121: Beşerde şu zelzele, İslâmdaki tezelzül ..

Beşerde Şu Zelzele, İslâm'daki Tezelzül; Tenezzül

Tezellülü İzâle Ederek Ona İstiklâl, İstikrar Verecek;

Bir vakit, biri dedi; Medeniyet-i küffâr, İslâm'a belâ oldu. Şimdi sosyalistlik çıktı, dünyayı karıştırdı. Müfritleri dehşetli.

Ben demiştim: Hiç korkma! Medeniyet-i avam, sosyalist gayesidir. Düsturları bozmuyor. İslâmî esâsâtı düşünsün Avrupalı.

Fakat havvâssa mahsûs medeniyet-i sefihe, bozmaya çalışırdı. İslâm'a pek pahalı düştü, hem de belâlı.

Büyük rüşveti aldı. Zîrâ ki maddiyyûnluk, hem engizisyonluk mâyesiyle yoğrulmuş şu hâzır medeniyyet; cazibe, cerbezeli,

Aldatıcı, müşevvik vesâitle mücehhez, hevesle câzibedâr o sehhâre-i fettâne, dîn ve nâmûs, fazilet, hissiyât-ı meâlî

Bedeline kendini İslâmlara satıyor. Şa'şaalı bir hayat gösterip takdîm eder.Dinden, hem de namusdan, hem de bir iki katili,

Fazla rüşvet alıyor. Fakat sosyalistlikse basit ve hem de sade bir hayat gösterir, cumhura takdîm eder, onun da mukabili,

Kimse dînden namusdan büyük bir hisse vermek, hem de feda etmeğe icbar etmez, edemez.

Hem de kimse hissetmez kendini ona borçlu

Nasıl her bir insanda gıdaya ihtiyaç var, onun gibi zevke de bir ihtiyacı vardır. Nefis ve hevâ' yolunda, süflî ve hem zelîli.

Zevki tatmin olmazsa, ruh ve hüdâ vechinde zevkini arayacak. Meselâ burada iki adam var. Sen, onlara davetli.

Birinci: Pek muşa'şa' hem dahi câzibedâr, eğlenceli, heveskâr, seni bir ziyafete teşriflerle çağırır. Öbürüsü: Sadeli,

Fakîrâne bir yerde, hem basit bir çorbaya, seni umumla çağırır. Namaz vakti de gelmiş. Birinci da'vet için ki o pek şa'şâalı,

Cemâat ve sünnet, belki de hem namazı terkedersin, gidersin! Zevksiz diğer da'vete, zevk-i rûhânî olan, lezzet-i bîzevâlî

İbâdet ve sünneti terketmezsin; gitmezsin! Birinci ziyafetse, şimdiki medeniyet. İkinci ziyafetse, avâmî medeniyet. O daha adaletli.

Adâlet-i hâlise, İslâmiyetten çıkar. Ruha hayat veriyor. Hayatını öldürmez. Zulmetsizdir hayatı, hakîkatdır kemâli.

İslâm, bir ibret aldı. İslâmiyet, eskide gaflet edip de küstü. Hıristiyanlık dini ise, kendi hasm-ı galibi ki medeniyetle fenni dost ederek hileli,

Kendine mâlederek, o iki silâh ile, bize galebe çaldı. Şimdi şarkta bir müdhiş silâh i'mâl edilir, yakın oldu ikmâli.

Bunun kısmı a'zamı hem haktır, hem malımız, biz sahib olmalıyız. Zîrâ hak kısmı, hakkımızdır. Muzahraf kısmı ise onlara bırakmalı, başlarına vurmalı.

Eğer bundan müstağnî, eski gibi de küssek, o hayyâl Hıristiyanlık, kendine dost ederek, onu aleyhimizde ederek isti'mâli,

İslâm'ın zararına yine istihdam eder. Karşısında husumetle dayanmak pek güç olur. O yeni bir fikirdir; belâlı, hem fâideli.

Cumhura müteveccih muhatabı, avamdır. Şu cumhûr-i avama tevcîh olan bir fikir, ger kudsiyyet almazsa, yakın olur zevali.

Çabuk söner de ölür. O yeni desâtire bir kudsiyet verecek iki muazzam din var. Ona ziya, buna zulmetli, buna zulmet, ona ziyâlı.

Şu şarkî keskin fikir, vaktâ gözünü açmış, başında duran hasmı, Hıristiyan dini bulmuş. Hasmın elinde silâh, yine o din olmalı.

Öyle ise o fikir, onunla hiç barışmaz. Elbet o fikir ve meslek, beka, yaşamak ister. Yaşaması, cumhurda kat'an takarrür ister. Kalbetmeli kabûli.

Âvâm kalbinde takarrur, bir kudsiyet ister. Kudsiyeti verecek içtimaî din ister. Âvâmı çok düşünmüş ihsanlı, merhametli

Bir Şeriat ister. Demek, ister istemez dehalet edecek. İslâmiyete teslîm olacak, ya ölecek. Bunu iyi bilmeli.

Eğer desen: Nedendir İslâmiyet pek garîb düştü de zaîf oldu izzeti de gâib oldu? Sâadeti âfile-i tali'le gurûb ettik.

Yıldız tulü' etmedi? Derim: Onun sebebi, garba karşı istihsân muhabbetimiz oldu. Biz menhus bir muhabbetle garba, teveccüh ettik.

Şems-i İslâmiyeti de guruba yüz tutturduk. Garbdan şedîd nefretle ne vakit yüz çevirip şarka bir muhabbetle cidden teveccüh ettik.

Şevket-i İslâmiyet, kameri işrâk eder. İslâmiyet şemsinden nuru alır, dağıtır, hilâli teâlî eder. Aldandık, hata ettik.

Muhabbeti hâricde, husumeti dâhilde sarf ettik! Hem de düştük! Kalkmak için lâzımdır bunları becayiş etmek. Hata ettik de gördük!