Mektup 118

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ

Risale-i Nur’un gizli düşmanları eski mahkemelerimizde olduğu gibi, yine bu defa da hükûmeti ve adliyeleri desiseleriyle iğfal edip Nur’un faal 600 talebesini mahkemelere sevketmek istemelerine mukabil, mahkemelere sevkedebildikleri 16 Nur talebesinden yalnız Mustafa Sungur’a Mahkeme-i Temyiz’in nakzına uğrayan bir hükümle bir buçuk sene ceza vermişlerdi. Kahraman Mustafa Sungur’un 600 Nur talebesi namına mübarek Üstadımıza hitaben yazdığı bu mektubundaki Üstadımız Efendimizin şahs-ı mübareklerine ait olan medh ü senaları mübarek Üstadımız şahs-ı manevî-i Nur’a tevcih etmişlerdir.

Hüsrev

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ‮ ‬وَاِنْ‮ ‬مِنْ‮ ‬شَيْءٍ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬يُسَبِّحُ‮ ‬بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ‮ ‬بِعَدَدِ‮ ‬ذَرَّاتِ‮ ‬الْكَائِنَاتِ‮ ‬اَبَدًا‮ ‬دَائِمًا

Çok aziz, çok kıymetdar, çok mübarek, çok sevgili Üstadımız Efendimiz Hazretleri!

Emirdağı’ndan Eskişehir’e teşrifinizden sonra nerede olduğunuzu merak ederken, bir kardeş ufak bir pusla ile mübarek Isparta’ya teşrif ettiğinizi yazmıştı. Hem aynı zamanda burada bizi garib bırakmayan Bafra’nın hâlis kahramanları, Risale-i Nur’un fedakâr, faal, bahadır ve mümtaz kahramanları Bayram, Zübeyr, Ceylan, Abdülmuhsin kardeşlerimin kıymetli mektublarının mealini söylediler. Ve siz sevgili Üstadımızın sıhhat ve âfiyette olarak mübarek Isparta’da bulunduğunuzu haber verdiler.

Ey sevgili Üstadımız! Size hakiki şakird olamamaktan gelen elemim var. Acaba Risale-i Nur’un hakiki talebeliği ile kederlerden tasaffi etmiş ve eneden uzaklaşmış ve siz sevgili Üstadımızın tabiriyle bir buz parçası hükmündeki enaniyetini havz-ı Nur’da eritebilmiş ve bu suretle tasavvurunda hayalin bile âciz kaldığı koskoca Risale-i Nur’un şahs-ı manevîsinin şerefiyle ve makamıyla müftehir olmayı ve ona tam şakird olmayı ve o saadete tam girmeyi acaba Rahîm-i Mutlak bana da ihsan edecek mi? İşte aklımız başımıza geldiği zamanlarda, bu lütufları Hak’tan istiyoruz.

Sevgili Üstadımız olan Risale-i Nur! Biz sizden ebediyen razıyız. Bu rızamızla ve şâkirane ağlayan kalbimizle Rabbimizin sizden hadsiz razı olmasını niyaz ediyoruz. Gerçi Hak, size olan hadsiz rızasının ve nihayetsiz eltafının bu zemin ahalisine ve Mele-i A’lâ sâkinlerine ilânatının parlak nümunesi olarak Risale-i Nur’u ihsan etmiş. Acaba Risale-i Nur’un 130 risalesi ve o risalelerde Kur’anın ve imanın dile gelen hakikatları ve kudsî dersleri, o rıza-yı Bâri’nin hadsizliğinin bir işareti değil midir? Hem yalnız o kudsî hakikatların mazharı olmak, o ulvî derslerin ve o âlî ilimlerin âmili bulunmak dahi başlı başına bir hazine ve insaniyetin ekmeliyetine bir işaret ve Hâlık-ı Kâinat’ın sevgilisi bulunduğuna bir alâmettir.

Fakat bu ekmeliyetin, bu sevgi ve rızanın daha haşmetli, daha şaşaalı bir tecelli ve tezahürünü görüyoruz ki; halen binler, yüzbinler, milyonlar, elbette istikbalde milyarlar ehl-i iman o nurla nurlanıyorlar ve nurlanacaklar ve saadete eriyorlar ve imana kavuşuyorlar ve kavuşacaklar. Ve âlem o nur ile başka bir hayata, başka bir renge kavuşuyor, akıl müşahede ediyor.

