Mektup 40

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ‮ ‬وَاِنْ‮ ‬مِنْ‮ ‬شَيْءٍ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬يُسَبِّحُ‮ ‬بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ‮ ‬اَبَدًا‮ ‬دَائِمًا

Velinimetim, üstad-ı muhteremim, efendim hazretleri!

Onaltı seneden beri hasret ve iştiyakla ziyaretinizi özlediğim için hiç olmazsa birkaç dakika olsun sohbet-i mübarekenizde bulunabilmek arsuzuyla yola çıktım. Medrese-i Zehra namıyla yâd buyurduğunuz Isparta’ya uğradım. Küçük üstadım Hüsrev Efendi’yi ziyaret ettiğimde o mübarek şahsiyetteki faaliyet-i Nuriyeyi o kadar hârika gördüm ki, izahına muktedir değilim. Çünki bu faaliyet-i hârika sa’y-i beşerin kat be-kat fevkindedir. Bu zât-ı mübareğin Risale-i Nur’a sa’yde bu asrın bir Ebubekir’i, kahramanlıkta bir Ömer-ül Faruk’u, Nurcu kardeşlerine karşı gösterdiği edeb ve hayâda Osman-ı Zinnureyn’i, şecaat-ı Nuriyede bir Aliyy-ül Murtaza’sı olduğunu yakînen müşahede ettim. Cenab-ı Hak bu mübarek şahsiyeti kamçılayan üstadımızdan ebediyen razı olsun ve bu küçük üstadımızın sa’yinde devamla kendisine daha büyük muvaffakiyetler ihsan buyursun ve bütün Nurcu kardeşlerimizi de hizmet-i Nuriyede berdevam buyursun, tarîkat davasıyla şeyhlik iddiasında bulunan ve bataklığa saplanan zavallı dindaşlarımızı Risale-i Nur tarîk-i müstakimine ilhak buyursun, âmîn.

Muhterem Üstadım! Cenab-ı Hakk’a hadsiz şükürler olsun ki, siz müşfik üstadımı ziyaret ettirmek nasib ü müyesser eyledi. Bu hususta kendimi bahtiyar addediyorum. Çünki bu asr-ı fesadiyede Risale-i Nur’a sıdkıyla yapışarak iki dakika sohbet-i Üstadiyede ihlas ile bulunan bir şahıs, Asr-ı Saadet’teki huzur-u Resulullah’ta sohbet-i Nebeviye ile müşerref olan bir sahabe derecesini kazanabildiği bedihidir. Kendisini Risale-i Nur talebesi göstererek tarîkat ve şeyhlik davasında türlü türlü indî mütalaalarda bulunan şahısların da bu dereceleri anlayamayacağı da gün gibi aşikârdır. Risale-i Nur’un bu asırdaki görülmeyen hastalıklara bir şifa, hem maddiyyun, tabiiyyun ve Süfyaniyyun derdlerine de bir deva olduğu sıddık kardeşlerimce de bedihidir.

Müşfik Üstadım! Kur’an-ı Mu’ciz-ül Beyan’ı mütalaa ederken, Sure-i Şuara’nın 79. âyet-i kerimesinden 90. âyet-i kerimesine kadar olan âyet-i mübarekeler o kadar ruhumu ferahnak ediyor ki, siz üstadıma beyan etmeyi ve beş vakitte aldığımız abdestin nihayetinde Sure-i Kadir’den sonra veyahut

اللّهم‮ ‬اجعلنى‮ ‬من‮ ‬التوابين‮ ‬واجعلنى‮ ‬من‮ ‬المتطهرين‮ ‬واجعلنى‮ ‬من‮ ‬عبادك‮ ‬الصالحين‮ ‬واجعلنى‮ ‬من‮ ‬الذين

‮ ‬لا‮ ‬خوف‮ ‬عليهم‮ ‬ولاهم‮ ‬يحزنون

den sonra mı okuyayım beyan buyurmanızı ve bir de farz namazlarından sonra tilavet edilen Salât-ı Münciye’nin nihayetinde يا‮ ‬مجيب‮ ‬الدعوات‮ ‬والحمد‮ ‬للّه‮ ‬رب‮ ‬العالمين den sonra

اللّهم‮ ‬ارحم‮ ‬ابو‮ ‬بكر‮ ‬و‮ ‬عمر‮ ‬و‮ ‬عثمان‮ ‬و‮ ‬على‮ ‬و‮ ‬استادمز‮ ‬سعيد‮ ‬النورسى‮ ‬رضى‮ ‬اللّه‮ ‬عنهم‮ ‬اجمعين

demekliği çok yerinde buluyorum. Bir mahzur olup olmadığını da lütuf ve beyan buyurmanızı siz üstad-ı şefikimden rica eder ve kusurlarımın affıyla Asr-ı Saadet’ten şimdiye kadar hiçbir benzeri görülmeyen te’lifat-ı Nuriyenizin fütuhat-ı uzmasını Cenab-ı Vâcib-ül Vücud hazretlerinden temenni ve niyaz ederek, mübarek ellerinizden koklaya koklaya öperim.

15/12/1950

اَلْبَاقِى‮ ‬هُوَ‮ ‬الْبَاقِى

Denizli Nurcuları namına talebeniz, kusurlu ve hem de çok kusurlu Yakub Cemal