Mektup 111

23/1/1953 tarihli Vatan Gazetesi’nin hususi muhabiri Yılmaz Çakıner, bir üniversiteli perdesine bürünerek; otuzbeş seneden beri siyasetten ve dünyadan elini çekip hayatını hakikat-ı Kur’aniye ve imaniyenin hizmetine vakfeden ve bu kudsî hizmeti hiçbir şeye âlet etmeyip iman ve Kur’an dersinde dost ve düşman tefrik etmeyen, hattâ hayatına kasdeden zalim gaddarlara dahi Risale-i Nur’la imanlarını kurtarsalar onlara hakkımı helâl ederim diyen ve yirmiyedi senedir hiçbir din ehline yapılmayan eşedd-i zulüm ve eşedd-i istibdadlara karşı imanlı göğsünü geren, haysiyet ve şerefini tahkir edenlere masum çoluk ve çocukların hatırı için sükûtla mukabele eden ve bu sıkıntılara ve tazyiklere, hapislere ve tecridlere, ihanetlere ve nefiylere ve keyfî tahkirlere karşı beşyüz bin hakikî kardeşi ve sarsılmaz talebeleri olduğu halde hiçbirisinden ufak bir zabıta hâdisesi bile kaydedilmeyen.. hem yirmiyedi senede komünist, mason ve dönmelerin teşvikiyle harekete gelen hükûmet, bu Nur’un talebelerini dört defa taht-ı muhakemeye alarak bütün risale, mektub ve mecmuaları kelime kelime gayet ince bir tedkikten ve bilirkişilere tedkik ettirdikten sonra Üstad’ın ve talebelerin ve risale ve mecmuaların zararsız olduğuna ve gayelerinin sırf iman ve Kur’ana hizmet etmekle Din-i İslâm’ı yükseltmek istedikleri kanaatına varmışlardır.

İşte böyle bir allame-i zamanı ve İslâmiyetin medar-ı iftiharı bulunan kahraman Üstadımız Bediüzzaman’ı; hergün biraz daha kesifleştirilen sun’î sisin arkasından bulut çıkarmakla efkâr-ı umumiyeye tehlikeli bir adam mıdır? Son hâdiselerle alâkası var mıdır? Ve düşünceleri nelerdir? Ne yapmak istediğini duyurmak ve gazetecilik vazifesini yapmak istemiş.

Şimdi İslâmiyet âleminde ve efkâr-ı umumiye müvacehesinde vicdanları yalanlarıyla titreten, kalbleri hile ve desisesiyle muazzeb eden bu dönme gazetesinin hususî muhabirinin Üstadımızla olan muhaveresini ve muhaveredeki olan yanlışlıklarını efkâr-ı umumiyeye arzetmeyi kendimizce bir borç bildik. Şöyle ki:

Bediüzzaman’a göre siyaseti dine âlet etmek lâzım imiş!.. Evet Üstadımız, dini bütün herşeyin fevkinde görmektedir. Çünki din mukaddestir, hiçbir şeye âlet edilmez. Siyaset ise bilhassa o dönmelerin takib ettikleri siyaset ki, felâkettir. Çünki yalan ve iftiraları, en büyük düsturlarıdır. Nerede dine karşı bir intibah görseler, hep bir ağızdan akla ve hayale gelmedik yalan ve iftiralarıyla zehirlerini o din ehline ve o âhiretin mübarek yolcularına püskürmekte aslâ çekinmezler. Allah onların şerlerinden bu vatanın mübarek nesillerini muhafaza eylesin, âmîn.

İkinci yanlışı: Emirdağı’na bir Nur talebesi namzedi olarak gittim. Başımda kasket, elimde tesbih vardı ve kravatsızdım. Said Nursî’nin yanına kabul edilmem için tanıdıklardan birinin tavsiyesi îcab ediyordu. Binbir müşkilâtla bunu da temin ettikten sonra, ikinci el beni Bediüzzaman’ın kapısına götürüp üçüncü ele teslim etti. Ve orada dediler ki: “Uzak yoldan gelmişsin. Efendimiz hazretleri seni kabul edecekler. Yarım saatlik bir vakti vardır. Fazla görüşemezsiniz.”

Bu siyasetin kâzib muhabirini birkaç noktada tekzib edeceğiz:

Üstadın yanına yalnız olarak değil, kendisinden başka üç kişi daha vardı ki, bunlardan biri Üstadımızın kırkbeş senelik dostu olmakla beraber, ikisi de Üstadın tanıdıklarındandır. Bir ikindi vakti taksi ile geldiler ve o dostun yanlarında bulunması, onların teklifsiz olarak Üstadın yanına gelmelerine vesile olmuştur. Hem o muhabire, yarım saatten fazla görüşemezsiniz diye bir şey denilmemiştir.

