59: İslam siyaseti kendinden çıkmalı

İslâm Siyaseti Kendinden Çıkmalı, Başkasına Vasıta Olmamalı. Fırkacılık Kulüpleri; Tevhid-i Kulûbe Değil, Tefrik-i Kulûbe Sebebtir

İstanbul'un siyaseti, İspanyol nezlesi gibi, insana bulaşıyor. Hem hezeyan devrini arasıra geçiriyor.

Bizans, bir kafadır, fırkacılık cünûnu. O, bizzat, bire'sihî müteharrik değildir, bilvasıta dönüyor.

Kulağına Avrupa, tenvim ile uyutup telkin ile üflüyor. Burada oyun başlıyor. Madem oradan geliyor.

Ya menfidir, ya müsbet. Menfî ise, harf gibi, gayrın menfaatına delâlet ediyor, ihtiyar selboluyor.

Niyeti tesir etmez. Müsbet ise, benziyor bir mâna-yı ismîye, bizzat eder nefsine delâlet ve hem hizmet, sonra vasıta olur.

Buradaki ihtilâf, münharifen gidiyor. Telaki noktası da vatanda bulunmuyor, hatta kürede de olmuyor.

Madem ki öyle olur müsbet ismî olmalı, kuvvetli el hangisi ise Kur'an'a sahib olmalı. Zaif, kalil madem düşer,

Kur'an'ı, -çünki Kur'an'dır - hıfzetmeli, sevmeli, O'nu seyretmemeli, yed-i kavîye vermeli, hıfzı ona bırakmalı, muhafaza o ediyor.

Zira ki din dahilde menfi tarzda edilmez isti'mal ve istihdam. Otuzbir Mart gösterdi, gösteriyor.

En ehven suretinde, müthiş netice verdi. İslâm zararlı çıktı.