80: Lezzetin elemde, elemin lezzette

Lezzetin Elemde, Elemin Lezzette

Yüzüne gülmeli. Âlâmlar arılara benzer, ilişsen toplanır başına .. lakaydsan dağılır… işine.

Kim geçmiş ömrüne, yüzünü çevirip düşünse, ya kalbi, ya lisan; ya âhı اۤخ ya oohu اوخ …

Ya âhı اۤخ ya Elhamdülillah diyecek. Tahattur edecek. Âhh! اۤخ ve Ah! اۤه ruhunda müstetir bir elemi gösterir… Bir derdin vücudu

Tercüman oluyor. Ooh اوخ ve Elhamdülillah ise ruhunda münderic kalbinde mümtezic bir lezzet, bir nimetin muhbiri..

Mazharı oluyor. Âhh! اۤخ ve Ah! اۤه dedirten lezaiz oluyor… lezaiz-i mazi.

Zevali tahattur, tasavvur, hem kalbe, lisana Âhh! اۤخ ve Ah! اۤه dedirir, ettirir feryadı.

Nasılki zevâl-i elem lezzet olur, öyle de zevâl-i lezzet de elemdir. Hem vehm-i zevâlî

Belki de zeval-i lezzetin tasavvur, tahatturu ruhani elem-i müstemir. Bu sırdır uşşâk-ı mecazî.

Her biri bir divan, her divan bir feryad, şu feryad bu elemden gelir. Âlâm-I mazidir lezzet-i zevalî.

Ooh اوخ ve elhamdülillah, hem kalbe, lisana dedirir. Bir günlük lezzetin zevali, müstemir elemdir. Bir günlük elemin zevali,

Daimî lezzetir. Ruhunda muzmerdir, düşünmek deşmektir. Beşerin vicdanı, insanın fıtratı.

İstiyor daima; daimî bir lezzet, müstemir bir nimet. O ise muhabbet, marifet, tefekkür, tecellî-i kemâlât-ı ruhî,

Füyûzât-ı kalbî, lem'a-i hakikat, emel-i saadet. İmandır, yakîndir bunların hem başı, esası.