Mektup 84

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ

(Volkan, Hür Adam ve Sebilürreşad gazetelerine neşir için gönderilen parçadır.)

Üstadımız hakkında olan iftiranın ve acib yalanın bir nümunesi şudur ki: Beş sene evvel dehşetli ve zehirli bir hastalığa binaen yatsıdan sonra iki hizmetçisini çağırmış ki, bayılmasına ve kusmasına binaen hizmet etsinler. O vakitten beri biz bütün buradaki onu tanıyanlar biliyoruz ki, şimdiye kadar akşam namazından sonra, tâ sabah güneş doğuncaya kadar hiçbir kimseyi kabul etmediğini biliyoruz ve şehadet ediyoruz. Yalnız bu Ramazan Bayramının akşamında kendi yediği yemeğine gizli düşmanı bir fırsat bulup zehir attığı için, bilmeyerek bir kısmını yemiş. Yatsıdan sonra, seksen sene ömründe görmediği gayet dehşetli bir zehirlenmekle beraber şiddetli bir sıtma ve dört-beş defa kusmakla hayatından ümidini kestiği için, karşı evdeki iki hizmetçisini çağırıp son vasiyetini yapmak için o acı ve acınacak haliyle aşağıya kapıya inmiş. Bekçiye demiş: “Ben ölüyorum, sıtmadan tahammülüm kalmadı. Hizmetçilerim gelsin.” Karşıdaki komşucağız haber aldı, gitti hizmetçiyi çağırdı. Ve bekçiye dedi: “Kuvvetim kalmadı, düşeceğim.” Koltuğunun altına girip, yukarı çıkarmış. İki hizmetçisi gelip sobayı yaktılar, kustuğu kilimi temizlediler.

İşte beş sene zarfında, güneşin gurubundan tulûuna kadar bu tek bir muamele, gece iki hizmetçisi yanına gelmiş. Bu acınacak bir tek muameleyi, resmî âmir bunu bu surete çevirmiş ve makamata yazmış ki: “Said Nursî gece yanına ziyaretçiler kabul ediyor, yani siyasî bir maksadı var. Gece toplantı yapıyor.” Bu bir plân değil, yüzer cihette yalandır.

Hattâ aynı günün bayram günü kapısına ilân yazıp, dostlarını bayramlaşmak için kabul etmemiş. Böyle bir resmî memur, böyle iftirayı böyle garib ve ihtiyar ve hasta ve otuzbeş sene gazeteyi okumayan ve siyaseti terk eden ve üç mahkeme dört sene zarfında onun siyasetle ve dünya ile alâkadar medar-ı mes’uliyet bir maddeyi isbat etmediğinden elbette bu tarz iftira ile ona böyle ilişmek, damarına dokundurmak; vatan ve millet ve İslâmiyetin zararına ve haricî komitelerin menfaatine olduğuna kanaat ediyoruz ve emare ve delillerini gösterebiliriz.

Hâşiye: Hem bu plânı resmîleştirmek için, bekçileri çağırmışlar ki, “Geliniz gecede ziyaretçileri yanına kabul ettiğini imza ediniz.” diye karakol çavuşu bekçilere demiş. Bu asılsız yalanı, bekçiler imza etmemişler.

Emirdağ Nurcularından ondört imza