1300 yıldan beri bütün ümmetin her asırda 350 milyon müslümanların o aziz Peygamber’in (A.S.M.) imanından feyz almaları ve o âlî Peygamber-i Zîşan, Habib-i Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâm’ın emsalsiz bir şeriat ve misilsiz bir İslâmiyet ve hârika bir ubudiyet ve fevkalâde bir dua ve cihanpesendane bir davet ve mu’cizane bir iman sahibi bulunması gibi.. Risale-i Nur’un da bu mu’ciznüma Peygamber’in (A.S.M.) bu zamanda bir mu’cizesi, bir tasarrufu, bir nuru olması ve veraset-i Nübüvvetin bir in’ikası, Risale-i Nur’da tam tecelli etmesi hasebiyle aynen bütün talebeleri şahs-ı manevînin imanından feyz alıyorlar. Duada, takvada, imanda, ubudiyette, davette, Kur’an ve iman hizmetinde, cesarette, şecaatta fevkalâde bir itminan-ı kalbde ve kat’iyyen sarsılmamakta.. a’zamî ihlas ve a’zamî sadakatta ve metanette ve a’zamî iktisad ve kanaatta onu üstad biliyorlar. Umum esma-i hüsna a’zamî mertebesiyle Risale-i Nur’un şahs-ı manevîsinde tecelli ettiğinden bu binler, milyonlar şakirdlerinizin herbiri yüksek bir tecelli ile ayrı birer isme ve o haslet-i memduhalara mazhar ve âyine oldukları.. bir bahr-ı umman veya bir şems-i hakikat olarak bu asrın efkârında, meydanında ve âfâkında tulû’ eden bu binler levnleri havi ve binler renklerde akseden ve binler tarzlarda ve şekillerde çağlayan küllî şahs-ı manevîden birer Said ve o âlemde Saidler çekirdek olup ondan fışkıran Nur ağacının birer dalı, birer meyvesi oldukları gibi.. bazı has ve hâlis talebeleriniz dahi o küllî hakikata ve o tecemmu’ etmiş Saidlere baştan başa tam bir âyinelik de ediyorlar.

Benim hissem ve talebim ise: Bu başka başka âyinelerin ve ayrı ayrı levnlerin ve çeşitli güzel meşreblerin, bu çeşit çeşit parlayan lem’aların muhabbetiyle yanmaktır ve onların ışıklarıyla aydınlanmaktır. Belki bu ayrı ayrı ırmakların menbaı ve bu nehirlerin denizi ve bu ayrı ayrı tezahür eden manaların hakikatı ve bu lem’aların güneşi ve mercii olan o şahs-ı manevî-i hakikata karşı hürmet ve ta’zimdir, sevgi ve muhabbettir. Ve bu nâçar ömr-ü zâili ve nâkıs istidadı onların yolunda, onların hürmet ve takdirinde sarfetmektir.

اللّهم‮ ‬يسر‮ ‬لنا‮ ‬بحرمة‮ ‬استادنا‮ ‬سيدنا‮ ‬ذلك‮ ‬الشخص‮ ‬المعنوى‮ ‬و‮ ‬دعائه‮ ‬و‮ ‬شفقته‮ ‬و‮ ‬عفوه‮ ‬و‮ ‬نظر‮ ‬مرحمته‮ ‬آمين

