huzurunda Allah'a hesap vermenin ifadesidir.

Geldiği gibi gideceğine,

getirenin götüreceğine,

burada çalıştırıp kazandırıp da orada imtihana tabi tutacağına inanan insanlar,

hakka karşı saygılı olanlar da bunlar olacaktır.

Arpa kadar kimseyi incitmemiş, arpa kadar hak irtikâb etmemiş,

Rabbin huzuruna giderken omuzlarında kimseye ait bir mes'ûliyet taşımayan insanlar

olarak gitmiş.

Biraz evvelki şehidimizin o dakikalarındaki endişelerinden bir tanesi de şudur.

Araştırın beni kim öldürdü şehit etti veya kim yaraladı.

Bir zimni olduğunu duyunca çok sevinir, çok memnun olur.

Allah'a hamd ederim ki müminler içinde bana kastedecek kadar birini incitmemişim

der.

Hak feresliyin ifadesidir.

Bu hak feresliktir ki Resûl-i Ekrem'i herhangi bir fani,

ümmetinden bir fani karşısında dize getirir de hakkını bana helal et dedirtir.

Bu hak feresliktir ki Halife-i Rûh-i Zemîn Hazreti Osman'a,

kendi hizmetçisine kulağını uzattırır.

Bu hak feresliktir ki bir hakkı geçti diye o büyük Ömer-i Kâmet-i Bâlâ'yı birisi

karşısında serpuru ettirir.

Hakkın şâhi olması,

müsâvat onun içinde göreceksiniz.

İnsanları birbirinden farklı görmemi onun içinde göreceksiniz.

Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem bütün yaranlarını sever,

bütün ashabını sever.

Hepsi hakkında takdirkar, sitayişkar ifadeleri vardır.

Hüseyin İbn-i Hudeyr için de ne güzel insandır buyurur.

Ansar'ın efendilerinden,

Salih İbn-i Muaz'ın amcazadesi,

her meselede Resûl-i Ekrem'in yanında yerini alan,

nifakın hışımlı bir düşmanı,

küfrün afet gibi başında patlayan bir düşman Hüseyin İbn-i Hudeyr.

Allah Resûlü Hüseyin İbn-i Hudeyr ne güzel kuldur buyurur.

Sena eder.

Bir gün sokaklardan birinden geçerken onun şaka yapıp, mizahta bulunup

etrafındakilerin güldürdüğüne şahit olur.

Ve geçerken hafif parmağının ucuyla dokunur.

Hüseyin İbn-i Hudeyr canımı yaktın ya Resûlallah.

Belki de kısastır.

Allah Resûlü ne güzel kuldur dediğim.

Ve o kul kendisine çok medyun olduğunu bildiğim.

Hüseyin İbn-i Hudeyr'in karşısında dize gittim.

Gelir çöker yere. Kısasta kısastır.

Sen de ayağınla bana bir tekme vur der.

Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem.

Ya Resûlallah sen ayağın ucuyla bana dokunurken karnımın bir tarafı açık doğruya

vurdun.

Allah Resûlü gömleğini kaldırır.

Bütün bakışlar Hüseyin İbn-i Hudeyr'e çevrilir.

Bu hakkından vazgeçmesi için işaretler ve işarlar yapılır ama o ısrar eder.

Ya Resûlallah gömleğim yoksa açık senime vurdun.

Ve mübarek senin açınca da yüzünü gözünü sürmeye başlar.

Ben bunun için yapmıştım ya Resûlallah.

Temas etsin de Allah'ı yakmasın diye yapmıştım.

Ama tablonun öbür tarafında hak karşısında dize gelen nebiler nebisi vardır.

Al kısat olsun da öbür aleme kalmasın der.

Hazreti Ömer Halife Medine'nin bir sokağında geziyor.

Kılıcının ucunu dikmiş bir süvari bir muharip halkın arasında dolaşırken dışarıdaki

kılıcı başkalarını incitiyor.

Ve onu ikaz maksadıyla elindeki kamçının ucuyla dokunuyor o sahabeye.

Ve o da çekip gidiyor bir şey demiyor halifenin yüzüne bakıp çekip gidiyor.

Bir sene halife evine dönüyor ağzına koyduğu lokmalar kirpi yutar gibi kıtlağını

delik deşik ediyor.

Suyu yudumluyor da yutamıyor kıtlağında kalıyor.

Hep onu takip ediyor. Fırsat kolluyor.

Bir şekil araştırıyor ki karşısında dize gelsin de kamçımın ucu sana dokundu.

Kattaboğlu Ömer'in bu cülümle Rabbisinin huzuruna gitmesi olmasın hakkını helal et

desin fırsat arıyor.

Hacca gideceğini duyuyor.

Hemen çağırıyor.

Bir yemek yediriyor.

Adam da şaşırıyor.

Bir de bir kese çıkarıp para veriyor eline.

Bunu kardeşim orada harcarsın diyor.

Kattaboğlu Ömer'e de duada bulun.

Ey Allah'ın peygamberinin halifesi bütün bunlar niçin bana?

Giden pek çok.

