117: Gurur zaafdan gelir, dalalete gider
Gurur Za'fdan Gelir, Dalâlete Gider. Gurur Dâhilde İlhâddır; Hârice, Küffârın Efkârına Karşı Selâbettir
Bir menba-ı dalâlet, gurûr-i fikriyedir. Gurur, onu çıkarır cadde-i cumhûriyeden. Açık yerde bırakır. Kendine cadde yapmak. Onu mecbur ediyor.
Menhec-i cumhûrîden çıkmış şükûk ve evham, iki taraf, atılmış. Yanında cadde yapsa, o evhamla çarpışmak ona zarurî olur.
O mağrur ve serseri, hasenât-ı cumhurdan mahrum kaldığı hâlde, cumhurun evhamına dâim mübtelâ olur. Onlarla da çarpışır, binden biri kurtulur.
Ey tâlib-i hidâyet! Şu gururun başını ayak altına al, ez. Hısn-ı hasîn-i îmân, cumhurun menhecine gel, teslim ile gir, gör, gez.
Günahkâr, hevâ-perest, râhat-ı kalbî için cehennemi istemez. Cehennem aleyhinde herşeyi alkışlıyor. Bu arzuyla gitgide inkâra kadar gider.