Ey sevgili Üstadımız! Madem insan fıtraten ihsana perestiş eder. Ve insaniyet daima kemale, cemale ve ihsana müştaktır, aşkla mukabele arzu eder. Ve bu üç hakikata karşı hediyeler vermek arzu eder. Ve madem biz ve her akıl ve idrak sahibi Risale-i Nur sahifelerini mütalaa neticesinde hakiki kemal ve cemalin mahiyetini izah eden sevimli dersinden ve iman hakikatı ile şu kâinat ve şu mevcudatın hakiki mahiyeti tebarüz edip ve zaman seylinde akan mevcudatın ezelden ebede seyahatinin hikmetini anlatan ince rumuzlu mes’elesinden ve insan denilen bu varlık şu kâinat ağacının en câmi’ ve son meyvesi olup ve âlemin bir misal-i musaggarı bulunup kâinattan ve bu hadsiz zaman ve cevelandan murad insan olduğunu ve insan ebedî hayat ve saadete namzed ve ebedî bir Zât-ı Akdes’in âyine-i müştakı bulunduğunu ve binaenaleyh insan ölmeyeceğini ve ademe gitmediğini ve vücud dairesinde ebedî kalacağını beyan ve isbat ve izah eden nurlu risalelerinden ve bütün zîşuur ve insan için en yüksek saadetin hem en yüksek kemalâtın, en şirin nimetin iman-ı billah, marifetullah ve muhabbetullah olduğunu ders veren lem’alarından ve mektublarından ve nihayet şu kâinatta ve şu mevcudat âyinelerinde müşahede edilen ihsanlı kemalât ve kemalli cemaller ve güzellikler ve hüsünler.. kendini bu hadsiz ihsanıyla bildirmek, tanıttırmak isteyen ve bu hadsiz cemal ve hüsün ve ihsan ile kendi cemal-i esmasına ve sıfâtına ve kemalât-ı İlahiyesine nazarları çevirmek isteyen perde arkasında münezzeh ve müberra bir Cemil-i Zülcelal’in ve bir Rahîm-i Zülkemal’in esma ve sıfatının tezahürleri olduğunu ve insan için en hakiki saadetin ve nihayet maksad-ı aksâ ve gaye-i ulyânın da bu Zât-ı Kudsî’ye karşı alâka peyda etmek, ona yakınlaşmak, onun muhabbetiyle kendinden geçmek olduğunu bildiren Onbirinci Söz ve emsali risalelerinden tut tâ bu risalelerin te’lifi ve intişarındaki güzelliğe ve mükemmeliyetine kadar.. ve müellif-i muhteremin doğuşundan itibaren gerek tahsil hayatındaki hârika hal ü ahvalinden acaib ve garaib ihsanlara ve istihdamlara kadar.. ve hayatının maksad-ı aslîsi olan altmışından sonraki Risale-i Nur hizmetindeki ihlas-ı tâmmı, dünyevî ve uhrevî menfaat ve makamlardan ve her türlü teveccüh-ü fâniyeden yüz çevirip, bütün kuvvetiyle ve hissiyatıyla ve ahvaliyle hak ve hakikata müteveccih ahlâk-ı hasenesine.. ve bu asır zulmetindeki insanları ve müslümanları Kur’andan aldığı ders ve nur ile irşad edip, büyük bir hizmet-i imaniyede bulunan Nur talebelerinin yüksek şahsiyetine kadar.. ve bu dinî hizmetlerini yalnız lillah için yaptıklarına.. dost ve düşmanı tasdik ettirecek şekilde ilânatlarına kadar.. ve çok müşfik kalblerle ve iman dersleriyle gönülleri okşayan, ruhları terbiye edip akıllara istikamet veren derslerine ve hizmetlerine kadar… Evet biz ve her zîakıl gerek Risale-i Nur’da ve gerek Risale-i Nur’un te’lifinde ve intişarında ve ona müellif, hâdim ve tercüman olan zâtın hayatında ve ahvalinde en parlak ve muazzam şehadet olarak o dersleri okuyan, o tercümanı dinleyen, ilânatına kulak veren Nur şakirdlerinin ve kari’lerinin temiz ahlâka, faideli duruma gelmelerinde ve sabit olmalarında bizzarure görüyor, derk ediyor ve müşahede ediyoruz ki; bu Risale-i Nur’da muazzam ve mükemmel bir cemal ve gayet yüksek ve parlak bir kemal var. Belki bütün kâinata serilen bütün cemaller ve mahlukatın kemalleri mücmelen onda tecemmu’ etmiş, tezahür etmiş. Ve Hâlık-ı Kâinat’ın ism-i a’zamına mazhar ve bütün esmasının tecelli ettiği âyine olmuş. Meratib-i cemal ve kemal tamamen o manevî yüzde dercedilmiş, o yüzde nakşedilmiş bildiğimizden.. insaniyetin fıtratı îcabı Nurlarla alâkadarlığı kışırda, zahirde, kabukta değil belki ruhun, kalbin, aklın ve bütün hissiyat ve letaifin derinliklerinde kök salmış olduğuna hükmediyoruz ve şübhesiz öyledir.

