Mektup 38

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ‮ ‬اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ‮ ‬اَبَدًا‮ ‬دَائِمًا

Çok aziz, çok müşfik Üstadım Efendim!

Zülfikar’ın Mu’cizat-ı Ahmediye bahsinde dua-yı Peygamberî (A.S.M) tamamen kabul olunduğuna dair mütevatir hadîsleri okurken, bilebildiğim onbir senelik Risale-i Nur alâkadarlığımdan beri gerek Lâhika mektublarında gerek hususi dualarında ve gerekse Risale-i Nur’un diğer risalelerinde Risale-i Nur, Risale-i Nur tercümanının dualarının kabulü yüzbinler defa ve şahıslarla isbatı sabit olmuş. Evet Nur tercümanı şahsî ve nefsanî iradesiyle dilemez ki, duası kabul olmasın. O bize uzak görülen, erbabına pek yakın olan Levh’i okur. (O kendini ne kadar gizli tutsa, mahz-ı hidayet kaynağı olan sadr-ı şerifi Hak âyinesine mazhardır. “Evet ben çekirdek gibi çürüdüm.” Dallandın, meyvelendin, o kadar genişledin ki ve genişlemeğe istidadın var ki ve görülüyor ki, hiçbir kuvvet bunun önüne geçemiyecek.

Çok aziz Üstadım! Sen bir gaye-i hayalsin, yani tam bir rehber-i Hak’sın. Bu yazı bir tarif kasdıyla değil, belki sibobdan hava kaçıyor. Şuna inanmışız ki: Bir Nurcu, Risale-i Nur’a çalışmak şartıyla, hayatının her dakikası çok büyük Cennet zevklerini tatmaktadır. Yeter ki bir parça ihlas ile elden geldiği kadar çalışsın. Biz âcizler her duamızda ancak ve ancak Üstadımıza dua etmek ve onun duasına âmîn demekten başka bir çıkar yol bulamıyoruz.

اَلْبَاقِى‮ ‬هُوَ‮ ‬الْبَاقِى

Çok kusurlu talebeniz

Berber Ali Osman

İnebolu