Üçüncü yanlışı: Nur talebesi kapıyı açtı. Bomboş bir oda içinde idik. Kenarda bir sandık, gaz tenekesi ve saire vardı. Nihayet buradan da başka bir küçük odaya geçtik. Ortada bir odun sobası bütün şiddetiyle yanıyordu. Tavan gayet alçaktı. Sol tarafta bir teldolap üzerinde bir takım kavanozlar, teneke kutular, kese kâğıtları vardı. Yerdeki kilimin üzerinde üç dört tane minder gelişigüzel bırakılmıştı. Karşı köşede tahta bir kerevetin üzerindeki yatakta Bediüzzaman Said Nursî yatıyordu. Beni görünce yatağının içinde doğruldu. “Hoş geldin evlâd” dedi.

O dikkatli muhabirin görüşündeki hataları kusura bakmazsa tashih edeceğiz:

Birinci odada gaz tenekesi ve sandık yok. Desti ve ıbrıklar vardır. İkinci odada soba yanıyordu fakat tavanın yüksekliği üç metreden aşağı değildir. Teldolapta kavanozlar yoktur, çaydanlık ve çay bardağı vardır. Yerde kilim üzerinde üç dört minder olmayıp, Üstadın üzerinde namaz kıldığı kalınca bir namazlığı vardır. Üstad tahtadan kerevet üzerinde değil, demirden bir karyola üzerinde yatmaktadır. “Hoş geldin evlâd” diye yalnız o kâzib muhabire demiş değil, belki yanındaki arkadaşlarına gösterdiği iltifata o da şerik olmuştur.

Dördüncü yanlışı: Dünyanın her tarafında şubelerimiz var. Nur, bütün dillere tercüme ediliyor. Arabçaya, İngilizceye, Almancaya ve Japoncaya tercüme edildi. Pakistan Kültür Ateşesi buraya gelerek elimi öptü ve teşekkür etti…

Üstadımız, dünyanın her tarafında şubelerimiz var, demedi. Belki, dünyanın her tarafında Nur’a karşı rağbet ve iltifat çoğaldı, dedi. Nur, yalnız Arabçaya tercüme edilmiştir. Dünyanın her tarafına da ya Türkçe veya Arabça olarak gitmiştir. Pakistan Kültür Ateşesi değil, Pakistan Maarif Vekili Muavini Ali Ekber Şah gelmiştir. Ve Ankara’da şu hitabede bulunmuştur:

“Ben kırk senedir Âlem-i İslâm’da aradığımı Türkiye’de buldum. Bediüzzaman yalnız Türk Milletinin değil, bütün İslâm Âleminindir. Ondan Âlem-i İslâm’ın mukadderatına dair soracaklarım vardı. Bütün bu müşkillerim, kendileriyle görüştüğüm bir saat içerisinde halledildi. Şimdi memleketime büyük müjdelerle dönüyorum.” demiştir. Üstadımızın en çok kaçtığı şöhretfüruşluktur ki; “Geldi, elimi öptü” aslâ dememiştir ve demez de.

Beşinci yanlışı: Necip Fazıl’ı mağlub ettiler. Said Nursî’ye Necip Fazıl hakkında ne düşündüğünü sorunca, başını iki yana salladı. Dedi ki: “Yazık oldu. Kendisine çok nasihat ettim, dinlemedi. Kamer, güneşten ayrılan bir parçadır. Güneş, kamere peyk olmaz. İşte bunun gibi, din de mukaddestir, siyasete âlet edilemez. Ancak siyaset dine âlet edilebilir. Necip Fazıl hiç nasihatımı dinlemedi. Yanlış yolda yürüdü, dini siyasete âlet etti. Sonunda onu mağlub ettiler.” Bediüzzaman bu hususta daha bazı şeyler söyleyecekti fakat birden sustuktan sonra şu kelimeleri mırıldandı: “Bana bu suali keşki sormasa idin.”

Bu muhabir kendi şahsî ve siyasî hissiyatının tesirine kapılarak burada çok fazla ilâveler etmiştir. Üstada bu suali o muhabir değil, Ruşen isminde bir genç, “Necip Fazıl nasıl bir adamdır?” diye sordu. Üstadımız da çok müteessir olmakla beraber, Necip Fazıl ihtiyatsızlık etti. Onu mağlub ettiler. Kendisine biraz ihtiyat et, diye söylemiştim. Kamer, güneşten ayrılan bir parçadır. Nasıl güneş kamere peyk olmazsa, din de mukaddestir siyasete âlet olmaz dediği.. Üstadımızın otuzbeş sene evvel siyasete baktığı zamana ait olan sözünü, Necip Fazıl’a vermesi ve hiçbir nasihatı dinlemedi, mağlub oldu demesi gösteriyor ki, o muhabir böyle ilâveli sözleriyle Necip Fazıl’ın hatırını kırmak istiyor. O eski zamanda Üstadımız, siyaseti dine âlet etmekle tâ siyaseti dinsizliğe âlet edenlere mukabele ediyordu.