Madem iman ve İslâm gibi hakikatlar kâinatın esasıdır. Ve her şey imanın nuruyla Hâlık’ın varlığına delalet ettiği aşikâr görünüyor. Ve gündüzü dolduran ziya, güneşe parlak şehadet ve işaret ediyor. İşte Risale-i Nur dahi iman nurlarının toplanmış hazinesidir. Risale-i Nur’daki hakikat, kâinatta hükümferma olan emir ve iradenin kendisinden başka bir şey değildir. Afv buyurunuz, tarif edemedim. Böyle insanın bütün letaifinin tâ derinliklerine kadar kök salmış ve fıtratıyla alâkadar olmuş iman ve İslâmiyet hakikatından başka bir şey olmayan Risale-i Nur’u nasıl mahkûm edebilirler? Nasıl insanları ondan uzaklaştırabilirler? Nasıl talebelerini ondan ayırabilirler, mümkün müdür? demek istiyorum. Şimdi Afyon’un yerinde Risale-i Nur’u tedkik eden ve inşâallah tam bir beraet ve serbestiyet kararını verecek ümid ettiğimiz Isparta adliyesine hem rica hem arz ediyoruz.

İnşâallah ehl-i imanın saadeti için Risale-i Nur’un intişarına, serbestiyetine herkesten ziyade çalışan, gayret eden siz mübarek Üstadımızın Nur’un bir kısım kahramanlarıyla mübarek Isparta’ya bu dördüncü seyahatinizi iman ve Kur’an hesabına inşâallah büyük hayırlara medar olacak ümid ediyoruz. Sevgilisinin arkasından dağ dere demeden koşan âşıklar gibi, siz de o mu’cize-i Kur’an olan Risale-i Nur’un arkasından mütemadiyen koşuyorsunuz. Onun serbestiyeti için ummanlar, deryalar geçiyorsunuz, ciballer aşıyorsunuz. Kâh oluyor kışın ayazlı gecelerinde, kâh oluyor Temmuz’un bunaltıcı sıcaklarında durmadan dinlenmeden mütemadiyen gidiyor, koşuyor, üşüyor, terliyorsunuz. Yoruluyor, bunalıyorsunuz. Ve mütemadiyen o sevgilinin arkasında veya önünde o cazibedar cemal-i Bâki’ye nazarları çevirmek ve o ruhanî hüsnün kemaline insanları koşturmak için çırpınıyorsunuz.

Bu ne müdhiş faaliyet ve bu ne muazzam hizmet. Hattâ o hâdimlerden birisinin seksen yaşından sonra hastalıklı hâlinde şu mübarek ihtiyarın mücahedesine bak. Şu durmak bilmeyen, yorulmak bilmeyen fedakârlara ve şu herkesten daha genç daha dinç kahramanlara nazar eyle. Risale-i Nur’un zahirî müellifi olan Said, Yalnız Risale-i Nur’un bir şakirdidir. Yine o şakirdler birer birer bu Anadolu’nda, şu mübarek millette, Risale-i Nur’un neşri ve muhafazası ve o Nur-u Kur’anın yerleşmesi için nasıl gayretler ve hizmetler ediyorlar? Üç dehşetli hapisler ve otuz senelik nefiy ve inzivalar ve türlü türlü azablar, işkenceler ve bir şakirdine verilen yirmiye yaklaşan zehirler ve bu uzun ahvallerde nice gözlerin görüp görmediği çileler, ızdırablar.. hep bu Nur’un uğrunda değil mi? Bir gardiyanın azablı hiddetine, bir çavuşun işkenceli hareketine karşı o ihtiyar şakirdin sükût edip tahammül etmesi.. yine bu sevgilinin hatırı için değil mi? Ona nazar ermesin, o yabani ellerle kirlenmesin deyip kendini feda eden işte bu fedakârlar, Risale-i Nur’un hakiki şakirdleri bu Said’ler değil midirler?

