Mektup 96

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ‮ ‬اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ‮ ‬اَبَدًا‮ ‬دَائِمًا

Aziz, sıddık, sevgili kardeşlerim!

Bizleri sevindiren ve kardeşliğin manevî sahadaki sönmez sevinçleriyle bizleri coşturan, beraberce bulunduğumuz o günü hatırlatan ve yaşatan mektubunuzu aldık, çok memnun ve mütehassis olduk. Türlü türlü fikir cereyanları içerisinde Risale-i Nur gibi tenvir edici ve hakaik-ı imaniye ve Kur’aniyeyi tahsil ettirip dalalet yollarının çoğaldığı dehşetli bir zamanda en istikametli yol olan Kur’an ve iman yolunu gösteren ve öğreten hârika eserlere sarılmak uyanıklığını gösteren siz gibi kıymetdar kardeşlerimize karşı misafirperverlik vazifesini hakkıyla yapamadığımız için müteessiriz. Siz gibi sevgili kardeşlerimize, mezkûr mahiyetteki olan kimselere ne kadar ikram ve izzet yapsak o kadar lâyıktırlar. Risale-i Nur’u dikkat ve tefekkürle devamlı okuyanlar arasında hiçbir beşerî kuvvetin çözemiyeceği manevî bir bağ husule geliyor. Risale-i Nur İslâmiyetin hakikatlarına nüfuz ve vukuf ettirici hârika bir eser-i külliyat olduğu için, müslümanlığın bir şiarı olan kardeşliği de Nur talebeleri arasında tesis ediyor. Bu sırra binaendir ki Risale-i Nur talebeleri İhlas Risalesi’nin düstur ve vecibeleriyle birbirlerini çok severler. Aralarında maneviyatı daima maddiyata tercih ederler, yekdiğerlerine samimi ve ciddi hürmet ve iltifat ederler. Bediüzzaman Hazretlerinin bir eserinde buyurduğu gibi:

“Aziz sıddık kardeşlerim! Birimiz şarkta, birimiz garbda, birimiz şimalde, birimiz cenubda birimiz dünyada, birimiz ukbada olsak biz yine birbirlerimizle beraberiz.” derler. Risale-i Nur’u dikkat ve tefekkürle okuyan bir Antalya’lı birisiyle Kastamonu’lu birisi karşılaşsalar, “Aziz kardeşim, sevgili kardeşim” diye sevgi ve samimiyetle öz kardeşiyle birleşmiş olmaktan ziyade bir uhuvvet ve muhabbetle mütehassis olurlar. İman ve İslâmiyete şiddet ve dehşetle taarruz ve hücumun beşeriyeti istilâ ettiği en korkunç bir zamanda imanların sarsıldığı, zaîflediği, çürüdüğü ve tahrib edildiği bir hengâmda ehl-i imanın ve insanların hattâ baba oğul ve iki kardeş arasında bile itimadın olmadığı bir vakitte, Risale-i Nur Kur’an ve iman hakikatlarını tahkikî bir surette ders vermiş. Bu dersleri dikkat ve tefekkürle devamlı olarak okuyup öğrenen bahtiyar kimselerdeki kurumuş imanlara sünbül vermiş, onun manevî âleminde muazzam bir bahar açılmış, mes’ud kimsenin iman ve fikir âlemindeki meydana gelen o nuranî baharın bahşettiği haz ve zevk, inşirah ve saadet o kimseyi Allah’a ve Resulüne ve İslâmiyete bağlanmış. Risale-i Nur’un parçalarını okudukça bu bağlar perçinleşmiş. Risale-i Nur’un külliyatını dikkat ve tefekkürle okumak nimetine nail olan ve millet fedaisi olan kahraman Türk gençlerinde bu nuranî bağlar hiçbir beşer kuvvetinin ve en kahhar ve zalim dinsizlerin en müdhiş silâhlarının bile koparamıyacağı bir vaziyete gelmiş. İşte İslâmiyetin hakikatına bir derece nüfuz eden o kahraman gençler, vatan ve milletin ve gençliğimizin ebedî saadet ve selâmeti ancak ve ancak tahkikî bir imana sahib olmakla kabil olduğunu ilmelyakîn idrak etmişler ve bu idrakin verdiği gayret ve kuvvetle mektebî derslerinden sonraki müsaid vakitlerini boşa gidermemişler. Senelik ta’tillerde o çok kıymetdar ta’til günlerinde, elde edebildikleri risalelerle saatlerce başbaşa kalmışlar. Okudukça sevmişler, sevdikçe onu okuyup hakikî ve cesur müslüman olan kimselere içlerinde içli bir sevgi ve kuvvetli bir itimad beslemeye başlamışlar. İşte bizler de siz gibi çok kıymetdar ve sevgili kardeşlerimizi ancak iman ve İslâmiyetin verdiği kardeşlik kuvvet ve samimiyetin tâ kalbinden gelen sevgisiyle kucaklarız. Gözlerinden öper, derslerinizde ve Nurlu çalışmalarınızda muvaffakiyetler dileriz. Kıymetli mektublarınızdan bizleri mahrum etmemenizi isteriz.

Sizi çok seven kardeşleriniz