122: Cihad, mertebe-i şehadetin merdivenidir

İslâmiyet, İnsaniyette Te'min-i Müsâlemet ve İ’lâ-yı Kelimetullah İçin Cihâd İster.

Cihâd, Mertebe-i Şehâdetîn Nerdübânıdır

Âlem-i islâm cihâdı, zamanen ikiyüz senelik, mekânen ikiyüz günlük, tedâfüî bir harb ve darb cephesi dâima vardı.

En son siper ise bu yeni senedir, hem Eskişehir idi. Zalim kâfirin en son taarruzu da bu cephede de hemen kırıldı.

Bu harb, başka harbe benzemez. Şu küçücük cephede muvakkat galebesi, hakikî gaddar hasma zaferi te'min etmez. Boşa gider inadı.

Şarkda onun hayâtı, şu İslâm kuvvetinin imha, mevtindendir. Kuvvetimiz hayatı, ona müthiş bir mevttir. Zulüm etmez temâdi.

İslâm kuvveti ise nasılki dayanmışsa, dayansa, nerede olsa, gaddar hasmın hayatı, şarkta elbette söner. Baki kalır ramâdı.

İkiyüz günlük vâsi' bir cephede, hem de yedi noktada, hasım manen mağlûbdur. Yalnız Anadolu cephesinde muvakkat biraz ileri gitti.

Sebebiyse, aldandık. İnfirâdî siyâseti bilmeyerek takındık.

Âlem-i İslâm'ın hak ve hürriyetinin istirdadı için Biiznillâhi Teâlâ tedâfu'dan taarruza geçiyor, belki çok yerlerde de geçti.

İnönü'nün iki zaferi, zahiren ger küçükdü, bâtınen pek büyüktü. Nasılki devletlerin haysiyet ve şevketi, kuvvet ile inadı

Bir mîzânla tartılır, derâhim ve mark gibi mîzânu'l-iktisadla derecesi bilinir. Öyle de milletlerin izzetinin imâdı,

Hem de tarz-ı hayatı bir mîzânla tartılır. Mîzân, tarz-ı nazardır. Bakmak, barometredir. Mecruh, mazlum adamın me'yûsâne feryadı,

Fakîrâne nazarı, zilletine mizandır. Fakat ümidkârâne, müntakimvârî nazar, izzetine mikyasdır. Yeni sene cephe idi, Eskişehir bir siperdi.

İnönü zaferi olmadan, her müslim-i mazlumun, kâfir olan hasmını mütecebbir bir zâlim mevki'inde görürdü. Aşağıdan yukarı cihetine bakardı.

Yüksekde tanıyordu. Zaferden sonra gördü. Birer hâin, alçak derekesinde görür, habâis çamurunda çabalar da batardı.

O mîzân-ı nazarî derecâtı, kuyudan minareye çıkmışdır. İntibâh-ı İslâmî, izzet ve intikamla ayak üstüne kalktı.

Ey Âlem-i İslâmî! Dinle âyet ne der. Ediyor işareti: "Ki havf-i mevt, mevt getirir, Hırs-ı hayat zilleti." Bizde lezzetsiz zillet oldu.

Tavuğa bir dikkat et! Piliçleri yanında, camuş tecâvüz etse, o şefkat-i cinsiyenin verdiği cesaretle, hem verdiği inadı,

Kaplan gibi, camuşa birden bire saldırır. Keçiye et bir nazar! Vaktâ kalırsa muztar, o sivri boynuzuyla kurdun karnını delerdi.

Izdırârî şecaat, mukavemetsûz olur. Demek şefkat-i cinsiyede müdhiş cesaret vardır. Izdırârî vaktinde vaktaki ümid kalmadı,

Harika, hem de fıtrî bir şecaat vardır. Bunlar ile beraber mâhiyet-i îmânda öyle şehâmet vardır, mevti hayat bilirdi.

Dünyayı cennet eder, şehadet devletidir. İzzet-i İslâmiyet, tabiatında vardır. Âlem-pesend şecaat, hayatı her dem satardı.

Firdevs'e gözü diker. Elhâsıl: Bu dört nokta, İslâmî uhuvvetin intibahı vaktinde elbette mu'cizeler izhâr edebilirdi.

Hakkı himaye eder, intikam alabilir. Eğer desen: Şimdiyse, harbe kuvvet kalmadı, telefiyyât çok oldu.

Baştaki adamların niyetleri şüpheli? Ben de derim: Muztarrız, harb gelir; çekemiyoruz.Şehîdde bir velîdir. Cihâdımız, eskide farz-ı kifâye idi.

Şimdi farz-ı ayn olmuş; belki muzaaf bir farz. Hac ve zekât gibi, cihâddaki niyetin tasarrufu pek az idi.

Hattâ adem-i niyet de niyet hükmünde olur. Zîrâ asıl hâkimdir, demek niyetin zıddı, kat’an sübût bulmazsa, intâc eder cihâdı.

Hakikî bir şehâdet! Zîrâ vücûb, tezâuf etse, taayyün eder, ihtiyarî niyetin te'sîri de azalır; olmaz fiilin mesnedi.

Şu günahkâr millette birden bire onbinler, velî olan şehîdler etse inkişâf, zuhur; az mükâfat değildir, küçük ihsan değildir.

Ger desen: Tehlikedir, tehlikeye atılmaz? Derim: Tehlike odur, ondan biri olmazsa necatın ihtimâli. Halbuki değil biri, belki de yedi

İhtimâl-i zafer ihtimali. Eğer desen: Evvelde bilirdik ki olmazdı, bilerek bizi attı bazılar bu belâya? Ben derim: Nasıl oldu

Ki harbin nihayeti nazarî kalmış idi. Harbdeki dahîlerin nazarında saklandı. Dört sene meçhul kaldı.

Siz gibi acemiler bedâheten bildiniz? Sakın o fikir dediğiniz tasavvur bir arzu olmasın! El-iyâzu Billah o öyle olamazdı.

Şahıs-perest bir muhteris, bir garaz-ı şahsî ile arzû-yi nefsânî bir fikir zannediyor, suretini giydirir. Ger desen: Hata bizdendi,

Medenî olmalıyız..... Ben de derim: Hatamız, hatâ-i hasmın aksidir. Gölge ile uğraşmak. Asıl hasmın hücumu, hem dahi temerrüdü

Onunla teshîl olur. Hem de nasıl halettir? Pis bir çamura düşen, kendini aldatıyor. Nefsini iğfal eder, güya çamur değildi,

Misk ü anber diyerek, yüzüne hem gözüne bulaştırıyor, sürüyor. Cisme hayat verdim diye vicdan, ruh öldürülmez. Eyvah ki öldürüldü!

Yahu hakperest, hakîkat-bîn ol! Hakîkat-bîn göz, keskindir, hiç aldanmaz. Hakperest bir kalp, yüksekdir; hiç aldatmaz. Şeriattır mizanı, Kur'ân'dır müstenedi.

Câzibe-i umumî gibi sırr-ı teâvün, bir düstûr-i fıtrattır. Hattâ cemâda girmiş, kubbedeki taşlara başlarıyla dururdu.

Eğer nazar edersen, usta elinden çıksa bir taş, başını eğer kardaşının başına, huzu' ile sarılır, başı başa verirdi

Tâ aşağı düşmesin. Ey taş yürekli arkadaş! Taşdan daha taş oldun! Taşlar başına yağar. Tavşan gibi kaçarsın, bin taş başına değdi.