Şimdi de sevgili Nur talebeleri, ders-i Kur’anda muhatabları ve Nur’un ilk talib ve müştakları ve naşirleri ve bizim muhterem ağabeylerimiz hem bir cihette üstadlarımız ve büyük kardeşlerimiz olan Hüsrev’lerin, Hâfız Ali’lerin, Tahirî ve Mustafa’ların memleketine, Nuri ve Rüşdü’lerin, Sabri ve Süleyman’ların şehrine ve onların yanına gidiyorlar. Niçin ve neden? Hikmetini onu sevkeden Allah bilir. Bu hakir ise, bir hikmetini böyle zannettim ve tahayyül ettim. Saidlerimiz koşuyorlar hem müşfik bir annenin evlâdının arkasından koşmasından daha ziyade bir şefkat ve muhabbetle koşuyorlar. Bazan kanlı gözyaşları ve acı feryadlarla ve işitenleri ağlatacak eninlerle koşuyorlar, ağlıyorlar, bazan da gülüyorlar. Fakat daima koşuyorlar ama kimin arkasından koşuyorlar ve ne için koşuyorlar? Evet onlar Risale-i Nur’un arkasından koşuyorlar. Müslümanların imanına hizmet için, Allah için koşuyorlar. En büyük vazifemiz budur. Hayatımızın gayesi de budur, neticesi de budur, saadeti de budur diyerek koşuyorlar.

Birisi seksenüç yaşında ihtiyar hasta olduğu halde, Anadolu yaylalarında, İslâm ovalarında, ecdadın üstünde cihad ettiği vâdilerde; namus-u millet ve şeref-i din için şehidlerin al kefenleriyle yattığı mübarek topraklarda koşuyorlar. Hem öyle topraklar ki; herbir karış toprağında ve her bir bucağında İslâmın şerefi dalgalanan bu Türk diyarında koşuyorlar. Ellerinde Risale-i Nur’un yaldızlı sahifeleriyle Anadolu’yu deveran edip Âlem-i İslâm’ı cevelan ediyorlar. Kurumağa yüz tutmuş bağlar, bahçeler, âb-ı hayat bekleyen ovalar ve susuz kalmış bîçare yolcular ve zindanlar içinde inleyen zavallı mahpuslar, elemler içinde kıvranan marizler, yoksullar ve ölmeğe yüz tutmuş mahlukat bak nasıl bu deveranla, bu nuranî faaliyetle yeniden dirilmeğe başlıyorlar. Bu mâ-i Nisan arkasında bu topraklar bak nasıl kabarmağa, yeşillenmeğe başladılar. Bu taze hayatla bak nasıl yurdumun ağaçları çiçeklenmeğe, meyvedar olmağa ve ıssız ovalar, gül gülistan olmağa, hadsiz yeşil kuşlar bülbüller ötmeğe, pürneşe terennüm etmeğe başladılar.

Dikkat et, bak. Bahadır ecdadımızın sıtmadan bir deri bir kemik kalan torunlarına bak. Şimdi bu memlekete sema-i rahmetten nehirler gibi boşanan âb-ı hayatla ve nesim-i baharla nasıl şifa bulmağa başladılar? Çocuklar neş’elerinde, büyükler faideli san’atlarında devam ediyorlar. Yepyeni bir hayat, taptaze nurlu bir nesîm-i bahar, bu Anadolu memleketinde ve İslâm illerinde esmeğe başladı. Nazar ile bak şu mübarek ecdada… Kabirlerinde titreşen, ağlayan, feryad u figan eden dedelerimize dikkat et. Ve zemin yüzüne muntazır olan gökteki ervah-ı âliyeye ve melaikelere göz gezdir, bak nasıl sürur içindeler. Tebrik ve tahmid vazifesiyle Hâlık-ı Kâinat’a şükranlarını arzediyorlar. Ve nuranî babalarınız kabirlerinde sizlere selâm gönderiyorlar. Ve bizi azabdan kurtardınız, kabrimizi pürnur, kalbimizi mesrur eylediniz evlâdlarımız, diyorlar. Allah sizlerden razı olsun, diyorlar.