Altıncı yanlış: Rusya’da ikibuçuk sene esir kaldım. Birgün bana fena muamele yapan kumandana hakaret edince, o yanıma yaklaştı ve takdir etti. Burada ise bana bir jandarma çavuşu ile hakaret ve küfür ettirdiler, sustum. İstanbul’daki genç talebelerime selâm söyle, onlar için sustum. Onlar için hakaretlere katlandım. Konuşmamız yarım saati geçmişti. Said Nursî talebesine bir anahtar vererek bir kitab getirmesini istedi. Ve bana, artık sen bir Nur talebesisin, Nurcusun. Ben kimseye ne hediye veririm, ne de hediye alırım. Sana bir başlangıç kitabı hediye ediyorum.

Efkâr-ı umumiyeyi böyle yanlış fikirleriyle bulandıran ve siyaseti her şeye tercih etmekle din ve imandan uzak düşen, yalan ve iftiralarını gazete sütunlarına hattâ baş makalelerine yazarlarken hiç vicdanları muazzeb olmayan o dönmelere bilâ-perva diyoruz ki:

Üstadımız Rusya’da esir iken, Rus’un Başkumandanı üç defa önünden geçtiği ve diğer esirler kıyam edip, Üstadımız İslâmiyetin şerefini, ilmin izzetini, dinin azametini kırmamak için o kumandana kıyam etmemiştir. Neden kıyam etmiyorsun, dediklerinde “Ben bir müslüman âlimiyim. Müslüman olan kimse, kâfire kıyam etmez.” demesiyle Üstadımızı i’damla cezalandırmışlar. Üstadı seven dostlar, “Aman efendim, bir parça sühulet gösteriniz. Sizi i’dam edecekler.” diyenlere “Ben i’dam olmuyorum, terhis oluyorum. Âlem-i saadete gitmek için bunların i’damları bana bir pasaporttur.” diyen İslâm’ın hakikî kahramanını, burada kırda gezerken “Sen neden başına şapka giymedin?” diye keyfî bir emirle bir jandarma başçavuşu ve iki silâhlı asker o kırda yalnız başına gezen seksenüç yaşındaki ihtiyar ve zaîf olan Üstadımızı karakola getirdiler ve bir sürü eziyetlerden sonra bıraktılar. Bu tahammül edilmez harekete ve şeni’ muameleye karşı susması, masumlar ve çoluk çocuklar ve gençler içindir. Yalnız İstanbul’un üniversite talebelerine mahsus değildir. Said Nursî’nin genç talebeye anahtar vererek getirdiği kitab bir aded değildir, üç adeddir. Çünki o muhabirden başka kendi gibi iki genç daha vardı.

Hatırımıza gelmişken şunu da kaydedelim ki: O muhabirin arkadaşı bulunan iki genç dinledikleri derslerden fevkalâde istifade etmişler ki, semerelerini müsbet olarak gösterdiler. Ve gittikten sonra, memnuniyetlerini bildirir tebrikleri Mücadele gazetesinin sütunlarında intişar etmeye başlamıştır.

Vatan başmuharriri, bu muhabirin sözlerinin arkasından şahsî kin ve ihtirası ile 31 Mart hâdisesini bahane ederek Üstadımız aleyhinde iftiralar etmiş. Bundan kırk sene evvel Divan-ı Harb-i Örfî’de 31 Mart hâdisesi sebebiyle iki defa tab’edilen ve şimdi de aynı lüzuma ihtiyaç hissedilen “İki Mekteb-i Musibeti Şehadetnamesi” adındaki risale, o muharririn bu iftiralarını esasıyla keser ve ona tam cevabdır.

Emirdağ Nur Talebeleri ve hizmetkârlarından

Mehmed, Sâlih, Ahmed, Mustafa, Hamza

Emirdağ Nur Talebelerinden aldığımız bu mektubu bera-yı malûmat takdim ederken, bu mektubla beraber bize yazılan diğer küçük bir mektubdaki İstanbul Ağırceza Mahkemesinin “Gençlik Rehberi”ni iadesine karar verdiğinin müjdesini de arzederiz.

Hüsrev