Başka gidenler de var. Niçin bunlar bana?

Hatırladın mı bir gün bir sokakta giderken başkalarını incitmiştin de elimde

olmayarak kamçıyla dokunuvermiştim.

Ben onu unuttum.

Bana gelince ben hiç unutmadım.

Yorganı başıma aldım ya ölürsem.

Ya o kamçı öbür alemde suratıma inerse.

Hep bunu yaşadım durdum.

Tavus gibi kamçım her gece üzerime bindi.

Her gece beni mustarif yaptı.

Adam unutmuştu çoktan.

Hak'tır ki halife-i ruizemin Hazreti Ömer'i

kendisine yapılan bir cevri ve cefayı unutan adamın karşısında

onu dize getiriyor.

Hakkın şahi olması.

Hükümranlığının buğutları

Türkiye'nin yirmi kadarı şeklinde genişlemiş Hazreti Osman.

Elli defa Türkiye'yi bugünkü haliyle alsan içine soksan çıkarsan yine bir köşesinde

kalır.

Böyle bir devrin ve devranın halifesi Hazreti Osman

İbni Affan Zinnureyn Resul-i Ekrem sallallahu aleyhi ve sellemin

iki kelime-i muhteremesinin zevci Hazreti Osman.

Onun yatağı mescidi haram veya mescidi nebevide kumluk.

Başının yastığı kum, döşeği kum, soğuk havalarda yorganı da kum.

Bin deveyi yüküyle Allah yolunda veren insan

Allah Resul'ünün eteklerini mücevherlerle doldurup

gökyüzünü yerle beraber sevindiren insan

ama kendi kumlukta yatıyor.

Halk Kabetullah'ı tevaf ederken aç mevsiminde

enteresan bir hadise ile karşı karşıya kalıyorlar.

Halife yanında çalıştırdığı hizmetçisine kulağını tutturmuş.

Müdde ya habbeda.

Müdde ya habbeda hatta la tümedde yavmel kıyamet.

Çek ey adam çek.

Ahirette çekmesinler bu kulağı.

Meğer birkaç dakika evvel su mu istedi,

yemek mi istedi

vaktinde gelmediğinden dolayı

parasını verip çalıştırdığı adamın kulağından tuttu çektim.

Hata ettiğini anladım.

Karşısında halife dize geldi devlet reisi.

Çek burada çekmesinler orada diyor.

Şai olmuş bir hak peresi.

Vizanlarda makas bulmuş bir hak peresi.

Yanında çalıştırdığı hizmetçiyle kendisini müsavi tutuyor.

Işte gerçek müsavatın manası budur.

Bırakın onun için kitap

yazmayı.

Onun için destanlarda bulunmayın.

Bırakın o meseleyi

parlamentolarda bahis mevzu etmeyi.

O cihanın belli bir

döneminde temiz vicdanların yaşadığı şeydir.

Müsavat

meselesi yaşanmıştır. Yaşanmıyor yoktur.

Öyle bir

havayı yıka ve ihlasın dışında da yaşanması mümkün değildir.

Hakkın şai olmasına hak peresliğin vicdanlarda makas

bulmasına bağlı. Dupsuru vicdanlar hak ve hakikate sahip

olduğu nispette insanlar birbirlerini müsavi görecekler.

Aziz şerif, zelil ve hakir olmayacak.

Herkes Allah'ın

ibadı mescitte durduğumuz gibi karma karışık duracak.

Arzu

doğru gidişte Cenab-ı Hak gidişi ve gelişmeyi

süratlendirsin.

Yani kalplerimizi safileştirsin.

Bizi duruşsun. Tariki müstakime hidayet buyursun.

Neslimizin

kankıran olmuş neslimizin kalbini ıslah eylesin.

Patlayan

bombaları, çakan silahları, yanan ve öldürülen evleri ve

Allah Celle Celaluhu ve Tekaddesi Azze ve Celle Celaluhu

sona erdirsin.

Allah'tan çok korkun. Allah'a karşı gelmekten

Allah'ın himayesine girin ve Allah'a itaat edin.

Muhakkak Allah adaletle emrediyor.

En geniş manasıyla

ihsanla emrediyor. Onu görüyor gibi ona kulluk yapmakla.

Siz

görmeseniz dahi o sizi görüyor.

Gördüğünü binlerce

taraka ile size bildiriyor ya.

Ve yine en geniş manasıyla

yakınlığınıza bir şey vermekle.

Yüce ve yüksek olan

İslamiyet'in ufkunuzda bayraklaşması uğrunda

servetinizi sarf etmekle sizi emrediyor.

Ahlaksızın her çeşidinden gizlisinden açığından büyüğünden

küçüğünden dinin emirlerini tanımayıp taşkınlık ve

serkeşlik yapmanın her çeşidinden telakkilerin

anlayışının değil İslam'ın ve Kur'an'ın çirkin gördüğü

şeylerden sizi nehyediyor. Böylece size vasıf nasihat

ediyor. Ta düşünesiniz. Kendinize gelesiniz.

Emni

eman içinde cennete dahil olasınız.