Safahat’ında İslâm’ın garibliğine, İslâm’ın bîkesliğine ağlayan, “Yâ Rab! Bu uğursuz gecenin yok mu sabahı” diye zulmetten feryad eden, “O nuru gönder İlahî, asırlar oldu yeter. Bunaldı milletin âfâkı, nurlu bir sabah ister” diye Hakk’a yalvaran ve “Doğacaktır sana va’dettiği günler Hakk’ın.. Kimbilir belki yarın belki yarından da yakın” diye ümid ve teselli gösteren o millî şâire ve o gibi ağlayan “Yâ Rabbî! Bana ve neslime bir nur ver” diye niyaz eden müttakilere bir de şimdi bak. Bak nasıl mesrur ve memnunlar. Allah’a şükrediyorlar. Hem kendi vatanlarında hem kendi zamanlarında tulû’ eden bu Nur-u Kur’anîyi ve bu hakikat güneşini bak nasıl alkışlıyorlar, tebrik ediyorlar.

Bak birer birer şu memleketin, şu İslâm diyarının her bir köşesinden, her bir hanesinden, her bir köy ve bucağından ormanlarından ovalarına, nehirlerine, denizlerine kadar ve herbir ferdinden, yavrusundan ihtiyarına kadar, mezarlarında bekleyen hadsiz ecdadından semalarında tayeran eden ervahına kadar bütün İslâm diyarı ve bu Anadolu bak nasıl bir bahar ve bayram havasının neş’esiyle dolmuş. “İslâm’a zafer ver, bizi kurtar, bizi güldür. A’damızı et hâk ile yeksan yine ey Nur-u Furkanî.” “Her belde-i İslâm ile olsun bu yeşil yurt. Tâ haşre kadar cennet-i cânân yine ey Nur-u imanî.” diye olan âriflerin niyazı, bak nasıl dergâh-ı rahmette kabul edilmiş.

Sakın ey kardeşlerim! Bu sönük ifadelerin bazı sevimli hayalât gibi görünen çehresini bir tasavvurat zannetme. Hem söyleyen ben değilim. Şu sema denizinde ezelî parlayan güneşin ziya ve in’ikasıyla lemaan eden hadsiz emvac-ı bahr gibi Nurlardaki hakikatlara karşı teşekküre gelen hadsiz lisan ve mukabeleden bir katredir bu ifadeler…

Dinle Nur Şualarında dercedilen İşarat-ı Kur’aniyeyi ve İşarat-ı Aleviye ve Keramat-ı Gavsiye’deki kudsî zemzeme-i ihbarata kulak ver. Ve hâdisat-ı zamana göz gezdir. Nasıl ayn-ı hak ve mahz-ı hakikat olduğunu göreceksiniz. Ve o nurlu Sözleri bağrınıza basacaksınız. Bir de o Nur’un iştiyaklı ve incizablı şakirdlerinin derslerini dinle:

“Bu anasır yüzüne her ne kadar çekse hicab

Yine haksın buna şahid yine Kur’an olacak.

Kab-ı Kavseyn’den dersimi bildim ki ayân

O güzel Nur-u Kur’an manevî sultan olacak.”

müşahedesini işit.

“Vallah bunu ben ezelden eyledim ezber

Risale-i Nur’dur vallah bir müceddid-i ekber.”

ne kadar doğru olduğunu anla.

Buna kıyasen bu Nur’a hayatıyla, hizmetiyle, gayretiyle, incizabıyla tam âyinedarlık eden Hüsrev’lerin, Hâfız Ali’lerin, Feyzi’lerin, Hulusi’lerin, Mehmed’lerin, Ahmed’lerin feyizli ve cemalli hal ü ahvallerine bak. Binde bir dile gelen aşklı ve iştiyaklı gönüllerine, kelâmlarına nazar eyle. Daha sonra ehl-i tahkik erbabının ilânatına kulak ver. Ehl-i fen ve mekteblilerin tedkikatının neticesini gör. Her taife ve her meslek erbabının kemal-i takdir ve tebrikini mütalaa eyle. Merhum Fetva Emini Ali Rıza Efendi’den, merhum Vehbi Hoca’ya ve emsali müderris ve müfessirlere kadar ve ilm-i teceddüdün yüzler mütehassıs profesörlerine ve âlimlerine kadar bütün bu taife-i ilmiye ve ehl-i tahkik zevat-ı kudsiye bil’ittifak Risale-i Nur’un hakkaniyetine ve Kur’an-ı Kerim’in hakaikına vâris olduğuna ve bu zaman-ı âhirde bid’a ve dalaletlerin istilası zamanında ehl-i imana ihsan edilmiş bir nur-u mev’ud-u İlahî, bir menba’-ı ilm-i irfan ve bir mahzen-i hakikat-ı Kur’an ve bir dava-yı Hazret-i Rahman bulunduğuna imza basıyorlar ve dava ediyorlar, derk eyle…

Bu kadar muhbir-i sâdık ilânatçılar ve bu kadar çeşitli erbab-ı tahkik muhakkikler ve hakikata aynelyakîn yetişen bu kadar zâtlar hiç mümkün müdür ki, yalan söylesinler veya körükörüne bağlansınlar? Hâşâ zulmeti, ziya zannetsinler? Hiçbir cihetle ihtimali yok ve mümkün değildir.

En şiddetli imtihanlarda ve kavurucu, elemli hallerde ve yakıcı çorbalarda ağızlar yandığı halde derslerinden vazgeçmeyen şakirdlerin uzun senelerdeki sabır ve metanetlerine bak. Maddî ve manevî herkesin perestiş ettiği menfaat ve makamları terkedip veya hiç iltifat etmeyip bütün kuvvetleriyle ve bütün hissiyatlarıyla bu Nur’a sarılmalarına dikkat et. Kat’iyyen anlayacaksın ki: Risale-i Nur’da muazzam bir hakikat ve gayet kudsî bir kemal-i tam ve tam bir güzellik mevcuddur. Reddedilmez ve inkârı gayr-ı kabil bir bürhan-ı bahir göze çarpıyor.

İşte bu yirmi-otuz seneden beri bu binler bahtiyar talebeler, müdakkikler Risale-i Nur’u mütalaa ve bilhassa müellifinin bütün hayat ve ahvalini ve en ince meşrebine, hususî hissiyatına kadar bütün haliyle tedkik ve mütalaa ettikleri ve gözleriyle gördükleri ve bir kısmı hizmetinde bulunmalarıyla bilmüşahede o zâtta hizmet-i kudsiyesine münasib bir ihlas ve samimiyet ve fedakârane hizmette bir mertebe-i kemalât görüyorlar. Bu kemalât ise, Risale-i Nur hizmetini dünyevî ve şahsî menfaate âlet etmemek ve bu Risale-i Nur’la ehl-i imana hizmet etmeyi yani bu iman hizmetini manevî makamata ve manevî rütbelere âlet etmemek ve vesile kılmamak gibi bir evsafla ekmeliyet suretinde tecelli ve tezahür etmektedirler. Kemalâttan maksadımız da budur.

İşte ey Üstad! Risale-i Nur’un şahs-ı manevîsinde bizzarure kendisini gösteren bu ekmel cemal ve kemalât ve güzelliğe karşı ve ona bakan ve onu bağrına basıp mütalaa eyleyen talebe ve müştaklarına verdiği hadsiz hakiki feyizli ihsanatına mukabil işte fıtraten insan kemale, hüsün ve ihsana perestiş edip hediyelerle teşekkürünü arzetmek istemesi sırrınca, bu mütalaacılar ve Nur talebeleri gibi bu fakir dahi hediyeler vermek arzu ediyorum.

Saidlerimize hakiki talebeler ve şakirdler olmak istiyoruz. Hüsrev’lerin, Hâfız Ali’lerin ve Feyzi’lerin ve Hulusi’lerin ve Mehmed’lerin ve Ahmed’lerin arkalarında:

الحمد‮ ‬للّه‮ ‬رب‮ ‬العالمين‮ ‬على‮ ‬الايمان‮ ‬و‮ ‬القرآن‮ ‬و‮ ‬الاسلام‮ ‬و‮ ‬رسالهء‮ ‬النور‮ ‬حمدًا‮ ‬بعدد‮ ‬ذرات‮ ‬الكائنات‮ ‬و‮ ‬انواع‮ ‬الموجودات‮ ‬

و‮ ‬المخلوقات‮ ‬و‮ ‬تسبيحاتها‮ ‬و‮ ‬تحميداتها

demek istiyoruz.

اَلْبَاقِى‮ ‬هُوَ‮ ‬الْبَاقِى

Çok kusurlu talebeniz

Samsun’da mevkuf

Mustafa Sungur